အခန်း ၈၅ - လမ်းသွားလမ်းလာတစ်ဦး

စွမ်းအားအဆင့်သစ်တစ်ခုသို့ တက်လှမ်းနိုင်ရုံမျှဖြင့် မှော်အတတ်ကို ချက်ချင်းလက်ငင်း အသုံးပြုနိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း သိသာလှသည်။

"လေ့ကျင့်ရဦးမှာပေါ့" ဟု သူက ရေရွတ်လိုက်သည်။ မှော်ပညာတိုးတက်မှုသည်လည်း သူ၏ဘဝထဲမှ အခြားအရာများကဲ့သို့ပင် မဆုတ်မနစ် ကြိုးစားအားထုတ်မှုမှတစ်ဆင့် တဖြည်းဖြည်းချင်း တိုးတက်လာမည့်လမ်းစဉ်အတိုင်းသာ ဖြစ်သည်ကို သူလက်ခံလိုက်သည်။

နိုအာသည် စင်ဆီသို့ သွားကာ လိုအပ်သည့်ပစ္စည်းများကို ယူလိုက်သည်။

ကုထုံးပေါင်မုန့် သုံးလုံးနှင့် လက်ဖက်ရည်အေး သုံးပုလင်း။

"အားလုံးပေါင်း ရွှေဒင်္ဂါး ကိုးဆယ် ကျသင့်ပါတယ်"

လိုလာက ခေါင်းညိတ်ကာ ဝန်လေးခြင်းမရှိဘဲ ငွေအိတ်ထဲမှ လိုအပ်သည့် ပမာဏကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ ညနေပိုင်း ဒါမှမဟုတ် မနက်ဖြန်မှ ပြန်တွေ့ကြတာပေါ့" သူမက နွေးထွေးစွာ ပြုံးပြသည်။

"တွေ့ကြတာပေါ့"

သူမ ထွက်သွားပြီးနောက် တံခါးမှာ ရင်းနှီးနေသည့် ခေါင်းလောင်းသံလေးနှင့်အတူ ပိတ်သွားသည်။ နိုအာတစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ယခင်က သီအိုရီအရသာ ဖြစ်နိုင်ခဲ့သည့် အရာများကို စမ်းသပ်ကြည့်ရန် စိတ်အားထက်သန်နေမိသည်။

နောက်ဆုံးတော့... အချိန်တန်ပြီ။ အမြဲတမ်း စမ်းသပ်ကြည့်ချင်နေတဲ့အရာကို စမ်းကြည့်ရတော့မယ်။

နိုအာသည် သူ၏ဘယ်ဘက်လက်ကို မြှောက်ကာ မင်းသမီး အီလာရာ ပေးခဲ့သည့်အချိန်မှစ၍ အသုံးမပြုနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေသော သိုလှောင်လက်စွပ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ရိုးရှင်းသော လက်စွပ်ဝိုင်းလေးမှာ ယခင်အတိုင်းပင် ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ သူ၏ မှော်အာရုံခံနိုင်စွမ်းဖြင့် လက်စွပ်အတွင်း၌ ကိန်းအောင်းနေသော မှော်စွမ်းအင်များကို အာရုံခံနိုင်နေပြီဖြစ်သည်။

မှော်စွမ်းအင်ထိန်းချုပ်မှု အဆင့် ၅။ ဉာဏ်ရည် ၂၀။ အခုဆိုရင် သိုလှောင်လက်စွပ်ကို အသုံးပြုလို့ ရနိုင်ပြီ။

သူသည် စိတ်ကို စုစည်းကာ မကြာသေးမီကမှ ပွင့်သွားသော လမ်းကြောင်းများမှတစ်ဆင့် မှော်စွမ်းအင်ကို လက်စွပ်ဆီသို့ ပို့လွှတ်လိုက်သည်။

လက်စွပ်သည် ချက်ချင်းပင် တုံ့ပြန်လာပြီး စွမ်းအင်များ လင်းလက်သွားသည်။

ချိတ်ဆက်မှု အောင်မြင်ပြီ။ နောက်ဆုံးတော့။

နှစ်ပေါင်းများစွာ ပိတ်ထားသည့် တံခါးတစ်ခု ပွင့်သွားသကဲ့သို့ လက်စွပ်အတွင်းရှိ ဟင်းလင်းပြင်နေရာသည် သူ၏အသိစိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာသည်။ အတွင်းပိုင်း၌ ဗီရိုအကြီးစားတစ်ခုခန့်ရှိသော နေရာအလွတ်တစ်ခုရှိနေသည်ကို နိုအာ အာရုံခံမိသည်။

၂ မီတာ ပတ်လည်လောက် ရှိတာပဲ။ ငါထင်ထားသလောက် မကြီးပေမဲ့ အသုံးတည့်ပါတယ်။

သူသည် စင်ပေါ်မှ ပေါင်မုန့်တစ်လုံးကို ယူကာ လက်စွပ်၏ သိုလှောင်ခန်းထဲသို့ ပြောင်းရွှေ့ရန် အာရုံစိုက်လိုက်သည်။

