အခန်း (၂၅) - သီးသန့် အချစ်ကျွန်လေးတစ်ယောက် ရရှိခြင်း!

လမ်းမပေါ်တွင် လျှောက်လှမ်းလာရင်း မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော မျက်နှာထားများနှင့် ကမန်းကတန်း သွားလာနေကြသည့် ကျင့်ကြံသူများကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ လူမှုပတ်ဝန်းကျင်၏ ဖိအားများက သူတို့အပေါ် ပြင်းထန်စွာ သက်ရောက်နေပြီး သူတို့၏ လိုက်စားမှုများတွင် ပျော်ရွှင်မှုကို ရှာမတွေ့နိုင်တော့သည်မှာ သိသာထင်ရှားလှသည်။

ဤအချက်နှင့် ပတ်သက်၍ ဤလောကသည် ယဲ့ချန် လာခဲ့သော ကမ္ဘာနှင့် ဆင်တူနေသည်။

လုကျင်း၏ အိမ်ရှေ့တံခါးဝသို့ မရောက်မီ ယဲ့ချန်သည် ဤအကြောင်းကို ခေတ္တမျှ တွေးတောနေမိသည်။ သူက ကြီးမားသော တံခါးကြီးကို ခေါက်လိုက်သည်။ တံခါးက လျင်မြန်စွာ ပွင့်လာပြီး ယဲ့ချန်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လုကျင်း၏ မျက်နှာလေး လင်းလက်သွားသည်။ သူမက သူ့ကို အထဲဝင်ခွင့်ပေးရန် ချက်ချင်း ရှေ့ထွက်လာခဲ့သည်။

ယနေ့တွင် လုကျင်းသည် မျက်စိပသာဒဖြစ်ဖွယ်ရာ ကောင်းလှသည်။ သူမ၏ ဆံကေသာများက အနည်းငယ် စိုစွတ်နေပြီး ကျောပြင်ထက်တွင် ဖရိုဖရဲ ကျဆင်းနေကာ အသားအရေကလည်း စိုပြည်နေသည်။ သူမ ဝတ်ဆင်ထားသော ဂါဝန်လေးမှာ အထူးသဖြင့် ပါးလွှာနေပြီး ရေချိုးခန်းထဲမှ ယခုလေးတင် ထွက်လာသည့်အလား ပေါ့ပါးနေသည်။

ယဲ့ချန် ဤလောကသို့ ပထမဆုံး ရောက်ရှိလာချိန်က ဆောင်းရာသီဖြစ်သည်။ ယခု လအနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် လေထုက သိသိသာသာ နွေးထွေးလာပြီး ပူပြင်းလာမည့် လက္ခဏာများပင် ပြသနေပြီဖြစ်သည်။

လုကျင်း၏ ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစားက ငြင်းမရနိုင်အောင် ဆွဲဆောင်မှုရှိလှသည်။ သူမ၏ အေးမြပေါ့ပါးသော ဝတ်စုံလေးက ရိုးရှင်းသော်လည်း စိတ်ကူးယဉ်စရာများကို မလှုံ့ဆော်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။ အမှန်တကယ်ပင် ကြီးမားထွားကျိုင်းခြင်းဆိုသည်မှာ အဆင့်အမြင့်ဆုံးသော သစ္စာတရားတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေ ယဲ့... ရောက်လာပြီပဲ။ ဝင်ခဲ့ပါရှင်။ အသားပြုတ်တာ အခုလေးတင် ပြီးသွားတာ" သူမ၏ နဖူးပေါ်မှ ဆံနွယ်စလေးကို လက်ဖြင့် သပ်တင်လိုက်ရင်း လုကျင်းက ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းက ရင့်ကျက်သော ဆွဲဆောင်မှုများကို ဖော်ညွှန်းနေသည်။

"ကျေးဇူးပါပဲ" ယဲ့ချန်က ယဉ်ကျေးစွာ ပြန်ဖြေပြီး လုကျင်းနောက်မှ အခန်းထဲသို့ လိုက်ဝင်သွားသည်။

လုကျင်း၏ အိမ်သည် လင်ခဲ့အာ၏ အိမ်ကဲ့သို့ပင် အိပ်ခန်းတစ်ခန်း၊ ဧည့်ခန်း၊ မီးဖိုချောင်နှင့် ရေချိုးခန်းတို့ ပါဝင်သည်။ သိပ်ပြီး မကျယ်ဝန်းသော်လည်း သေသပ်စွာ စီစဉ်ထားသည်။

