အခန်း ၅၃ - အထင်လွဲမှု
မကြာမီမှာပင် နှစ်ဦးသား သဘောတူညီချက်ကို အပြီးသတ်လိုက်ကြသည်။
တစ်လကြာပြီးနောက် ဒီနေရာတွင် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ကြမည်။
လင်းကျင်းနှင့် လီထန်ယုတို့သည် မိမိတို့ ဖော်စပ်ထားသော ဆေးလုံးများကို ထုတ်ပြကြမည်ဖြစ်ပြီး မည်သူက သန့်စင်အဆင့် ဆေးလုံးကို ဖော်စပ်နိုင်သလဲဆိုသည်ဖြင့် အနိုင်အရှုံးကို ဆုံးဖြတ်မည်ဖြစ်သည်။
အကယ်၍ နှစ်ယောက်စလုံး သန့်စင်အဆင့် ဆေးလုံးကို မဖော်စပ်နိုင်ခဲ့ပါက ဆေးလုံး၏ အရည်အသွေးကို နှိုင်းယှဉ်ကာ အနိုင်အရှုံး ဆုံးဖြတ်မည် ဖြစ်သည်။
သို့သော် အနိုင်ရသည်ဖြစ်စေ ရှုံးသည်ဖြစ်စေ လင်းကျင်းအတွက်တော့ သိပ်အရေးမကြီးပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူသည် ဆုံးရှုံးစရာ တစ်စုံတစ်ရာ မရှိပေ။
အနက်ရောင်ဝတ်လူကတော့ အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး နှစ်ယောက်စလုံးကို အကြိမ်ကြိမ် ကျေးဇူးတင်နေသည်။
ယခုအခါ ဆေးဖော်စပ်ပေးမည့်သူ တစ်ယောက် ထပ်တိုးလာသည့်အပြင် ထိုသူမှာ ဆေးဖော်စပ်ခြင်းမိသားစု၏ သခင်လေးတစ်ဦးလည်း ဖြစ်နေသောကြောင့် သန့်စင်အဆင့် ဆေးလုံးတစ်လုံး ဖော်စပ်နိုင်မည့် အခွင့်အရေးမှာ များစွာ တိုးလာပြီ ဖြစ်သည်။
မကြာမီတွင် အချင်းချင်း နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် သုံးယောက်စလုံး ကိုယ့်လမ်းကိုယ် ဆက်သွားကြသည်။
လင်းကျင်းလည်း ဆိုင်ခန်းကို ဆက်မဖွင့်တော့ဘဲ မှောင်ခိုစျေးကွက်မှ ထွက်ခွာသွားသည်။
နောက်ရက်များတွင် လင်းကျင်းသည် နေ့စဉ် ဆေးလုံးနှစ်သုတ် ဖော်စပ်ခဲ့ပေသည်။
ဆေးဖော်စပ်ပြီးတိုင်း သူသည် ပြန်လည်အနားယူရုံသာမက ဖော်စပ်နေစဉ် ပြုလုပ်မိခဲ့သော အမှားများကို အမြဲတမ်း ပြန်လည်သုံးသပ်နေခဲ့သည်။
ယခု သူ၏ အဓိကဦးစားပေးမှာ အဆက်မပြတ် လေ့ကျင့်ရန်နှင့် ထို့နောက် အတွေ့အကြုံများကို ပြန်လည်စုစည်း သုံးသပ်ရန် ဖြစ်သည်။
ဒုတိယအဆင့် ဆေးလုံးများကို ကျွမ်းကျင်စွာ ဖော်စပ်နိုင်သည့် အဆင့်သို့ ရောက်မှသာ သန့်စင်အဆင့် ကိုယ်ခန္ဓာပြန်လည်နာလန်ထူကုသဆေးလုံးကို စတင် ကြိုးစားဖော်စပ်နိုင်ပေမည်။
ထို့အပြင် ဆေးဖော်စပ်မှုအပေါ် ကျွမ်းကျင်လာသည့် အရှိန်မှာ အလွန်မြန်ဆန်လှသည်။
ဥပမာဆိုရလျှင်... ထိုနေ့က လင်းကျင်း ဖော်စပ်ခဲ့သော ဆေးလုံးတစ်သုတ်ထဲတွင် အမြင့်ဆုံးအဆင့် ဆေးလုံးတစ်လုံးသာ ပါဝင်လာခဲ့သည်။
