အခန်း (၃၄) - ဆရာမလား? မိန်းမလား?
ယုသည် ကီးလ်ပေးထားသော မှော်စာအုပ်ကို အပျင်းပြေလှန်လှောကြည့်နေ၏။ ထိုစာအုပ်ထဲတွင် လူသားတို့၏ ဒြပ်စင်မှော်ပညာ အခြေခံသဘောတရားများနှင့် အသုံးချပုံများသာ ပြည့်နှက်နေသဖြင့် သူ့အတွက်တော့ စိတ်ဝင်စားစရာ မကောင်းလှပေ။
“ဆရာမ... ကျွန်တော်လည်း တခြားသူတွေလို လက်တွေ့တိုက်ခိုက်ရေးအတန်း သွားတက်လို့ မရဘူးလား? ဒီလို စာအုပ်ကြီး ထိုင်ဖတ်နေရတာ ပျင်းစရာကြီးဗျ”
ယု၏ စိတ်ထဲတွင်မူ ချွေးစိုစိုနှင့် လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်နေမည့် အိုင်းရှာ၏ သူရဲကောင်းဆန်ဆန် ပုံရိပ်များသာ နေရာယူထားသည်။
“မနက်ကတည်းက ငါ ပြောမလို့ပဲ... မင်းက ငါ့ကို ‘ဆရာမ... ဆရာမ’ နဲ့ ခေါ်နေတော့ ငါ့ကို အသက်ကြီးသွားသလို ခံစားရတယ်”
ကီးလ်က စာဖတ်နေရာမှ မော့ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် ထို “ဆရာမ” ဆိုသည့် အခေါ်အဝေါ်ကို အသားမကျသေးပုံရသည်။
“ဒါဆို ကျွန်တော်က ဘယ်လိုခေါ်ရမလဲ? ဆရာတပည့် ကတိကဝတ်လည်း လုပ်ပြီးသွားပြီပဲလေ။ ဆရာမလို့ မခေါ်စေချင်ရင် ‘မိန်းမ’ လို့ ခေါ်ရမလား?”
“မင်း... မင်း!”
ထိုစကားကြောင့် ကီးလ်၏ အေးစက်လှပသော မျက်နှာလေးမှာ ချက်ချင်းပင် နီမြန်းသွားတော့သည်။ ကီးလ်သည် မှော်ပညာတွင် ထူးချွန်သော်လည်း အတွင်းစိတ်မှာမူ နုနယ်သော မိန်းကလေးတစ်ဦးသာ ဖြစ်၏။
“ဆရာမကလည်း မရှက်ပါနဲ့။ တကယ်ပဲ ‘မိန်းမ’ လို့ ခေါ်စေချင်ရင် ကျွန်တော်ကတော့ အတိုင်းထက်အလွန် ဝမ်းမြောက်မိမှာပါ!”
ယုသည် ကီးလ်၏ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်နေသော အမူအရာကိုကြည့်ကာ ပို၍ပင် စချင်နောက်ချင်စိတ် ပေါက်လာသည်။ သူသည် ကုလားထိုင်ကို ကီးလ်၏ အရှေ့သို့ တိုးလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများကို စိုက်ကြည့်ကာ လေးနက်သော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်၏။
“ဒါဆို ကျွန်တော် ခေါ်တော့မယ်နော်... မိန်းမ...”
ယု၏ စကားမဆုံးမီမှာပင် ကီးလ်၏ လက်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော မီးလုံးတစ်လုံးက သူ့ကို ဝုန်းခနဲ လွင့်ထွက်သွားစေတော့သည်။ ယုသည် နောက်ကွယ်ရှိ စာအုပ်စင်ကို တိုက်မိကာ စာအုပ်များနှင့် မှော်ပစ္စည်းများမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဖရိုဖရဲ ပြန့်ကျဲသွား တော့သည်။
“မင်း ဒီနေ့ ဒီအခန်းထဲမှာပဲ အမှားကို ပြန်သုံးသပ်နေတော့! ဒီအလုပ်ရုံကို သန့်ရှင်းရေး မလုပ်ပြီးမချင်း အပြင်ထွက်ခွင့် မရှိဘူး!!”
