အခန်း (၁၉) - ကျန်းစန်နှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံခြင်း
ညမြူတောင်တန်းသည် အလွန်ကျော်ကြားသောနေရာတစ်ခုဖြစ်သည်။
အကြောင်းရင်းမှာ ထိုတောင်တန်းတွင် အရင်းအမြစ်များ အလွန်ကြွယ်ဝနေခြင်းကြောင့်ဖြစ်ပြီး၊ ကောလဟာလအရ ညမြူတောင်တန်းအနက်ပိုင်းမှ သာမန်ဝိညာဉ်မြက် တစ်ပင်သည်ပင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သောင်းနှင့်ချီ၍ ရောင်းချနိုင်သည်ဟု ဆိုကြသည်။
တောင်တန်းအတွင်းတွင် မိစ္ဆာသားရဲများ များပြားသော်လည်း လူအများ၏ တစ်ညအတွင်း ချမ်းသာချင်သည့် အိပ်မက်များကိုမူ မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။ သို့သော် လူအများစုတွင် မိမိကိုယ်ကို သိမြင်နိုင်စွမ်း အနည်းငယ်တော့ ရှိကြသည်။
ညမြူတောင်တန်း၏ အနက်ပိုင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းသည် မည်မျှလွယ်ကူမည်နည်း။
ပုံမှန်အားဖြင့် စွန့်စားသူများစွာသည် ညမြူတောင်တန်း၏ အပြင်ဘက်ဒေသများတွင် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းအဖြစ်သာ ရှာဖွေကြသည်။
တခါတရံ ဝိညာဉ်မြက် အနည်းငယ်ကို စုဆောင်းမိခြင်း သို့မဟုတ် မိစ္ဆာသားရဲများကို သတ်ပြီး ၎င်းတို့၏ အမြူတေများကို ရောင်းချခြင်းဖြင့် အတော်အသင့် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုနိုင်ပေသည်။
ညမြူတောင်တန်းအနီးတွင် အရင်းအမြစ်များ ပေါများနေခြင်းမရှိခဲ့လျှင် နန်ရှန်စျေး သည် ယခုလောက် အရွယ်အစားကြီးမားလာမည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် ညမြူတောင်တန်း၏ သားရဲလှုပ်ရှားမှုများသည် လူတိုင်းအတွက် အကျွမ်းတဝင်ဖြစ်နေသော အရာတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။
အကြောင်းမှာ ညမြူတောင်တန်းသည် အလွန်ကြီးမားပြီး အတွင်း၌ မိစ္ဆာသားရဲ အုပ်စုများရှိနေသောကြောင့် အစားအစာရှာဖွေရန် အုပ်စုလိုက် ထွက်လာခြင်းသည် သဘာဝကျပြီး၊ ထို့ကြောင့် တခါတရံ သားရဲလှိုင်းများ ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းပင်။
ပျမ်းမျှအားဖြင့် နန်ရှန်စျေးသည် နှစ်အနည်းငယ်တိုင်း သားရဲလှိုင်း တစ်ကြိမ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရသောကြောင့် ယခုအခါ ထိုအရာများကို မအံ့သြတော့ပေ။
ဤတစ်ကြိမ်တွင်လည်း သူတို့သည် ကြာကြာလမ်းမလျှောက်ရသေးခင် ယခင်အခါက တွေ့ခဲ့သည့် သကြားဆီးသီးရောင်းသူနှင့် ထပ်မံတွေ့ဆုံခဲ့ကြသည်။
ထို့နောက် နှစ်ယောက်စလုံး သကြားဆီးသီး တစ်ချောင်းစီကို ကိုင်ဆောင်လျက် လမ်းပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နေကြသည်။
သူတို့သည် လှည့်လည်သွားလာနေကြပြီး နေ့လယ်အချိန်ရောက်သောအခါ လင်းကျင်းသည် လော့လော့ကို စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုသို့ ခေါ်သွားပြီး နေ့လယ်စာစားခဲ့ကြသည်။