လင်းကျင်းကတော့ စိတ်မကောင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
တကယ်လို့ အမြင့်ဆုံးအဆင့် ဆေးလုံးနှစ်လုံးသာ ရှိခဲ့မည်ဆိုလျှင် သန့်စင်အဆင့် ကိုယ်ခန္ဓာပြန်လည်နာလန်ထူကုသဆေးလုံး ပေါ်ထွက်လာနိုင်ပြီးသား ဖြစ်လောက်သည်။
မှန်ပါသည်။ လင်းကျင်း လေ့ကျင့်ဖော်စပ်နေသော ဆေးလုံးမှာ ကိုယ်ခန္ဓာပြန်လည်နာလန်ထူဆေးလုံးပင် ဖြစ်သည်။
ဆေးဖော်စပ်ပြီးဆုံးပြီးနောက် သူသည် နေရာလွတ်စနစ်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။
လင်းကျင်းလည်း အခြေအနေ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာစေရန် တရားထိုင်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်အတွင်း အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံများ ကြားလိုက်ရသည်။
ထိုအသံများကြောင့် သူ၏ အာရုံသည် ချက်ချင်း ပြတ်တောက်သွားတော့သည်။
မတတ်နိုင်စွာဖြင့် လင်းကျင်းသည် အပြင်ထွက်ကာ ဘာဖြစ်နေသည်ကို သွားကြည့်လိုက်လိုက်ရတော့သည်။
သို့သော် အပြင်သို့ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်နှင့် တစ်ဖက်အိမ်မှ အဆောင်ဆရာကို တွေ့လိုက်ရသည်။
အဆောင်ဆရာက လင်းကျင်းထံ လျှောက်လာကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
“တာအိုရောင်းရင်း လင်း…”
လင်းကျင်းက ခေါင်းညိတ်ပြပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။
“ဒီလောက် ဆူညံနေတဲ့ အကြောင်းရင်းကို ခင်ဗျား သိလား...”
“တာအိုရောင်းရင်းလင်း မသိဘူးလား...” အဆောင်ဆရာက အံ့ဩစွာ မေးလိုက်သည်။
လင်းကျင်းက ပြန်ဖြေသည်။
“ကျွန်တော် အခုထိ ကျင့်ကြံနေတာ။ ဆူညံသံကြောင့် အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားလို့ အပြင်ထွက်လာတာပါ။ ဘာဖြစ်တာလဲ ပြောပြပါဦး...”
“ဪ... ဒါကြောင့်ကိုး...”
“သတင်းရလာတာက သားရဲလှိုင်း ထပ်လာတော့မယ်တဲ့...”
“ပြီးခဲ့တဲ့ သားရဲလှိုင်းပြီးတုန်းက ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး မပေးနိုင်လို့ အစောင့်တပ်ထဲ ဝင်သွားတဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေ ရှိတယ် မဟုတ်လား...”
“အခု အပြင်က ဆူညံနေတာက ကျင့်ကြံသူစျေး အစောင့်တပ်က လူအင်အား စုဆောင်းနေတာ။ သားရဲလှိုင်းကို သွားပြီး တားဆီးဖို့ ပြင်ဆင်နေတာပဲ...”
