အခန်း ၉၄ - ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ အကျပ်အတည်း

နိုအာသည် တစ်စုံတစ်ယောက် လိုက်လံတိုက်ခိုက်လာမည် သို့မဟုတ် အန္တရာယ်ပြုလာမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် တံခါးဆီသို့ ခဏခဏကြည့်ကာ အသံများကို နားစွင့်နေမိသည်။ ဆင်စီးတီး၏ ညဖက်ဆူညံသံများသည် နံရံများကို ဖြတ်ကျော်ကာ ပျံ့လွင့်လာသည်— အဝေးမှ စကားပြောသံများ၊ ကျောက်ခင်းလမ်းပေါ်တွင် လိမ့်နေသည့် လှည်းဘီးသံများနှင့် အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန် မဟုတ်လောက်သည့် သတ္တဝါတစ်ကောင်၏ ရံဖန်ရံခါ ဟိန်းဟောက်သံများ။

'ငါ နိုးနိုးကြားကြား ရှိနေဖို့ လိုတယ်။ စောင့်ကြည့်နေမှ ဖြစ်မယ်။'

သို့သော် ထိုနေ့က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အဖြစ်အပျက်များကြောင့် သူ အတော်လေး ပင်ပန်းနေပြီဖြစ်သည်။ ကယ်လစ်၏ ဈာပနမှ ရရှိခဲ့သည့် စိတ်သောက၊ ပြင်းထန်သော ပိုးကောင်ရှာဖွေမှုနှင့် ယခု ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ အရေးပေါ်အခြေအနေတို့ ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ သူထင်ထားသည်ထက် ပို၍ အင်အားကုန်ခမ်းနေခဲ့သည်။

'မျက်စိလေး ခဏလောက်ပဲ မှိတ်ထားလိုက်မယ်။ တကယ် အိပ်ပျော်သွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး။'

နိုအာသည် လိုလာနှင့် ဆိုင်တံခါးပေါက် နှစ်ခုလုံးကို မြင်နိုင်သည့် ဆိုင်နံရံကို မှီကာ နေရာယူလိုက်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်က ပေးစွမ်းသည့် သက်သောင့်သက်သာရှိမှုက နိုးကြားနေဖို့ကို ပို၍ ခက်ခဲစေသည်။

'အပင်တွေက ထုတ်လွှတ်တဲ့ စွမ်းအင်က စိတ်ကို အရမ်းကြည်နူးစေတာပဲ။ ကြည်နူးလွန်းနေတယ်။'

'ငါးမိနစ်ပဲ။ အားပြန်ဖြည့်ဖို့ ငါးမိနစ်လောက်ပဲ လိုတယ်။'

နိုအာ၏ မျက်လုံးများသည် သူ့စိတ်ဆန္ဒနှင့် ဆန့်ကျင်ကာ မှေးစက်သွားတော့သည်။

ဆိုင်အတွင်းရှိ နွေးထွေးမှုနှင့် ဒီမိုနီကာ မွန်းဘာ့ဂ် ပင်များမှ ထွက်ပေါ်လာသော စိတ်အေးချမ်းစေသည့် ရနံ့များက သူ့ကို တက္ကသိုလ်တက်စဉ်က နားထောင်ခဲ့ရသည့် စာသင်ချိန်များကို သတိရစေသည်။

'ငါ စက္ကန့်ပိုင်းလောက်ပဲ မျက်စိမှိတ်ထားမှာပါ။ ဘယ်သူမှလည်း ငါ့ဆိုင်ထဲကို ဝင်လာနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။'

သို့သော် သူ၏ အသိစိတ်များ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားကာ အိပ်မောကျခြင်းထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားတော့သည်။

အိပ်မက်မရှိသည့် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေသော နာရီအနည်းငယ် ကုန်ဆုံးသွားသည်။ နိုအာ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် နံရံကို မှီကာ အနားယူနေသော်လည်း သူ၏ မသိစိတ်ကမူ လိုလာ၏ အသက်ရှူသံကို စောင့်ကြည့်နေဆဲပင်။

'နူးညံ့လိုက်တာ။ တစ်ခုခုက အရမ်းနူးညံ့နေတယ်။'