ဧည့်ခန်းထဲရှိ ထမင်းစားစားပွဲပေါ်တွင် ပန်းကန်များနှင့် တူများကို အသင့်ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်သည်။ ထို့နောက် လုကျင်းက မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သွားပြီး ပြုတ်ထားသော သားရဲအသားများကို ယူဆောင်လာရာ အခန်းတစ်ခုလုံး အရသာရှိသော ရနံ့များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။ သူမက ယဲ့ချန်ကို ထိုင်ရန် တိုက်တွန်းပြီး ထမင်းပွဲပြင်ပေးသည်။ သိပ်မကြာမီ ပန်းကန်လုံးနှစ်လုံးကို ယူလာခဲ့ရာ တစ်လုံးက အခြားတစ်လုံးထက် ပိုမို အပြည့်အမောက် ထည့်ထားသည်။ ဝိညာဉ်ဆန်၏ မွှေးရနံ့ကလည်း အတူတူပင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှသည်။

ဤလောကသို့ ရောက်ရှိလာကတည်းက ယဲ့ချန်သည် ကိုယ်တိုင် ထမင်းဟင်း မချက်ခဲ့ဖူးပေ။ ဆိုင်မှဝယ်ထားသော အစာရှောင်ဆေးလုံးများကိုသာ မှီခိုနေရသဖြင့် အိမ်ချက်ဟင်းလျာများ မစားရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ရာ ယခုအခါ တကယ်ကို စားချင်စိတ်များ ပေါက်နေပြီဖြစ်သည်။

ခေတ္တမျှ စကားစမြည်ပြောပြီးနောက် သူတို့ ထမင်းစားရန် ထိုင်လိုက်ကြသည်။ အသားဟင်းရည်ထဲတွင် အရည်ရွှမ်းသော သားရဲအသားများ ပါဝင်ရုံသာမက ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များ အချိုးကျစွာ ပါဝင်ပြီး ဝါးစားရတာ အိစက်ကာ ခံတွင်းမြိန်စေမည့် အစပ်အရသာလေးပါ စွက်ယှက်နေသည်။ ထို့အပြင် သူ၏ အတိတ်ဘဝက အာလူးနှင့် ဆင်တူသော အပင်တစ်မျိုးလည်း ပါဝင်နေပြီး ယင်းက အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် အရသာရှိလှသည်။ သားရဲအသားများကို စားလိုက်သောအခါ သူ၏ အစာအိမ်ထဲတွင် နွေးထွေးသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို အားဖြည့်ပေးမည့် ဝိညာဉ်ချီမျှင်လေးများကို ထုတ်လွှတ်ပေးနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

ယဲ့ချန်သည် အားနာဟန်မဆောင်ဘဲ အားရပါးရ စားသောက်လိုက်သည်။ သူ ပေးမည့် တန်ဖိုးကြီး လက်ဆောင်များကို စဉ်းစားကြည့်လျှင် ဤထမင်းစားပွဲကို သုံးဆောင်ခွင့်ရှိသည်ဟု သူ ခံစားရသည်။ နေ့စဉ် ထမင်းဟင်းချက်ပေးရန် စားဖိုမှူးတစ်ယောက် ရှာသင့်သည်ဟု အတွေးတစ်ခု သူ၏ ခေါင်းထဲ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤသည်က အစာရှောင်ဆေးလုံးများ စားရသည်ထက် များစွာ ပို၍ ပျော်စရာကောင်းသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် လုကျင်းက သိပ်မစားဘဲ ယဲ့ချန်ကို ပြုစုပေးရန်သာ အာရုံစိုက်နေပြီး သူ့ကို ကျေနပ်သော အပြုံးဖြင့် ငေးကြည့်နေသည်။ သူ့ကို စားသောက်နေသည်ကို ကြည့်ရသည်ကပင် သူမအတွက် ပျော်ရွှင်မှုတစ်ခုဖြစ်နေသကဲ့သို့ပင်။

"မိန်းကလေး လုရဲ့ ဟင်းချက်လက်ရာက တကယ်ကို ပြိုင်ဘက်ကင်းပဲ" ထမင်းစားပြီးသောအခါ ယဲ့ချန်က ချီးကျူးလိုက်သည်။

