အခန်း (၆၇)- အသိဉာဏ်နိုးထလာသော အနက်ရောင် စွန်ငှက်

မကြာခင်မှာပင် သားရဲများ၏ အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် အစီအရင်၏ အလင်းကာမှာ တဖြည်းဖြည်း မှိန်ဖျော့လာခဲ့ပြီး အစီအရင် ဖုံးလွှမ်းထားသည့် နယ်ပယ်တစ်ခုလုံးလည်း တဖြည်းဖြည်း ကျုံ့ဝင်လာခဲ့သည်။

သိသာထင်ရှားစွာပင် အစီအရင်ပြားအတွင်း ထည့်သွင်းထားသော ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားမှာ ကုန်ခမ်းလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သားရဲများ၏ မရပ်မနား တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် မူလက နာရီဝက်ခန့် တောင့်ခံနိုင်သည့် အစီအရင်သည် တစ်နာရီ၏ လေးပုံတစ်ပုံတောင် မပြည့်သေးခင်ပင် ဝိညာဉ်စွမ်းအား ကုန်ခမ်းသွားတော့သည်။

ထိုအခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသော အပြင်ဘက်ရှိ သားရဲများမှာ ပို၍ပင် ရူးသွပ်လာကြသည်။

၎င်းတို့၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးရောင်တောက်နေပြီး အစီအရင်ကို အဆက်မပြတ် ဆက်လက်တိုက်ခိုက်နေကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် နွားရိုင်းနှင့် ဆင်တူသော သားရဲတစ်ကောင်က နောက်သို့ အတန်ငယ် ဆုတ်သွားသည်။ ထို့နောက် နီရဲနေသော မျက်လုံးများဖြင့် မြေပြင်ကို ခွာဖြင့် အဆက်မပြတ် ကုတ်ခြစ်နေသည်။

အားအပြည့် စုဆောင်း၍ ဝင်တိုက်ရန် ပြင်ဆင်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

လက်ရှိ အစီအရင်၏ အားနည်းနေသော အခြေအနေအရ ၎င်းသာ တကယ် ဝင်တိုက်လိုက်ပါက အစီအရင် ကျိုးပျက်သွားနိုင်သည်။

“မူးးးးး……”

နွားရိုင်းပုံစံ သားရဲက ကောင်းကင်သို့ မော့၍ ဟစ်ကြွေးလိုက်ပြီး ထို့နောက် မြေကြီးတုန်ခါစေသော အရှိန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာသည်။

ထိုအခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသော အခြားသားရဲများမှာ လမ်းဖယ်ပေးရန် အလျင်အမြန် ဘေးသို့ ရှောင်ထွက်သွားကြသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အနက်ရောင် စွန်ငှက်သည် ကောင်းကင်အမြင့်သို့ ပျံတက်သွားကာ ဖွဲ့စည်းပုံ ပျက်စီးသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထိုးဆင်းတိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ပြင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအခွင့်အရေးကို အမိအရ ဖမ်းဆုပ်၍ လင်းကျင်းလည်း ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားသော အလယ်အလတ်အဆင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးတုံးကို ချက်ချင်း လဲလှယ်ထည့်သွင်းလိုက်သည်။

ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ အစားထိုးပြီးသည်နှင့် အစီအရင်၏ အလင်းကာမှာ ချက်ချင်း တောက်ပလာသည်။ ထို့နောက် အပြင်ဘက်သို့ လျင်မြန်စွာ ပြန့်ကားသွားသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် နွားရိုင်းသားရဲကြီးက ဖွဲ့စည်းပုံကို အရှိန်ပြင်းစွာ ဝင်တိုက်လာသည်။

“ဘုန်း——”

ကျယ်လောင်သော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး မြေပြင်တစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားသည်။

သို့သော် အစီအရင်၏ အလင်းကာပေါ်တွင် လှိုင်းဂယက်များသာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကျိုးပျက်မည့် အရိပ်အယောင် အနည်းငယ်မျှ မရှိပေ။

