အခန်း (၂၆) - မိန်းကလေး စကတ်
“ဒီကောင် ယုကတော့ တကယ်ကို သေတွင်းတူးနေတာပဲ။ ကိုင်လ်လိုလူမျိုးကိုတောင် ပြိုင်ရဲတယ်လေ။ အခု ဓားနဲ့နိုင်သွားတယ်ဆိုပေမဲ့ ကိုင်လ်ရဲ့အဖေက မြို့စားမင်းတစ်ဦးဆိုတာ သူ မေ့နေပုံရတယ်”
“ငါ့အထင်တော့ ယုက တကယ့်အကွက်သမားပဲ။ သူ ဒါကို ကြိုတင်ကြံစည်ထားတာ သေချာတယ်။ သူ့ရဲ့ မွေးရာပါ ပါရမီမှော် ကို ကြည့်ဦးလေ။ အဲ့ဒီဓားကလည်း သူ လိမ်ညာဖို့ သုံးလိုက်တဲ့အရာ ဖြစ်မှာပါ။ သူ့မှော်နဲ့ လူတွေကို လှည့်စားလိုက်တာ ဖြစ်နိုင်တယ်”
“ဟုတ်တယ်! အခုမှ စဉ်းစားကြည့်တော့ အဲ့ဒီလို ဖြစ်နိုင်တာပဲ။ ကိုင်လ်ခမျာ ဓားရော၊ သိက္ခာရော နှစ်ခုလုံး ဆုံးရှုံးလိုက်ရတာ သနားစရာပဲ”
“တိုးတိုးပြောကြစမ်းပါ... ကျောင်းအုပ်ကြီး ကလဲယားက ကိုင်လ်ဓားရှုံးသွားတာကို ငါတို့အတန်းပဲ သိရမယ်လို့ အမိန့်ထုတ်ထားတာလေ။ အပြင်ကို ပေါက်ကြားသွားရင် ငါတို့အားလုံး ဒုက္ခရောက်ကုန်မယ်”
“ဟုတ်ပါပြီ... မနေ့က အပြစ်ပေးခံရတဲ့ စာကူးတာပဲ အမြန်အဆုံးသတ်ကြရအောင်...”
အဆောင်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ကျောင်းသားများမှာ ထိုကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ အချင်းချင်း ဝေဖန် ပြောဆို နေကြတော့သည်။
ယုသည် သူ၏ မွေးရာပါ မှော်စွမ်းအား ကို အသုံးပြု၍ လှည့်စားအနိုင်ယူခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်ဟု အားလုံးက တညီတညွတ်တည်း ယူဆထားကြ၏။ သို့သော် ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ အမိန့်ကြောင့် ထိုကိစ္စကို လူ ၁၂ ဦးသာ သိရှိပြီး လျှို့ဝှက်ထားကြလေသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မြို့လယ်ရှိ အဝတ်အထည်ဆိုင်တစ်ခု၌ ယုနှင့် အီဂေးလ်တို့သည် အဝတ်လဲခန်းရှေ့တွင် ရပ်နေကြသည်။
သူတို့သည် အဝတ်လဲနေသော အိုင်းရှာနှင့် ဆေးလ်ဖ်တို့ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
“ဟတ်ချိုး!!!”
ယုတစ်ယောက် ရုတ်တရက် နှာချေလိုက်မိသည်။
“နင်ကတော့ နှာဘူးရုံတင်မကဘူး၊ အအေးလည်း ပတ်နေပြီထင်တယ်။ ဆေးလ်ဖ်ကိုကျတော့ အဝတ်အစား မဝတ်ခိုင်းချင်ဘူးလေ”
အီဂေးလ်က ယုကို ကြည့်ကာ ခနဲ့လိုက်သည်။
“ငါ အအေးမပတ်ပါဘူး။ ဘာလို့ ရုတ်တရက် နှာခေါင်းယားလာမှန်းလည်း မသိဘူး”
ယုသည် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့အတင်းကို နောက်ကွယ်မှ ပြောနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသဖြင့် နှာခေါင်းကို ပွတ်လိုက်မိသည်။
“အိုင်းရှာနဲ့ အပြင်ထွက်လာရလို့ ရင်ခုန်နေတာလား?” အီဂေးလ်က နောက်ပြောင်သလို ပြုံးကာ မေးလေသည်။
“ငါ မရင်ခုန်ပါဘူး! ဒါနဲ့... အိုင်းရှာက ဆေးလ်ဖ်ကို အဝတ်အစား လိုက်ပြတာကို နင်က ဘာလို့ လိုက်လာရတာလဲ?”
