အခန်း (၃၂) - မီးတောက်များကြားမှ ကြောင်ကလေး

ယုသည် ခါးတွင်ချိတ်ထားသော ငွေအိတ်ဖောင်းဖောင်းလေးကို ပုတ်ရင်း ကျောင်းစင်္ကြံတစ်လျှောက် ရင်ကိုကော့ကာ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့၏။ သူ၏ မျက်နှာတွင်လည်း အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်နေသော အပြုံးတစ်ခု စွဲထင်နေသည်။

ပိုက်ဆံရှိရုံနှင့် မပျော်ရွှင်နိုင်ဟု မည်သူပြောသနည်း။ ထိုသို့ပြောသောသူများသည် ဆင်းရဲခြင်း၏ ဒုက္ခကို တစ်ခါမျှ မခံစားဖူး၍သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ယုသည် အစားကောင်းကောင်း မစားရ၊ အဝတ်ကောင်းကောင်း မဝတ်ရဘဲ ဒိတ်လုပ်ရန်ပင် ပိုက်ဆံမရှိခဲ့သော နေ့ရက်များကို ပြန်လည်သတိရကာ မျက်ရည်ပင် ဝဲမိတော့သည်။ သို့သော် ယခုမူ ထိုဘဝဆိုးများကို နှုတ်ဆက်နိုင်ခဲ့ချေပြီ။

ကီးလ်သည် တကယ်ပင် အဖိုးတန်လှ၏။ သူမသည် ချစ်စရာကောင်းပြီး အသားဖြူသည့်အပြင် ချမ်းလည်း ချမ်းသာသည်။ သူမကို ဆရာအဖြစ် တင်သည်ဖြစ်စေ၊ ဇနီးအဖြစ် ပေါင်းသင်းသည်ဖြစ်စေ အလွန်ပင် စိတ်ကျေနပ်စရာ ကောင်းလှပေသည်။

“နေဦး... ဒါဆို ငါက မိန်းမဆီက ပိုက်ဆံတောင်းစားတဲ့သူ  ဖြစ်သွားတာလား?”

ယုသည် ထိုအချက်ကို သတိပြုမိသွားပြီး ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားသည်။ သို့သော် ချက်ချင်းပင် အတွေးပြောင်းလိုက်၏။ 

“ထားလိုက်ပါတော့! ဘယ်သူ ဂရုစိုက်မှာလဲ။ အခုခေတ်မှာ ယောက်ျားနဲ့ မိန်းမ တန်းတူပဲလေ။ သူမက ငါ့ရဲ့ဆရာဖြစ်သလို ငါ့အကူအညီကိုလည်း လိုအပ်နေတာပဲ။ ဒါဟာ အပြန်အလှန် အကျိုးပြုတာပဲလေ။ ငါက သူမကို အစွမ်းကုန် ကူညီပေးမယ်၊ သူမက ငါ့ရဲ့ အသုံးစရိတ်တွေကို တာဝန်ယူပေးမယ်၊ ဒါပဲပေါ့!”

ယုသည် ထိုသို့တွေးတောရင်း ပို၍ပင် ပျော်ရွှင်လာကာ လှမ်းနေသော ခြေလှမ်းများမှာပင် ခုန်ပေါက်နေတော့သည်။ ယခု ပထမဆုံးလုပ်ရမည့်အလုပ်မှာ အိုင်းရှာကို ထမင်းကျွေးရန် ဖိတ်ခေါ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် ထမင်းစားဆောင်သို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ အဝေးမှနေ၍ အိုင်းရှာနှင့် အီဂေးလ်တို့ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ထိုင်နေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သို့သော် အိုင်းရှာ၏ မျက်နှာမှာမူ အနည်းငယ် ညှိုးငယ်နေသယောင် ရှိသည်။

ထိုအချိန်တွင် ထမင်းစားဆောင်အတွင်းရှိ ကျောင်းသားများမှာလည်း ယုအကြောင်းကို အတင်းပြောနေကြသည်။

“ဟေး... ယု ကျောင်းက အထုတ်ခံလိုက်ရပြီ မဟုတ်လား? တစ်မနက်လုံး သူ့ကို မတွေ့ရဘူး”

“ဟုတ်မှာပေါ့! မနေ့က ကိစ္စပြီးကတည်းက ကိုင်လ်က သူ့ကို ဒီမှာ ဆက်နေခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး”

