အခန်း (၁၇) - လင်ခဲ့အာ နောင်တရသွားပြီ!

"ဒိုင်း..."

"အလယ်အလတ်အဆင့် ချီအာဟာရဖြည့် ဆေးလုံး ခုနစ်လုံး၊ ဒါပေမဲ့ အဆင့်မြင့်တော့ တစ်လုံးမှ မပါဘူး။ ဒါပေမဲ့လည်း ဒါက ပထမဆုံးအကြိမ် စမ်းသပ်တာလေ။ အဆင့်တချို့မှာ သိပ်ပြီး ပြီးပြည့်စုံမှု မရှိခဲ့ဘူး။ နောက်ထပ် တစ်သုတ်လောက် ထပ်စမ်းကြည့်ရမယ်။ အလယ်အလတ်အဆင့် ဆယ်လုံးလောက် ရပြီဆိုရင်တော့၊ လင်ခဲ့အာဆီ သွားပေးလို့ရပြီ။"

ယဲ့ချန်သည် စိတ်အခြေအနေ ကောင်းမွန်စွာဖြင့် တင်ပျဉ်ခွေ ဆက်ထိုင်ကာ ဆေးများကို ဆက်လက်ဖော်စပ်နေလေသည်။ နေဝင်မိုးချုပ်ချိန်သို့ ရောက်သောအခါ၊ ဒုတိယတစ်သုတ်မှာ အဆုံးတွင် ပြီးစီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဆေးဆယ်လုံးထဲတွင် အဆင့်မြင့် ချီအာဟာရဖြည့် ဆေးလုံး နှစ်လုံး ပါဝင်လာခဲ့ရာ၊ ယဲ့ချန်မှာ ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်မိသည်။ သူက အလယ်အလတ်အဆင့် ဆေးလုံး ဆယ်လုံးကို ရွေးထုတ်ကာ ဆေးပုလင်းငယ်တစ်ခုထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး၊ လင်ခဲ့အာ၏ လိပ်စာဆီသို့ ဦးတည်ကာ ခြံဝင်းထဲမှ ချက်ချင်း ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

လင်ခဲ့အာ၏ နေအိမ်မှာ ငွေလမင်း ဈေးကွက်၏ အစွန်အဖျား၊ လူသူကင်းမဲ့သော နေရာတစ်ခုတွင် တည်ရှိသည်။ လုံခြုံရေးအရ ဆိုရလျှင်တော့ အတော်လေး နိမ့်ကျလှသည်။

သို့သော် ယခုအခါ ယဲ့ချန်သည် ချီစုဆောင်းခြင်း စတုတ္ထအဆင့်သို့ တက်လှမ်းသွားနိုင်ပြီဖြစ်ပြီး၊ ရွယ်တူများထက် များစွာ သာလွန်သော ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် အစွမ်းထက်သော ထိုးစစ်ဆင် မှော်မန္တန် 'နက်ဝါရောင်ဓားလက်ချောင်း' တို့ကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီဖြစ်ရာ၊ သူ ပို၍ ယုံကြည်မှု ရှိနေလေပြီ။

ကျင့်ကြံခြင်းလောက၏ ကြီးမားကျယ်ပြန့်သော ပုံရိပ်ကြီးထဲတွင် သူက သိပ်ပြီး အစွမ်းထက်လှသူ မဟုတ်နိုင်သော်လည်း၊ သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများထက် ပိုမို သန်စွမ်းနေသရွေ့ လုံလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ယဲ့ချန်သည် ယခင်ကလောက် သတိကြီးကြီး မထားတော့ပေ။ လမ်းကြားထဲမှ ဖြတ်လျှောက်လာစဉ်၊ ကျင့်ကြံသူ အမျိုးမျိုးနှင့် ပခုံးချင်း တိုက်မိမတတ် ဖြတ်သန်းလာခဲ့သည်။