“သားရဲလှိုင်း ထပ်လာပြန်ပြီလား...” လင်းကျင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
ဒီကျင့်ကြံသူစျေးသည် ပို၍ပင် မလုံခြုံလာနေပြီ ဖြစ်သည်။
သို့သော် အခြားနေရာများကတော့ ပို၍ပင် အန္တရာယ်များနေဟန် ရှိပေသည်။
ဟုတ်တာပေါ့... သေချာပေါက် လုံခြုံနေမည့် နေရာတစ်ခုတော့ ရှိသည်။
ထိုနေရာမှာ ချင်းယွမ်ဓားဂိုဏ်းပင်။
ကံဆိုးစွာဖြင့် လင်းကျင်းသည် ဂိုဏ်းမှ နှင်ထုတ်ခံထားရပြီး ဖြစ်သောကြောင့် ပြန်သွား၍ မရတော့ပေ။
“တာအိုရောင်းရင်း လင်း၊ ကျွန်တော် သွားပြီး ကြိုတင်ပြင်ဆင်လိုက်ဦးမယ်။ ခင်ဗျားလည်း ကိုယ့်ဘာသာ ပြင်ဆင်ထားတာ ကောင်းမယ်...”
အဆောင်ဆရာက ပြောလိုက်သည်။
“ဒီသားရဲလှိုင်း ပြီးသွားရင် နောက်တစ်ခါ ယီချွန်းအဆောက်အဦးကို သွားတဲ့အခါ ကျွန်တော့်ကို မမေ့နဲ့နော် အစ်ကိုလင်း...”
“ယီချွန်းအဆောက်အဦးလား... တာအိုရောင်းရင်း ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ...”
လင်းကျင်းမှာ လုံးဝ နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။
ယီချွန်းအဆောက်အဦး...
နာမည်ကို ကြားရုံဖြင့်ပင် မည်သည့်နေရာမျိုး ဖြစ်သည်ကို ခန့်မှန်းနိုင်ပေသည်။
လင်းကျင်းသည် ထိုယီချွန်းအဆောက်အဦးသို့ သွားဖူးသည်ဟူသော မှတ်ဉာဏ် လုံးဝ မရှိပေ။
“တာအိုရောင်းရင်း လင်း၊ ပျော်စရာတွေကို တစ်ယောက်တည်း ခံစားနေတာတော့ မကောင်းတဲ့ အကျင့်ပဲနော်...” အဆောင်ဆရာက စနောက်လိုက်သည်။
“တာအိုရောင်းရင်း၊ လျှောက်မပြောပါနဲ့။ ကျွန်တော် ဒီယီချွန်းအဆောက်အဦးကို တစ်ခါမှ မသွားဖူးဘူး...”
လင်းကျင်းက တိုက်ရိုက် ပြောလိုက်သည်။
“မေ့သွားတာများလား...” အဆောင်ဆရာက သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ညတုန်းက ရှင်းယွမ်လောင်းကစားရုံမှာ...”
“ခင်ဗျား လောင်းကစားရုံရဲ့ နောက်ပေါက်ကနေ ထွက်လာတာကို ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် မြင်ခဲ့တာ...”
“ယီချွန်းအဆောက်အဦး မဟုတ်ရင် အဲဒီနောက်မှာ ဘာများ ရှိသေးလို့လဲ...”
လင်းကျင်းက ရှက်သွားပြီး ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။
ထိုထွက်ပေါက်မှာ မှောင်ခိုစျေးကွက်ကို သွားတုန်းက ဖြတ်သွားခဲ့သော လောင်းကစားရုံကို ပြောနေခဲ့တာဖြစ်သည်။
လင်းကျင်းက အမြန် ရှင်းပြလိုက်သည်။
“တာအိုရောင်းရင်း အထင်လွဲနေပြီ။ ကျွန်တော် အဲဒီကို သွားတာ ကိစ္စတစ်ခုရှိလို့ပါ...”
အဆောင်ဆရာ၏ ပါးစပ်ထောင့်များ တွန့်ကွေးသွားသည်။
“ကျုပ်တို့အားလုံးက တာအိုရောင်းရင်း ယောက်ကျားလေး တွေချည်းပဲ....”
“တာအိုရောင်းရင်း၊ ဒီလိုလုပ်တာ မဖြောင့်မတ်ဘူးနော်။ အဲဒီလိုနေရာမျိုးကို ကိစ္စမရှိဘဲ ဘယ်သူ သွားမှာလဲ...”