ကိုင်လ်သည် ကျောင်းသားများကြားတွင် ထိုင်ကာ သူ၏ ဂုဏ်ပုဒ်ကို ထုတ်ကြွားနေသည်။

 “ကျောင်းက ငါ့မိသားစုကို အာခံပြီးတော့ အဲ့ဒီ ဘာမဟုတ်တဲ့ကောင်ကို ဆက်ထားလိမ့်မယ် ထင်လို့လား?” ဟု ပြောကာ အိုင်းရှာရှိရာဘက်သို့ ဝင့်ကြွားစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

ကိုင်လ်သည် ယုကို ကျောင်းမှ နှင်ထုတ်လိုက်ရုံသာမက သူ၏ မိသားစုအမွေအနှစ်ဖြစ်သော ဓားကိုပါ ပြန်လည်ရရှိရန် စီစဉ်နေခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင်ပင် ယုသည် အိုင်းရှာ၏ ဘေးတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး ဝင်ထိုင်လိုက်တော့သည်။

“တစ်မနက်လုံး ငါ့ကို မတွေ့ရတော့ လွမ်းနေကြတာလား?” ယုက ပျော်ရွှင်စွာ မေးလိုက်သည်။

အီဂေးလ်သည် ယု၏ အမူအရာကို ကြည့်ကာ ကြောင်အသွားရုံတင်မကဘဲ “မင်း... ကျောင်းက အထုတ်ခံလိုက်ရတာကို ဒီလောက်တောင် ပျော်နေတာလား?” ဟု မေးမိတော့သည်။

“ကျောင်းထုတ်တယ် ဟုတ်လား???” ယုမှာ အံ့ဩသွား၏။

အိုင်းရှာက တိုးညှင်းသော အသံလေးဖြင့် “ယု... မနေ့က ကိစ္စအတွက် ဆရာမ ကီးလ်က နင့်ကို လာတွေ့သေးလား? နင် ကျောင်းမှာ ဆက်နေလို့ ရသေးရဲ့လား?” ဟု စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

ကိုင်လ်သည် ယုကို လှောင်ပြုံးပြုံးရင်း “ဟက်! ဟန်ဆောင်မနေပါနဲ့တော့။ အခုချက်ချင်း ငါ့ဓားကို ပြန်ပေးပြီး ဒူးထောက်တောင်းပန်ရင် ကျောင်းက မထုတ်ပစ်အောင် ငါ ပြောပေးနိုင်သေးတယ်” ဟု ဆို၏။

သို့သော် ယု၏ အဖြေမှာမူ ပြတ်သားလှသည်။ “ဓားကို ပြန်ပေးဖို့ဆိုတာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဆေးလ်ဖ်လို ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ကောင်မလေးကို ငါ့အနားကနေ ဘယ်လိုလုပ် ထွက်သွားခွင့်ပေးနိုင်မှာလဲ”

ကိုင်လ်သည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ထရပ်လိုက်ကာ ယုကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ 

သို့သော် ယုကမူ ကိုင်လ်၏ စကားများကို လျစ်လျူရှုကာ ထမင်းစားဆောင်အတွင်းရှိ လူအားလုံးကို ကြားလောက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်တော့သည်။

“အားလုံးပဲ တစ်ခုခု မှားနေကြပြီ ထင်တယ်။ ငါ ကျောင်းက အထုတ်ခံရတာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီနေ့မနက်မှာ ဆရာမ ကီးလ်က ငါ့ကို အရေးကြီးကိစ္စတစ်ခုနဲ့ အပြင်ခေါ်သွားလို့ အတန်းနောက်ကျခဲ့တာ”

“ဆရာမ ကီးလ် ဟုတ်လား???” လူတိုင်းမှာ မျက်လုံးအပြူးသား ဖြစ်သွားကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် ယုသည် သူ၏ နဖူးပေါ်မှ မှော်အမှတ်အသားကို ထင်ရှားစေရန် မှော်စွမ်းအားကို သုံးလိုက်သည်။ 

မီးတောက်များ ဝန်းရံနေသော ကြောင်ကလေးတစ်ကောင်၏ ပုံရိပ်မှာ လူတိုင်း၏ မျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်လာခဲ့ချေပြီ။

ဤတံဆိပ်ကို လူတိုင်း ရင်းနှီးကြသည်။ ၎င်းမှာ အင်ပါယာ၏ ထိပ်တန်းမှော်ဆရာမ “မီးလျှံစုန်းမ - ကီးလ် ရှာလော့” ၏ ကိုယ်ပိုင်အမှတ်အသားပင် ဖြစ် ပေသည်။