ထိုနွားရိုင်းသားရဲကို ပြန်ကြည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးများ လန်ထွက်နေပြီး ဝင်တိုက်မှု၏ တန်ပြန်အားကြောင့် မြေပေါ်တွင် တောင့်တင်းစွာ လဲကျနေသည်။

အသက်ရှင်သေးလား သေသွားပြီလားပင် မသိနိုင်တော့ပေ။

ထိုအချိန်တွင် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားခဲ့သော အနက်ရောင် စွန်ငှက်ကလည်း အောက်သို့ ထိုးဆင်းလာရန် ပြင်ဆင်နေသည်။

သို့သော် နွားရိုင်းသားရဲ၏ အခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ထိတ်လန့်သွားပြီး အလျင်အမြန် ရပ်တန့်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

ကံဆိုးသည်မှာ ၎င်း၏ အရှိန်မှာ အလွန်မြန်လွန်းနေသည်။ ရပ်တန့်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

နောက်ဆုံးတွင် နွားရိုင်းသားရဲကဲ့သို့ပင် အစီအရင်၏ အလင်းကာပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ဆောင့်မိသွားသည်။

ထို့နောက် အလင်းကာ၏ တန်ပြန်အားကြောင့် အဝေးသို့ လွင့်စင်သွားပြီး မြေပေါ်တွင် လှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲ လဲကျနေတော့သည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသော အခြားသားရဲများမှာ ခဏတာ မှင်သက်သွားကြတော့သည်။

ထို့နောက် လေးဘက်လေးတန်သို့ အလျင်အမြန် ပြေးထွက်သွားကြသည်။ တစ်ခဏအတွင်း ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကာ အနီးအနားတွင် သားရဲတစ်ကောင်မျှ မမြင်ရတော့ပေ။

လက်ရှိ အန္တရာယ်ကို ယာယီ ရှောင်ရှားနိုင်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

ယန်ရှုံက မြေပေါ်တွင် လဲနေသော သားရဲနှစ်ကောင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

အသက်ရှင်နေသေးလား သေသွားပြီလား မသိပေ။

သို့သော် သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်း တောက်ပလာသည်။

“ညီလေး လင်း…. မြန်မြန်! အစီအရင်ကို ဖွင့်လိုက်....”

“ဒီသားရဲနှစ်ကောင် မလှုပ်ရှားနိုင်သေးတုန်း ငါ သွားပြီး တစ်ချက်တည်းနဲ့ အဆုံးသတ်လိုက်မယ်...”

“ဒီသားရဲနှစ်ကောင်ရဲ့ တစ်ကိုယ်လုံးက ရတနာတွေပဲ... ပြန်ယူလာနိုင်ရင် အကြီးအကျယ် ချမ်းသာနိုင်မှာ...”

ပြောရင်း သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ မှော်ရတနာ ဓားကြီးတစ်လက်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ထို့နောက် လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်သပ်နေပြီး ချက်ချင်း ပြေးထွက်သွားချင်နေသည့် ပုံစံပင် ဖြစ်နေတော့သည်။

လင်းကျင်းက ချက်ချင်း သတိပေးလိုက်သည်။

“လောင်ယန်... သတိထားဦး... အလောတကြီး မလုပ်နဲ့... ဒီသားရဲတွေမှာ ထူးဆန်းနေတာ မတွေ့ဘူးလား...”

ယန်ရှုံက ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်ပြီး နားမလည်သည့် အမူအရာဖြင့် လင်းကျင်းကို လှည့်ကြည့်ကာ မေးသည်။

“ဘာထူးဆန်းနေလို့လဲ… ညီလေး လင်း ဘာများ တွေ့ထားလို့လဲ...”

