အခန်း (၇၁) - ရွှေအမြုတေအဆင့်၏ လှုပ်ရှားမှု
ထိုအချိန်တွင် ဝေကျန့်ချင်းက မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မပြသပေ။ သူသည် သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ ကြက်သွေးရောင် ဓားရှည် မှော်ပစ္စည်းတစ်လက်ကို ထုတ်ယူကာ လက်ထဲတွင် ကိုင်လိုက်သည်။
ထို့နောက် လင်းကျင်းက အစီအရင်ပြားကို ထိန်းချုပ်လိုက်ရာ အစီအရင်အလင်းမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် လူတစ်ယောက် ဖြတ်သန်းနိုင်လောက်သည့် အပေါက်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။
ထိုနောက်...
“ရွှစ်....”
အသံတစ်ချက်နှင့်အတူ ဝေကျန့်ချင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်က အစီအရင်အတွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အပြင်ဘက်ရှိ အနီရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ကျင့်ကြံသူထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားသည်။
အနီရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ကျင့်ကြံသူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဝမ်းသာမှုများ မြင့်တက်လာကာ အစီအရင်ထဲမှ တကယ်ထွက်လာရဲလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။
ထို့နောက် သူက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး လက်ဟန်သင်္ကေတတစ်ခု ဖော်ကာ နောက်သို့ ချက်ချင်း ဆုတ်လိုက်သည်။
ဝေကျန့်ချင်းက သူ့ထံ ပြေးဝင်လာနေစဉ် ရုတ်တရက် ကိုယ်ကို လှည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မမျှော်လင့်ထားစွာ လက်မောင်းကို မြှောက်ကာ ဓားဖြင့် ရှေ့တွင် ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။
“ချန်း...”
သတ္တုချင်း ထိခတ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
အမှန်တကယ်တော့...အနီရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ကျင့်ကြံသူသည် အပြစ်အနာအဆာကင်းဓားကို ထိန်းချုပ်ကာ ဝေကျန့်ချင်းကို အလစ်ဝင်တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ယခင်က အစွမ်းထက်လှသည့် ထိုအပြစ်အနာအဆာကင်းသောဓားကို ဝေကျန့်ချင်းက လွယ်လင့်တကူစွာ တားဆီးနိုင်ခဲ့သည်။ ဒီအချက်က ဝေကျန့်ချင်း၏ ခွန်အားမှာ သာမန်မဟုတ်ကြောင်း ပြသနေပေသည်။
ဒီအခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အနီရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ကျင့်ကြံသူက နေရာတွင် မရပ်နေတော့ဘဲ နောက်သို့ ဆက်တိုက် ဆုတ်ခွာသွားသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အပြစ်အနာအဆာကင်းဓားကို အသုံးပြု၍ ဝေကျန့်ချင်းကို အလစ်ဝင်တိုက်ခိုက်ရန် ဆက်လက် ကြိုးစားနေသည်။
သို့သော် ဝေကျန့်ချင်းက တိုက်ခိုက်မှုများကို ကြိုတင်သိရှိထားသကဲ့သို့ အလစ်ဝင်တိုက်ခိုက်မှုတိုင်းကို အောင်မြင်စွာ တားဆီးနိုင်ခဲ့သည်။
ဤသို့ဖြင့်... တစ်ယောက်က ရှေ့တိုးပြီး တစ်ယောက်က နောက်ဆုတ်ရင်း သူတို့နှစ်ယောက်သည် တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားကြတော့သည်။
လူနှစ်ယောက်၏ ပုံရိပ်များကို မမြင်ရတော့သည့်အချိန်မှသာ လင်းကျင်း သတိပြန်ဝင်လာကာ ယန်ရှုံဘက်သို့ လှည့်ပြီး မေးလိုက်တော့သည်။
“လောင်ယန်၊ အစ်ကိုဝေ တကယ် အဆင်ပြေရဲ့လား...”
ယန်ရှုံက ကျယ်ကျယ်ပြုံးလိုက်ပြီး ပြန်ဖြေသည်။
“ညီလေး လင်း၊ စိတ်မပူနဲ့...”
“လောင်ဝေက သာမန်လူ မဟုတ်ဘူး...”
