အခန်း (၇၄) - ဟွမ်ချင်းလင်

ထို့နောက် လင်းကျင်းသည် ဆေးဖော်စပ်ခန်း၏ အလယ်သို့ လျှောက်သွားပြီးနောက် သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ ဟော်ယွင်စွစ်ဝမ်လူ ဆေးမီးဖိုကို ထုတ်ယူလိုက်၏။

ယနေ့ အကဲဖြတ်စစ်ဆေးမှု ရှိမည်ကို သိထားသဖြင့် လင်းကျင်းလည်း ဟော်ယွင်စွစ်ဝမ်လူဆေးမီးဖိုကို နေရာလွတ်စနစ်ထဲမှ ကြိုတင်ထုတ်ယူကာ သိုလှောင်အိတ်ထဲတွင် ထည့်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အကြီးအကဲ ပိုင်သည် ဟော်ယွင်စွစ်ဝမ်လူ ဆေးမီးဖိုကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားပြီးနောက် ဘေးရှိ အကြီးအကဲ ယွီကို လှည့်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒါက ခင်ဗျားရဲ့ ဟော်ယွင်စွစ်ဝမ်လူ ဆေးမီးဖို မဟုတ်ဘူးလား။ ခင်ဗျားက ဒီဆေးမီးဖိုကို သူ့ကို ပေးလိုက်တာလား...”

အကြီးအကဲ ယွီက ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြန်ဖြေသည်။

“ဟုတ်တယ်”

“အရင်တစ်ခေါက်က ဆေးမီးဖိုအသစ်တစ်လုံး ရထားတယ် မဟုတ်လား။ ဒီတစ်လုံးကို မလိုတော့ဘူးဆိုတော့ သိမ်းထားရင်လည်း အလဟဿ ဖြစ်မှာပဲ။ ဒါကြောင့် သူ့ကို ပေးလိုက်တာ ပိုကောင်းတာပေါ့...”

“ခင်ဗျားကတော့... တကယ်ပဲ...”

အကြီးအကဲ ပိုင်က ခေါင်းခါလိုက်သော်လည်း နောက်ထပ် ဘာမှ မပြောတော့ပေ။

နှစ်ပေါင်းများစွာ အတူတကွ လက်တွဲလာခဲ့သော မိတ်ဆွေဟောင်းအတွက် သူလည်း ပြောစရာ စကားမရှိတော့ပေ။

ဟော်ယွင်စွစ်ဝမ်လူ ဆေးမီးဖိုကို နေရာချပြီးနောက် လင်းကျင်းသည် ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းများကို အရင် စီမံပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ထို့နောက် အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် လုပ်လိုက်၏။ လူများရှေ့တွင် ဆေးဖော်စပ်ရသည်မှာ သူ့အတွက် ပထမဆုံးအကြိမ်ပင်။

စိတ်မလှုပ်ရှားဘဲ နေဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပေ။

စိတ်တည်ငြိမ်သွားပြီးနောက် လင်းကျင်းလည်း အမြဲတမ်း အသုံးပြုနေကျ ဆေးဖော်စပ်နည်းစဉ်အတိုင်း တစ်ဆင့်ချင်း စတင်လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။

ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းများအားလုံးကို ဆေးမီးဖိုထဲ ထည့်ပြီး ဆေးဖော်စပ်ရန် မီးဖိုကို ပိတ်လိုက်သည့်အချိန်အထိ လင်းကျင်း လုံးဝ စိတ်နှစ်မြှုပ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူ့အတွက် အခြားသူများ ရှိနေသည်ကိုပင် မခံစားရတော့သကဲ့သို့ နတ်အာရုံ အားလုံးကို ဆေးမီးဖိုပေါ်တွင်သာ အပြည့်အဝ စိုက်ထားခဲ့သည်။

သူသည် မီးအားကို သေချာစွာ ထိန်းချုပ်နေသလို တစ်ဖက်တွင်လည်း နတ်အာရုံဖြင့် ဆေးမီးဖိုအတွင်း အခြေအနေများကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

“အစောပိုင်းက ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းတွေ ကိုင်တွယ်တာကို ကြည့်ရတာ အရမ်းကျွမ်းကျင်တယ်။ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လုပ်ဖူးထားတဲ့ပုံပဲ...”

