အခန်း (၇၀) - ဝေကျန့်ချင်း နိုးထလာခြင်း
ဒီလူအုပ်ကြီး သေဆုံးသွားပြီးနောက် အနက်ရောင်စွန်ငှက်က ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားသည်။
ယခုတစ်ကြိမ်တွင် လင်းကျင်းတို့၏ အစီအရင်ကို ထပ်မံ မတိုက်ခိုက်တော့ပေ။ ၎င်း၏ စွမ်းရည်ဖြင့် ဒီအစီအရင်ကို မဖျက်နိုင်ကြောင်း သိရှိထားပုံရသဖြင့် အင်အားကို အလဟဿ မဖြုန်းတီးလိုတော့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“အဲဒီ အနီရောင်ဝတ်ရုံနဲ့ ကျင့်ကြံသူက အပြင်ပန်းမှာတော့ လူကောင်းလူမွန်လို ထင်ရပေမဲ့ ဒီလောက်ထိ အရှက်မဲ့လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး...”
အနက်ရောင်စွန်ငှက် ထွက်သွားပြီးနောက် ယန်ရှုံက ပထမဆုံး စကားပြောလာသည်။
“ဟုတ်တယ်။ ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ ယုံကြည်လို့ မရဘူး...”
သို့သော်.. ဒီဖြစ်ရပ်ကြောင့် အထိခိုက်ဆုံးသူမှာ အရာအားလုံးကို ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် လော့လော့ပင် ဖြစ်သည်။
လော့လော့က နင်ယွဲ့ကို မော့ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
“မေမေ၊ အဲဒီလူက ဘာလို့ ဒီလောက်ဆိုးရတာလဲ။ သူ့အဖော်တွေကို ပစ်ထားပြီး ကိုယ့်ဘာသာ ထွက်ပြေးသွားတာ ဘာလို့လဲဟင်...”
တကယ်ပင် လော့လော့၏ အသက်အရွယ်ဖြင့် ဒီလိုကိစ္စကို နားလည်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သေးပေ။
နင်ယွဲ့က လော့လော့၏ ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။
“လော့လော့...”
“လူတွေကို ထိခိုက်နစ်နာစေလိုတဲ့ စိတ်တော့ မထားရဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူများကို သတိထားပြီး ကိုယ့်ကိုကိုယ်ကာကွယ်တဲ့ စိတ်ကတော့ မရှိလို့ မဖြစ်ဘူးဆိုတာ မှတ်ထားပါ...”
“အိုး...”
လော့လော့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရှုပ်ထွေးမှု အနည်းငယ် ကျန်ရှိနေသေးသည်။ ထိုစကား၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်ရန် သူမအတွက် စောလွန်းနေသေးသည်။
ထို့နောက် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး တစ်ဖန် ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။
ဝေကျန့်ချင်းကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သူသည် ပြန်လည်နာလန်ထူနေဆဲ ဖြစ်သည်။ အန္တရာယ်လည်း ကျော်လွန်သွားပြီဖြစ်သဖြင့် မည်သူမျှ သူ့ကို မနှောင့်ယှက်ကြတော့ပေ။
သို့သော်...ထိုတိတ်ဆိတ်မှုက ကြာကြာမခံလိုက်ပေ။
ဆယ့်ငါးမိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် အနီရောင် အရိပ်တစ်ခုသည် ဓားပျံစီးကာ ပျံသန်းလာသည်။ ထိုသူမှာ ယခင်က ထွက်ပြေးသွားခဲ့သော အနီရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ကျင့်ကြံသူပင် ဖြစ်သည်။
အနီရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ကျင့်ကြံသူသည် အစီအရင်ရှေ့သို့ ရောက်လာပြီး ပျံသန်းဓားကို ပြန်သိမ်းကာ ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာသည်။
“လူဆိုး…”
ထိုလူကို မြင်သည်နှင့် လော့လော့က လက်ညှိုးထိုးကာ ပြောလိုက်သည်။
အနီရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ကျင့်ကြံသူက မထီမဲ့မြင် ရယ်မောလိုက်သည်။
“ဟဲဟဲ... မင်းတို့ကရော လူကောင်းတွေလို့ ထင်နေတာလား... မင်းတို့သာ ငါတို့ကို အထဲဝင်ခွင့် ပေးခဲ့ရင် အခု ဒီလောက် ပြဿနာတွေ ဖြစ်လာမှာလား...”