“သူက ချီစုဆောင်းခြင်း အထွတ်အထိပ်အဆင့်မှာတင် အုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ပထမအလွှာက ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ကို သတ်ခဲ့ဖူးတယ်...”
“သူ့ကို လျှော့မတွက်နဲ့....”
“ဒီလောက်တောင် အားကောင်းတာလား...”
လင်းကျင်းက အံ့ဩသွားသည်။
“ဒါပေါ့။”
“လောင်ဝေ ကျင့်ကြံတဲ့ ကျင့်စဉ်က ငါတို့နဲ့ မတူဘူး။ သူက တိုက်ခိုက်သတ်ဖြတ်တဲ့ နည်းလမ်းတွေမှာ အကျွမ်းကျင်ဆုံးပဲ....” ယန်ရှုံက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဒါဆို ကောင်းတာပေါ့။”
မကြာမီမှာပင်...ဝေကျန့်ချင်း ပြန်ရောက်လာသည်။
သူ့တစ်ကိုယ်လုံး သွေးများဖြင့် စွန်းထင်းနေပြီး ကြက်သွေးရောင် ဓားရှည်ကို ကိုင်လျက် သူတို့ဘက်သို့ လျှောက်လာနေသည်။
ယခုအချိန်တွင် အနီးအနား၌ နတ်ဆိုးသားရဲများလည်း မရှိတော့သလို အခြားကျင့်ကြံသူများလည်း မရှိတော့ပေ။
ထို့ကြောင့် လင်းကျင်းက ကာကွယ်ရေးအစီအရင်ကို ပိတ်သိမ်းလိုက်တော့သည်။
“အစ်ကိုဝေ... ဘယ်လိုနေလဲ၊ ဒဏ်ရာရသွားသေးလား....”
လင်းကျင်းက ရှေ့တိုးသွားကာ မေးလိုက်သည်။
“စိတ်ချ။ သူ့ရဲ့မှော်ရတနာက နည်းနည်း အစွမ်းထက်တာကလွဲရင် ငါ့ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ဘူး...”
“ညီလေးလင်း၊ ဒါကို ဖမ်းလိုက်....”
ပြောပြီးနောက် ဝေကျန့်ချင်းက ဖောက်ထွင်းမြင်ရသည့် အရာတစ်ခုကို လှမ်းပစ်ပေးလိုက်သည်။
ဝေကျန့်ချင်း၏ သတိပေးချက်နှင့် ၎င်းပေါ်ရှိ သွေးစက်အနည်းငယ်သာ မရှိခဲ့လျှင် လင်းကျင်းက ထိုအရာကို လုံးဝ သတိထားမိမည်ပင် မဟုတ်ချေ။
လင်းကျင်းက ထိုအရာကို ဖမ်းယူလိုက်ပြီး ကြည့်လိုက်ရာ အနီရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ကျင့်ကြံသူ၏ အပြစ်အနာအဆာကင်းဓား ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ဒီဓားသည် လုံးဝ ဖောက်ထွင်းမြင်ရပြီး ရှေးခေတ်မှ ဖန်သားအကြည်တစ်ချပ်နှင့် ဆင်တူလှသည်။ လက်ဖြင့် ထိကြည့်လိုက်သည့်အခါ အေးစက်သည့် သတ္တုအထိအတွေ့ကို ခံစားရသော်လည်း မည်သည့်ပစ္စည်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည်ကိုတော့ သူ မသိပေ။
“အစ်ကိုဝေ၊ ဒါက ဘာသဘောလဲ....”
လင်းကျင်းက နားမလည်သလိုဖြင့် ဝေကျန့်ချင်းကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
“ညီလေးလင်း၊ ဒီဟာက မင်းအတွက်ပဲ...”
“မင်းမှာ မှော်ရတနာ မရှိသေးတာကို ငါ သတိထားမိလို့ ဒီဓားပျံကို မင်းကို ပေးတာ...”
“ငါထင်တာတော့ ဒီဓားက မင်းနဲ့ အတော်လိုက်ဖက်တယ်...”
“အစ်ကိုဝေ၊ ဒါက ခင်ဗျားရဲ့ အောင်ပွဲခံပစ္စည်းပဲ...”