ပတ်ဝန်းကျင်ကို ပြန်လည်သတိပြုမိလာချိန်တွင် သူ နံရံကိုမှီပြီး အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည့် အနေအထားနှင့် မတူတော့ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ မာကျောသည့် သစ်သားမျက်နှာပြင်အစား နွေးထွေးပြီး သက်သောင့်သက်သာရှိသည့် တစ်စုံတစ်ခုက သူ့ခေါင်းကို မစထားသည်။

'ဒါ နံရံမဟုတ်ဘူး။'

နိုအာ မျက်လုံးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ ဆိုင်အတွင်းရှိ မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်နှင့်အတူ အမြင်အာရုံက ကြည်လင်လာသည်။ သူ့အထက်တွင် ပတ္တမြားရောင် မျက်လုံးတစ်စုံက စနောက်လိုသည့် အရိပ်အယောင်များ၊ ထို့ပြင် သူ ချက်ချင်း အမည်မဖော်နိုင်သည့် ခံစားချက်တစ်ခုနှင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။

'လိုလာ့ရဲ့ ပေါင်တွေ... ငါ လိုလာ့ရဲ့ ပေါင်ပေါ်မှာ အိပ်နေတာပဲ။'

ထိုအသိက သူ့စိတ်ထဲတွင် ရှက်ရွံ့မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ အိပ်ပျော်နေစဉ်အတွင်း သူသည် သူမ၏ ခြေထောက်များကို ခေါင်းအုံးသဖွယ် မည်သို့မည်ပုံ အသုံးပြုမိသွားမှန်း မသိတော့ချေ။

ထိုအနေအထားသည် ရင်းနှီးလွန်းနေသလို ကြိုတင်စီစဉ်ထားခြင်းလည်း မရှိခဲ့ပေ။

'ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်သွားတာလဲ။ ငါ နံရံကို မှီနေတာ မဟုတ်လား။'

"မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ အိပ်ပုလေး," လိုလာ၏ နူးညံ့သောအသံက နိုအာ၏ နားထဲသို့ တိုးဝင်လာပြီးနောက် ရင်ကို ခုန်လှုပ်သွားစေသည်။

နိုအာ ချက်ချင်း ထထိုင်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူမ၏ လက်က သူ့ပုခုံးကို ညင်သာစွာ ဖိထားသဖြင့် မထနိုင်ဖြစ်သွားသည်။

"မလောပါနဲ့ဦး။ မင်း အိပ်နေတာ အရမ်းအေးချမ်းနေလို့ပါ။"

"တောင်းပန်ပါတယ်," နိုအာ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ရှက်သွေးဖြာကာ စကားစလိုက်သည်။ "ငါ ဒီလိုလုပ်ဖို့ ရည်ရွယ်တာ မဟုတ်—"

"မင်း ငါ့အသက်ကို ကယ်ခဲ့တာပဲ," လိုလာက ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ ပတ္တမြားရောင် မျက်လုံးများက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေပုံမှာ မျက်တောင်လွှဲဖို့ပင် မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။

"မသိစိတ်နဲ့ ခဏလောက် ပွေ့ဖက်တာလောက်ကတော့ ကျေးဇူးဆပ်ခအဖြစ် တန်ပါတယ်လေ။"

'မသိစိတ်နဲ့ ပွေ့ဖက်တာတဲ့လား... သူမကတော့ အခြေအနေကို ပိုဆိုးအောင် လုပ်နေပြီ။'

သို့သော် သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာတွင် အမြဲရှိနေကျ စနောက်လိုစိတ်ထက် ကျေးဇူးတင်သည့်အရိပ်အယောင်က ပိုမိုထင်ဟပ်နေသည်။ သူမတွင် ဘာတွေပဲ ဖြစ်ပျက်ခဲ့ပါစေ၊ နိုအာ၏ ကူညီကယ်တင်မှုက သူမအတွက် အမှန်တကယ် အဓိပ္ပာယ်ရှိခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားသည်။

"နေလို့ ကောင်းရဲ့လား?" နိုအာ မေးလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်၏ အနေအထားကို သူ အလွန်အမင်း သတိထားမိနေသော်လည်း ပို၍ အနေရမခက်စေဘဲ မည်သို့ ရုန်းထွက်ရမည်ကို မသိဖြစ်နေသည်။

"ကောင်းပါတယ်။ အများကြီး သက်သာသွားပြီ။" လိုလာ၏ လက်ချောင်းများက သူ့ဆံပင်များကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပွတ်သပ်ပေးနေသည်။ "မင်းရဲ့ ကုသပေးတဲ့ ပေါင်မုန့်က အဆင့် ၂ ဆေးရည်တွေထက်တောင် ပိုမြန်သေးတယ်။ ငါ မင်းကို ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်။"

"ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ? တစ်ကိုယ်လုံး သွေးတွေနဲ့ သတိမေ့လုနီးပါး ဖြစ်နေတာပဲ," နိုအာက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

လိုလာ၏ မျက်နှာအမူအရာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး ပတ္တမြားရောင် မျက်လုံးများတွင် နွေးထွေးမှုအစား ဒေါသရိပ်များ လွှမ်းမိုးသွားသည်။ အတိတ်ကို ပြန်သတိရသွားသည့်အလား ဆံပင်ကို ပွတ်သပ်နေသည့် သူမ၏လက်များ ရပ်တန့်သွားသည်။

"အဲဒါက... နည်းနည်းတော့ ရှုပ်ထွေးတယ်။"

"တချို့အရာတွေက ရှင်းမပြဘဲ ထားလိုက်တာ ပိုကောင်းပါတယ်။"

'သူမ ငါ့ကို ပြောပြမှာ မဟုတ်ဘူးပဲ။ ကောင်းပါပြီလေ။'

နိုအာလည်း ထပ်မမေးတော့ဘဲ သူမ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို လေးစားလိုက်သည်။ သူမကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ခဲ့သည့်အရာသည် ဒီမွန်တို့၏ နိုင်ငံရေး သို့မဟုတ် ပုဂ္ဂိုလ်ရေး ပဋိပက္ခများသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သူသည် သူမ၏ ပေါင်ပေါ်မှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထလိုက်သည်။ ထိုသို့ လုပ်ဆောင်ရခြင်းမှာ ကြည့်ကောင်းလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။

နိုအာသည် စင်ပေါ်မှ ကုသပေးသည့် ပေါင်မုန့်နောက်တစ်လုံးကို ယူကာ သူမ၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

"ဒါကို စားလိုက်ဦး။ ဒဏ်ရာက လုံးဝ မပျောက်သေးရင်လည်း ပျောက်သွားအောင်လို့။"

လိုလာသည် သူမ၏ ငွေအိတ်ကို နှိုက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း နိုအာက တားမြစ်လိုက်သည်။

"မလိုပါဘူး။ ဒီအတိုင်းပဲ ယူသွားပါ။"

လိုလာသည် နိုအာကို ခေတ္တမျှ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် နိုအာက မျက်လုံးချင်းလွှဲလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်," သူမက တိုးတိုးလေး ပြောပြီးနောက် ရွှေရောင်ပေါင်မုန့်ကို တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်သည်။

"ဆိုင်ပြင်ကို ဘာပြဿနာမှ မရှိဘဲ ထွက်သွားနိုင်ပါ့မလား?" နိုအာက ဆိုင်ပြင်ပရှိ အန္တရာယ်များကို စိုးရိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။

ပါးစပ်ထဲမှ ပေါင်မုန့်ကို ကုန်အောင်စားပြီးနောက် သူမက နောက်ပြောင်သည့်အပြုံးဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။

"တကယ်တော့ ငါ နောက်ထပ် နာရီအနည်းငယ်လောက် ဒီမှာ နေဖို့ လိုသေးတယ်။ မင်းအတွက် အဆင်ပြေမယ်ဆိုရင်ပေါ့။"

သူမ၏ အပြုံးကို ကြည့်ရုံနှင့် သူမသည် သူ့ကို စနောက်ချင်ရုံသက်သက် နေချင်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။ နိုအာလည်း ခေါင်းငြိမ့်ကာ သူ့ကံကြမ္မာကို လက်ခံလိုက်ရတော့သည်။

...