ပြောပြီးနောက် သူက လင်းကျင်းကို ထူးဆန်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
“ခင်ဗျား အဲဒီနေ့က အရမ်း အလောတကြီး ဖြစ်နေတာကို ကျွန်တော် သေချာမြင်ခဲ့တယ်...”
“လောင်းကစားရုံထဲ ဝင်သွားပြီး ခဏတောင် မနေဘဲ နောက်ပေါက်ကနေ တန်းထွက်သွားတာ...”
“ရက်နည်းနည်းပဲ ကြာသေးတာကို အခုတော့ ငြင်းနေပြီပေါ့....”
ထို့နောက် သူက မကျေနပ်သလို လေသံဖြင့် ဆက်ပြောသည်။
“ယောက်ျားတစ်ယောက် ဖြစ်ပြီးတော့ ဒီလောက် ကြောက်မနေသင့်ဘူး... သွားခဲ့ရင် သွားခဲ့တယ်ပဲ။ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ဝန်ခံလိုက်စမ်းပါ...”
“ကောင်းပြီ၊ ခင်ဗျား ပြောသလိုပဲ ထားလိုက်တော့...”
လင်းကျင်းက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့်သာ ထိုသို့ ပြန်ဖြေလိုက်နိုင်သည်။
မှောင်ခိုစျေးကွက် ဝင်ပေါက်အကြောင်းကိုတော့ ထိုလူအား ပြောပြရန် မသင့်တော်ပေ။ ထို့ကြောင့်လည်း သူ ဆက်မရှင်းပြချင်တော့ပေ။
အဆောင်ဆရာက တဟဲဟဲ ရယ်လိုက်သည်။
“ဟဲဟဲ... ဒါမှပေါ့...”
“တာအိုရောင်းရင်းလင်း၊ နောက်တစ်ခါ ယီချွန်းအဆောက်အဦးမှာ ‘ကိစ္စရှိလို့’ သွားဦးမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော့်ကို မမေ့နဲ့နော်...”
သူ၏ အဓိပ္ပါယ်ပါသော မျက်စိမှိတ်ပြသည့် အပြုအမူကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လင်းကျင်းသည် အမှန်တကယ်ပင် ပြေးသွားပြီး ထိုးချင်စိတ်ပင် ပေါက်လာတော့သည်။
သို့သော် သေချာစဉ်းစားကြည့်ပြီးနောက် သူ ထိုအကြံကို စွန့်လွှတ်လိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ၊ ခင်ဗျားနဲ့ ဆက်မပြောနိုင်တော့ဘူး။ ကျွန်တော်လည်း ပြန်ပြီး ကြိုတင်ပြင်ဆင်စရာတွေ ရှိသေးတယ်...”
“တာအိုရောင်းရင်းလင်း သွားလိုက်ဦးမယ်...”
ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် အဆောင်ဆရာသည် သူ၏ကိုယ်ပိုင် ခြံဝင်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။
လင်းကျင်းက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး စိတ်ထဲတွင် တွေးမိသည်။
“နောင်ကျရင် ဒီလူနဲ့ ထိတွေ့မှုကို တတ်နိုင်သမျှ ရှောင်တာ ပိုကောင်းမယ် ထင်တယ်...”
ထိုသို့ တွေးပြီးနောက် လင်းကျင်းလည်း အိမ်ပြန်ကာ ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုများ ပြုလုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
သို့သော် သူ လှည့်လိုက်သည်နှင့် မျက်စောင်းထောင့်မှ အရပ်ရှည်တစ်ယောက်၊ အရပ်ပုတစ်ယောက် ပုံရိပ်နှစ်ခုကို မြင်လိုက်ရ၏။
လင်းကျင်းက အမြန် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ထိုနှစ်ယောက်မှာ နင်ယွဲ့နှင့် သူမ၏ သမီး လော့လော့ ဖြစ်နေပေသည်။
သူတို့ ဘယ်အချိန်ကတည်းက ရောက်နေမှန်းကို သူ မသိပေ။ လင်းကျင်း၏ နှလုံးသား တုန်သွားခဲ့ရသည်။
“သူတို့ မကြားသင့်တာတွေ မကြားလိုက်လောက်ပါဘူး... ဟုတ်လောက်တယ်မလား...”