လမ်းဘေးတွင် မိတ်ကပ်များ အထပ်ထပ် လိမ်းကျံထားသော အမျိုးသမီး အများအပြားကိုပင် တွေ့ရပြီး၊ အချို့မှာ အသက်အရွယ် အိုမင်းနေပြီဖြစ်သော်လည်း ယဲ့ချန်ကို အိမ်ထဲသို့ ဝင်ရန် လှမ်းခေါ် ဖိတ်ခေါ်နေကြသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင်၊ သင်္ချိုင်းတွင်းသို့ ခြေတစ်ဖက်လှမ်းနေပြီဖြစ်သော အဘိုးအိုများက ထိုအမျိုးသမီးများ၏ နောက်မှလိုက်ကာ အိမ်များထဲသို့ ဝင်သွားကြသည်ကို တွေ့ရသည်။

ကျင့်ကြံခြင်းလောကကို စောင့်ကြည့်ရင်း ယဲ့ချန်၏ ရင်ထဲတွင် သရော်ချင်စိတ် အနည်းငယ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားရသည်။ ဒီအချိန်လေးမှာတော့ ဒါက ကမ္ဘာမြေကြီးနဲ့ တစ်ပုံစံတည်းပါပဲလား။

ငွေလမင်း ဈေးကွက်မှာ သိပ်မကျယ်ဝန်းလှပေ။ မိနစ်နှစ်ဆယ်ခန့် လမ်းလျှောက်ပြီးနောက်၊ လင်ခဲ့အာ ပေးထားခဲ့သော လိပ်စာသို့ ယဲ့ချန် ရောက်ရှိသွားလေသည်။

၎င်းမှာ ယိုယွင်းပျက်စီးနေသော ခြံဝင်းငယ်လေးတစ်ခု ဖြစ်ပြီး၊ ခြံထဲတွင် မျက်နှာချင်းဆိုင် တည်ရှိနေသော သာမန် အိမ်ငယ်လေး နှစ်လုံး ရှိသည်။ အိမ်တစ်လုံးစီမှာ သေးငယ်လှပြီး အများဆုံးမှ စတုရန်းမီတာ သုံးဆယ်ခန့်သာ ကျယ်ဝန်းမည် ဖြစ်သည်။ ထိုကဲ့သို့သော နေရာမျိုးအတွက်၊ အိမ်လခမှာ တစ်လလျှင် အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်တုံးဖြစ်ရာ၊ တကယ်ကို ရယ်စရာကောင်းလွန်းလှသည်။

သို့သော် ကျင့်ကြံခြင်းလောကတွင် အချိန်အတန်ကြာ နေထိုင်ခဲ့ပြီးဖြစ်သော ယဲ့ချန်က မြေနေရာမှာ အထူးတလည် မဈေးကြီးသော်လည်း၊ လုံခြုံရေးနှင့် စည်းကမ်းတကျရှိမှုအတွက်မူ ကြီးမားသော တန်ဖိုးတစ်ခု ပေးဆပ်ရကြောင်းကို နားလည်ထားသည်။

ငွေလမင်း ဈေးကွက်တွင် စည်းကမ်းရှိပြီး၊ ကင်းလှည့်တပ်ဖွဲ့တစ်ခုက စောင့်ကြပ်ပေးထားသည်။ ထို့ကြောင့် ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ကျင့်ကြံသူများက ဗြောင်ကျကျ ပြဿနာရှာရန် မရဲကြပေ။ အနည်းဆုံးတော့ အခြေခံ လုံခြုံရေး အဆင့်တစ်ခု ရှိနေသည်။ ထို့ကြောင့် ထိုအဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်တုံးဆိုသည်မှာ အခြေခံအားဖြင့် ဆက်ကြေးပေးရသည်နှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

ယဲ့ချန်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ အတွေးများထဲတွင် အချိန်ဆွဲနေရန် မလိုအပ်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ဆေးလုံးများ ပို့ပြီးသည်နှင့်၊ သူ ပြန်၍ ကျင့်ကြံရဦးမည်လေ။

ယဲ့ချန်သည် ခြံဝင်းအပြင်ဘက်တွင် ရပ်ကာ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ "မိန်းကလေး လင်၊ ငါ မင်းဆီ လာလည်တာ။"