ထိုအချိန်တွင် နင်ယွဲ့က ဝင်ရှင်းပြသည်။

“ဒီသားရဲတွေက... တောရိုင်းသားရဲတွေလို အသိစိတ်မရှိဘဲ လှုပ်ရှားနေကြတာ မဟုတ်ဘူး... လှည့်စားမှု ဖြစ်နိုင်တယ်... သတိထားတာ ကောင်းတယ်...”

နင်ယွဲ့၏ စကားကို ကြားပြီး ယန်ရှုံက မယုံကြည်သလို ပြောသည်။

“မိန်းကလေး နင်၊ နောက်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား... ဒါတွေက အဆင့်နိမ့် သားရဲတွေပဲလေ... အဆင့်မြင့် သားရဲတွေမှ အသိဉာဏ် ရှိတယ်လို့ ကြားဖူးတာ...”

“အဆင့်နိမ့်သားရဲတွေတောင် အသိဉာဏ် ရှိနေပြီဆိုရင် နည်းနည်း လွန်လွန်းသွားမနေဘူးလား..”

ထိုသို့ စကားဖြင့် ပြောသော်လည်း ယန်ရှုံက လင်းကျင်းနှင့် နင်ယွဲ့တို့၏ သတိပေးချက်ကို နားထောင်ခဲ့သည်။ ရှေ့သို့ ဆက်မတိုးတော့ဘဲ မေ့မြောနေသလို ထင်ရသော သားရဲနှစ်ကောင်ကို သေချာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ယန်ရှုံကို တားနိုင်ခဲ့သော်လည်း အနီးအနားတွင် အခြားသူများလည်း ရှိနေသေးသည်။ ထိုသူများသည်လည်း ထိုသားရဲနှစ်ကောင်ကို လိုချင်နေကြသည်။

သားရဲများ စတင် ရောက်ရှိလာချိန်က လူတိုင်း ထွက်ပြေးသွားကြခြင်း မဟုတ်ပေ။ အချို့က အနီးအနားတွင် ပုန်းအောင်းနေခဲ့ကြသည်။

လင်းကျင်းတို့၏ အစီအရင် ရှိနေသောကြောင့် သားရဲများအားလုံးသည် ဖွဲ့စည်းပုံဘက်သို့သာ ဆွဲဆောင်ခံသွားခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အခြားသူများအတွက် ပိုမို လုံခြုံသွားခဲ့သည်။ ထို့အတွက်ကြောင့် သူတို့၏ လောင်းကြေးက မှန်သွားခဲ့သည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

သားရဲများသည် အစီအရင်ကို တိုက်ခိုက်၍ အကျိုးမရှိကြောင်း သိသွားပြီးနောက် ထွက်ပြေးနေသူများကိုသာ လိုက်လံ ဖမ်းဆီးရန် ထွက်သွားကြသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ကိုလည်း ထပ်မံ ရှာဖွေခြင်း မရှိတော့ပေ။

ယန်ရှုံ စကားဆုံးပြီး မကြာခင်မှာပင် ပုန်းအောင်းနေသော လူအချို့ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။

သူတို့သည် သတိထား၍ မေ့မြောနေသလို ထင်ရသော သားရဲနှစ်ကောင်ဆီသို့ တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်သွားကြသည်။ ပို၍ သတ္တိရှိသူ အချို့ကတော့ ပုန်းနေရာမှ တိုက်ရိုက် ခုန်ထွက်လာကြသည်။

အန္တရာယ်ကို လုံးဝ မစဉ်းစားတော့ဘဲ အခြားသူများထက် အရင်ဦးအောင် သားရဲအလောင်းများကို သိမ်းယူရန် အပြေးအလွှား ပြေးသွားကြသည်။

ထိုသို့ လူအချို့ စတင် လှုပ်ရှားလာသည်ကို မြင်ပြီး ကျန်သူများလည်း မငြိမ်နိုင်တော့ပေ။ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် အရှိန်မြှင့်လိုက်ကြသည်။