ထို့နောက် စျေးအတွင်း ဦးတည်ရာမဲ့ လှည့်လည်နေကြပြီး စိတ်ဝင်စားစရာ ရှာမတွေ့ဟု ခံစားရသောကြောင့် အိမ်ပြန်ရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြတော့သည်။
လမ်းလျှောက်နေစဉ် လင်းကျင်းသည် ရင်းနှီးသောအသံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။
“ဒီနေ့ ငါ့ကံက တကယ်ဆိုးတယ်၊ ငါ့မှာရှိတာအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားပြီ။”
“အစ်ကို၊ နောက်ဆုံးအကြိမ်ကို အကုန် မလောင်းခဲ့သင့်ဘူး။”
“အခုမှပြောတာ ဘာအကျိုးရှိလို့လဲ။ အဲဒီအချိန်တုန်းက ဘာလို့ မတားခဲ့တာလဲ။”
“ဟူး…”
လေးလံသော သက်ပြင်းတစ်ချက် ထွက်လာသည်။
ထိုစကားပြောနေသူနှစ်ယောက်မှာ ကျန်းစန် နှင့် ကျန်းလင် အမွှာညီအကိုများဖြစ်ပေသည်။
“သူတို့ပြောတာကိုကြားရတာ လောင်းကစားသွားလုပ်တာပဲ ဖြစ်ရမယ်။” ဟု လင်းကျင်းက မျက်မှောင်ကြုံ့လျက် ပြောလိုက်သည်။ သူသည် ယခင်က ကျန်းစန်ကို အထင်အမြင် ကောင်းကောင်းထားခဲ့သော်လည်း လောင်းကစားလုပ်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။
ထိုသို့ဆိုလျှင် လော့လော့ ပြောခဲ့သမျှသည်လည်း အမှန်ဖြစ်နိုင်ခြေ အလွန်မြင့်မားပေသည်။
ထိုအချိန်တွင် ကျန်းစန်သည်လည်း သူတို့ကို သတိထားမိပြီး မျက်လုံးများ တောက်ပလာကာ အနားသို့ လျှောက်လာသည်။
“အစ်ကို လင်း” ဟု သူသည် အဝေးမှ ခေါ်လိုက်သည်။
လော့လော့သည် အသံကြားလိုက်သည်နှင့် မျက်မှောင်ကြုံ့ကာ မနှစ်သက်သူတစ်ဦးကို ရှောင်ရန်ကြိုးစားသကဲ့သို့ လင်းကျင်း နောက်ကွယ်သို့ လျင်မြန်စွာ ပုန်းအောင်းလိုက်တော့သည်။
ကံမကောင်းစွာပင် ကျန်းစန်သည် သူမကို မြင်ထားပြီးဖြစ်နေသည်။
“လော့လော့လည်း ဒီမှာရှိနေတာပဲ။ မင်းရဲ့ ဦးလေးကို မင်္ဂလာပါလို့ မပြောတော့ဘူးလား။” ဟု သူက မေးလိုက်သည်။
သို့သော် ကလေးမလေးသည် သူ့ကို လုံးဝ မသိသလိုသာ ပြုမူနေခဲ့သည်။
ကျန်းစန် သည်လည်း ဂရုမစိုက်ပေ။
“အစ်ကို လင်း၊ လော့လော့က ဘယ်အချိန်ကနေ မင်းနဲ့ ဒီလောက်နီးကပ်သွားတာလဲ။ မင်းတို့နှစ်မိသားစုရဲ့ အိမ်နီးချင်းဆက်ဆံရေးက အတော်လေး ကောင်းလာတဲ့ပုံပဲ။” ဟု သူက မျက်လုံးပစ်ပြကာ လင်းကျင်းကို အဓိပ္ပါယ်ဖော်သကဲ့သို့ ပြောလိုက်သည်။
“အစ်ကို ကျန်း၊ မင်း တွေးတာ များနေပြီ။ နင်ယွဲ့က ခဏတာ အလုပ်ရှိလို့ သွားနေတာမို့ ကျွန်တော်က လော့လော့ကို စောင့်ရှောက်ပေးနေတာပါ” ဟု လင်းကျင်းက ရှင်းပြလိုက်သည်။
“နားလည်ပါတယ်၊ နားလည်ပါတယ်။”
“နင်ယွဲ့က မင်းကို လော့လော့ကို စောင့်ရှောက်ဖို့ တကယ်ယုံကြည်ထားတာပဲ။ အဲဒါဆို အစ်ကို လင်းနဲ့ နင်ယွဲ့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက အတော်လေး ထူးခြားသွားပြီနဲ့ ထင်တယ်။” ဟု ကျန်းစန်က ဆက်ပြောလိုက်သည်၊ သူက အဓိပ္ပါယ်ကောက် မှားနေပုံရပေသည်။
“ရုပ်ရည်အပိုင်းတော့ သိပ်ကြည့်မကောင်းပေမယ့် နင်ယွဲ့က ချွေတာတတ်ပြီး ကောင်းမွန်တဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ပါ။”