မကြာမီမှာပင်၊ အခန်းတစ်ခန်း၏ တံခါး ပွင့်လာလေသည်။

အေးချမ်းသိမ်မွေ့သော အရှိန်အဝါရှိသည့် လင်ခဲ့အာသည် ယဲ့ချန်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်းသာအားရ အံ့သြသွားပုံရသည်။ သူမက ခြံတံခါးဆီသို့ အလျင်အမြန် လျှောက်လာပြီး တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်သည်။ "တာအိုရဲဘော် ယဲ့၊ ဘယ်လေနှင်လို့ ရောက်လာတာလဲ။ ဝင်ပါဦးရှင်။"

သူမက ယဲ့ချန်ကို ခြံထဲသို့ ဝင်ရန် လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။ သေးငယ်သော်ငြား၊ ခြံထဲတွင် ကျောက်စားပွဲတစ်လုံးနှင့် ခုံတန်းများ ရှိရာ၊ သူတို့နှစ်ယောက် သက်သောင့်သက်သာ ထိုင်ရန် လုံလောက်ပေသည်။

ယဲ့ချန်က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ မိန်းကလေး လင် အတွက် နည်းနည်း စိတ်ပူနေလို့၊ တောင်ပေါ်ကိုများ တက်သွားပြီလား ဆိုတာ သိချင်လို့ပါ။"

ယဲ့ချန်က ယခင်ပေးထားခဲ့သော လက်ဆောင်အကြောင်းကို ထုတ်မပြောခဲ့ပေ။ ဤအချက်က လင်ခဲ့အာ သူ့အပေါ် အလေးစားဆုံး အချက်ပင် ဖြစ်သည်။ သူက လက်ဆောင်ပေးထားတဲ့ အကြောင်းတွေကို ဘယ်တော့မှ ထပ်တလဲလဲ ပြောလေ့မရှိသလို၊ သူမကို စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဖိအားပေးဖို့လည်း ဘယ်တော့မှ မကြိုးစားပေ။

"တာအိုရဲဘော် ယဲ့ ရဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ရှင်ပေးထားတဲ့ ဓားလက်ချောင်း ကျင့်စဉ်ကို ကျွန်မ လေ့လာနေတုန်းပါပဲ။ အခုမှ အခြေခံကိုပဲ နားလည်သေးတာမို့၊ နောက်ထပ် တစ်လလောက် ဆက်ပြီး ကျွမ်းကျင်အောင် လေ့ကျင့်ဖို့ စီစဉ်ထားတယ်။ စကားမစပ်၊ တာအိုရဲဘော်ကို ထပ်ပြီး ကျေးဇူးတင်ရဦးမယ်။ ဒီ ဓားလက်ချောင်း ကျင့်စဉ်က တကယ်ကို အံ့မခန်းပဲ။ အရင်က ကျွန်မ ပြင်ဆင်ထားသမျှ အရာအားလုံးထက် အများကြီး ပိုအစွမ်းထက်တယ်။ ဒီကျင့်စဉ်နဲ့ဆိုရင်၊ တောင်ပေါ်တက်တဲ့အခါ ကျွန်မ အများကြီး ပိုပြီး အကျိုးအမြတ် ရလာမှာ သေချာပါတယ်။"

လင်ခဲ့အာသည် ဤစကားများကို ရိုးသားသော ကျေးဇူးတင်မှုများဖြင့် ပြောကြားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

နှစ်များစွာကြာအောင်၊ လင်ခဲ့အာသည် ချီစုဆောင်းခြင်း အလယ်အလတ်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် ပြင်ဆင်မှုအတွက် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး လုံလုံလောက်လောက် စုဆောင်းထားခဲ့ပြီး၊ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် မှော်မန္တန်များကိုလည်း ရွေးချယ်ထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယဲ့ချန် ပေးခဲ့သော ဓားလက်ချောင်း ကျင့်စဉ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လိုက်ပါက၊ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် ပြင်ဆင်မှုများမှာ များစွာ အဆင့်နိမ့်ကျနေသလို ခံစားရသည်။

သူမ၏ စကားများကို ကြားသောအခါ ယဲ့ချန်က ပြုံးလိုက်ပြီး၊ မှောင်မိုက်လာသော ကောင်ကင်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ သူမက နောက်ထပ် တစ်လလောက် ဤနေရာတွင် ရှိနေဦးမည်ကို သိသွားပြီဖြစ်ရာ၊ အချိုသတ်စကားများ ပြောဆိုကာ အချိန်ဆွဲမနေတော့ရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဆေးလုံးများပေးပြီး ပြန်ထွက်သွားရန်သာ သူ စီစဉ်ထားလိုက်သည်။