အိမ်သစ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ နိုအာ ရေချိုးရင်း လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ပြန်စဉ်းစားနေမိသည်။

'အခြေအနေတွေက ပိုပြီး အန္တရာယ်များလာပြီ... ကယ်လစ်ကလည်း ဆုံးသွားပြီ၊ လိုလာကလည်း ငါ့ဆိုင်ထဲမှာ သတိမေ့နေခဲ့တယ်... နောက်ရက်တွေမှာ ပိုပြီးတော့တောင် ရှုပ်ထွေးလာဦးမယ် ထင်တယ်။'

ရေပူဖြင့် ချိုးနေသော်လည်း ရင်ထဲမှ စိုးရိမ်စိတ်များမှာ ပျောက်ကွယ်မသွားပေ။ အစွန်းရောက်တိုက်ခိုက်မှုများ၊ နိုင်ငံရေး တင်းမာမှုများနှင့် မာစတာအဆင့်ရှိသော ဆပ်ကျူးဘတ်စ် တစ်ဦးကို သွေးအိုင်ထဲ လဲသွားစေသည့် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ဒဏ်ရာများ— ဤအရာများအားလုံးသည် သူ နားမလည်နိုင်သည့် ကြီးမားသော ပဟေဠိတစ်ခု၏ အစိတ်အပိုင်းများကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

'ငါက လူသား ဆိုင်ရှင်လေးတစ်ယောက်ပဲဥစ္စာ။ ဘယ်တုန်းက ဒီမွန်တွေရဲ့ နိုင်ငံရေးထဲ ပါသွားတာလဲ?'

သို့သော် သူ့ကို အနှောင့်အယှက်ပေးဆုံး မေးခွန်းကမူ ရေနွေးငွေ့များကြားတွင် ကျန်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ အခြေအနေများ ဆိုးရွားလာပြီး လိုလာ၏ အသက်အမှန်တကယ် အန္တရာယ်ရှိလာလျှင် သူ ဝင်ရောက် ကာကွယ်ပေးနိုင်ပါ့မလား? ထိုမေးခွန်း၏ ရိုးသားသော အဖြေက သူ့ကို နေရခက်စေသည်။

'သူမကို ကယ်ဖို့ ငါ့ရဲ့ အခုရှိနေတဲ့ အခြေအနေကို စွန့်စားနိုင်မလား? မသေချာဘူး... ဒါပေမဲ့ သူမက ငါ့ကို အများကြီး ကူညီပေးခဲ့ဖူးတာပဲ၊ သူမအတွက် အကျိုးအမြတ် ရှိခဲ့ရင်တောင်မှပေါ့။'

ထိုသို့ မသေချာမှုသည် အားနည်းချက်တစ်ခုကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

ပုံပြင်ထဲက သူရဲကောင်းများသည် ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ ရွေးချယ်မှုများ ကြုံလာရသည့်အခါ ဘာလုပ်ရမည်ကို အမြဲတမ်း တိတိကျကျ သိကြသည်။ လက်တွေ့ဘဝမှာမူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်လိုစိတ်နှင့် ခက်ခက်ခဲခဲ တည်ဆောက်ထားရသမျှကို ဆုံးရှုံးရမည်ကို ကြောက်ရွံ့စိတ်တို့ကြောင့် ပို၍ ရှုပ်ထွေးလှသည်။

'ငါက သူရဲကောင်းဖြစ်မယ့် လူစားမျိုး မဟုတ်ဘူးထင်ပါရဲ့။'

နိုအာသည် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ အတွေးများကို ခါထုတ်လိုက်ပြီး ရှုပ်ထွေးမှုမရှိသည့် သူ၏ တိုးတက်မှု အခြေအနေကို ကြည့်ရန် စခရင် ကို ဖွင့်လိုက်သည်။

—

အမည် - နိုအာ ကာတာ

အသက် - ၂၈ နှစ်

ဆိုင်အရေအတွက် - ၁ ဆိုင်

နေ့စဉ်ဝင်ငွေ - $၅,၀၀၀

လက်ရှိပိုင်ဆိုင်မှု - $၂၃၀,၂၄၀.၂၁

ဆိုင်ရမှတ် - ၃၂၂၀

အခြေခံအရည်အချင်းများ - ခွန်အား : ၂၀၊ သက်လုံ : ၄၊ ဉာဏ်ရည် : ၂၀၊ လျင်မြန်မှု : ၂၀

ကျွမ်းကျင်မှုများ - ဓားသိုင်း (အဆင့်5)၊ မာနာထိန်းချုပ်မှု (အဆင့်5)၊ ချက်ပြုတ်ခြင်း (အဆင့်2)၊ ပရိုဂရမ်ရေးဆွဲခြင်း (အဆင့်2)၊ ဘဏ္ဍာရေး (အဆင့်1)၊ ခေါက်ဆွဲခြောက်ဖြင့် အသက်ဆက်ခြင်း (အဆင့်3)၊ ဂိမ်းကစားခြင်း (အဆင့်1)

—