“ကလေးမလေး၊ စကားမပြောခင် အဖြစ်မှန်ကို အရင် နားလည်အောင် လုပ်ဦး...”
ထိုစကားများကြောင့် လော့လော့မှာ ချက်ချင်း စကားပြန်မပြောနိုင်တော့ဘဲ ဘာပြန်ပြောရမည်မှန်း မသိ ဖြစ်သွားသည်။
လင်းကျင်းက မြေပြင်ပေါ်ရှိ အလောင်းများကို ညွှန်ပြရင်း အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“မင်းတို့ကို အထဲဝင်ခွင့် ပေးခဲ့မိရင် ငါတို့ရဲ့ အဆုံးသတ်ကလည်း သူတို့ထက် ပိုကောင်းမှာ မဟုတ်ဘူး ထင်တယ်။ သူတို့က မင်းနဲ့အတူ ဒီအထိ လိုက်လာခဲ့ကြတာ...”
“ဒါပေမဲ့ မင်းက သူတို့ကို ရောင်းစားလိုက်တယ်။ ဒီလိုလုပ်ပြီးတာတောင် မင်းမှာ ကိုယ်ကျင့်တရားအကြောင်း ပြောဖို့ မျက်နှာရှိသေးတယ်လား...”
လင်းကျင်း၏ စကားများကို ကြားပြီးနောက် အနီရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ကျင့်ကြံသူက မငြင်းဆိုပေ။
“ကျုပ်လည်း အသက်ရှင်ချင်တာပဲလေ...”
“သူတို့သာ အနက်ရောင်စွန်ငှက်ကို ကျုပ်အတွက် မတားဆီးပေးခဲ့ရင် ကျုပ်လည်း အသက်ရှင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျုပ်အတွက် သူတို့ ပေးဆပ်ခဲ့တဲ့ အနစ်နာခံမှုတွေကို အရမ်း ကျေးဇူးတင်မိတယ်....”
ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူသည် အလောင်းများကြားတွင် လှည့်ပတ်ရှာဖွေတော့သည်။
သူတို့၏ သိုလှောင်အိတ်များကို သိမ်းယူသည့်အပြင် မှော်ပစ္စည်းများကိုလည်း မချန်ဘဲ ကောက်ယူသွားသည်။ မကြာမီမှာပင် အဝေးရှိ အလောင်းများအားလုံးကို သူ တစ်ယောက်တည်း ရှင်းလင်းသိမ်းယူပြီး ဖြစ်သွားတော့သည်။
အစီအရင် အစွန်းနားရှိ အလောင်းအနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။
အခြားအလောင်းများထံမှ ပစ္စည်းများကို သိမ်းယူပြီးနောက် အနီရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ကျင့်ကြံသူက အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူ၏ အလောင်းရှေ့သို့ လျှောက်လာသည်။
ထို့နောက် သူ၏ မျက်လုံးများကို လက်ဖြင့် ပိတ်ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။
“အစ်ကိုကြီးကို အပြစ်မတင်နဲ့... အစ်ကိုကြီးလည်း အသက်ရှင်ချင်ခဲ့တာပဲ...”
ပြောပြီးနောက် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူ၏ သိုလှောင်အိတ်နှင့် မှော်ပစ္စည်းကို ကောက်ယူကာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်သိုလှောင်အိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။
ထိုအရာအားလုံး ပြီးစီးသွားပြီးနောက် အနီရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ကျင့်ကြံသူက အစီအရင်အတွင်းရှိ လူများကို မော့ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“မင်းတို့က ဒီအစီအရင်ထဲမှာ ပုန်းနေလို့ ငါ မင်းတို့ကို ဘာမှ မလုပ်နိုင်ဘူးလို့ တကယ်ထင်နေတာလား....”
“ဟဲဟဲ...”
“အခု မင်းတို့ ဘယ်လောက်ကြာကြာ ပုန်းနိုင်မလဲ ကြည့်ကြတာပေါ့....”
ပြောပြီးနောက် သူက ကြွေပုလင်းတစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ သူတို့ရှေ့တွင် နှစ်ချက်သုံးချက် ခါပြလိုက်သည်။
“သားရဲဆွဲဆောင်မြက် ဆိုတာ ကြားဖူးကြလား....”
