အခန်း (၂၈) - အံ့ဩစရာများဖြင့် နံနက်ခင်း
အရုဏ်တက်ချိန်တွင် ယုသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း မျက်လုံးပွင့်လာခဲ့သည်။ မနေ့ညက ဆေးလ်ဖ်၏ အပြေးအလွှား လိုက်လံမှုကို ခံခဲ့ရသည်ကို သူ ဝေဝေဝါးဝါး မှတ်မိ နေသေးသည်။
ထို့နောက် အပြင်ဘက်၌ ပုန်းနေစဉ် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ခေါင်းကို နောက်မှနေ၍ အားပြင်းပြင်းဖြင့် ရိုက်နှက်လိုက်သကဲ့သို့ ခံစားခဲ့ရပြီးနောက် ဘာကိုမျှ မမှတ်မိတော့ချေ။
“သွားပြီ! သူတို့ တကယ်ကြီး ဖြတ်ပစ်လိုက်ကြပြီလား မသိဘူး!”
ယုသည် သူ၏ အရေးကြီးသော အစိတ်အပိုင်း ရှိ၊ မရှိကို လက်ဖြင့် အမြန် စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာပင် မည်သည့်အရာမျှ ပျောက်ဆုံးခြင်းမရှိဘဲ မူလအတိုင်း ရှိနေသဖြင့် သူ စိတ်အေးသွားရတော့သည်။
“ဒီခန္ဓာကိုယ်က တကယ်ကို အားနည်းတာပဲ... မနေ့ညက တကယ်တော့ ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ?” ယုသည် နာကျင်နေဆဲဖြစ်သော သူ၏ ဦးခေါင်းနောက်စေ့ကို ပွတ်ရင်း ရေရွတ်လိုက်မိသည်။
သူသည် စွမ်းအားတံဆိပ် ကို မဖွင့်ထားလျှင် သာမန်လူကဲ့သို့ပင် အားနည်းလှသဖြင့် ခေါင်းကို အပြင်းအထန် အရိုက်ခံရပါက သတိမေ့သွားနိုင်သည်မှာ မထူးဆန်းပေ။
သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ဤအခန်းမှာ သူ၏ အဆောင်ခန်း မဟုတ်ကြောင်း ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားသည်။ ထိုစဉ် သူ့ကိုယ်ပေါ်၌ တင်ထားသော နူးညံ့ဖြူစင်သည့် လက်ကလေးတစ်ဖက်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
ယုသည် ထိုလက်ပိုင်ရှင်မှာ မည်သူနည်းဟု အမြန် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အမြင်အာရုံမှာ ရပ်တန့်သွားတော့သည်။ သူ့ဘေး၌ အိပ်မောကျနေသူမှာ သူ နေ့ညမပြတ် တမ်းတနေရသော အိုင်းရှာပင် ဖြစ်နေတော့သည်။
“ဟာ! ဒါ ဘာဖြစ်တာလဲ? ငါ ဘာလို့ အိုင်းရှာနဲ့ တစ်အိပ်ရာတည်း အိပ်နေရတာလဲ? မနေ့ညက ငါ အရက်လည်း မသောက်ထားပါဘူး။ ဒါက အရမ်း မြန်လွန်းနေပြီလား?!”
ယုသည် မနေ့ညက အဖြစ်အပျက်များကို မမှတ်မိသဖြင့် နောင်တရနေမိသော်လည်း လက်ရှိ အခိုက်အတန့်ကိုမူ အမိအရ အရသာခံရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူသည် အိုင်းရှာကို ခြုံထားသော စောင်ကို အသာအယာ မလိုက်ရာ ညဝတ်အင်္ကျီပါးလေးအောက်မှ ဝင်းမွတ်သော အသားအရေကို မြင်လိုက်ရသည်။
ယုသည် အိုင်းရှာ၏ ပါးပြင်လေးကို လက်ဖျားဖြင့် အသာအယာ ထိတွေ့လိုက်သည်။ ထိုအထိအတွေ့ကြောင့် သူ့တစ်ကိုယ်လုံး လျှပ်စစ်စီးသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး စိတ်လှုပ်ရှားသွားတော့၏။ သူ၏ စိတ်ရိုင်းများက ထကြွလာပြီး အိုင်းရှာ၏ နှုတ်ခမ်းလေးများကို နမ်းရန် ဖြည်းဖြည်းချင်း တိုးကပ်သွားလေသည်။
သူတို့၏ နှုတ်ခမ်းချင်း ထိတွေ့တော့မည့် အချိန်မှာပင်... အိုင်းရှာသည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးများ ပွင့်လာတော့သည်။
သူတို့နှစ်ဦး၏ အကြည့်ချင်း ဆုံသွားကြပြီး လေထုကြီးမှာ ချက်ချင်း အေးခဲသွားသကဲ့သို့ ရှိနေ၏။
“ယု.....” အိုင်းရှာက သူ့ကို မျက်လုံးဝိုင်းလေးများဖြင့် စိုက်ကြည့်ကာ ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သည်။
“ဟို... ငါ... ငါ... တောင်းပန်ပါတယ်!!!” ယုမှာ ဆင်ခြေပေးရန် အခွင့်မသာတော့သဖြင့် ခေါင်းငုံ့ကာ ချက်ချင်းပင် ဝန်ခံလိုက်ရတော့သည်။
သို့သော် အိုင်းရှာကမူ စိတ်ဆိုးခြင်းမရှိဘဲ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ပြောလာ၏။
“မ... မဟုတ်ပါဘူး... ငါကပဲ အစကတည်းက လက်လွန်သွားခဲ့တာပါ”
“ဗျာ? ဘာ လက်လွန်တာလဲ?” ယုက နားမလည်သလို မေးလိုက်သည်။
“အင်း... မနေ့ညက တံခါးအပြင်မှာ သံသယဖြစ်ဖွယ် လူတစ်ယောက် ပုန်းနေတာကို တွေ့လို့ သူခိုးမှတ်ပြီး ရေခဲတူနဲ့ နောက်ကနေ အရှိန်ပြင်းပြင်း ထုလိုက်မိတာ...”