ကီးလ်သည် နီရဲနေသော မျက်နှာဖြင့် အခန်းထဲမှ ဒေါသတကြီး ထွက်သွားပြီး တံခါးကိုလည်း အပြင်မှ မှော်စာလုံးဖြင့် ခတ်နှိပ်ကာ ပိတ်ထားခဲ့လေသည်။
“ငါ ဘယ်လို တပည့်မျိုးကို လက်ခံမိပါလိမ့်! ပထမဆုံးနေ့မှာတင် ဆရာမကို ဇနီးလို့ ခေါ်ဖို့ ကြံစည်နေတာ... တကယ့် လူလေလူလွင့်ပဲ!” ကီးလ်သည် တတွတ်တွတ် ဆဲဆိုရင်း လက်တွေ့လေ့ကျင့်ရေးကွင်းဘက်သို့ လျှောက်သွားတော့သည်။
တစ်ဖက်တွင်မူ ယုသည် နာကျင်သွားသော ခေါင်းနောက်စေ့ကို ပွတ်ရင်း စာအုပ်ပုံများကြား ထိုင်လိုက်မိသည်။
“အား... နာလိုက်တာ! ကြည့်ရတာ ချစ်စရာလေးနဲ့ လက်ကတော့ တော်တော်ပါတာပဲ”
ကီးလ်က သူ့ကို တကယ် နာကျင်အောင် လုပ်ရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိသော်လည်း မီးလုံး၏ အရှိန်ကတော့ အတော်လေး ပြင်းလှသည်။ ယုသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရှုပ်ပွနေသော အခန်းကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။
တံခါးမှာ မှော်ဖြင့် ပိတ်ထားသော်လည်း သူ ထွက်ချင်လျှင် လွယ်လွယ်လေး ထွက်နိုင်သော်လည်း ထိုသို့လုပ်ပါက ကီးလ်၏ အမြင်ကြည်လင်မှု လျော့နည်းသွားမည်ကို စိုးရိမ်မိသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် လိမ္မာသော တပည့်တစ်ဦးပမာ စာအုပ်များကို လိုက်လံသိမ်းဆည်းရတော့သည်။
ထိုအချိန်တွင် လက်တွေ့လေ့ကျင့်ရေးကွင်း၌မူ ကီးလ်သည် သူမ၏ ရှက်စိတ်နှင့် ဒေါသများကို ကျောင်းသားများအပေါ်တွင် ပုံချနေခဲ့သည်။ သူမသည် လေ့ကျင့်ခန်း၏ ခက်ခဲမှုကို အဆမတန် တိုးမြှင့်လိုက်သဖြင့် ကျောင်းသားများမှာ မောဟိုက်နွမ်းနယ်ကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လဲကျကုန်ကြသည်။
“ဆရာမ ကီးလ် ဒီနေ့ ဘာဖြစ်နေတာလဲ? မီးတောက်ကျားတွေကို တစ်ယောက်တစ်ကောင်စီ တိုက်ခိုက်ခိုင်းတာ... ငါတို့ ဘယ်လိုလုပ် နိုင်မှာလဲ!”
“သူ ဘာလို့ ဒီလောက် ဒေါသထွက်နေတာလဲ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ခုနက ဆရာမ ဝင်လာတုန်းက မျက်နှာကြီးက ပန်းသီးလို နီနေတာပဲ။ ကြည့်ရတာ ချစ်သူရှိနေတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ အမူအရာမျိုးပဲ”
ကျောင်းသားများ၏ စကားများက အိုင်းရှာ၏ နားထဲသို့ တစ်လုံးချင်း တိုးဝင်လာခဲ့သည်။ သူမသည် လက်ထဲမှ မှော်တံကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားမိပြီး ရင်ထဲတွင်လည်း တစ်မျိုးတစ်မည် ခံစားနေရသည်။
“ယုက... တကယ်ပဲ ဆရာမ ကီးလ်နဲ့ အဲ့ဒီလိုမျိုး ပတ်သက်နေတာလား?”
အိုင်းရှာသည် စိုးရိမ်ပူပန်သော မျက်နှာလေးဖြင့် ခေါင်းငုံ့ကာ တွေးတောနေမိသည်။ မနေ့ကမှ သူမအနားမှာ ကပ်ပြီး စနောက်နေခဲ့သော ယုမှာ ယနေ့တွင်မူ အင်ပါယာ၏ အကျော်ကြားဆုံး မီးလျှံစုန်းမ ၏ တစ်ဦးတည်းသော အမွေခံတပည့် ဖြစ်သွားခဲ့ချေပြီ။
ထိုမျှမက သူတို့နှစ်ဦး၏ နဖူးပေါ်တွင် ထင်ကျန်နေသော မှော်တံဆိပ်များအကြောင်းကို ကြားရသည့်အခါ အိုင်းရှာ၏ ရင်ထဲတွင် ပို၍ပင် လေးလံသွားရသည်။ ကျောင်းသားများ ပြောသလိုသာ အမှန်ဆိုလျှင်...
အီဂေးလ်က အိုင်းရှာ၏ ပုခုံးကို အသာအယာ ပုတ်လိုက်ရင်း “အိုင်းရှာ... စိတ်အေးအေးထားပါ။ အဲ့ဒီလူရှုပ် ယုက ဘယ်လိုနည်းနဲ့ ဆရာမကို ဖြားယောင်းလိုက်တယ်ဆိုတာ ငါတို့ မသိနိုင်သေးဘူးလေ” ဟု နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။
သို့သော် အိုင်းရှာ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ မနက်က သူမကို ကြည့်ခဲ့သော ယု၏ အကြည့်များကို ပြန်လည် မြင်ယောင်နေမိသည်။ ထိုအကြည့်များက လိမ်ညာနေခြင်း မဟုတ်မှန်း သူမ သိနေသည်။ သို့သော် ယခုဖြစ်ရပ်များက အလွန်ပင် မြန်ဆန်လွန်းလှသဖြင့် သူမ မည်သို့ ဆုံးဖြတ်ရမည်ကို မသိတော့ပေ။