အကြီးအကဲ ပိုင်က လင်းကျင်းကို ကြည့်ရင်း တိုးတိုးပြောလိုက်သည်။

“အင်း... တကယ်ပဲ...” အကြီးအကဲ ယွီက ခေါင်းညိတ်၍ ထောက်ခံလိုက်သည်။

အကြီးအကဲ ယွီအတွက်တော့ ဒါက အံ့ဩစရာ မဟုတ်ပေ။

လင်းကျင်းသည် ယွဲ့ပေါင်လောသို့ မကြာခဏ လာရောက်လေ့ရှိပြီး သူ၏ တိုးတက်မှုကို အစမှ အဆုံးအထိ မြင်တွေ့ခဲ့ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

၁၅ မိနစ်...

၃၀ မိနစ်...

လင်းကျင်းသည် မီးအားကို ထိန်းချုပ်ရာတွင် အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။

မကြာမီ နာရီဝက် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

ယခုအချိန်မှာ ဆေးလုံး အခဲတည်ရန် အရေးကြီးဆုံး အခိုက်အတန့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

လင်းကျင်းလည်း နတ်အာရုံကို ဂရုတစိုက် ဖြန့်ကျက်ကာ ဆေးမီးဖိုအတွင်း အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ထိုအချိန်မှာပင်...

“ဘုန်း...”

ဆေးဖော်စပ်ခန်း၏ တံခါးမှာ အပြင်းအထန် ဆောင့်ဖွင့်ခံလိုက်ရပြီး ကျယ်လောင်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဆေးဖော်စပ်နေသော လင်းကျင်းသည်လည်း ထိုအသံကြောင့် အာရုံလွင့်သွားခဲ့သည်။

သူ၏ နတ်အာရုံမှာ တုန်ခါသွားပြီး ဆေးမီးဖိုအတွင်း အခဲတည်နေသော ဆေးလုံးကို တိုက်ရိုက် ထိမိသွားခဲ့သည်။ အရေးကြီးသော အခိုက်အတန့်တွင် ဆေးလုံးကို အနှောင့်အယှက် မပေးသင့်ပေ။

ယခုလို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားခြင်းက ဆိုးရွားသော ရလဒ်ကိုသာ ဖြစ်စေမည်။

“ဘုန်း...”

နောက်ထပ် ကျယ်လောင်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဒီတစ်ကြိမ်တော့ အသံမှာ ဆေးမီးဖိုအတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

လင်းကျင်း ဆေးမီးဖို ပေါက်ကွဲသွားအောင် လုပ်ခဲ့မိသွားသည်။

ထို့နောက်...

“ရှီး...”

စူးရှသော အော်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အမည်းရောင် အရိပ်တစ်ခုက လင်းကျင်းထံသို့ ရုတ်တရက် ပြေးဝင်လာသည်။

အကြီးအကဲ ပိုင်နှင့် အကြီးအကဲ ယွီတို့သည် ဆေးဖော်စပ်ခြင်းကို အာရုံစိုက်လွန်းနေခဲ့ကြသည်။

ထို့အပြင် ဒီနေရာမှာ ယွဲ့ပေါင်လော၏ ကိုယ်ပိုင် ဆေးဖော်စပ်ခန်း ဖြစ်သောကြောင့်လည်း သူတို့၏ သတိထားမှုများ လျော့နည်းနေခဲ့၏။

ကျယ်လောင်သော အသံကြောင့် သူတို့နှစ်ဦး သတိပြန်ဝင်လာခဲ့ကာ အမည်းရောင် အရိပ်က လင်းကျင်းထံသို့ ပြေးဝင်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူတို့နှစ်ဦး၏ မျက်နှာအမူအရာများ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

လင်းကျင်းလည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်သည်။

“အနက်ရောင်စွန်ငှက်...”