လုကျင်းက မျက်နှာလေး ဝင်းလက်သွားပြီး ပြန်ဖြေသည်။ "တာအိုမိတ်ဆွေ ယဲ့ သဘောကျတယ်ဆိုရင် ဒီကို မကြာခဏ လာစားလို့ရပါတယ်။ အိမ်မှာ သားရဲအသား သိပ်မရှိတာလေးကတော့ နှမြောစရာပဲ။ မဟုတ်ရင် ရှင့်ရဲ့ ထမင်းဝိုင်းကို ဒီထက်တောင် ပိုပြီး မြိန်ယှက်သွားအောင် လုပ်ပေးနိုင်သေးတယ်"

"နောက်ရက်အနည်းငယ်နေရင် ကျွန်မ လစာရလိမ့်မယ်။ အဲဒီအခါကျရင် ရှင့်ကို ထပ်ကျွေးဖို့ ဈေးကနေ သားရဲအသား အကြီးကြီးတစ်တုံး သွားဝယ်လိုက်ဦးမယ်" သူမက ဆက်ပြောပြီးနောက် ပန်းကန်များ ဆေးကြောရန် ခွင့်တောင်းလိုက်သည်။

လုကျင်း မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ကျက်သရေရှိစွာ ဝင်သွားသောအခါ ယဲ့ချန်သည် ဧည့်ခန်းထဲတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး လုကျင်း၏ ရင့်ကျက်မှုနှင့် ပါးနပ်မှုက လင်ခဲ့အာထက် အမှန်တကယ်ပင် သာလွန်ကြောင်း တွေးတောနေမိသည်။ သားရဲအသားနှင့် ဝိညာဉ်ဆန် ရှားပါးကြောင်းကို ပြောဆိုခြင်းကဲ့သို့သော သူမ၏ နှိမ့်ချမှုပြသခြင်းသည် အမျိုးသားတစ်ဦး၏ စာနာမှုနှင့် ကာကွယ်ပေးလိုစိတ်များကို လှုံ့ဆော်ရန် အမျိုးသမီးများစွာ အသုံးပြုလေ့ရှိသော နည်းဗျူဟာတစ်ခု၏ အစိတ်အပိုင်းမျှသာ ဖြစ်သည်။

ဤနည်းဗျူဟာကို နားလည်သော ယဲ့ချန်သည် ယင်းကို ဖွင့်ချရန် မရွေးချယ်ခဲ့ပေ။ ထိုအစား သူက ဤချဉ်းကပ်မှုသည် သူ့အပေါ် ထိရောက်စွာ အသုံးချနေကြောင်းကို အသိအမှတ်ပြုလျက် ရက်ရောသော လက်ဆောင်တစ်ခုဖြင့် ပြန်လည်တုံ့ပြန်ရန် အခွင့်အရေးတစ်ခုအဖြစ် ရှုမြင်ခဲ့သည်။

လုကျင်းသည် ပန်းကန်များကို လျင်မြန်စွာ ရှင်းလင်းပြီးနောက် ယဲ့ချန်နှင့် စကားစမြည်ပြောရန် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ သူမ ထိုင်လိုက်သောအခါ ကုလားထိုင်၏ ကန့်သတ်ချက်များကြောင့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစားက ပို၍ပင် ပေါ်လွင်ထင်ရှားလာသည်။

"အရသာရှိတဲ့ ထမင်းဝိုင်းအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မိန်းကလေး လု" ယဲ့ချန်က ရိုးသားစွာ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။

ယဲ့ချန်၏ အကြည့်များသည် သူ စတင်ရောက်ရှိလာချိန်ကထက် ပိုမို နူးညံ့သွားပြီး ယခုအခါ ကြင်နာမှု အရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်နေသည်ကို လုကျင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ပျော်ရွှင်မှုများကြောင့် ခုန်ပေါက်သွားသည်။ သို့တိုင် သူမက နှိမ့်ချဟန်ဆောင်ကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "အို... မဟုတ်တာ။ တာအိုမိတ်ဆွေ ယဲ့ ဗိုက်မဝမှာကိုပဲ စိုးရိမ်မိပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်မှုက လိုအပ်ချက်တွေ ရှိနေလို့ပါ"

ယဲ့ချန်ကလည်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မိန်းကလေး လုက အရမ်း နှိမ့်ချလွန်းနေပါပြီ"

