အခန်း (၈၉) - မှောင်ခိုစျေးကွက်သို့ သွားခြင်း၊ အသိမိတ်ဆွေတစ်ဦးနှင့် ဆုံတွေ့ခြင်း

ထို့နောက် ငှက်ကလေးက အမှန်တကယ်ပင် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ငှက်ကလေးသည် လူစကားကို နားလည်ကြောင်း လင်းကျင်း သိထားပေသည်။

သို့သော် ယခု သူ ပြောခဲ့သည့် စကားများက အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေသဖြင့် ငှက်ကလေးက သူ၏ ဆိုလိုရင်းကို အမှန်တကယ် နားလည်သွားသလား ဆိုသည်ကိုတော့ သူလည်း မသေချာပေ။

ထို့နောက် လင်းကျင်းက ၎င်းကို ထပ်မနှောင့်ယှက်တော့ဘဲ စားခွင့်ပေးလိုက်တော့သည်။

ငှက်ကလေး၏ ခန္ဓာကိုယ်က သေးငယ်သော်လည်း စားသောက်သည့် အရှိန်မှာ အလွန်အံ့ဩဖွယ်ကောင်းလှသည်။

မကြာခင်မှာပင် ငှက်ကလေးက အားလုံး စားသောက်ပြီးသွားကာ ဟွမ်ချင်းလင်နှင့်အတူ ပြန်ထွက်သွားတော့သည်။

ဟွမ်ချင်းလင် ထွက်သွားပြီးနောက် လင်းကျင်းသည် ခဏမျှ ထပ်စောင့်နေလိုက်သည်။

ထို့နောက်မှ သူလည်း ခရီးစတင်လိုက်သည်။

သားရဲလှိုင်း ဖြစ်ရပ်ပြီးဆုံးသွားသည်နှင့် အတွင်းပိုင်းကျင့်ကြံသူစျေးရှိ အကြီးစားအကာအကွယ်အစီအရင်ကိုလည်း ပိတ်သိမ်းလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ယခင်က ကျင့်ကြံသူစျေးဘက်မှ ထုတ်ပြန်ထားသော ကြေညာချက်များလည်း အချိန်အတော်ကြာကတည်းက ဖျက်သိမ်းပြီး ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ ယခင်ကဲ့သို့ပင် အပြင်ပိုင်းစျေးမှ လူများသည် အတွင်းပိုင်းစျေးသို့ လွတ်လပ်စွာ ဝင်ထွက်နိုင်နေပြီ ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် ယခုအချိန်၌ အတွင်းပိုင်းစျေးထဲတွင် နေထိုင်သူများ များများစားစား မကျန်တော့ပေ။

အတွင်းပိုင်းစျေးမှ ထွက်လာပြီးနောက် လင်းကျင်းလည်း ကျင့်ကြံသူစျေး အစွန်အဖျားဘက်သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

မကြာမီမှာပင် မှောင်ခိုစျေးကွက်သို့ ပထမဆုံး ဝင်ရောက်ခဲ့စဉ် ဝေကျန့်ချင်းနှင့် တွေ့ဆုံရန် ချိန်းဆိုခဲ့သော ရှစ်ယွီလမ်းကြားသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုနေရာသို့ မရောက်တာ အချိန်အတော်ကြာခဲ့ပြီ ဖြစ်သဖြင့် လမ်းကြားတစ်ခုလုံးမှာ အတော်လေး ပြောင်းလဲသွားခဲ့ကာ လင်းကျင်းပင် မိမိ လမ်းမှားရောက်လာသည်ဟု ထင်မိလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

ယခင်က ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော အသွင်အပြင်ကို လုံးဝ မတွေ့ရတော့ပဲ ခြံဝင်းများကို တစ်ခုနှင့်တစ်ခု စနစ်တကျ စီတန်းဆောက်လုပ်ထားသည်။

သေချာကြည့်လိုက်လျှင် ထိုခြံဝင်းများသည် မကြာသေးမီကမှ ပြန်လည် ပြုပြင်မွမ်းမံထားကြောင်း သိသာလှသည်။