ယု စိတ်ထဲတွင်မူ အီဂေးလ်သာ မပါလျှင် အိုင်းရှာနှင့် သူ နှစ်ဦးတည်း ဒိတ်လုပ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်မည်ဟု တွေးကာ နှမြောနေမိသည်။
“ငါလည်း ဆေးလ်ဖ်အတွက် အဝတ်အစား လာရွေးပေးချင်လို့ပေါ့။ နင့်မှာ ဘာပြဿနာရှိလို့လဲ?” အီဂေးလ်က မကျေမနပ် ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“နင် လိုက်လာတာ ပြဿနာမရှိပေမဲ့... နင့်ရဲ့ အဝတ်အစား အကြိုတ်ပုံစံ ကိုတော့ ငါ သံသယရှိတယ်”
ယုသည် အီဂေးလ် ဝတ်ထားသော အညိုရောင် ဂွမ်းအင်္ကျီအထူကြီးကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
အီဂေးလ်၏ သန်မာသော ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထိုအင်္ကျီအောက်တွင် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်နေ၏။ အကယ်၍ သူမသာ ရုပ်မချောလျှင် တောထဲမှ ပြန်လာသော မုဆိုးကြီးတစ်ဦးနှင့်ပင် တူနေပေလိမ့်မည်။
“ဘာတတ်နိုင်မှာလဲ! အခုက ဆောင်းရာသီလေ!” အီဂေးလ်က ဒေါသတကြီး ပြန်အော်လေသည်။
“အိုင်းရှာကတော့ နင့်လို ဝတ်မထားပါဘူး”
“သူက ရေခဲမှော် သုံးတဲ့သူလေ! သူ့ခန္ဓာကိုယ်က အအေးဒဏ်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိလို့ အခုလို ရာသီဥတုမှာတောင် ဂါဝန်လှလှလေးတွေ ဝတ်နိုင်တာပေါ့!”
“ဆရာမ ကီးလ်လည်း အထူကြီး ဝတ်မထားပါဘူး!”
“ဆရာမ ကီးလ်က ထိပ်တန်း မီးဓာတ်မှော်ဆရာမလေ! သူ့ကိုယ်ထဲမှာ အပူချိန်ထိန်းစနစ် ပါပြီးသားဆိုတာ နင် မသိဘူးလား?!”
“အကြောင်းပြချက်တွေကတော့ များလိုက်တာ...”
ယု၏ အပြောကြောင့် အီဂေးလ်သည် ယု၏ လည်ပင်းကို နောက်မှနေ၍ အတင်းဖက်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လှဲချရန် ကြိုးစားတော့သည်။
သူတို့နှစ်ဦးမှာ ကလေးကလား တိုက်ခိုက်နေကြစဉ် အဝတ်လဲခန်းတံခါး ပွင့်လာလေသည်။
“စောင့်ခိုင်းမိလို့ အားနာပါတယ်!” အိုင်းရှာ၏ အသံထွက်လာသဖြင့် အီဂေးလ်က ယုကို အမြန် လွှတ်ပေးလိုက်မိသည်။
“အဟွတ်... အဟွတ်... နင် တကယ်ကို အားနဲ့ လုပ်တာပဲ” ယုသည် နီရဲသွားသော သူ့လည်ပင်းကို ပွတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“နင်က အပြောအဆို မဆင်ခြင်တာကိုး...” အီဂေးလ်က ခေါင်းလွှဲကာ ပြန်ပြောလေသည်။
ယုသည် အိုင်းရှာ၏ နောက်ကွယ်တွင် ပုန်းနေသော ဆေးလ်ဖ်ကို စူးစမ်းစွာ ရှာဖွေလိုက်သည်။
“ရှက်မနေပါနဲ့ ဆေးလ်ဖ်ရယ်... နင့်ရဲ့ အဝတ်အစားအသစ်ကို အားလုံးကို ပြလိုက်ပါဦး”
အိုင်းရှာက ခေါ်လိုက်သောအခါ ဆေးလ်ဖ်သည် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်လာခဲ့သည်။
သူမသည် ပန်းရောင် ဇာနားလေးများပါသော အင်္ကျီနှင့် အနက်ရောင် စကတ်တိုလေးကို ဝတ်ထား၏။ ရင်ဘတ်တွင်လည်း နက်မှောင်သော ပန်းရောင် ဖဲပြားလေးတစ်ခု တပ်ထားရာ အလွန်ပင် ချစ်စရာကောင်းနေတော့သည်။
“အရမ်း ချစ်စရာကောင်းတာပဲ!!”