သို့သော် ယဲ့ချန်က ဆေးလုံးများ ထုတ်ရန် သူ၏ ဝတ်ရုံထဲသို့ လက်နှိုက်တော့မည့် ဆဲဆဲမှာပင်၊ တိုးညှင်းသော ခေါင်းလောင်းသံလေး တစ်ခုနှင့်အတူ အခြားအခန်းတစ်ခန်း၏ တံခါး ပွင့်လာလေသည်။

စူးစမ်းချင်စိတ်ဖြင့် ယဲ့ချန်က မော့ကြည့်လိုက်သည်။ အခန်းထဲမှ ထွက်လာသူမှာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် ပိုင်ရှင် အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ စောစောက လမ်းဘေးမှ အမျိုးသမီးများကို ဖြတ်ကျော်လာကတည်းက တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော စနစ်သည် ရုတ်တရက် အသိပေးချက် တစ်ခုနှင့်အတူ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"သင့်လျော်သော လက်ဆောင်လက်ခံသူအား ထောက်လှမ်းတွေ့ရှိပါသည်!"

"လုကျင်း - ဆယ်ဆ!"

ယဲ့ချန်၏ မျက်လုံးများ မသိမသာ ကျဉ်းမြောင်းသွားရလေသည်။ ဒါဆို၊ လင်ခဲ့အာရဲ့ ခြံဝင်းထဲမှာ နောက်ထပ် နေတဲ့သူ တစ်ယောက် ရှိသေးတာပေါ့လေ။ ပိုပြီး အံ့သြစရာ ကောင်းတာက၊ လင်ခဲ့အာလိုမျိုးပဲ ဒီအမျိုးသမီးကလည်း ဆယ်ဆသော လက်ဆောင် အကျိုးအမြတ်အဆကို ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်းပဲ။ ဒါက တကယ်ကို မျှော်လင့်မထားတဲ့ ဘောနပ်စ် တစ်ခုပဲ။

အစပိုင်းက ယဲ့ချန်သည် အကြမ်းဖျင်းသာ ကြည့်လိုက်မိသော်လည်း၊ ယခုအခါ သူ၏ အကြည့်များက ထိုအမျိုးသမီးအပေါ်တွင် စွဲကပ်သွားလေတော့သည်။ လုကျင်း ဟု အမည်ရသော ထိုကျင့်ကြံသူမှာ အလွန်တရာ လှပပြီး၊ သူမ၏ အနက်ရောင် ဆံပင်ရှည်များက ပခုံးပေါ်သို့ ဖြာကျနေလေသည်။ သူမ ဝတ်ဆင်ထားသော အစိမ်းရောင် ဂါဝန်က နှင်းပွင့်များကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော သူမ၏ အသားအရေကို ပိုမို ပေါ်လွင်သွားစေသည်။

သို့သော် အဖမ်းစားနိုင်ဆုံး အရာမှာ သူမ၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ပင် ဖြစ်သည်။ လုံးဝကို ရင်သပ်ရှုမောဖွယ်ရာပင်။ ယဲ့ချန်၏ အရင်ဘဝက ဓာတ်ပုံတွေထဲမှာ အမြဲတမ်း ပြုပြင်ထားတတ်တဲ့ ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ အမျိုးသမီးတွေထက်တောင် အများကြီး ပိုလှနေသေးတယ်။ သူမ၏ ရင့်ကျက်သော မျက်နှာလေးနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ၊ ဆွဲဆောင်မှုမှာ အတိုင်းအဆမရှိ မြင့်မားနေလေသည်။ သူမကလည်း ဆယ်ဆသော အကျိုးအမြတ်အဆကို ပိုင်ဆိုင်ထားတာ အံ့သြစရာ မဟုတ်တော့ပေ။