အချို့သော အိမ်များတွင်ပင် မီးရောင်များ ထွန်းလင်းနေပြီး လူနေထိုင်နေကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။

လင်းကျင်းက အတွင်းသို့ နောက်ထပ် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းလိုက်ပြီးမှ ယခင်က ပို့ဆောင်ရေးအစီအရင် ရှိခဲ့သော ခြံဝင်းကိုလည်း ပြန်လည် ပြုပြင်ထားကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

ခြံဝင်းအတွင်းမှ မှိန်ဖျော့သော မီးရောင်တစ်ခုကိုပင် မြင်နေရသည်။

ဒီနေရာရှိ ဝင်ပေါက်ကို စွန့်ပစ်လိုက်ပြီ ဖြစ်လိမ့်ဟု ထင်ရပေသည်။ မဟုတ်ပါက လူများ နေထိုင်နေရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

လင်းကျင်းက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး စိတ်မကောင်းဖြစ်မိကာ လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူသည် ရှင်းယွမ်လောင်းကစားရုံသို့ ပြန်သွားကာ တံခါးခေါက်လိုက်သည်။

ယခင်အတိုင်း လူတစ်ယောက် ထွက်လာပြီး သူ့ကို အထဲသို့ ဝင်ခွင့်ပေးသည်။ လောင်းကစားရုံထဲမှာလည်း ယခင်ကဲ့သို့ပင် စည်ကားနေပြီး မီးများ ထိန်ထိန်လင်းနေသည်။

အတွင်းရှိ ကျင့်ကြံသူများသည် သာမန်လူများကဲ့သို့ပင် လောင်းကစားပျော်ပါးနေကြသည်။

ကွာခြားချက် တစ်ခုသာ ရှိပေသည်။ သာမန်လူများက ရွှေငွေဖြင့် လောင်းကစားကြသော်လည်း ကျင့်ကြံသူများကတော့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများဖြင့် လောင်းကစားကြခြင်း ဖြစ်သည်။

လင်းကျင်းသည် လောင်းကစားရုံကို ဖြတ်ကျော်ပြီး နောက်ဖေးတံခါးမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

ထိုနေရာတွင် အနီရောင် မီးပုံးကြီးများ ချိတ်ဆွဲထားသော ယီချွမ်းအဆောက်အဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ယီချွမ်းအဆောက်အဦးမှာလည်း ယခင်အတိုင်း မပြောင်းလဲဘဲ ရှိနေသည်။

ကွာခြားချက်တစ်ခုကတော့ အဝင်ပေါက်ကို ကန့်လန့်ကာများဖြင့် ကာထားသဖြင့် အတွင်းပိုင်းကို မမြင်ရတော့ခြင်းပင်။

လင်းကျင်းက ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားပြီး ပို့ဆောင်ရေးအစီအရင် ရှိရာသို့ ဦးတည်သည့် ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းလေးဘေးသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

ထို့နောက် ထိုလမ်းအတိုင်း လှမ်းတက်သွားလိုက်ကာ အချိန်အနည်းငယ် လျှောက်လာပြီးနောက် ဝါးတောငယ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြက်များမှာ ရှည်လျားစွာ ပေါက်ရောက်နေပြီး အဝါရောင် ပြောင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဝါးတောအတွင်း၌ပင် ကြွေကျနေသော ဝါးရွက်များဖြင့် မြေပြင်တစ်ခုလုံး ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

ကြည့်ရသည်မှာ ဒီနေရာကို မည်သူမျှ အချိန်အတော်ကြာ မလာခဲ့သည့်ပုံပင်။

သို့သော် ဒီနေရာမှာ အစကတည်းက လူသူလာရောက်ခဲသည့် နေရာဖြစ်သောကြောင့် လင်းကျင်းက ထိုကိစ္စကို အလေးမထားပေ။

သူ အတွင်းသို့ ဝင်သွားပြီး မြေပေါ်တွင် စုပုံနေသော သစ်ရွက်များကို ဖယ်ရှားလိုက်သော်လည်း အစီအရင်ကို မတွေ့ရတော့ပေ။