“ဒီပုလင်းထဲက သားရဲဆွဲဆောင်မြက် အရည်ကို ဒီနေရာမှာသာ လောင်းချလိုက်ရင် ဆယ့်ငါးမိနစ်တောင် မကြာဘူး၊ နတ်ဆိုးသားရဲတွေ ဒီနေရာကို ဝိုင်းအုံလာကြလိမ့်မယ်...”
“အဲဒီအချိန်ကျရင် မင်းတို့ ဘယ်လောက်ကြာကြာ တောင့်ခံနိုင်မလဲ ကြည့်ကြတာပေါ့....”
လင်းကျင်းက ကြွေပုလင်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
သားရဲဆွဲဆောင်မြက်အကြောင်းကို သူ သေချာပေါက် ကြားဖူးသည်။ ၎င်းသည် နတ်ဆိုးသားရဲများကို အထူးဆွဲဆောင်ရန် အသုံးပြုသော အရာဖြစ်သည်။
အရည်ကို အနည်းငယ်မျှသာ သုံးလိုက်ရုံဖြင့် နတ်ဆိုးသားရဲများကို အရူးအမူး ဖြစ်စေနိုင်သည်။
အကယ်၍ သူသာ ထိုအရည်ကို ဒီနေရာတွင် အမှန်တကယ် လောင်းချလိုက်မည်ဆိုလျှင်... သူ ပြောသည့်အတိုင်း အနီးအနားရှိ နတ်ဆိုးသားရဲများ အားလုံး ဒီနေရာသို့ စုရုံးလာကြမည် ဖြစ်သည်။
ထိုအချိန်တွင် နတ်ဆိုးသားရဲ အများအပြား၏ ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်မှုကို ရင်ဆိုင်ရမည် ဖြစ်သည်။ သူ့ထံတွင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး မည်မျှပင် ရှိနေစေကာမူ ကြာရှည်စွာ တောင့်ခံနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
“ဒါပေမဲ့...”
အနီရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ကျင့်ကြံသူက စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“မင်းတို့ အစီအရင်ကို ဖွင့်ပြီး ငါ့ကို အထဲဝင်ခွင့် ပေးမယ်ဆိုရင် ဒီသားရဲဆွဲဆောင်မြက်အရည်ကို ငါ မသုံးတော့ဘူး....”
“ပြီးတော့ ငါ အထဲရောက်သွားရင်လည်း ငါ ပြဿနာရှာမှာကို စိုးရိမ်စရာ မလိုဘူး...”
“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါက အသက်ရှင်ဖို့ပဲ ကြိုးစားနေတာ။ အစီအရင်ထဲ ရောက်သွားတာနဲ့ ငါ အရမ်းကို အေးအေးဆေးဆေးနေမှာကို စိတ်ချနိုင်တယ်...”
ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် အနီရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ကျင့်ကြံသူက ကြွေပုလင်းကို ကိုင်ထားလျက် လင်းကျင်းကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
လင်းကျင်း၏ အဖြေကို စောင့်ဆိုင်းနေခြင်းပင်။ သို့သော် လင်းကျင်းက မထိတ်လန့်ပေ။
သူသည် အနီရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ကျင့်ကြံသူကို အေးဆေးစွာ ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ငါထင်တာတော့ မင်း မလုပ်ရဲဘူး...”
“မင်း တကယ်ပဲ သေမှာကို မကြောက်ဘူးလား...”
အနီရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ကျင့်ကြံသူ၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။
“ဒါဆိုလည်း ငါ ယဉ်ကျေးနေစရာ မလိုတော့လို့ ငါ့ကို အပြစ်မတင်နဲ့ပေါ့...”
ပြောပြီးနောက် သူ၏ လက်ထဲတွင် ရွှေ့ပြောင်းအဆောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။
ထို့နောက် ကြွေပုလင်းကို ဖွင့်ရန် ပြင်လိုက်သည်။
ထိုအချိန်မှာပင် အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ငါလည်း မင်း မလုပ်ရဲဘူးလို့ ထင်တယ်...”