“ပြီးတော့ ဒီအပြစ်အနာအဆာကင်းဓားက စွမ်းအားကြီးတဲ့ မှော်ပစ္စည်းတစ်ခုလဲ ဖြစ်သေးတယ်။ အရမ်းလဲ တန်ဖိုးကြီးသေးတယ်...”
“ကျွန်တော် ဘယ်လိုလုပ် လက်ခံနိုင်မှာလဲ။ ပြန်ယူလိုက်ပါ....”
လင်းကျင်းက ပြောရင်း အပြစ်အနာအဆာကင်းသောဓားကို ဝေကျန့်ချင်းထံ ပြန်ပေးလိုက်သည်။
“ညီလေးလင်း၊ လက်ခံလိုက်ပါ...”
“မင်းရဲ့ သန့်စင်အဆင့် ကိုယ်ခန္ဓာပြန်လည်နလန်ထူကုသဆေးလုံးအတွက် အစားထိုးလျော်ကြေးလို့ သဘောထားလိုက်...”
“ဟုတ်တယ် ညီလေးလင်း၊ ယူလိုက်ပါ...”
“လောင်ဝေက ဒီလိုအစွမ်းထက်တဲ့ မှော်ရတနာကို မလိုဘူး။ ပြီးတော့ သူ့လက်ထဲက မှော်ပစ္စည်းကလည်း အစွမ်းထက်တဲ့ မှော်ရတနာပဲ...” ယန်ရှုံက ဝင်ပြောလိုက်သည်။
လင်းကျင်းမှာ ရယ်ရမလို ငိုရမလို ဖြစ်သွားသည်။
“ဒီအစွမ်းထက်တဲ့ မှော်ရတနာက သန့်စင်အဆင့် ကိုယ်ခန္ဓာပြန်လည်နလန်ထူကုသဆေးလုံးထက် အများကြီး တန်ဖိုးကြီးတယ်။ အနည်းဆုံး ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သောင်းနဲ့ချီ တန်တယ်...”
“ညီလေးလင်း၊ ထပ်မပြောနဲ့တော့...”
“ညီလေးလင်းရဲ့ အစီအရင်သာ ငါတို့ကို မကာကွယ်ပေးခဲ့ရင် ငါတို့က နတ်ဆိုးသားရဲတွေရဲ့ လက်အောက်မှာ အစောကြီးကတည်းက သေပြီးနေလောက်ပြီ...”
“ဒါဆိုလည်း... ကောင်းပြီလေ...”
ဝေကျန့်ချင်းက အတင်းအကြပ် ပေးနေသည်ကို မြင်သဖြင့် လင်းကျင်းလည်း ထပ်မငြင်းတော့ဘဲ အပြစ်အနာအဆာကင်းဓားကို လက်ခံလိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင် ယန်ရှုံက ပြောလိုက်သည်။
“လောင်ဝေ၊ ခင်ဗျား ဘယ်လို ထင်လဲ...”
“နောက်တစ်ဆင့် ဘာလုပ်ကြမလဲ။ ဒီမှာပဲ ဆက်နေကြမလား၊ ဒါမှမဟုတ် တခြားနေရာကို သွားကြမလား...”
ဝေကျန့်ချင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ခဏစဉ်းစားပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။
“ငါ ထင်တာတော့ လောလောဆယ် ဒီမှာပဲ နေသင့်တယ်။ အခု ဒီနေရာမှာ နတ်ဆိုးသားရဲတွေ မရှိတော့ဘူး။ ဒါကြောင့် အတော်လေး လုံခြုံတယ်။ တခြားနေရာတွေက ဒီလောက် လုံခြုံချင်မှ လုံခြုံမှာ...”
ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ဝေကျန့်ချင်းက ထပ်မံ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။
“ဒါမှမဟုတ်... အတွင်းပိုင်းကျင့်ကြံသူစျေးကို သွားပြီး အဲဒီက အကြီးစားအစီအရင် အသက်ဝင်လာမယ့်အချိန်ကို စောင့်လို့လည်း ရတယ်...”
သို့သော် လင်းကျင်းက ခေါင်းခါကာ ပြောလိုက်သည်။
“အစ်ကိုဝေ၊ လောင်ယန်...”
“အတွင်းပိုင်း ကျင့်ကြံသူစျေးထဲက လူတွေကို မျှော်လင့်နေလို့ မရတော့ဘူး...”