“အစ်ကို လင်း၊ မင်္ဂလာပွဲလုပ်တဲ့အခါ ကျွန်တော့်ကို ပြောပါ၊ ကျွန်တော် သေချာပေါက် လာပြီး ဂုဏ်ပြုပါ့မယ်” ဟု ကျန်းစန်က ပြောလိုက်သည်။
“ရှင်က လူဆိုးပဲ၊ အဓိပ္ပါယ်မရှိတာတွေ ပြောနေတယ်။…” ဟု လော့လော့သည် လင်းကျင်း နောက်ကွယ်မှ ထွက်လာပြီး မျက်နှာနီနီဖြင့် ပြန်လည်ပြောဆိုလိုက်သည်။ သူမသည် ထိုပြောဆိုချက်၏ အဓိပ္ပါယ်ကို သိရှိထားသဖြင့် အလွန်စိတ်ဆိုးနေပေသည်။
“ဟုတ်ပြီ… ဟုတ်ပြီ…”
“ငါက မကောင်းတဲ့လူပါ၊ အဓိပ္ပါယ်မရှိတာတွေ လျှောက်ပြောမိတာပါ။ လော့လော့ မစိတ်ဆိုးပါနဲ့နော်” ဟု ကျန်းစန်က အမြန်ချော့မော့လိုက်သည်။
သူသည် အနည်းငယ်မျှပင် ထိုကလေးမလေးကို စိတ်ဆိုးအောင် မလုပ်ရဲပေ။ သူမ စိတ်ဆိုးပြီး နင်ယွဲ့ထံ သွားတိုင်လိုက်လျှင် ဖြစ်လာမည့် အကျိုးဆက်ကို သူ မခံနိုင်ပေ။
“အစ်ကို ကျန်း၊ တခြားဘာကိစ္စရှိသေးလဲ။ တခြား မရှိတော့ရင် ကျွန်တော်တို့ ပြန်ပါတော့မယ်။” ဟု လင်းကျင်းက မကျေနပ်မှုကို ထင်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။
သို့သော် ကျန်းစန်သည် ထိုမကျေနပ်မှုကို မကြားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး “အစ်ကို လင်း၊ ဂျန်းဟူမှာ အရေးပေါ်ကိစ္စရှိလို့ပါ…” ဟု သူက ပြောလိုက်သည်။
“ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အနည်းငယ် ထပ်ပြီး ချေးပေးလို့ရမလား။ အရင်က ချေးထားတာကိုလည်း နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ပြန်ပေးပါ့မယ်”
လင်းကျင်း အလွန်မကျေနပ်ဖြစ်သွားတော့လေသည်။ ရင်ချေးထားသော ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးကို ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူပြန်ပေးမည်ဟု သဘောတူထားသော်လည်း ယခုအထိ မပြန်သေးသည့်အပြင် ထပ်မံချေးလိုခြင်းကြောင့် မျက်မှောင်ကြုံ့ကာ ပြောလိုက်သည်။
“အစ်ကို ကျန်း၊ တောင်းပန်ပါတယ်၊ အခုအချိန်မှာတော့ ကျွန်တော် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးကို ထပ်မချေးနိုင်သေးဘူး။”
“အဲဒီလိုလား” ဟု ကျန်းစန်က ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်သည်။
“ကောင်းပါပြီ။ အစ်ကို လင်းကို အနှောင့်အယှက်ပေးမိတာ တောင်းပန်ပါတယ်။ တခြားနည်းလမ်းကို စဉ်းစားကြည့်လိုက်ပါ့မယ်။”
သူသည် ယခင်ချေးထားသော ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးကို ပြန်မဆပ်ရသေးသဖြင့် ထပ်ပြီး မတောင်းဆိုတော့ပေ။
“အစ်ကို လင်း၊ ကျွန်တော် သွားတော့မယ်” ဟု ပြောပြီးနောက် ကျန်းလင်နှင့်အတူ ထွက်သွားတော့သည်။
“အစ်ကိုကြီး၊ မိစ္ဆာသားရဲတွေ လှုပ်ရှားမှုများနေတယ်လို့ ကြားတယ်။ တခါတရံ ကျင့်ကြံသူစျေးအနီးမှာ တစ်ကောင်တလေ တွေ့ရတယ်တဲ့။ သွားပြီး ဖမ်းသတ်ကြမလား။ အရမ်းတန်ဖိုးကြီးတယ်လေ။ တစ်ကောင်သာ သတ်နိုင်ရင်တောင် နောက်ထပ်စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ဘူးလေ။”