အမည်းရောင် အရိပ်ကို မှတ်မိသွားသည့်အခါ လင်းကျင်း၏ မျက်နှာ ဖြူဖျော့သွားပြီး မထိန်းနိုင်ဘဲ အော်ထုတ်လိုက်သည်။

သို့သော် စောစောက ဆေးမီးဖို ပေါက်ကွဲမှုကြောင့် သူ့ခေါင်းမှာ မူးဝေနေပြီး တုံ့ပြန်မှုလည်း နှေးကွေးနေခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် အနက်ရောင်စွန်ငှက်က သူ့ထံ ခုန်ဝင်လာသည်ကိုသာ မတတ်နိုင်ဘဲ ကြည့်နေရတော့သည်။

အကြီးအကဲ ပိုင်က အမြန်ဆုံး တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

ယခုအချိန်တွင် အနက်ရောင်စွန်ငှက်ကို တားဆီးရန် မမီနိုင်တော့ကြောင်း သိသဖြင့် လက်တစ်ဖက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ လေပြင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အနက်ရောင်စွန်ငှက်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ လွင့်စင်သွားစေသည်။

အခြားလက်တစ်ဖက်တွင်လည်း အဖြူရောင် အလင်းတန်းများ လင်းလက်လာကာ ကျင့်စဉ်တစ်ခု ထုတ်ဖော်ရန် အသင့်ဖြစ်နေသည်။

“ငှက်ကလေး…”

ကြည်လင်ချိုသာသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုအသံကို ကြားသည်နှင့် အနက်ရောင်စွန်ငှက်သည် မြေပြင်မှ လူးလဲထကာ အပြင်ဘက်သို့ အမြန် ပျံသန်းသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဆေးဖော်စပ်ခန်း တံခါးဝ၌ ရပ်နေသော မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ ပခုံးပေါ်တွင် ဆင်းနားလိုက်လေသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်ပြီးနောက် အကြီးအကဲ ပိုင်က ချက်ချင်း ကျင့်စဉ်ကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူ့လက်ပေါ်မှ အဖြူရောင် အလင်းတန်းများလည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် အကြီးအကဲ ပိုင်နှင့် အကြီးအကဲ ယွီတို့သည် တံခါးအပြင်ဘက်ရှိ လှပသော မိန်းကလေးထံသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ထိုမိန်းကလေးကို မြင်လိုက်သည်နှင့် အကြီးအကဲ ပိုင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အကူအညီမဲ့သည့် အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

“မင်း ဘာလို့ ဒီကို ရောက်လာတာလဲ...”

အကြီးအကဲ ပိုင်က အရင်ဆုံး မေးလိုက်သည်။

“လောင်ပိုင်ကို လာရှာတာပေါ့...”

မိန်းကလေးက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူမ၏ အသံမှာ ငွေခေါင်းလောင်းသံကဲ့သို့ ကြည်လင်ချိုသာလှသည်။

စောစောက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးသည် အလွန်ရုတ်တရက် ဆန်လွန်းခဲ့သည်။

လင်းကျင်းသည်ပင် မတုံ့ပြန်နိုင်သေးဘဲ ခေါင်းမူးဝေနေဆဲ ဖြစ်နေစဉ် အလွန်နားဝင်ချိုသည့် အသံတစ်သံကို ကြားလိုက်ရ၏။

သံသယဖြင့် လင်းကျင်းက ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည်။

ဆေးဖော်စပ်ခန်း တံခါးဝတွင် အသက် ဆယ့်ရှစ်နှစ်၊ ဆယ့်ကိုးနှစ်ခန့် ရှိမည့် အလွန်လှပသော မိန်းကလေးတစ်ဦး ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ကြယ်ရောင်များကဲ့သို့ တောက်ပနေပြီး နုနယ်သော မျက်နှာလေးတွင် ကလေးဆန်သည့် ချစ်စဖွယ် အရိပ်အယောင်များ ကျန်ရှိနေသေးသည်။

နက်မှောင်ရှည်လျားသော ဆံနွယ်များကလည်း ဖြောင့်စင်းစွာ ကျောပေါ်သို့ စီးဆင်းကျနေ၏။

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အနည်းငယ် မာနကြီးသည့် အရှိန်အဝါတစ်မျိုးလည်း ထွက်ပေါ်နေသဖြင့် သူမ၏ နောက်ခံမိသားစုမှာ သာမန်မဟုတ်ကြောင်း သိသာလှသည်။