“သူတို့သာ ကာကွယ်ရေးအစီအရင်ကို ဖွင့်ပေးချင်တယ်ဆိုရင် အခုလောက်ဆို ဖွင့်ပြီးလောက်ပြီ... အရင်တုန်းက အကြီးအကဲယု ပြောဖူးတာ ကြားခဲ့တယ်....”
“ဒီအစီအရင်ကို ဖွင့်ထားရတာက ညမြူတောင်တန်း အတွင်းပိုင်းထဲ ဝင်သွားတဲ့ ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေက တောင်းဆိုထားလို့တဲ့...”
“အကြောင်းရင်းကတော့ သူတို့ မရှိတဲ့အချိန်မှာ နတ်ဆိုးသားရဲတွေ လာတိုက်ခိုက်မှာကို စိုးရိမ်လို့ပဲ ဖြစ်စေ...
နတ်ဆိုးသားရဲတွေနဲ့ လေလွင့် ကျင့်ကြံသူတွေက ကျင့်ကြံသူစျေးထဲ ဝင်လာပြီး အတွင်းပိုင်းကျင့်ကြံသူစျေးထဲက သူတို့ရဲ့ ပစ္စည်းဥစ္စာတွေကို ဖျက်ဆီးမှာ စိုးရိမ်လို့ပဲ ဖြစ်စေ....
ဒါကြောင့် အတွင်းပိုင်း ကျင့်ကြံသူစျေးရဲ့ အကြီးစားအစီအရင်ကို ဖွင့်ထားခဲ့တာ...”
“အခု တကယ်ပဲ ဒီလိုအခြေအနေ ဖြစ်လာပြီဆိုတော့ သူတို့ ပိုပြီးတော့တောင် ဖွင့်ပေးမှာ မဟုတ်တော့ဘူး....”
ဝေကျန့်ချင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ ဒီအကြောင်းကို သူ ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။
“ဒီလိုဆိုရင်တော့... ဒီမှာပဲ နေကြတာပေါ့။ ဘယ်မှ မသွားတော့ဘူး။”
“ကောင်းပြီ...” လူတိုင်းက ခေါင်းညိတ်ကာ သဘောတူလိုက်ကြသည်။
ထိုအချိန်တွင် နတ်ဆိုးသားရဲများကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ကပ်ဘေးကား ဆက်လက် ဖြစ်ပွားနေဆဲပင်။
လင်းကျင်းတို့အဖွဲ့သည် လောလောဆယ် အတော်အသင့် လုံခြုံနေသေးသော ဤနေရာတွင်သာ ဆက်လက် နေထိုင်နေကြသည်။
တစ်ခါတစ်ရံ အဝေးမှ သားရဲဟိန်းသံများ သို့မဟုတ် လူသားကျင့်ကြံသူများ၏ အော်ဟစ်သံများကို ကြားနေရဆဲပေ။
သိသာထင်ရှားနေသည်မှာ...
အန္တရာယ်ကား မပြီးဆုံးသေးပေ။
နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် ကျင့်ကြံသူစျေး အပြင်ဘက်မှ အကြီးအကဲ နှစ်ဦး ဓားပျံဖြင့် ရောက်လာကြသည်။
လင်းကျင်းတို့ အားလုံး မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။
ထိုအကြီးအကဲ နှစ်ဦးအနက် တစ်ဦးကို လင်းကျင်း မှတ်မိသည်။
သူသည် လင်းကျင်း ကျင့်ကြံသူစျေးသို့ ပထမဆုံး ရောက်ရှိစဉ်က အတွင်းပိုင်းကျင့်ကြံသူစျေး စီမံခန့်ခွဲရေးဌာနတွင် တွေ့ခဲ့ဖူးသော စီမံခန့်ခွဲသူ ဖြစ်သည်။
သို့သော်... နှုတ်ခမ်းမွေးဖြူများ ရှိသည့် အခြားအကြီးအကဲကိုတော့ လင်းကျင်း မသိပေ။
လူနှစ်ဦးသည် လေထဲတွင် ရပ်နေကြပြီး နတ်ဆိုးသားရဲများ၏ ဖျက်ဆီးမှုကြောင့် ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော မြေပြင်ကို ငုံ့ကြည့်ကာ စိုးရိမ်ပူပန်သော အမူအရာများ ပေါ်နေသည်။
ထိုအချိန်မှာပင်.. နတ်ဆိုးသားရဲများ၏ လိုက်လံဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံနေရသော ကျင့်ကြံသူတစ်စု ဤနေရာသို့ ရောက်လာသည်။
ထိုအကြီးအကဲနှစ်ဦးကို မြင်လိုက်ပြီး သူတို့ထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော အားကောင်းသည့် အရှိန်အဝါကို ခံစားမိသည့်အခါ ထိုကျင့်ကြံသူများသည် အလျင်အမြန် ပြေးဝင်လာကြသည်။
“အကြီးအကဲတို့... ကယ်ပေးပါဦး...”
