အခန်း (၂၉) - နောက်ကျခြင်းအတွက် အပြစ်ပေးမှု
“တောက်! အဲ့ဒီ အီဂေးလ် အစုတ်ပလုတ်! ငါတို့ နမ်းတော့မယ့်ဟာကို... နည်းနည်းလေးပဲ လိုတော့တာကို ဖျက်ဆီးပစ်တယ်!!!”
ယုသည် သူ၏ အဆောင်သို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ရေချိုးခန်းထဲတွင် ရေချိုးရင်း အီဂေးလ်ကို စိတ်ထဲမှနေ၍ တကျိန်ကျိန် တဆဲဆဲ ဖြစ်နေတော့သည်။
“သခင့်ရဲ့ နံနက်ခင်းက သာယာရဲ့လားရှင်?”
ရုတ်တရက် ရေချိုးခန်းတံခါးမှာ ဝုန်းခနဲ ပွင့်သွားပြီး ဆေးလ်ဖ် ပေါ်လာသည်။
“အမလေး!!”
ယုသည် ဆေးလ်ဖ်ကို မြင်သည်နှင့် အလိုအ လျောက် သူ၏ အရေးကြီးအစိတ်အပိုင်းကို လက်ဖြင့် အမြန်အုပ်လိုက်မိသည်။ ဒါက ရှက်လို့မဟုတ်ဘဲ ဆေးလ်ဖ်က “အမြစ်ပြတ်” ရှင်းလင်းပေးမည်ကို ကြောက်သောကြောင့် ဖြစ်၏။
“သခင် စိတ်အေးအေးထားပါ၊ ဆေးလ်ဖ်က သခင့်ကို တကယ် နာကျင်အောင် မလုပ်ပါဘူး။ မနေ့ညက ကိစ္စက သရုပ်ဆောင်ကောင်းဖို့အတွက် တမင်လုပ်ခဲ့တာပါ”
“သရုပ်ဆောင်တာ ဟုတ်လား? ဘယ်သူ့ကို ပြဖို့လဲ?” ယု ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။
“ဟုတ်ကဲ့... မနေ့ညက ဆေးလ်ဖ်က သခင့်ကို အိုင်းရှာ့ရဲ့ အခန်းတံခါးရှေ့အထိ တမင် လိုက်လံတိုက်ခိုက်ခဲ့တာပါ။ ဒါမှ အိုင်းရှာက သခင့်ကို အခန်းထဲ ခေါ်သွင်းသွားမှာ မဟုတ်လား”
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ယုတစ်ယောက် အံ့ဩဝမ်းသာသွားပြီး သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။
“ဆေးလ်ဖ်... မင်းက တကယ့်ကို တော်တဲ့သူပဲ!”
ဒီဓားမလေးက တကယ့် ဦးနှောက်သုံးတတ်တဲ့ ဗျူဟာမှူးပဲ။ တခြား ဓားတွေလို ခုတ်ဖို့ပဲ သိတာမဟုတ်ဘူး။
“သခင့်အတွက် တကယ်လိုအပ်တာက ကျွန်မမဟုတ်ဘဲ အိုင်းရှာ ဖြစ်နေတာကို သိလို့ ဒီနည်းလမ်းကို သုံးခဲ့တာပါ။ အကယ်၍ သခင်က မကျေနပ်သေးဘူးဆိုရင်တော့... အခု ကျွန်မ ကူညီပေးနိုင်ပါတယ်”
ဆေးလ်ဖ်သည် ယု၏ ခါးကို နောက်ကနေ ဖက်လိုက်သော်လည်း ယုက သူမကို အသာအယာ တွန်းထုတ်လိုက်သည်။ ယုသည် တဘက်ကို အမြန်ပတ်ကာ ရေချိုးခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့၏။ သူသည် ဆေးလ်ဖ်အပေါ် ကျေးဇူးတင်စကား ပြောခဲ့သော်လည်း ဆေးလ်ဖ်၏ မျက်နှာလေးမှာ အနည်းငယ် အထီးကျန်သွားသည်ကို သူ သတိမထားမိခဲ့ပေ။