ထို့အပြင် သူမသည် နင်ယွဲ့ထက်ပင် အနည်းငယ် ပိုမိုလှပနေသေးသည်။

လင်းကျင်းသည် သူမကိုသာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ခဏကြာပြီးနောက် မိန်းကလေးက ရှေ့သို့လျှောက်လာမှသာ လင်းကျင်း သတိပြန်ဝင်လာခဲ့၏။

သူက အမြန် အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ တရားထိုင်၍ ပြန်လည်နာလန်ထူရန် စတင်လိုက်သည်။

စောစောက ဖြစ်ရပ်ကြောင့် သူ၏ နတ်အာရုံ ထိခိုက်သွားခဲ့ပြီး ဒဏ်ရာအချို့ ရရှိခဲ့သည်။

မိန်းကလေးက အကြီးအကဲ ပိုင်ထံသို့ လျှောက်သွားပြီး ရပ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် လင်းကျင်းကို လက်ညှိုးထိုးကာ မေးလိုက်၏။

“သူက ဘယ်သူလဲ...”

အကြီးအကဲ ပိုင်က အကူအညီမဲ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ချင်းလင်၊ နောက်တစ်ခေါက် ငါ့ကို လာရှာမယ်ဆိုရင် ကြိုပြောလို့ မရဘူးလား...”

ထို့နောက် သူက ရှင်းပြလိုက်သည်။

“အရင်တုန်းက အကြီးအကဲ ယွီက ငါ့ကို ဆေးဖော်စပ်ခြင်းမှာ ပါရမီရှင်တစ်ယောက် တွေ့ထားတယ်လို့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်လား...”

“သူက အဲဒီလူပဲ...”

“ခုနက ငါတို့ သူ့ရဲ့ ဆေးဖော်စပ်မှုအဆင့်ကို အကဲဖြတ်နေတုန်း မင်း ရုတ်တရက် ရောက်လာပြီး သူ့ကို လန့်သွားစေခဲ့တယ်....”

“အဲဒါကြောင့် ဆေးမီးဖို ပေါက်ကွဲသွားတာ...”

“အဲဒီ့အချိန်က ဆေးလုံး အခဲတည်နေတဲ့ အရေးကြီးဆုံး အခိုက်အတန့်ပဲ။ ပြီးတော့ မင်းရဲ့ အနက်ရောင်စွန်ငှက်ကလည်း ဒီလောက် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ လုပ်လိုက်တော့ သူ ဒဏ်ရာရသွားမှာ သေချာတယ်...”

ချင်းလင်ဟု ခေါ်သော မိန်းကလေး၏ မျက်နှာလေး အနည်းငယ် နီမြန်းသွားပြီး အားနာစွာ ပြောလိုက်သည်။

“လောင်ပိုင်၊ အကဲဖြတ်စစ်ဆေးမှု လုပ်စရာ မလိုတော့လောက်ဘူး ထင်တယ်...”

အကြီးအကဲ ပိုင်သည်လည်း ထိုမိန်းကလေးအပေါ် အကူအညီမဲ့နေဟန် တူသည်။ ထို့နောက် သူက သက်ပြင်းချပြီး ပြောလိုက်သည်။

“အရင် ကြည့်ကြတာပေါ့...”

“သူ့ဒဏ်ရာက ပြင်းထန်နေရင် အကဲဖြတ်စစ်ဆေးမှုကို ဖျက်သိမ်းပြီး အောင်မြင်တယ်လို့ပဲ သတ်မှတ်လိုက်တော့မယ်...”

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူက မိန်းကလေး၏ ပခုံးပေါ်ရှိ အနက်ရောင်စွန်ငှက်ကို ထပ်မံကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

“ဒီနေ့ ဘာဖြစ်နေတာလဲ....”

“ယဉ်ပါးအောင် လေ့ကျင့်ပြီးကတည်းက လူကို စတိုက်တာ ဒီတစ်ခါ ပထမဆုံးပဲ...”

“ကျွန်မလည်း မသိတော့ဘူး...”