“မိစ္ဆာသားရဲကို သတ်ဖို့လား၊… စဉ်းစားကြည့်လိုက်ဦးမယ်။…”
ထိုသို့ပြောရင်း ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်သည် တဖြည်းဖြည်း ဝေးသွားကြသည်။ သို့သော် လင်းကျင်းသည် သူတို့ကို စိတ်မဝင်စားပေ။
“သွားကြစို့၊ အိမ်ပြန်ကြမယ်။”
လင်းကျင်းသည် လော့လော့၏ လက်ကလေးကို ကိုင်လိုက်သည်။
“ဟမ့်…”
လော့လော့သည် ထွက်သွားသော သူတို့နှစ်ဦးကို ကြည့်ပြီး မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ နှာမှုတ်ထုတ်လိုက်တော့သည်။
အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ လင်းကျင်းသည် လော့လော့ကို စာအုပ်တစ်အုပ် ဖတ်ရန်ပေးလိုက်ပြီး သူကိုယ်တိုင်ကျတော့ နင်ယွဲ့ရဲ့ ဆေးဖော်စပ်ခြင်းဆိုင်ရာ အတွေ့အကြုံများကို ဖတ်ရှုနေလိုက်တော့သည်။
ယခု အောက်တိုဘာလဖြစ်ပြီး ဆောင်းဦး အလယ်ပိုင်း၏ ရာသီဥတုမှာ သူတို့အတွက် အလွန်သင့်တော်နေပေသည်။
သူတို့သည် အိမ်ထဲသို့ မဝင်ကြဘဲ ခြံဝန်းအတွင်းရှိ သစ်ပင်ရိပ်အောက်က ကျောက်စားပွဲတစ်လုံးဘေးတွင်သာ ထိုင်နေကြသည်။ ကလေးနှင့် လူကြီးနှစ်ဦးစလုံးသည် စာအုပ်များကိုယ်စီဖတ်ရင်း စိတ်နှစ်မြှုပ်နေကြပေသည်။
ဆောင်းဦးလေညင်းသည် သူတို့အပေါ် မည်သည့်အကျိုးသက်ရောက်မှုမှ မရှိပေ။
အချိန်သည် တိတ်တဆိတ် လွတ်လပ်စွာ လျှောကျသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ လင်းကျင်း ခေါင်းကို ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ညစာချက်ရမည့် အချိန်သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။
စားပွဲပေါ်တွင် မည်သည့်အချိန်က အိပ်ပျော်သွားမှန်း မသိသော လော့လော့ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လင်းကျင်းသည် မထိန်းနိုင်ဘဲ ရယ်လိုက်မိသည်။
ထို့နောက် သူမကို မချီ၍ အိမ်ထဲရှိ ကုတင်ပေါ်သို့ တင်ပေးပြီး မီးမွှေးကာ ချက်ပြုတ်ရန် စတင်လိုက်သည်။
အစားအသောက် ပြင်ဆင်ပြီးသွားသည်နှင့်တပြိုင်နက် လော့လော့သည် မျက်လုံးများ မဖွင့်တဖွင့်နှင့် အပြင်သို့ ထွက်လာသည်။
“ဦးလေး၊ ညစာစားလို့ ရပြီလား။” ဟု သူမက မေးလိုက်သည်။
ထိုအစားခုံမင်သည့် ကလေးမလေးသည် သူ သတိမထားမိလိုက်ချိန်မှာဘဲ အိပ်ရာက နိုးလာခြင်းပင်။ သို့သော် မျက်လုံးများ သေချာမပွင့်သေးသဖြင့် အခုမှ နိုးလာသည်မှာ ထင်ရှားနေပေသည်။
“လော့လော့ နိုးလာပြီလား။ မျက်နှာ သွားသစ်နော်၊ ညစာ စားချိန်ရောက်ပြီ။” ဟု လင်းကျင်းက ပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့”
ထိုအချိန်တွင်—
“ဒေါက်၊ ဒေါက်၊ ဒေါက်” တံခါးခေါက်သံ ထွက်လာသည်။
“တာအိုရောင်းရင်း နင်”
လင်းကျင်းသည် တံခါးဖွင့်လိုက်ရာ နင်ယွဲ့ ပြန်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။
“မင်း အချိန်မီပြန်လာတာပဲ၊ ညစာလည်း ပြင်ထားပြီးပြီ။ အတူတူစားကြစို့လား။” ဟု သူက ပြောလိုက်သည်။
“မေမေ!”