"ကျွန်တော်က အထူးတလည် လက်ဆောင်မပါဘဲ လာလည်မိတာဆိုတော့ တာအိုမိတ်ဆွေအတွက် ဒါလေးကို ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်ဆောင်အဖြစ် သတ်မှတ်ပေးပါ" ဟု သူက ဆက်ပြောသည်။

ဤစကားကြောင့် လုကျင်း၏ ရင်ထဲတွင် မြူးတူးသွားသော်လည်း သူမက အလျင်အမြန် ငြင်းဆန်လိုက်သည်။ "တခမ်းတနားကြီး လုပ်နေစရာ မလိုပါဘူး တာအိုမိတ်ဆွေ ယဲ့ ရယ်။ ကျွန်မက မိတ်ဆွေဖွဲ့ချင်ရုံ သက်သက်နဲ့ ဖိတ်လိုက်တာပါ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျင့်ကြံခြင်းလောကမှာ လူတိုင်းက ကျင့်ကြံဖို့ ဒါမှမဟုတ် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ ရှာဖို့နဲ့ပဲ အလုပ်ရှုပ်နေကြတာလေ။ ဘယ်သူမှ တခြားသူတွေကို ဂရုစိုက်ဖို့ အချိန်မရှိကြဘူး။ ပြီးတော့ တာအိုမိတ်ဆွေ ယဲ့နဲ့ စကားပြောရတာ အမြဲတမ်း စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းပါတယ်။ အထူးသဖြင့် ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က ရှင် ကျွန်မကို ချီအားဖြည့်ဆေးလုံး တစ်ပုလင်း လက်ဆောင်ပေးထားသေးတာပဲ။ ကျွန်မက ရှင့်ဆီကနေ နောက်ထပ် လက်ဆောင်တစ်ခုကို ဘယ်လိုလုပ် လက်ခံနိုင်မှာလဲ"

ယဲ့ချန်က ပြတ်သားနေသည်။ "မိန်းကလေး လုက ကျွန်တော့်ကို မိတ်ဆွေတစ်ယောက်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားမှတော့ ဒါကို လက်ခံသင့်ပါတယ်"

ထိုသို့ပြောရင်း သူက စိမ်းလဲ့တိမ်တိုက်ဆိုင်မှ လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ဝယ်လာခဲ့ပြီး သူ၏ ကိုယ်ငွေ့ပင် မရသေးသော ကျောက်စိမ်းပြားတစ်ခုကို ဝတ်ရုံထဲမှ ထုတ်ကာ လုကျင်းရှေ့တွင် ချထားပေးလိုက်သည်။

လုကျင်းသည် အစပိုင်းတွင် တုံ့ဆိုင်းနေသော်လည်း ကျောက်စိမ်းပြားကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ အံ့အားသင့်စွာ အာမေဍိတ်သံ ထွက်သွားသည်။

ကျောက်စိမ်းပြားတဲ့လား။ အထဲမှာ ဘာပဲပါနေပါစေ ၎င်းသည် မည်သည့် ဆေးလုံးထက်မဆို ပို၍ တန်ဖိုးကြီးသည်မှာ သေချာသည်။

ယဲ့ချန်က စတင်ရှင်းပြလိုက်သည်။ "ဒါက စိမ်းလဲ့တိမ်တိုက်ဆိုင်ကနေ ကျွန်တော် ဝယ်လာတဲ့ ရွှေရောင်အလင်း ကျင့်စဉ်လို့ခေါ်တဲ့ ကာကွယ်ရေး မှော်မန္တန်တစ်ခုပါ။ အဲဒီက ဘဏ္ဍာစိုးက စိမ်းလဲ့တိမ်တိုက်ဂိုဏ်းက တပည့်တွေအားလုံး ဒါကို ကျင့်ကြံကြတယ်လို့ ပြောတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက သာမန် ကာကွယ်ရေး မှော်မန္တန်တွေထက် အများကြီး ပိုအစွမ်းထက်လို့တဲ့။ ရှေးဟောင်း ဗုဒ္ဓဘာသာ ပြင်ပကာကွယ်ရေး ကျင့်စဉ်တစ်ခုလို့လည်း ဆိုတယ်"