မှော်ရတနာများ၊ ပျံသန်းဓားများကို ကိုင်ဆောင်လျက် သားရဲများထံသို့ ပြေးဝင်သွားကာ ထိုးခုတ်သတ်ဖြတ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။

သို့သော် မမျှော်လင့်ထားသော အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်ပွားသွားသည်။ ခုနကအထိ မြေပေါ်တွင် မလှုပ်မရှား လဲကျနေသော အနက်ရောင် စွန်ငှက်သည် ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ထို့နောက် အော်ဟစ်ငိုကြွေးသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ကာ အနက်ရောင် စွန်ငှက်ထံသို့ အပြေးသွားခဲ့သော ကျင့်ကြံသူများမှာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် လဲကျသွားကြသည်။

ဖွဲ့စည်းပုံအတွင်း ပုန်းနေသော ယန်ရှုံမှာ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်ပြီးနောက် တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးအေးများ စိုရွှဲသွားတော့သည်။

သူသည် ထိုအနက်ရောင် စွန်ငှက်က သေဟန်ဆောင်ထားလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

အခင်းဖြစ်ပွားရာနှင့် အနည်းငယ်ဝေးသည့် နေရာရှိ ကျင့်ကြံသူများမှာ ဦးရေပြားထုံကျင်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး အလောတကြီး လှည့်ပြေးကြတော့သည်။

သို့သော် သူတို့၏အမြန်နှုန်းက အနက်ရောင် စွန်ငှက်ကို မယှဉ်နိုင်ပေ။ ခဏလေးအတွင်းမှာပင် ထွက်ပြေးသွားခဲ့သူများအားလုံး သေဆုံးသွားကြလေပြီ။

ထိုသူများ သေဆုံးသွားပြီးနောက် အနက်ရောင် စွန်ငှက်သည် မကျေနပ်သေးသည့်ပုံပေါက်နေကာ ဆက်လက်၍ တိုးဝင်တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ကာကွယ်ရေးအစီအရင်ကို ဝင်မတိုက်တော့ဘဲ သတိလစ်နေသော နွားရိုင်းနတ်ဆိုးသားရဲထံ တိုက်ရိုက်ဦးတည်သွားပြီး မျက်လုံးမှတစ်ဆင့် ဦးခေါင်းခွံအတွင်းသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားလေသည်။

“မူးးး…”

ပြင်းထန်သောနာကျင်မှုကြောင့် နွားရိုင်း နတ်ဆိုးသားရဲမှာ နိုးထလာခဲ့သော်လည်း အချိန်နှောင်းသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

အနည်းငယ် ခုန်ပေါက်ရုန်းကန်ပြီးနောက် “ဘုန်း” ဟူသောအသံနှင့်အတူ မြေပေါ်သို့ လဲကျသွားကာ မလှုပ်ရှားတော့ပေ။

ခဏအကြာတွင် အနက်ရောင် စွန်ငှက်သည် ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပြီး ၎င်း၏ပါးစပ်ထဲ၌ နတ်ဆိုးသားရဲအတွင်းအမြူတေတစ်လုံးကို ကိုက်ချီထားလေသည်။

အနက်ရောင် စွန်ငှက်က နတ်ဆိုးသားရဲအတွင်းအမြူတေကို တစ်ခါတည်း မျိုချလိုက်သည်။

“ရှီး... ရှီး...”

အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေသည့်ပုံပေါက်ကာ နှစ်ချက်တိတိ အော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက် အနက်ရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့ခဲ့သော ယန်ရှုံမှာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွား၏။

“ဒီအနက်ရောင် စွန်ငှက်က ဉာဏ်အလင်းပွင့်သွားပြီပဲ...”