လင်ခဲ့အာက ခြံထဲသို့ ယောက်ျားတစ်ယောက် ဖိတ်ခေါ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အစပိုင်းတွင် မျက်မှောင်ကုတ်သွားခဲ့သော လုကျင်းသည် နောက်တစ်ခဏတွင် တစ်ခုခုကို တွေးမိသွားပုံရသည်။ သူမက အသာအယာ ရယ်မောလိုက်ရာ၊ အနည်းငယ် အက်ရှရှအသံလေး ပါဝင်နေသော သူမ၏ ရင့်ကျက်သည့် အသံမှာ ငြင်းဆန်၍မရနိုင်သော ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ "ခဲ့အာ၊ ဒီ တာအိုရဲဘော်က ဘယ်သူလဲ။ အစ်မကို မိတ်မဆက်ပေးတော့ဘူးလား။"

စကားပြောရင်း သူမက အဝိုင်းစားပွဲဆီသို့ ကျော့ရှင်းစွာ လျှောက်လာရာ၊ ခြေလှမ်းလိုက်တိုင်း သူမ၏ ခြေတံရှည်ကြီးများက လှုပ်ရှားနေလေသည်။ အစိမ်းရောင် ဂါဝန်လေးမှာ ရေကန်ထဲမှ ရေလှိုင်းလေးများကဲ့သို့ တွန့်လိမ်လှုပ်ရှားနေပြီး၊ ညှို့ငင်ဖမ်းစားနိုင်သော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးနေသည်။ ယဲ့ချန်တောင်မှ သူမကို ခိုးခိုးပြီး ထပ်မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားရသည်။

လင်ခဲ့အာသည် မျက်မှောင်ကို အနည်းငယ် ကုတ်လိုက်သော်လည်း၊ ပြုံးကာ မတ်တတ်ရပ်ပြီး သူတို့ကို မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။ "ဒါက တာအိုရဲဘော် လုကျင်း ပါ။ ကျွန်မတို့က ဒီခြံကို အတူငှားပြီး အိမ်လခကို တစ်ဝက်စီ ခွဲပေးကြတာလေ... ပြီးတော့ ဒါက တာအိုရဲဘော် ယဲ့ချန် တဲ့၊ ကျွန်မရဲ့ ရင်းနှီးတဲ့ မိတ်ဆွေတစ်ယောက်ပါ။"

ယဲ့ချန်၏ အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင် တစ်ယောက်ဆိုသည့် အဆင့်အတန်း သို့မဟုတ် ယဲ့မိသားစုနှင့် သူ၏ ပတ်သက်မှုများကို လင်ခဲ့အာ ထည့်သွင်းပြောဆိုခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ သို့သော် ယဲ့ချန်၏ နာမည်ကို ကြားလိုက်သည်နှင့်၊ လုကျင်း၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း တောက်ပသွားလေသည်။ သူမက ကျော့ရှင်းစွာ ပြုံးကာ သူ့ကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ် တာအိုရဲဘော် ယဲ့!"

သူမ၏ ခေါင်းညိတ်ပြမှုမှာ နူးညံ့ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိကာ၊ ထိုအမူအရာက ယဲ့ချန်၏ ရင်ထဲတွင် မရည်ရွယ်ဘဲ တုံ့ပြန်မှုတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်သွားစေသည်။

ယဲ့ချန်က ပြုံးကာ ပြန်လည် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ "တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်၊ တာအိုရဲဘော် လု။"

သူ၏ရှေ့ရှိ ကျင့်ကြံသူ လုကျင်းမှာ ကံကောင်းထောက်မစွာ ရရှိလိုက်သော အံ့အားသင့်စရာ လက်ဆောင်တစ်ခုနှင့် တူလှသည်။ အကယ်၍ လင်ခဲ့အာသာ တောင်ပေါ်တက်သွားပါက ဘာလုပ်ရမလဲဆိုပြီး ယဲ့ချန် စိတ်ပူနေခဲ့တာလေ - သူမဆီကို လက်ဆောင်တွေ ဘယ်လိုသွားပေးရမလဲ။ စွန်းရုရှင်း ထံမှ ဆယ့်ငါးဆ အကျိုးအမြတ်အဆကတော့ လက်လှမ်းမမီနိုင်သေးဘူး။ အကျိုးအမြတ်အဆ နိမ့်တဲ့ တခြားတစ်ယောက်ဆီကို ကျပန်း လက်ဆောင်တွေ သွားပေးနေရမယ်ဆိုရင် အရမ်း နှမြောစရာကောင်းမှာပဲ။