“သားရဲဆွဲဆောင်မြက်ကို သုံးပြီး နတ်ဆိုးသားရဲတွေကို ဒီနေရာကို ဆွဲခေါ်လာရင် ပထမဆုံး သေရမယ့်သူက မင်းပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်...”
“ရွှေ့ပြောင်းအဆောင်တစ်ခု ရှိနေရုံနဲ့ အနက်ရောင်စွန်ငှက်ရဲ့ လိုက်လံသတ်ဖြတ်မှုကနေ လွတ်မြောက်နိုင်မယ်လို့ မင်း တကယ်ထင်နေတာလား...”
အနီရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ကျင့်ကြံသူမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး ပုလင်းဖွင့်ရန် ပြင်ထားသော လက်ကလည်း ရပ်တန့်သွားသည်။
ယခုအချိန်တွင် သူ အနည်းငယ် တွေဝေနေမိသည်။
အမှန်တကယ်တော့ ရွှေ့ပြောင်းအဆောင်ကို အသုံးပြုလိုက်လျှင် အနက်ရောင်စွန်ငှက်၏ အာရုံခံနယ်ပယ်မှ လွတ်မြောက်နိုင်မည်ဟု သူလည်း အပြည့်အဝ မသေချာပေ။
ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လင်းကျင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းသာအားရ အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။
သူ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ဝေကျန့်ချင်းသည် လင်းကျင်းဘက်သို့ လျှောက်လာနေကာ ယခုအချိန်တွင် ဝေကျန့်ချင်း၌ အစောပိုင်းကလို အားနည်းနေသည့် ပုံစံ လုံးဝ မရှိတော့ပေ။
သူသည် တည်ငြိမ်အေးဆေးနေပြီး လှုပ်ရှားမှုတိုင်းတွင် အားကောင်းသော အရှိန်အဝါတစ်မျိုး ပေါ်လွင်နေသည်။
“အစ်ကို ဝေ... ခင်ဗျား အားလုံး ပြန်ကောင်းသွားပြီလား...”
လင်းကျင်းက ဝမ်းသာစွာ မေးလိုက်သည်။
“အင်း…” ဝေကျန့်ချင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လင်းကျင်းအနားသို့ လာရပ်ကာ သူ၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။
“ဒီတစ်ခေါက်တော့ မင်းကို ငါ တကယ် အကြွေးတင်သွားပြီ။ အဲဒီကောင်ကို ငါ့ဆီ အပ်ထားလိုက်...”
“အုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်...”
အနီရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ကျင့်ကြံသူက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
သူ အခုနကအထိ ဤမျှ မောက်မာနေခဲ့ရခြင်းမှာ လင်းကျင်းတို့ သုံးယောက်စလုံးက ချီစုဆောင်းခြင်းအဆင့်တွင်သာ ရှိနေပြီး သူ့ကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်း မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ဝေကျန့်ချင်းကိုလည်း သူ မြင်ဖူးခဲ့သည်။ သို့သော် ဝေကျန့်ချင်း၏ အရှိန်အဝါ မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေသည်ကို မြင်ခဲ့ရပြီး ဒဏ်ရာရကာ တရားထိုင်ကုသနေသည်ဟု ထင်ထားသောကြောင့် အရေးတယူ မထားခဲ့ပေ။
သို့သော်... ထိုလူက ဘာကြောင့် ဤမျှ မြန်မြန် ပြန်ကောင်းလာသည်ကိုတော့ သူ နားမလည်နိုင်ပေ။
‘အချိန် ဘယ်လောက်တောင် ကုန်သွားလို့လဲ။ အခုတော့ အပြည့်အဝ ပြန်ကောင်းသွားရတာလဲ။’
အနီရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ကျင့်ကြံသူက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အကြိမ်ကြိမ် စဉ်းစားသော်လည်း အဖြေကို မရှာနိုင်ခဲ့ပေ။
သူ့စိတ်ကူးထဲမှာပင် ဝေကျန့်ချင်းက သန့်စင်အဆင့် ကိုယ်ခန္ဓာပြန်လည်နလန်ထူကုသဆေးလုံးကို သောက်ထားသည်ဟု ထင်မိမည် မဟုတ်ပေ။
ဝေကျန့်ချင်းက အနီရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ကျင့်ကြံသူကို ကြည့်ကာ လင်းကျင်းထံ ပြောလိုက်သည်။
“ဒီကောင်ကို ဒီအတိုင်းထားလိုက်ရင် မလိုအပ်တဲ့ ပြဿနာတွေ ဖြစ်လာနိုင်တယ်။ ညီလေးလင်း၊ အစီအရင်ကို ဖွင့်လိုက်။ ဒီကောင်ကို ငါ ရှင်းလိုက်မယ်...”