ယင်းကို ကြားသောအခါ လုကျင်းမှာ အံ့သြမှင်တက်သွားတော့သည်။

စိမ်းလဲ့တိမ်တိုက်ဂိုဏ်းက တပည့်တွေတောင် ကျင့်ကြံကြတဲ့ ကာကွယ်ရေး မှော်မန္တန်တစ်ခုတဲ့လား။ အဲဒါ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ဘယ်လောက်တောင် ပေးရမလဲ။

ရရှိလာသော အကျိုးအမြတ်က သူမ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် များစွာ ကျော်လွန်နေသဖြင့် သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှုများ လွှမ်းမိုးသွားသည်။ သူမ ချက်ချင်း လက်ခံချင်နေသော်လည်း လုကျင်းက ငြင်းဆန်သည့် စကားကို ဆိုလိုက်သေးသည်။ "ဒါက အရမ်းတန်ဖိုးကြီးလွန်းတယ်။ ကျွန်မ လက်မခံနိုင်ပါဘူး!"

သို့သော် ယဲ့ချန်က အတင်းအကျပ် ပြောလိုက်သည်။ "အလယ်အလတ်အဆင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်တုံးစာလောက်ပဲ တန်တာပါ။ မိန်းကလေး လုက ကျွန်တော့်ကို တကယ်ပဲ မိတ်ဆွေတစ်ယောက်လို့ သတ်မှတ်ထားတယ်ဆိုရင် ကျေးဇူးပြုပြီး မငြင်းပါနဲ့"

ထိုသို့ပြောရင်း သူက လုကျင်း၏ နူးညံ့ပြီး ပြည့်ဖြိုးသော လက်ကလေးကို အတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ ကျောက်စိမ်းပြားကို သူမ၏ လက်ဖဝါးထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ ပိုးသားကဲ့သို့ ချောမွေ့နေသော သူမ၏ အသားအရေ အတွေ့အထိက တကယ့်အစစ်ဟုပင် မထင်ရလောက်အောင်ပင်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် နစ်မျောသွားကာ ယဲ့ချန် သူမ၏ လက်ကို ကိုင်ထားသည်ကိုပင် လုကျင်း သတိမပြုမိသလောက် ဖြစ်သွားသည်။ ကျောက်စိမ်းပြားကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း သူမသည် အိပ်မက်မက်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤသည်မှာ အလယ်အလတ်အဆင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်တုံး တန်ကြေးရှိသော မှော်မန္တန်တစ်ခုဖြစ်သည်။ သာမန် အလယ်အလတ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများဆိုလျှင် ထိုပမာဏကို ရှာဖွေရန် ခြောက်လ သို့မဟုတ် တစ်နှစ်ပင် အချိန်ယူရနိုင်သည်။

အခုတော့ ဒီအတိုင်းလေးပဲ သူမအပိုင် ဖြစ်လာပြီပေါ့။ ယဲ့ချန် ရက်ရောတတ်မှန်း သူမ အမြဲတမ်း သိထားခဲ့သော်လည်း ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ကြုံတွေ့ရသောအခါ သူ၏ အချစ်ကျွန်အမူအကျင့်များက မည်မျှအထိ နက်ရှိုင်းကြောင်းကို တကယ်ကို ပေါ်လွင်စေခဲ့သည်။ ယဲ့ချန်သည် လောကတွင် အကြီးမားဆုံးသော ရတနာသိုက်ကြီးဖြစ်သည်မှာ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိပေ။

လုကျင်းသည် လင်ခဲ့အာအတွက်ပင် အနည်းငယ် သနားသွားမိသည်။ သူမ၏ လက်တစ်ကမ်းတွင် ဤကဲ့သို့သော ရတနာသိုက်ကြီးကို ပိုင်ဆိုင်ထားပါလျက် အပြည့်အဝ အသုံးမချခဲ့ခြင်းမှာ ပြီးပြည့်စုံသော မိုက်မဲမှုသက်သက်သာ ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် လုကျင်းသည် လင်ခဲ့အာ၏ အမှားများကို ထပ်မကျူးလွန်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ရှေ့ဆက်၍ သူမသည် ယဲ့ချန်ကို ပိုမို ဂရုတစိုက်ရှိရမည်ဖြစ်ပြီး သူ့ကို သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်၊ သီးသန့် အချစ်ကျွန်လေးအဖြစ် ခိုင်ခိုင်မာမာ သိမ်းသွင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။