ဆိုင်ထဲရှိ လူတိုင်း၏ အကြည့်မှာ ဆေးလ်ဖ်ဆီသို့ ရောက်သွားကြသည်။ ဆေးလ်ဖ်မှာမူ ပို၍ပင် ရှက်သွားကာ မျက်နှာလေး ရဲတက်လာတော့သည်။
“သခင်... ဆေးလ်ဖ် ဝတ်ထားတာ ဘယ်လိုနေလဲဟင်?” သူမ၏ အသံမှာ ယခင်ကကဲ့သို့ အေးစက်မနေတော့ဘဲ ရှက်ရွံ့သံလေး ပါဝင်နေသည်။
“အရမ်း ချစ်ဖို့ကောင်းတယ်!! တကယ်ကို ချစ်ဖို့ကောင်းတာ!!” ယုက အမှန်အတိုင်းပင် ချီးကျူးလိုက်သည်။
“ဒါနဲ့... ဆေးလ်ဖ်၊ နင် ဒီလိုဝတ်ထားတာ မအေးဘူးလား?” အီဂေးလ်က စိုးရိမ်တကြီး မေးလေသည်။
“ကျွန်မက ဓားတစ်လက် ဖြစ်တဲ့အတွက် ဒီလို ရာသီဥတုမျိုးကို ဂရုမစိုက်ပါဘူး” ဆေးလ်ဖ်၏ အဖြေကြောင့် အီဂေးလ်မှာ အားငယ်သွားတော့သည်။ တစ်ဆိုင်လုံးတွင် သူမ တစ်ယောက်တည်းသာ အေးနေပုံရသည်။
“ဧည့်သည်တော်တို့ ရွေးပြီးပြီလားခင်ဗျာ?” ဆိုင်ဝန်ထမ်းက ပြုံးရွှင်စွာ ရောက်လာသည်။
“ဟုတ်ကဲ့... သူ ဝတ်ထားတဲ့ အစုံကိုပဲ ယူပါ့မယ်။ အားလုံး ဘယ်လောက် ကျသင့်ပါသလဲ?” ယုက ပိုက်ဆံအိတ်ကို နှိုက်ရင်း မေးလိုက်သည်။
“အားလုံး ရွှေဒင်္ဂါး ၃ ပြား ကျသင့်ပါတယ်ခင်ဗျာ”
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်ခဏတွင် ယု၏ လက်များ တန့်သွားပြီး မျက်နှာမှာလည်း ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ အေးခဲသွားတော့သည်။
“ဟို... အင်္ကျီတစ်စုံက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ဈေးကြီးရတာလဲ?” ယုက အိုင်းရှာ့နားသို့ ကပ်ကာ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
“ ဒီဆိုင်ရဲ့ ဈေးနှုန်းတွေက ဒီအတိုင်းပဲလေ။ မိန်းကလေး ဝတ်စုံလှလှလေးဆိုရင် ဒီလောက်တော့ ကျသင့်တာပဲ” အိုင်းရှာက နားမလည်သလို ပြန်ဖြေသည်။
ယုအတွက်မူ ဤဈေးနှုန်းမှာ အလွန်ပင် မြင့်မားလွန်းလှသည်။ သူ စွန့်စားသူဘဝဖြင့် ရှာဖွေခဲ့သမျှ ပိုက်ဆံအားလုံး စုပေါင်းလျှင်ပင် ဤမျှ မရှိနိုင်ပေ။
သို့သော် အိုင်းရှာ၏ ရှေ့တွင် အရှက်မကွဲလိုသဖြင့် ယုမှာ သက်ပြင်းချကာ သူ၏ ပိုက်ဆံအိတ်ထဲမှ ကြေးဒင်္ဂါးနှင့် ငွေဒင်္ဂါးအားလုံးကို နှိုက်ပေးလိုက်ရတော့သည်။
ဝန်ထမ်းက ပိုက်ဆံများကို သေသေချာချာ ရေတွက်ပြီးနောက် ပြေစာတစ်စောင် ထုတ်ပေးလိုက်၏။ ယုသည် ထိုပြေစာကို သေသေချာချာ ခေါက်ကာ အင်္ကျီအိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။
၎င်းမှာ သူ တစ်ချိန်က ရွှေဒင်္ဂါး ၃ ပြား ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးကြောင်း သက်သေပင် ဖြစ်တော့သည်။
ပိုက်ဆံတွေက ပျောက်ကွယ်သွားတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ သူ သဘောကျတဲ့ အရာတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတာပဲလို့ ယုတစ်ယောက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှစ်သိမ့်လိုက်တော့သည်။