လော့လော့သည် ပြေးထွက်လာပြီး နင်ယွဲ့၏ လက်မောင်းထဲသို့ ပြေးဝင်ဖက်လိုက်သည်။
“သမီး၊ ဦးလေး လင်း အိမ်မှာ ထပ်ပြီး အိပ်ပျော်သွားတာလား။” ဟု နင်ယွဲ့က မျက်နှာတင်းတင်းဖြင့် ဆူလိုက်လေသည်။ သူမသည် လော့လော့၏ အိပ်ယာထလာသော မျက်နှာကို မြင်ပြီး စိတ်မကျေနပ်ဖြစ်နေသည်။
“နေ့လယ်ဘက် စာဖတ်ရင်းနဲ့ မသိလိုက်ဘဲ အိပ်ပျော်သွားတာပါ။ မေမေ၊ ဦးလေး လင်းက ညစာချက်ပြီးပြီ။ ဒီမှာပဲ အတူတူစားကြစို့လား။”
“သမီးရဲ့ ဦးလေးကို ထပ်ပြီး အနှောင့်အယှက်ပေးနေတုန်းလား။ လာ အိမ်ပြန်ပြီး မေမေ ချက်ကျွေးမယ်။”
ထိုစကားကြားလိုက်သောအခါ လော့လော့၏ မျက်နှာချက်ချင်း မျက်နှာငယ်သွားလေသည်။ လင်းကျင်း၏ ချက်ပြုတ်အစားအစာကို စားပြီးနောက် သူမအမေ၏ ချက်ပြုတ်မှုကို စိတ်မဝင်စားတော့ပေ။
သူမသည် မေမေ့ကို ဒီမှာဆက်နေအောင် မည်သို့လုပ်ရမည်ကို တွေးနေလေ၏။
“မေမေ…”
လော့လော့သည် ချစ်စရာကောင်းစွာ ပြုမူလျက် နင်ယွဲ့၏ လက်ကို ဟိုဘက်ဒီဘက် လှုပ်ခါလိုက်သည်။
“ဦးလေး လင်းရဲ့ ဟင်းချက်လက်ရာက အရမ်းစားကောင်းတယ်၊ စမ်းစားကြည့်ပါလား။”
“တာအိုရောင်းရင်း နင်၊ နေ့လယ်က လော့လော့ သိပ်မစားရသေးပါဘူး။ အခုချိန်မှာတော့ ဗိုက်ဆာနေပြီ ဖြစ်မယ်။ အိမ်ပြန်ပြီး ချက်မယ်ဆိုရင်လည်း အချိန်နောက်ကျသွားပါလိမ့်မယ်။”
“ပြီးတော့ ကျွန်တော်လည်း မင်းအတွက်ပါ လုံလောက်အောင် ချက်ထားပါတယ်။ တာအိုရောင်းရင်း နင်က ကျွန်တော့်ကို ဆေးဖော်စပ်တဲ့ပညာ သင်ပေးမယ်လို့ ပြောထားတယ် မဟုတ်လား။ စားရင်းနဲ့လည်း ဆွေးနွေးလို့ ရပါတယ်။”
“မဟုတ်ရင် အချိန်တွေသာကုန်သွားမယ်။ ကျွန်တော် သင်ယူရမယ်ဆိုရင်လည်း ဘယ်အချိန်မှ ပြီးမလဲ မသိနိုင်ဘူးလေ။”
“ဟုတ်တယ် မေမေ၊ ကြည့်ပါဦး၊ သမီးလဲ ဗိုက်ဆာနေပြီလေ။”
ထိုသို့ပြောရင်း လော့လော့သည် သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို လက်ဖြင့် ပုတ်ပြလိုက်သည်။
နင်ယွဲ့သည် လင်းကျင်းကို ထပ်မံအနှောင့်အယှက်ပေးမိမည်ကို မလိုလားသလို၊ သူမကိုယ်တိုင်လည်း ထိုကဲ့သို့ တောင်းဆိုရမည်ကို မသက်မသာဖြစ်နေသဖြင့် ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်နေပြီး…
နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချကာ သဘောတူလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ။”