ယုသည် အဝတ်အစားများ အမြန်လဲပြီးနောက် အထူးတန်းဆီသို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။ အတန်းစသည်မှာ ဆယ်မိနစ်ကျော်နေပြီ ဖြစ်၏။ ကီးလ်က ချစ်စရာကောင်းသည်ဆိုသော်လည်း စည်းကမ်းကြီးသူ ဖြစ်သဖြင့် ယုမှာ စိုးရိမ်နေမိသည်။
အတန်းထဲသို့ ခိုးဝင်ရန် ကြိုးစားစဉ်မှာပင် တံခါးဝ၌ ရပ်နေသော ကီးလ်နှင့် တည့်တည့်တိုးတော့သည်။
“ဘာလို့ ဒီလောက် နောက်ကျနေရတာလဲ?” ကီးလ်၏ အသံက အေးစက်လှသည်။
“ဟို... မနက်က ကိစ္စလေးတွေ ရှိနေလို့ပါ...” ယုမှာ အိုင်းရှာနှင့် တစ်ညလုံး အတူအိပ်ခဲ့ရသည်ဟု အမှန်အတိုင်း ပြော၍ မရပေ။
ကီးလ်သည် သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် “ဒီနေ့ အတန်းမတက်နဲ့တော့၊ ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့” ဟု ပြောကာ ထွက်ခွာသွားသည်။ ယုမှာ အတန်းထဲက အထုတ်ခံရတော့မည်လားဟု တွေးကာ ချွေးပြန်နေတော့၏။
ကီးလ်သည် ယုကို ကျောင်း၏ အလယ်ဗဟိုရှိ အမြင့်ဆုံး မျှော်စင်ပေါ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ ထိုနေရာသည် အပြင်လူ ဝင်ခွင့်မရှိသော နေရာဖြစ်ပြီး အခန်းအလယ်၌ အလွန်ကြီးမားပြီး ရှုပ်ထွေးလှသော မှော်အစီအရင် ကြီးတစ်ခု ရှိနေသည်။
“မင်းကို ငါက တန်ဖိုးထားတဲ့သူဆိုတော့... ဒီနေရာကို ချက်ချင်း မှတ်မိတာပဲ” ကီးလ်က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော့်ကို နောက်ကျလို့ အပြစ်ပေးမလို့ မဟုတ်ဘူးလား? ဘာလို့ ဒီကို ခေါ်လာတာလဲ?” ယုက ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် မေးလိုက်၏။
“အပြစ်ပေးဖို့ထက် ပိုအရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စကို မင်းကို မေးချင်လို့ပဲ”
ယုတစ်ယောက် ရင်တထိတ်ထိတ် ဖြစ်နေစဉ်မှာပင် ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ မှော်အစီအရင်မှ မီးတောက်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကီးလ်သည် လေထဲသို့ ပျံတက်သွားသည်။ သူမ၏ ရဲရဲတောက် ဆံနွယ်များနှင့် ဝတ်ရုံနက်ကြီးမှာ မီးတောက်များကြားတွင် အလွန်ပင် ခန့်ညားလှပနေတော့သည်။
ကီးလ်သည် ယုကို သူမ၏ မျက်လုံးပြာလေးများဖြင့် စိုက်ကြည့်ကာ လေးနက်သော အသံဖြင့် မေးလိုက်ပါတော့သည်။
“ငါ... ကီးလ် ရှာလော့ က ဒီနေ့ မင်းကို မေးမယ်... မင်း ငါ့ရဲ့ တပည့်ဖြစ်လာဖို့၊ ငါ့ရဲ့ မီးလျှံစုန်းမ အမွေအနှစ်ကို ဆက်ခံမယ့်သူ ဖြစ်လာဖို့ အလိုရှိရဲ့လား?”