မိန်းကလေးက ခေါင်းလှည့်၍ ပခုံးပေါ်ရှိ အနက်ရောင်စွန်ငှက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် အနက်ရောင်စွန်ငှက်သည် လင်းကျင်းကိုသာ စိုက်ကြည့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံး အနက်ရောင်စွန်ငှက်က လင်းကျင်းအပေါ် ရန်ငြိုးတစ်ခုခု ရှိနေသလို ဖြစ်နေကြောင်း သတိပြုမိသွားသည်။

အနက်ရောင်စွန်ငှက်ကို ယဉ်ပါးအောင် လေ့ကျင့်ထားပြီး ဖြစ်သော်လည်း ၎င်း၏ အဆင့်အတန်းမှာ နိမ့်လွန်းနေသဖြင့် လူသားများနှင့် ဆက်သွယ်ပြောဆိုနိုင်ခြင်း မရှိပေ။

ထို့ကြောင့် လင်းကျင်း၏ ဒဏ်ရာ သက်သာသွားမှသာ အကြောင်းရင်းကို မေးမြန်းနိုင်ပေမည်။

လင်းကျင်း၏ ဒဏ်ရာမှာ ဆေးလုံးပေါက်ကွဲမှုကြောင့် နတ်အာရုံ တုန်ခါထိခိုက်သွားခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်တွင် ထိခိုက်မှု သိပ်မရှိပေ။

ထို့ကြောင့် သူသည် မိမိကိုယ်ကို လျင်မြန်စွာ ထိန်းညှိကာ ပြန်လည် နာလန်ထူလာခဲ့သည်။

၁၅ မိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် လင်းကျင်း တဖြည်းဖြည်း သတိပြန်လည် ကြည်လင်လာကာ သူ့ရှေ့ရှိ လူများကို ကြည့်လိုက်သည်။

“ဘယ်လို ခံစားရသေးလဲ....” လင်းကျင်း နိုးလာသည်ကို မြင်သည်နှင့် အကြီးအကဲ ယွီက အမြန် လျှောက်လာပြီး စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

လင်းကျင်းက အကြီးအကဲ ယွီ၏ မျက်ဝန်းများထဲရှိ စိုးရိမ်မှုကို မြင်လိုက်ရပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“စိတ်မပူပါနဲ့ အကြီးအကဲ ယွီ….”

“နတ်အာရုံ နည်းနည်း ထိခိုက်သွားတာပဲ ရှိတာပါ။ ကြီးကြီးမားမား မဟုတ်ပါဘူး...”

“ကျွန်တော် ကုသပြီးသွားပါပြီ...”

ထိုအချိန်တွင် အကြီးအကဲ ပိုင်နှင့် ချင်းလင်တို့လည်း ရှေ့သို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။

အကြီးအကဲ ပိုင်က လင်းကျင်းကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် မိန်းကလေး၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ အနက်ရောင်စွန်ငှက်ကို ထပ်မံကြည့်လိုက်သည်။

ထိုအနက်ရောင်စွန်သည် လင်းကျင်းကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် အကြီးအကဲ ပိုင်က သိလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“မင်းနဲ့ ဒီအနက်ရောင်စွန်ငှက်ကြားမှာ ရန်ငြိုးတစ်ခုခု ရှိနေတာလား...”

“ဘာလို့ မင်းကို မြင်တာနဲ့ တိုက်ခိုက်ချင်နေရတာလဲ...”

လင်းကျင်းကလည်း မိန်းကလေး၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ အနက်ရောင်စွန်ငှက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုအနက်ရောင်စွန်ငှက်သည် သူ့ကို စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်နေပြီး အချိန်မရွေး ခုန်အုပ်တိုက်ခိုက်တော့မည့် ပုံစံ ရှိနေသည်။

သို့သော် ကံကောင်းသည်မှာ မိန်းကလေးက ၎င်းကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားသဖြင့် သူမ၏ ရင်ခွင်မှ လွတ်မြောက်မသွားနိုင်ပေ။

လင်းကျင်းက အနက်ရောင်စွန်ငှက်ကို သေချာစွာ အချိန်အတန်ကြာ ကြည့်ရှုပြီးနောက် အကြီးအကဲ ပိုင်ကို မေးလိုက်သည်။

“အကြီးအကဲ ပိုင်၊ ဒီအနက်ရောင်စွန်ငှက်က လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်တုန်းက ကျင့်ကြံသူစျေးကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ခဲ့တဲ့ အနက်ရောင်စွန်ငှက်ပဲလား…”