ပျင်းရိခြင်း သူဌေးကြီးစနစ်

အခန်း (၉) - မျက်မှန်းမသိ ချိန်းတွေ့ခြင်း

သူ့ဆိုင်ကို ပိတ်ပြီးနောက် နိုဧသည် ကမ္ဘာမြေသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

သူသည် တစ်နေ့လုံး မနားတမ်း အလုပ်လုပ်ခဲ့ရသည်။ အရိုးများမှာ ကိုက်ခဲနေပြီး မျက်လုံးများမှာလည်း ပူစပ်ပူလောင် ဖြစ်နေကာ သူအလိုချင်ဆုံးအရာမှာ မွေ့ရာ၏ နွေးထွေးသော အထိအတွေ့သာ ဖြစ်သည်။

ညကောင်းကင်ယံတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော လမင်းကြီးကို ကြည့်ရင်း နိုဧသည် တစ်ချက် သမ်းဝေလိုက်ပြီးနောက် ကစားကွင်းတွင် တစ်နေကုန် ကစားထားသော ကလေးတစ်ယောက်လို ကုတင်ပေါ်သို့ ပစ်လှဲချလိုက်သည်။ အဝတ်အစားလဲရန် သို့မဟုတ် သွားတိုက်ရန်ပင် သူ စိတ်မကူးတော့ပေ။ ခေါင်းနှင့် ခေါင်းအုံး ထိလိုက်သည်နှင့် သူသည် အိပ်မောကျသွားတော့သည်။

နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းသည် မနက်ခင်းနေခြည်ဖြင့် မဟုတ်ဘဲ ဖုန်းမြည်သံဖြင့် ရောက်ရှိလာသည်။

"ဟယ်... ဟယ်လို?" မျက်လုံးများကို အတင်းမှိတ်ထားဆဲဖြစ်သော နိုဧသည် အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

"မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ၊ အိပ်နေတုန်းပဲလား?"

ရင်းနှီးနေသော အသံက သူ၏ ဝေဝါးနေသော စိတ်အာရုံကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသည်။ ဒေါ်လေးမေ ဖြစ်သည်။ သူမသည် နိုဧကိုယ်တိုင် အလိုရှိသည်ဖြစ်စေ၊ မရှိသည်ဖြစ်စေ သူ့ဘဝအတွက် လူမှုရေးရာများကို စီစဉ်ပေးတတ်ပြီး သူ့ကို အားပေးအကူအညီအပေးဆုံးသူလည်း ဖြစ်သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး ဒေါ်လေး၊ နှိုးပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဖုန်းဖြေစဉ်က နံပါတ်ကို မကြည့်မိသော်လည်း အသံကြားရုံနှင့် သူမမှန်း သိလိုက်သည်။

"ကဲပါ... မင်း အိပ်ချင်မူးတူး ဖြစ်နေသေးတာပဲ၊ သွား မျက်နှာသစ်ပြီးမှ ငါ့ဆီ ပြန်ခေါ်လိုက်" သူမ၏ လေသံက ငြင်းပယ်ရန် အခွင့်အရေး လုံးဝမပေးပေ။

"ဟုတ်ကဲ့။ ခဏနေရင် ပြန်ခေါ်လိုက်ပါ့မယ်။"

သူ ဖုန်းချလိုက်ပြီးနောက် ကုတင်ပေါ်တွင် တစ်မိနစ်ခန့် ထပ်အိပ်ကာ မျက်နှာကြက်ကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

နိုဧသည် ကုတင်ပေါ်မှ အတင်းထကာ ရေချိုးခန်းသို့ ယိုင်တိယိုင်တိုင် လျှောက်သွားလိုက်သည်။ အေးစက်သော ရေများဖြင့် မျက်နှာသစ်လိုက်မှ သူ၏ စိတ်အာရုံများ လန်းဆန်းလာတော့သည်။

သွားတိုက်၊ အဝတ်အစားလဲပြီးနောက် သူ ကတိပေးထားသည့်အတိုင်း ဒေါ်လေးထံသို့ ဖုန်းပြန်ခေါ်လိုက်သည်။

"မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ ဒေါ်လေး။"