“အခုမှ ရောက်လာတာပဲ ဖြစ်ပါစေ၊ ဘာမှ မကြားခဲ့ပါစေနဲ့...”
လင်းကျင်းစိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ဆုတောင်းလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူတို့နှစ်ယောက်ထံ လျှောက်သွားကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
“တာအိုရောင်းရင်း နင်။”
“လော့လော့။”
“ဦးလေး လင်း။” လော့လော့က ပျော်ရွှင်စွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
သို့သော် သူမ၏ နောက်ထပ်စကားတစ်ခွန်းက လင်းကျင်းကို ချက်ချင်းပင် မြေကြီးထဲ တိုးဝင်ချင်လောက်အောင် ရှက်ရွံ့သွားစေသည်။
“ဦးလေး လင်း၊ ယီချွန်းအဆောက်အဦးဆိုတာ ဘယ်လိုနေရာမျိုးလဲဟင်။ အထဲမှာ ပျော်ဖို့ကောင်းလား...”
လော့လော့ ပြောပြီးနောက် လင်းကျင်းခမျာ ခဏတာ မင်သက်သွားပြီး ဘာပြန်ဖြေရမည်ကိုပင် မသိတော့ပေ။
“ကလေးတွေက လူကြီးတွေရဲ့ ကိစ္စကို မစပ်စုရဘူး...” နင်ယွဲ့က လော့လော့ကို ဆူလိုက်သည်။
“သြော့်...”
စောစောကအထိ ပျော်ရွှင်နေသော လော့လော့၏ မျက်နှာလေးသည် ချက်ချင်း ညှိုးကျသွားသည်။
သူမက ခေါင်းငုံ့ထားရင်း မြေကြီးပေါ်ရှိ သစ်ရွက်ခြောက်များကို ခြေဖြင့် ကန်ကာ တိတ်တဆိတ် ရပ်နေသည်။
မေးခွန်းတစ်ခု မေးလိုက်ရုံနှင့် အကြောင်းမဲ့ အဆူခံလိုက်ရသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် အလွန် မကျေမနပ်ဟန် ဖြစ်နေလေသည်။
ကံကောင်းစွာဖြင့် ထိုအရာက လင်းကျင်းကိုလည်း အခက်အခဲအခြေအနေမှ သွယ်ဝိုက်၍ ကယ်တင်ပေးလိုက်သည်။
သို့သော် လင်းကျင်းကတော့ ပို၍ပင် ရှက်လာသည်။ သေချာပေါက် သူတို့အားလုံး ကြားသွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။
“တာအိုရောင်းရင်း နင်...”
လင်းကျင်းက ရှင်းပြချင်သော်လည်း နင်ယွဲ့က တိုက်ရိုက် ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
“တာအိုရောင်းရင်း လင်း၊ အပြင်မှာ အခု အခြေအနေ မငြိမ်မသက် ဖြစ်နေတယ်။ လျှောက်မသွားပါနဲ့...”
“ကျွန်မတို့လည်း ပြန်တော့မယ်...”
ထို့နောက် လင်းကျင်းကို ရှောင်ချင်၍လား၊ သို့မဟုတ် အခြားအကြောင်းတစ်ခုကြောင့်လား မသိ။
နင်ယွဲ့သည် စကားဆုံးသည်နှင့် လော့လော့ကို ခေါ်ကာ ချက်ချင်း ထွက်သွားတော့သည်။
လင်းကျင်းတစ်ယောက်တည်းသာ လမ်းမပေါ်တွင် စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။
‘ထားလိုက်တော့... နောက်တစ်ခါ တွေ့တဲ့အချိန်မှပဲ သေချာရှင်းပြရတော့မယ်...’
လင်းကျင်းက တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချကာ အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်လာခဲ့တော့သည်။