အိုင်းရှာက သူမ၏ အမှားကို သိသဖြင့် အသံလေး တိုးသွားလေသည်။ သူမသည် သတိမေ့နေသော ယုကို ဆေးလ်ဖ်၏ လက်မှ ကယ်တင်ကာ သူမ၏ အခန်းထဲ၌ ဝှက်ထားပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“အဲ့ဒီလိုလား... ဒါဆိုရင်တော့ ငါ့ရဲ့ အသက်သခင် ကျေးဇူးရှင်ကြီးပေါ့။ ငါ့အသက်ကိုလည်း ကယ်ခဲ့တယ်၊ တစ်ညလုံးလည်း အတူအိပ်ပေးခဲ့တယ်... ဒါပေမဲ့ ငါကတော့ ကျေးဇူးကန်းပြီး မဟုတ်တာ လုပ်ဖို့ ကြံစည်မိတယ်၊ ငါ တကယ် သေသင့်ပါတယ်”
ယု၏ စကားကြောင့် အိုင်းရှာသည် မထိန်းနိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်ပါတော့သည်။
“ဘာလို့ အတူအိပ်မိတာလဲ ဆိုတော့... နင် ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ အိပ်ရင် အအေးပတ်မှာ စိုးလို့ အိပ်ရာပေါ် တင်ပေးလိုက်တာ။ ဒါပေမဲ့ ငါက ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ မအိပ်ချင်လို့... အဲ့ဒါကြောင့်...” အိုင်းရှာ၏ ပါးပြင်လေးများ နီရဲနေလေသည်။
ယုသည် ထိုစကားများကြားမှ “နင်က ငါ့အတွက် ထူးခြားတယ်” ဆိုသော အဓိပ္ပာယ်ကိုသာ ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး ဝမ်းသာသွားတော့သည်။
သူသည် အိုင်းရှာကို ထပ်မံ နမ်းရန် ကြိုးစားလိုက်စဉ်မှာပင် အပြင်ဘက်မှ အီဂေးလ်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာ၏။
“အိုင်းရှာ! ကျောင်းသွားရအောင်လေ! နောက်ကျနေဦးမယ်”
အီဂေးလ်က တံခါးကို လာခေါက်သဖြင့် အိုင်းရှာမှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး ယုကို အတင်း တွန်းထုတ်လိုက်လေသည်။
“လူမြင်ရင် မကောင်းဘူး၊ ပြတင်းပေါက်ကနေ အမြန်ထွက်ပြေးတော့! အတန်းထဲမှာ တွေ့မယ်နော်!”
“ဗျာ?? ဟာ!?”
ယု ဘာမှမပြောနိုင်ခင်မှာပင် အိုင်းရှာသည် သူ့ကို ပြတင်းပေါက်မှ အပြင်သို့ တွန်းချလိုက်ပါတော့သည်။
“အပြင်မှာ ရေကန်ကြီး ရှိတယ်လေဗျာ!!!”
ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ ရေထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားသော အသံကို ကြားလိုက်ရ
သဖြင့် အိုင်းရှာမှာ အားနာသွားပြီး ပါးပြင်လေးကို ပွတ်ကာ ရေရွတ်လိုက်မိ၏။
“ရေကန်လေးပဲဟာ... ဘာမှ မဖြစ်လောက်ပါဘူးနော်...?”