"နောက်ဆုံးတော့ ခေါ်ပြီပေါ့! မင်း ပြန်အိပ်ပျော်သွားပြီလို့တောင် ထင်နေတာ" ဒေါ်လေးမေ၏ အသံက စပီကာမှ တဖျတ်ဖျတ် ထွက်ပေါ်လာသည်။ "ဘယ်လိုလဲ၊ နေကောင်းလား? မင်းအဖေ ပြောပြတယ်၊ မင်း မနေ့က သစ်သီးအစစ်တွေနဲ့ လာတွေ့တယ်ဆို။ မင်းရဲ့ စီးပွားရေးအသစ် က အဆင်ပြေနေပြီလား?"

သူ့ဒေါ်လေးမှာလည်း သူ၏အကြောင်း သိထားသည်။

နိုဧသည် ကုတင်စောင်းတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ "အဲဒီလိုပါပဲ။ စီးပွားရေးကတော့ တက်လမ်းရှိနေပါတယ်။"

"ဖြစ်သင့်တာ ကြာပြီ! မင်းရဲ့ လုပ်ငန်းက မင်းပိုက်ဆံတွေကို အကုန်စားနေတာ နှစ်နဲ့ချီနေပြီ၊ အခုမှပဲ အကျိုးအမြတ် ပြန်ရတော့မှာပေါ့။ ငါ မင်းအဖေကို ပြောဖူးသားပဲ၊ နိုဧက ထက်မြက်လွန်းလို့ တစ်သက်လုံး ဆင်းရဲနေမှာ မဟုတ်ဘူးလို့။"

နိုဧသည် မရည်ရွယ်ဘဲ ပြုံးလိုက်မိသည်။ ဒေါ်လေးမေသည် သူ၏ ဆော့ဖ်ဝဲလ်ကုမ္ပဏီက ဘာတွေလုပ်သည်ကို တကယ်တမ်း နားမလည်သော်လည်း တစ်နေ့တွင် အောင်မြင်လိမ့်မည်ဟု သူမ ဘယ်တုန်းကမှ မယုံကြည်ဘဲ မနေခဲ့ပေ။

"ဦးလေးဝေကော နေကောင်းလား?" နိုဧက အကြောင်းအရာ ပြောင်းလိုက်သည်။

"အရင်လိုပါပဲ။ ခါးနာနေတာကို ဆရာဝန်ဆီ မသွားဘူး။ ယောကျ်ားတွေများနော်!" သူမက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ "ဒီနေ့တော့ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ငါးသွားမျှားနေလေရဲ့။"

"လီလီကော ဘယ်လိုလဲ?"

"ငါ့သမီးကတော့ အဆင်ပြေနေတာပေါ့! သူမကုမ္ပဏီက နောက်ထပ် ရာထူးတိုးပေးပြန်ပြီ။ အောင်မြင်တဲ့ အလုပ်အကိုင်တွေအကြောင်း ပြောရင်းနဲ့..." သူမ၏ လေသံ ပြောင်းသွားသည်နှင့် နိုဧ၏ ရင်ထဲ ထင့်သွားသည်။ ဘာလာတော့မည်ကို သူ သိနေသည်။ "ငါ မင်းအကြောင်း စဉ်းစားနေတာ။"

လာပြန်ပြီ။

"အဲဒါက အန္တရာယ်ရှိတယ်နော်" သူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နောက်လိုက်သည်။

"ငါ အတည်ပြောနေတာ နိုဧ။ မင်း အသက် သုံးဆယ် ရှိပြီ—"

"နှစ်ဆယ့်ရှစ်ပါ" သူက ပြင်ပေးလိုက်သည်။

"—သုံးဆယ် ပြည့်တော့မှာပေါ့၊ နောက်ဆုံးအကြိမ် မိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ အပြင်သွားတာ ဘယ်တုန်းကလဲ? မင်းအဖေ မနေမကောင်း မဖြစ်ခင်တုန်းက ဖြစ်မှာပေါ့။"