“အစ်ကိုဝေ၊ သေချာရဲ့လား..”
လင်းကျင်းက သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။
လင်းကျင်း ဝေကျန့်ချင်း၏ အကျင့်စရိုက်ကို သိ၏။ မသေချာဘဲ ထိုသို့ပြောမည့်သူ မဟုတ်ပေ။
သို့သော် လင်းကျင်းက အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေသေးသည်။
ထို့ကြောင့် အမြန် သတိပေးလိုက်သည်။
“သူ့ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က ခင်ဗျားထက် နည်းနည်း မြင့်နေပုံရတယ်...”
“ပြီးတော့ သူ့မှာ အလွန်အစွမ်းထက်တဲ့ မှော်ရတနာတစ်ခုလည်း ရှိတယ်။ ကိုင်တွယ်ဖို့ လွယ်မယ့်သူတော့ မဟုတ်ဘူ...။”
“ငါ သိတယ်...”
ဝေကျန့်ချင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ခုနက ငါ ဒဏ်ရာကုသနေပေမဲ့ မတော်တဆ တစ်ခုခု ဖြစ်မှာစိုးလို့ အပြင်ဘက်ကို အမြဲ သတိထားနေခဲ့တယ်။ ဖြစ်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကိုလည်း ငါ ကောင်းကောင်း သိတယ်...”
“ဒီကောင်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က ငါ့ထက် နည်းနည်း မြင့်တယ်။ အုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ဒုတိယအလွှာ ရောက်နေပြီ...”
“ဒါပေမဲ့ သူက ငါ့ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ဘူး...”
“ညီလေးလင်း၊ စိတ်မပူနဲ့။ အဲဒီကောင်က လောင်ဝေရဲ့ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ဘူး။”
ယန်ရှုံက ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် ဝင်ပြောလိုက်သည်။
“ပြီးတော့ လောင်ဝေရဲ့ မှော်ရတနာကလည်း သူ့ဟာထက် မနိမ့်ဘူး...”
လင်းကျင်းက ဝေကျန့်ချင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။
ဝေကျန့်ချင်း၏ မျက်လုံးများမှာ ယုံကြည်မှုအပြည့် ရှိနေပြီး လင်းကျင်းကို စိတ်ချရန် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီလေ...”
လင်းကျင်းက သဘောတူလိုက်သည်။
“သေချင်နေတာပဲ...”
ဝေကျန့်ချင်းက သူ့ကို အရေးမထားသည်ကို မြင်သောအခါ အနီရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ကျင့်ကြံသူက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။
သို့သော်... သူ၏ စိတ်အတွင်း၌တော့ ဝမ်းသာမှုတစ်ခု တိတ်တဆိတ် ပေါ်လာသည်။
မည်သို့ပင် ကြိုးစားစေကာမူ ဖွင့်မရခဲ့သော အစီအရင်ထဲမှ တစ်ယောက်က ကိုယ့်သဘောနှင့်ကိုယ် ထွက်လာမည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။
သူ၏ အပြစ်အနာအဆာကင်းဓားအပေါ် အလွန်ယုံကြည်မှု ရှိသည်။
မည်သူ ထွက်လာသည်ဖြစ်စေ သတ်နိုင်မည်ဟု ထင်ထားသည်။
အမှန်တော့... သူတို့ကို ဖမ်းဆီးပြီး အစီအရင်ကို ဖွင့်ခိုင်းနိုင်လျှင် ပို၍ ကောင်းပေမည်။
သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ထိုအတွေးကို မဖော်ပြနိုင်သေးပေ။ ထို့ကြောင့် ဒေါသထွက်နေဟန်ကိုသာ ဆက်လက် ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။
“ဒီလိုဆိုမှတော့...”
“မင်းရဲ့ ဆန္ဒကို ငါ ဖြည့်ဆည်းပေးမယ်...”