သေချာငုံ့ကြည့်လိုက်မှသာ မြေပြင်ပေါ်တွင် အစီအရင် တည်ရှိခဲ့ဖူးသည့် အမှတ်အသားအချို့ကို မြင်ရသေးသည်။

သို့သော် ထိုအမှတ်အသားများမှာလည်း မှိန်ဖျော့နေပြီ ဖြစ်သည်ကို ကြည့်ရသည်မှာ ဒီအစီအရင်ကို ဖြုတ်သိမ်းလိုက်သည်မှာ အချိန်အတော်ကြာနေပြီ ဖြစ်ပုံရသည်။

‘ဒါ ဒုတိယနေရာ ရှိသွားပြီ...’

လင်းကျင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး အပြင်ဘက်သို့ ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။

သူ မှောင်ခိုစျေးကွက်သို့ မသွားဖြစ်သည်မှာ အချိန်အတော်ကြာခဲ့ပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ထိုဘက်တွင် ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို မသိပေ။

ထို့ပြင် မှောင်ခိုစျေးကွက်သို့ ဝင်ရောက်နိုင်သည့် ပို့ဆောင်ရေးအစီအရင်များအားလုံးကို အကြောင်းရင်း မသိရဘဲ ဖြုတ်သိမ်းထားသည့်ပုံ ပေါ်နေသည်။

“တာအိုရောင်းရင်း လင်း...”

လင်းကျင်းက လမ်းကျဉ်းလေးထဲမှ ထွက်လာခါစတွင် လူတစ်ယောက်က သူ့ဘက်သို့ လျှောက်လာရင်း လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

လင်းကျင်းက ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ အသိမိတ်ဆွေတစ်ယောက် ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုသူမှာ ကျန်းညီအစ်ကိုနှစ်ယောက် သေဆုံးသွားပြီးနောက် သူ့အိမ် မျက်နှာချင်းဆိုင်သို့ ပြောင်းရွှေ့လာခဲ့သည့် အဆောင်ဆရာ ဖြစ်သည်။

ယခင်က ထိုသူနှင့် အဆက်အသွယ် များများစားစား မရှိခဲ့သဖြင့် ယခု ပြန်တွေ့သောအခါ အမည်ကို မမှတ်မိတော့ပေ။

သို့သော် အဆောင်ဆရာ ဖြစ်ကြောင်းကိုတော့ မှတ်မိနေသေးသည်။

“မေ့သွားပြီလား... ကျွန်တော် ဝူနျဲ့လေ...”

ထိုသတိပေးချက်ကို ကြားမှ လင်းကျင်းက ချက်ချင်း သတိရသွားသည်။

“တာအိုရောင်းရင်း ဝူ၊ ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ...” လင်းကျင်းက မေးလိုက်သည်။

ဝူနျဲ့က ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

“တာအိုရောင်းရင်း လင်း၊ စကားပြောပုံကလည်း... အရာရာကို တကယ် မေ့လွယ်တဲ့ လူပဲနော်.. ကျွန်တော်တို့ ကျင့်ကြံသူစျေးထဲက ရှင်းယွမ်လောင်းကစားရုံမှာ တစ်ခါ တွေ့ဖူးတယ်လေ...”

“မေ့သွားပြီလား... ကျွန်တော်က အားနေလို့ ဒီကို လာပြီး အတိတ်ကို ပြန်သတိရနေတာပါ...”

ထိုသို့ ပြောလိုက်မှ လင်းကျင်းလည်း ယခင်က ဖြစ်ခဲ့သော အဖြစ်အပျက်ကို ပြန်သတိရသွားသည်။ ထိုကိစ္စကြောင့် နင်ယွဲ့ပင် အထင်လွဲခဲ့ဖူးသေးသည်။

ဝူနျဲ့က လင်းကျင်းအနားသို့ လျှောက်လာပြီး တိုက်ရိုက် ပြောလိုက်သည်။

“အဲဒီတုန်းက သားရဲလှိုင်းက အရမ်း ပြင်းထန်ခဲ့တယ်။ အပြင်ပိုင်း စျေးတောင် ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရတယ...။”

“ကျွန်တော်ကတော့ အဲဒီအချိန်မှာ အတွင်းပိုင်းစျေးထဲ ရှိနေခဲ့လို့ ကပ်ဘေးကနေ လွတ်မြောက်ခဲ့ရတယ်...”