နိုဧ သက်ပြင်းချရင်း ဆံပင်များကို လက်ဖြင့် ထိုးဖွလိုက်သည်။ "ဒေါ်လေး... ဒါကို ကျွန်တော်တို့ ပြောပြီးသားလေ။ အဖေရဲ့ ဆေးဖိုးတွေနဲ့ လုပ်ငန်းကိစ္စတွေကြားမှာ ကျွန်တော် အချိန်မရ—"

"ဆင်ခြေတွေ! မနေ့က မင်းအဖေ ငါ့ဆီ ဖုန်းဆက်တယ် သိလား။ သူ မင်းအတွက် စိုးရိမ်နေတယ်။"

နိုဧ တောင့်ခဲသွားသည်။ "အဖေက ဒေါ်လေးဆီ ဖုန်းဆက်တယ်?"

"ဟုတ်တယ်။ မင်း ပုံစံပြောင်းနေတယ်တဲ့။ ပိုပျော်ပုံရတယ်၊ ပိုပြီးလည်း ယုံကြည်မှုရှိနေပုံရတယ်တဲ့။ ငါ သူနဲ့ စကားပြောဖြစ်တော့ သူလည်း မင်း အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလို့ ထင်နေတာ။"

"ဘာအတွက် အဆင်သင့်ဖြစ်တာလဲ?" မေးသာမေးရသည်၊ သူ သိပြီးသားပါ။

"လူတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ဖို့ပေါ့! ကံတရားကပဲ တိုက်ဆိုင်ပေးသလိုပဲ၊ ငါ့မှာ တကယ်ကို ပြည့်စုံတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ရှိတယ်။ ယန်မင်းရဲ့ သမီး—"

"ဒေါ်လေးရာ..." နိုဧ ညည်းညူလိုက်သည်။

"သူမက လှလည်းလှတယ်၊ ထက်လည်းထက်မြက်တယ်၊ ဘဏ္ဍာရေးနဲ့ မာစတာဘွဲ့ ရထားတာ။ မင်းရဲ့ လုပ်ငန်းမှာတောင် ကူညီပေးနိုင်မှာ!"

"ကျွန်တော် မလို—"

"မင်းအဖေကလည်း ဒါဟာ အချိန်တန်ပြီလို့ သဘောတူတယ်။ သူ မရှိတော့ရင် မင်း တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့မှာကို သူ မလိုလားဘူး..." သူမ စကားရပ်သွားသည်။ သူတို့ကြားတွင် မပြောဘဲ ချန်ထားသော စိုးရိမ်မှုတစ်ခု— အဖေ အသက်မရှင်တော့ရင် ဆိုသည့် အတွေး။

နိုဧ၏ ငြင်းဆိုချင်သော စိတ်များ လည်ပတ်ထဲတွင်ပင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ အမေ ဆုံးပြီးနောက် သူ့ကို တစ်ယောက်တည်း ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့ပြီး ကောလိပ်တက်နိုင်အောင် အရာအားလုံး အနစ်နာခံခဲ့သော သူ့အဖေကပါ ဒါကို တွန်းအားပေးနေတာလား? သူ ဒါကို လွယ်လွယ်နှင့် လျစ်လျူမရှုနိုင်ပေ။

"နိုဧ၊ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က မင်း ဘာပြောခဲ့လဲ မှတ်မိလား? မင်း ကြိုးစားကြည့်ပါ့မယ်လို့ ကတိပေးခဲ့တယ်လေ။"

သူ ပြောခဲ့လို့လား? တစ်နေ့က အလုပ်တွေ အရမ်းရှုပ်နေတုန်း ဖုန်းမြန်မြန်ချချင်တာနှင့် ဖြစ်သလို ဖြေခဲ့မိတာကို ဝေဝါးဝါး မှတ်မိနေသည်။

"ကျွန်တော် မမှတ်မိ—"

"မင်း ပြောခဲ့တာက 'နောက်တစ်ခါ လူတစ်ယောက်လောက် ရှာပေးရင် ကျွန်တော် ကြိုးစားကြည့်ပါ့မယ်' တဲ့" သူမ၏ အောင်နိုင်သူ လေသံကို ကြားရုံနှင့်ပင် သူ ထွက်ပေါက်မရှိတော့မှန်း နိုဧ သိလိုက်သည်။ "ငါ အဲဒါကို ရေးတောင် မှတ်ထားတာ!"