ဒါပေမဲ့ အခုတော့၊ လုကျင်းက လင်ခဲ့အာအတွက် ပြီးပြည့်စုံတဲ့ အစားထိုးနိုင်သူ တစ်ယောက်အဖြစ် သူ့ရှေ့မှာ ရပ်နေပြီလေ။ ကြည့်ရတာ သူမကလည်း အမှီအခိုကင်း ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက် ဖြစ်ပုံရတယ်။ ပြီးတော့ အိမ်လခကိုတောင် မျှပေးနေရတယ်ဆိုတဲ့ အချက်က သူမမှာ ငွေကြေးကျပ်တည်းနေတယ်ဆိုတာကို ပြသနေတယ်။ သူမက လက်ဆောင်တွေ လက်ခံရဖို့အတွက် စံပြပစ်မှတ် တစ်ယောက်ပဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဒီနေ့ လင်ခဲ့အာရဲ့ အိမ်ကို လာခဲ့တာက တကယ်ကို မှန်ကန်တဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခုပါပဲ။

"တာအိုရဲဘော် ယဲ့ ဆီက ဆေးဘက်ဝင်အပင် ရနံ့လေးတွေ ရနေတယ်။ ရှင်က အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင် တစ်ယောက်များလား။ ကျင့်ကြံခြင်း အတတ်ပညာ ခြောက်ရပ်ထဲမှာ အဂ္ဂိရတ်ပညာက အလေးစားရဆုံးပဲလေ။ ကျွန်မက အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်တွေကို အမြဲတမ်း သဘောကျခဲ့တာ..."

လုကျင်းသည် ယဲ့ချန်အပေါ် ရှင်းလင်းသော စိတ်ဝင်စားမှုများကို ပြသကာ၊ စကားပြောရင်း အနီးသို့ တိုးကပ်လာလေသည်။ သူမ အနားသို့ တိုးလာမှုကြောင့် သိမ်မွေ့သော ရနံ့လေးတစ်ခု ပျံ့လွင့်လာပြီး၊ သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်၊ သူမ၏ အသံ နှင့် အဂ္ဂိရတ်ပညာအကြောင်း ပြောဆိုမှုတို့ ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ မည်သည့် အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်မဆို သဘောကျ မြှောက်ကြွသွားမည်မှာ သေချာလှသည်။

ယဲ့ချန်က ပြုံးကာ လက်ကာပြလိုက်ပြီး၊ သူက အစပြုသူအဆင့်သာ ရှိပါသေးကြောင်း နှိမ့်ချစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ နှိမ့်ချမှုက လုကျင်း၏ စိတ်အားထက်သန်မှုကို မီးငြိမ်းသတ်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

သူတို့၏ အနောက်တွင်တော့ သိမ်မွေ့လှပသော မျက်နှာသွင်ပြင်ရှိသည့် လင်ခဲ့အာသည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရှုနေရင်း သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ မှောင်မိုက်လာလေသည်။ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် နောင်တတရားတစ်ခုက ထိုးစိုက်သွားလေသည်။

စောစောက၊ သူမက နားလည်မှုလွဲမှာ စိုးလို့၊ ဒါမှမဟုတ် သူမရဲ့ လုပ်ရပ်တွေအပေါ် ယဲ့ချန်က အထင်လွဲသွားမှာ ကြောက်လို့ သူ့ကို အခန်းထဲ မခေါ်ဘဲ ရှောင်ရှားခဲ့တာလေ။

ဒါပေမဲ့ လုကျင်း ထွက်လာပြီး ယဲ့ချန်နဲ့ ဆုံလိမ့်မယ်ဆိုတာသာ ကြိုသိခဲ့မယ်ဆိုရင်၊ သူမ လုံးဝ တွန့်ဆုတ်နေခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ယဲ့ချန်ကို အခန်းထဲ ချက်ချင်း ခေါ်သွင်းသွားမှာ သေချာတယ်...