“သားရဲဒီရေကြီး ပြီးသွားတော့ ကျွန်တော်တို့ နေခဲ့တဲ့ လမ်းကြားကို အထူးတလည် ပြန်သွားပြီး ကြည့်ခဲသေးတယ်။”

“ကျွန်တော့်ရဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်က အိမ်မှာ နေတဲ့ လူတွေလည်း အကုန် ပြောင်းသွားပြီ...”

“အစကတော့ တာအိုရောင်းရင်းလင်းလည်း သားရဲတွေရဲ့ ပါးစပ်အောက်မှာ သေသွားပြီလို့ ထင်ခဲ့တာ... အခု အသက်ရှင်နေသေးတာကို မြင်ရတော့ တကယ် ဝမ်းသာစရာပဲ...”

ဝူနျဲ့က တတွတ်တွတ် ပြောနေတော့သည်။

သူ့အသံထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ အပြည့်အဝ ပါဝင်နေသည်။

“တာအိုရောင်းရင်း လင်း၊ ခင်ဗျား သိလား... ကျွန်တော် အခုတော့ နေရာတကျ ဖြစ်သွားပြီ...”

“အရင်တုန်းက အတွင်းပိုင်း ကျင့်ကြံသူစျေးထဲမှာ လူတွေအတွက် အဆောင်တွေ ရေးဆွဲပေးရင်း အလုပ်လုပ်ခဲ့တာလေ...”

“အဆောင်ဆရာတစ်ယောက်က အလုပ်ကောင်းကောင်းလုပ်လို့ သတိထားမိသွားပြီး ထူးထူးခြားခြား သူ့ရဲ့ အမည်ခံတပည့်အဖြစ် လက်ခံလိုက်တာ...”

“ကျွန်တော့်ဆရာက ပြောရရင် အရမ်း အစွမ်းထက်တယ်။ ဒုတိယအဆင့် အဆောင်ဆရာတင် မဟုတ်ဘူး၊ ယွဲ့ပေါင်လောရဲ့ ဧည့်အကြီးအကဲလည်း ဖြစ်သေးတယ်...”

“သားရဲလှိုင်းတုန်းကလည်း ကံကောင်းလို့ ဆရာ့ကို ကူညီနေပြီး အတွင်းပိုင်းကျင့်ကြံသူစျေးထဲမှာ ရှိနေခဲ့တာ။ ဒါကြောင့်ပဲ သားရဲလှိုင်းရဲ့ ကပ်ဘေးကနေ လွတ်မြောက်ခဲ့တာပေါ့...”

“ဒါကို ကံကောင်းတယ်လို့ မခေါ်ရင် ဘယ်လို ခေါ်ရဦးမလဲ...”

ဒီအထိ ရောက်လာသောအခါ ဝူနျဲ့က ပို၍ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေဟန် ပေါ်လာသည်။

သူသည် အချိန်အတော်ကြာ စကားပြောဖော် မရှိခဲ့သည့်ပုံရပြီး ယခု အသိမိတ်ဆွေတစ်ယောက်နှင့် တွေ့ရသဖြင့် ရင်ထဲရှိ စကားများကို အကုန် ဖွင့်ဟချင်နေသည်။

“ဂုဏ်ယူပါတယ်...” လင်းကျင်းက ပြောလိုက်သည်။

ဝူနျဲ့က ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြန်ပြောသည်။

“ဟဲဟဲ... ငါက နည်းနည်းလေး ပိုကံကောင်းတာပါပဲ...”