ဟုတ်မှာပေါ့။

နိုဧ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်။ နတ်ဆိုးတွေ၊ စစ်သည်တွေ ရှိတဲ့ ကမ္ဘာ၊ အကြွေးရှင်တွေနဲ့ မှော်ပေါင်မုန့်တွေကြားမှာ မျက်မှန်းမသိ ချိန်းတွေ့ရတဲ့ ကိစ္စကတော့ အသေးအဖွဲပါပဲ။ ပြီးတော့ အခု သူ ဝင်ငွေလည်း ကောင်းနေပြီဆိုတော့ ဘဏ်စာရင်းကို စိုးရိမ်စရာမလိုဘဲ တစ်ယောက်ယောက်ကို ညစာ ကောင်းကောင်း ကျွေးနိုင်ပြီလေ။

"ကောင်းပါပြီ" သူ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဘာပြောလိုက်တယ်?" ဒေါ်လေးမေ၏ အသံက ချက်ချင်း တက်ကြွသွားသည်။

"ကောင်းပါပြီလို့။ ကျွန်တော် သွားပါ့မယ်။"

သူမ၏ ဝမ်းသာအားရ အော်သံကြောင့် ဖုန်းကို နားမှ ခပ်ခွာခွာ ခွာထားလိုက်ရသည်။ "တော်လိုက်တာ! သူမ နာမည်က ဆိုဖီယာတဲ့။ မာရစ်ဒီယမ်ပါတနာ ကုမ္ပဏီမှာ ဘဏ္ဍာရေး အကဲဖြတ်သူအဖြစ် အလုပ်လုပ်နေတာ။ ထက်မြက်သလို လှလည်း လှတယ်— သူမ အမေနဲ့ တူတာ။"

"ဘယ်တော့ တွေ့ရမှာလဲ?" နိုဧ ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးကာမှ နောင်တ စရနေပြီ။

"ဒီနေ့ပဲ! လ ကော်ဖီဆိုင် မှာ၊ အခုကစပြီး နှစ်နာရီအကြာပေါ့။"

"ဒီနေ့?!" သူ ထိုင်နေရာမှ ဝုန်းခနဲ ထရပ်လိုက်သည်။ "ဒေါ်လေး... ကျွန်တော် ဒီလိုမျိုး ချက်ချင်းကြီး—"

"နှစ်နာရီဆိုတာ ရေချိုးပြီး ရှပ်အင်္ကျီ သန့်သန့်လေးတစ်ထည် ရှာဖို့ လုံလောက်ပါတယ်။ ငါ သူမကို မင်းအကြောင်း ပြောပြီးသား၊ သူမလည်း စိတ်ဝင်စားနေတယ်! ဒါကို မဖျက်ဆီးလိုက်နဲ့ဦး နိုဧ။"

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်—"

တခြားကမ္ဘာမှာ ဖွင့်ထားတဲ့ မှော်ပေါင်မုန့်ဆိုင်ကို သွားကြည့်ရဦးမယ်လေ။

"—ဒီနေ့ လုပ်စရာတွေ ရှိသေးတယ်လေ။"

"မင်းရဲ့ အနာဂတ် ပျော်ရွှင်မှုထက် ပိုအရေးကြီးလို့လား? မင်းအဖေရဲ့ စိတ်အေးချမ်းမှုထက်ကော?" သူမက အဖေကို အသုံးချပြီး ဖိအားထပ်ပေးလိုက်ပြန်သည်။

နိုဧ အချိန်ကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။ အကယ်၍ သူ ၁၁ နာရီမှာ ဆိုဖီယာနှင့် တွေ့မည်ဆိုလျှင် ကဖေးက အိမ်သာထဲကနေ ဆိုင်ရဲ့ အခြေအနေကို ခဏခဏ စစ်ဆေးလို့ ရနိုင်သည်။

"ကောင်းပါပြီ" သူ အရှုံးပေးလိုက်သည်။ "လိပ်စာ ပေးပါဦး။"