နတ်ဆိုးသားရဲများ၏ လိုက်လံဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံနေရသော ကျင့်ကြံသူများက အကူအညီတောင်းကာ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။
လေထဲတွင်... အတွင်းပိုင်း ကျင့်ကြံသူစျေး၏ စီမံခန့်ခွဲသူက နှုတ်ခမ်းမွေးဖြူ အကြီးအကဲကို ပြောလိုက်သည်။
“လောင်ပိုင်၊ ဒီကိစ္စကို ခင်ဗျားပဲ ကိုင်တွယ်လိုက်ပါလား...”
“ဟုတ်ပြီ...”
နှုတ်ခမ်းမွေးဖြူ အကြီးအကဲက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ထိုကျင့်ကြံသူများဘက်သို့ ပျံသန်းသွားသည်။
ရုတ်တရက် အဖြူရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုသည် သူ၏ လက်အင်္ကျီလက်ထဲမှ ထိုးထွက်လာပြီး နတ်ဆိုးသားရဲအုပ်စုထံ အလွန်မြန်ဆန်သော အရှိန်ဖြင့် ပစ်ခတ်သွားသည်။
ထိုအဖြူရောင်အလင်းသည် မိုးကြိုးတစ်စင်းကဲ့သို့ နတ်ဆိုးသားရဲအုပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး ဟိုမှဒီသို့ လျင်မြန်စွာ ဖြတ်သန်းရင်း ခုတ်ပိုင်းသတ်ဖြတ်နေသည်။
နတ်ဆိုးသားရဲများ၏ အော်သံများမှာ တစ်သံပြီးတစ်သံ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။
ခဏလေးအတွင်းမှာပင်... မြေပြင်တစ်ခုလုံး သွေးချောင်းစီးနေပြီး နတ်ဆိုးသားရဲအလောင်းများ အပိုင်းပိုင်းပြတ်ကာ နေရာအနှံ့ ပြန့်ကျဲနေတော့သည်။
ဒီနှုတ်ခမ်းမွေးဖြူ အကြီးအကဲမှာ အမှန်တကယ်ကို ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူပင်။
အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သော ကျင့်ကြံသူများမှာ အလွန်ဝမ်းသာသွားကြပြီး အလျင်အမြန် ဦးညွှတ်ဂါရဝပြုလိုက်ကြသည်။
“အကြီးအကဲ၊ ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်...”
သို့သော်... နှုတ်ခမ်းမွေးဖြူ အကြီးအကဲက သူတို့ကို ဂရုမစိုက်ပေ။ သူသည် အဝေးမှ ထွက်ပေါ်နေသော သားရဲဟိန်းသံများဆီသို့ တိုက်ရိုက် ပျံသန်းသွားသည်။
သူ ကိုယ်တိုင် လှုပ်ရှားပြီး နတ်ဆိုးသားရဲများကို ရှင်းလင်းသုတ်သင်ရန် ပြင်ဆင်နေခြင်း ဖြစ်မည်ဟု ထင်ရပေသည်။
“ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူ ကိုယ်တိုင် ထွက်လာပြီဆိုတော့ ငါတို့ နောက်ဆုံးတော့ ကယ်တင်ခံရပြီ...”
လူအများအပြားက စိတ်သက်သာရာ ရသွားသလို သက်ပြင်းချလိုက်ကြပြီး သူတို့၏ စိုးရိမ်နေသော စိတ်များလည်း နောက်ဆုံးတွင် ငြိမ်သက်သွားတော့ပေသည်။