ထို့နောက် ဝူနျဲ့က လင်းကျင်းကို တစ်ချက် အကဲခတ်ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

“ဒါနဲ့ တာအိုရောင်းရင်း လင်းရော... မင်းရဲ့ ခြံဝင်းထဲမှာ လူသစ်တွေ နေကုန်ပြီ။ တခြားနေရာကို ပြောင်းသွားတာလား...”

“ဟုတ်တယ်၊ ငါ တခြားနေရာကို ပြောင်းသွားတာ...”

လင်းကျင်းက အတိုချုံးသာ ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး အသေးစိတ် မရှင်းပြခဲ့ပေ။

“သြော်...”

ဝူနျဲ့က ခဏ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။

“ဒါဆိုလည်း အဓိပ္ပါယ်ရှိတာပဲ။ သားရဲလှိုင်းတုန်းက အိမ်ငှားခတွေ အရမ်းမြင့်သွားတယ်လေ...”

“ငါတို့လို အဆင့်နိမ့်ကျင့်ကြံသူတွေအတွက်တော့ တတ်နိုင်ဖို့ မလွယ်ဘူး။ ဒါကြောင့် ကျင့်ကြံသူစျေး အစွန်အဖျားဘက်ကို ပြောင်းသွားတာက ပိုကောင်းပါတယ်...”

ဝူနျဲ့၏ အမြင်တွင် လင်းကျင်းသည် အိမ်ငှားခ မတတ်နိုင်တော့သဖြင့် ထိုခြံဝင်းကို စွန့်လွှတ်ကာ ကျင့်ကြံသူစျေး အပြင်ဘက်သို့ ပြောင်းသွားသည်ဟု ထင်နေဟန်တူသည်။

“ဒါပေမဲ့ တာအိုရောင်းရင်း လင်း၊ စိတ်မပူနဲ့...”

“သားရဲလှိုင်းကို ဖြေရှင်းပြီးသွားပြီဆိုတော့ အခု အပြင်ဘက်မှာ နေတာလည်း ပြဿနာမရှိတော့ဘူး...”

“အပြင်ထွက်တဲ့အချိန် နည်းနည်း သတိထားရုံပဲ... ငါ ကြားထားတာတော့ ကျင့်ကြံသူစျေး အစွန်အဖျားက အန္တရာယ် တော်တော်များတယ်တဲ့...”

“အထူးသဖြင့် ညဘက်ဆိုရင် အဆင့်နိမ့်ကျင့်ကြံသူတွေကို ပစ်မှတ်ထားပြီး သတ်ဖြတ်လုယက်တဲ့ လူတွေလည်း ရှိတယ်...”

“အရမ်း အန္တရာယ်များတယ်။ အတွင်းပိုင်းကျင့်ကြံသူစျေးလို မဟုတ်ဘူး။ ဒီမှာတော့ ကင်းလှည့်တပ်ဖွဲ့ ရှိနေတာဆိုတော့ စိတ်ပူစရာ မလိုဘူး...”

ဝူနျဲ့က ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ပြောနေပြီးနောက် သူက သတိပေးသည့် လေသံဖြင့် ထပ်ပြောလိုက်သည်။

“တာအိုရောင်းရင်း လင်း၊ သတိတော့ထားနော်...”

“အင်း... ကျွန်တော် သိပြီ။...”

လင်းကျင်းက တိုတိုတုတ်တုတ်သာ ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး ထပ်မရှင်းပြတော့ပေ။

ထို့နောက် ဝူနျဲ့က လင်းကျင်းကို ကြည့်ကာ မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြလိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။

“တာအိုရောင်းရင်း လင်း... ဒီလမ်းကို ဆင်းလာတာ ယီချွမ်းအဆောက်အဦးကို သွားဖို့တော့ မဟုတ်ဘူးမလား....”

ထိုသို့ ပြောရင်း သူက လင်းကျင်းနှင့် ပိုနီးကပ်လာသည်။

လင်းကျင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး နောက်တစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်သည်။

သို့သော် ဝူနျဲ့က သတိမထားမိဘဲ အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“မင်း... မှောင်ခိုစျေးကွက်ကို သွားမလို့ မဟုတ်လား...”