နိုဧ မှတ်စု လိုက်ရေးနေစဉ် ဒေါ်လေးမေက ကဖေးအကြောင်း အသေးစိတ် ပြောပြနေသည်။ သူ ချိန်းဆိုမှုကို ဖျက်မည်မဟုတ်ကြောင်း ကတိအထပ်ထပ် တောင်းပြီးနောက်မှ သူမ ဖုန်းချသွားတော့သည်။

နိုဧသည် ကုတင်ပေါ်သို့ ပြန်လှဲချကာ မျက်နှာကြက်ကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

"စနစ်... မင်းဆီကနေ ချိန်းတွေ့တဲ့အခါ လုပ်ဆောင်ရမယ့် အကြံဉာဏ်တွေ တောင်းလို့ရမလား? ဒါမှမဟုတ် အဲဒါက မင်းရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်တွေထဲမှာ မပါဘူးလား?"

[အိမ်ရှင်၏ မေးမြန်းမှုသည် စနစ်၏ လုပ်ဆောင်ချက် ဘောင်ပြင်ပတွင် ရှိသည်။ ပျင်းရိခြင်း သူဌေးကြီးစနစ်သည် စီးပွားရေး ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုအတွက်သာ အထူးပြုပြီး လူမှုရေး အဆင်ပြေစေရန်အတွက် မဟုတ်ပါ။]

"ဘာမှ အသုံးမကျတဲ့ကောင်" နိုဧ ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူ မတ်တပ်ထကာ ရေချိုးရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ မှော်ပေါင်မုန့် ရောင်းတာနဲ့ အကြွေးရှင်တွေကို ရှောင်နေရတာနဲ့ ယှဉ်ရင် မျက်မှန်းမသိ ချိန်းတွေ့ရတာ ဘယ်လောက် ခက်ခဲမှာ မို့လို့လဲ?

ရေနွေးများနှင့် ရေချိုးနေစဉ် သူ နောက်ဆုံးအကြိမ် ချိန်းတွေ့ခဲ့သည့် အချိန်ကို ပြန်စဉ်းစားကြည့်မိသည်။ အဖေ့ရောဂါကို မသိခင်တုန်းကပေါ့၊ အနည်းဆုံးတော့ နှစ်နှစ်လောက် ရှိပြီ။ ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ပြီးကတည်းက သူ့ကို အဆက်အသွယ် ဖြတ်သွားတဲ့ ဒီဇိုင်နာမလေးနဲ့ပေါ့။

ဆိုဖီယာက ငါ့အလုပ်အကြောင်း မေးရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ?

တခြားကမ္ဘာမှာ ပေါင်မုန့်ဆိုင် ဖွင့်ထားတယ်လို့တော့ သူ ပြောလို့မရဘူးလေ။ 'တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်၊ ကျွန်တော်ကတော့ အလယ်ခေတ် မင်းသမီးလေးတွေကို မှော်ကုသရေး ပေါင်မုန့်တွေ ရောင်းပေးနေတာပါ' လို့ ပြောလိုက်ရင်တော့ ချက်ချင်း အငြင်းခံရမှာ သေချာသည်။

နိုဧ ရေချိုးခန်းထဲက ထွက်လာပြီး ခါးတွင် တာဝါပတ်လိုက်သည်။ သူ၏ ဗီရိုထဲတွင် ရွေးချယ်စရာ သိပ်မရှိ— အိုင်တီကုမ္ပဏီ တံဆိပ်ပါသော တီရှပ်များနှင့် ဒူးနေရာတွင် ဟောင်းနွမ်းနေသော ဂျင်းဘောင်းဘီများသာ များသည်။

ဗီရိုအတွင်းဘက်တွင် နောက်ဆုံးအကြိမ် အလုပ်အင်တာဗျူး သွားတုန်းက ဝတ်ခဲ့သော ရှပ်အင်္ကျီတစ်ထည်ကို သူ တွေ့လိုက်သည်။

'ဒီနေ့အတွက်တော့ ဒါပဲ ဝတ်ရမှာပဲ။ နောက်အပတ်ကျမှ အဝတ်အစားအသစ်တွေ သွားဝယ်ရမယ်။'