အနက်ရောင် စွန်ငှက် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် နောက်ဆုံးမှာ နေရာတစ်ခုလုံး ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။ သို့သော် ထိုသို့ဖြစ်နေသော်လည်း အနီးအနားတွင် အခြားအန္တရာယ်များ ရှိမရှိ မသိနိုင်သောကြောင့် လင်းကျင်းက အစီအရင်ကို မရုပ်သိမ်းရဲသေးပေ။

အနက်ရောင် စွန်ငှက် ထွက်ခွာသွားပြီး မကြာမီမှာပင် လူတစ်စုက ထိုနေရာအပေါ်မှ ပျံသန်းလာကြလေရာ သူတို့၏ ကံကောင်းမှုကိုပင် ချီးကျူးရမလို ဖြစ်စေသည်။

သို့သော် လင်းကျင်း၏ ကာကွယ်ရေးအစီအရင်ကို မြင်လိုက်သောအခါ သူတို့သည် တိုက်ရိုက်ပင် လင်းကျင်းဘက်သို့ ပျံသန်းလာကြတော့သည်။

ထိုအုပ်စုသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်ကာ နီးကပ်လာကြသည်။

“တာအိုရောင်းရင်း၊ ကျေးဇူးပြုပြီး အစီအရင်ကို ဖွင့်ပေးပြီး ကျုပ်တို့ကို အထဲဝင်၍ ခဏလောက် ခိုလှုံခွင့်ပြုပါဦး...”

ရှေ့ဆုံးမှ အနီရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ကျင့်ကြံသူက အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“တခြားနေရာမှာ သွားရှာပါ။ ဒီမှာ လူအများကြီးကို လက်ခံဖို့ နေရာမလုံလောက်ဘူး...”

လင်းကျင်းက တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ တိုက်ရိုက်ငြင်းဆိုလိုက်သည်။

လင်းကျင်း၏ ငြင်းဆိုမှုကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ထိုသူများမှာ ချက်ချင်းပင် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားကြသည်။

“တာအိုရောင်းရင်း၊ ဒီလိုလုပ်တာ နည်းနည်းတော့ စာနာမှုမရှိလွန်းဘူး မဟုတ်လား။ အထဲမှာ နေရာအများကြီးရှိနေတာကို ဘာလို့ ကျုပ်တို့ကို ဝင်ခိုလှုံခွင့်မပေးရတာလဲ...”

“ကျုပ်တို့အားလုံးက ကျင့်ကြံရေးလမ်းစဉ် တူညီတဲ့သူတွေပါပဲလေ... ခဏလောက် ဝင်ခိုတာတောင် ဘာလို့ ခွင့်မပြုနိုင်ရတာလဲ...”

“ဟုတ်တယ်...”

“တာအိုရောင်းရင်း၊ လူတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဒီလောက်တကိုယ်ကောင်းမဆန်သင့်ဘူး...”

သူတို့ပြောပြီးသွားသော်လည်း လင်းကျင်းက မလှုပ်မယှက်ရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ အနီရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ကျင့်ကြံသူက ထပ်ပြောလိုက်သည်။

“တာအိုရောင်းရင်း၊ ဒီလိုလုပ်ရင်ရော ဘယ်လိုလဲ။ ကျုပ်တို့ကို အထဲဝင်ခွင့်ပေးပါ၊ အဲဒီအတွက် လျော်ကြေးပေးမယ်။ ဘယ်လိုသဘောရလဲ...”

သို့သော် လင်းကျင်းမှာတော့ လုံးဝ မတုန်လှုပ်သေးပေ။

“ကျေးဇူးပြုပြီး တခြားနေရာမှာသာ သွားရှာပါ။ ကျုပ်ရဲ့ ဒီနေရာက ခင်ဗျားတို့အားလုံးကို လက်ခံဖို့ အရမ်းသေးလွန်းတယ်....”

လင်းကျင်းက ထိုသို့ပြောလိုက်ချိန်တွင် သူ၏လေသံမှာ ယခင်ကဲ့သို့ ဖော်ရွေမှု မရှိတော့ပေ။