ပေါင်မုန့်သည် သူ၏လက်ထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လက်စွပ်ထဲသို့ ရောက်သွားသည်။

နိုအာသည် ထိုနည်းအတိုင်းပင် ပေါင်မုန့်ကို ပြန်ထုတ်လိုက်ရာ လက်ဝါးပေါ်တွင် လေထဲမှ ပေါ်လာသကဲ့သို့ ပြန်ရောက်လာသည်။ ဤလုပ်ငန်းစဉ်သည် အတင်းအကျပ် လုပ်ယူရခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ သူ၏အလိုဆန္ဒအတိုင်း မှော်စွမ်းအင်များက သဘာဝကျကျ တုံ့ပြန်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

အင်္ကျီအိတ်ကပ်ထဲမှာ ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ထည့်သယ်စရာ မလိုတော့ဘူး။

မင်းသမီး အီလာရာပေးခဲ့သော လက်ဆောင်သည် အလှဆင်ပစ္စည်းအဆင့်မှ အမှန်တကယ် အသုံးဝင်သော အရာတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

နိုအာသည် ပစ္စည်းအမျိုးမျိုးကို ထည့်လိုက်၊ ထုတ်လိုက်ဖြင့် စမ်းသပ်ကြည့်ရာ အကြိမ်တိုင်း အောင်မြင်သဖြင့် ဟင်းလင်းပြင်မှော်ပညာအပေါ် ယုံကြည်မှု တိုးလာသည်။ လက်စွပ်၏ သိုလှောင်နိုင်စွမ်းမှာလည်း သိသာထင်ရှားသည့် ရိက္ခာပမာဏကို သိုလှောင်ရန် လုံလောက်မှုရှိသလို အခြားသူများလည်း သတိမထားမိနိုင်ပေ။

...

"ဂျလင်"

ရင်းနှီးနေသည့် ခေါင်းလောင်းသံလေးနှင့်အတူ နေ့လယ်ခင်း၏ ပထမဆုံး ဖောက်သည် ရောက်ရှိလာသည်။ မိမိ၏ လုပ်ငန်းသည် ပုံမှန်ဖောက်သည်များ ရရှိလာပြီဖြစ်သောကြောင့် နိုအာ စိတ်ကျေနပ်မိသည်။

ဖောက်သည်တွေ စပြီး စီးဝင်လာပြီ ထင်တယ်။

ပုံမှန်အားဖြင့် ပထမဆုံးသော ဒီမွန် တစ်ယောက် ရောက်လာလျှင် ကျန်သူများကလည်း အုပ်စုလိုက် ရောက်လာတတ်ကြသည်။ နိုအာ၏ ဖောက်သည်များသည် တစ်ယောက်နောက် တစ်ယောက် လိုက်တတ်သည့် အလေ့အထရှိကြရာ ၎င်းက သူ၏စီးပွားရေးအတွက် များစွာ အထောက်အကူဖြစ်စေသည်။

အသစ်ရောက်လာသူသည် အရောင်းရဆုံးဖြစ်သည့် ပေါင်မုန့်နှင့် လက်ဖက်ရည်အေး အတွဲကို ဝယ်ယူသွားသည်။ အမှန်တော့ ထိုအတွဲတစ်ခုတည်းသာ ရှိခြင်းဖြစ်သော်လည်း မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ အရောင်းရဆုံးဖြစ်နေသည်ကသာ အဓိကဖြစ်သည်။

အလုပ်ရှုပ်နေသည်မှာ နာရီအနည်းငယ် ကြာသွားသည်။ ပုံမှန်ဖောက်သည်များ ဝင်ထွက်သွားလာရင်း ခေါင်းလောင်းသံမှာ အဆက်မပြတ် မြည်နေခဲ့သည်။ အရောင်းအဝယ် တစ်ခုချင်းစီတိုင်းက သူ၏ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုကို တိုးပွားစေသလို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော ကုန်ပစ္စည်းများကိုလည်း လျော့နည်းသွားစေသည်။

သို့သော် ထူးခြားချက်တစ်ခုမှာ လူတစ်ယောက် ပျောက်နေခြင်းပင်။

ဗိုင်းကောင့် ဗက်စ်တစ်ယောက် သူ၏ ထုံးစံအတိုင်း ခမ်းနားထည်ဝါသော စကားလုံးများ၊ မင်းစိုးရာဇာ ဟန်ပန်များဖြင့် ရောက်မလာသေးပေ။

ဒီအပင်စွဲလမ်းနေတဲ့ နယ်စားလေး ဘယ်ရောက်နေတာလဲ။

နိုအာ စဉ်းစားလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဆိုင်တံခါးသည် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပွင့်သွားသည်။ ဗက်စ်သည် သူ၏ ဝတ်ရုံကို တလူလူလွင့်စေလျက် ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်လာသည်။ သူ၏နားရွက်နောက်တွင် "ပရက်ရှပ်စ်" ဟု အမည်ရသော ကမ္ဘာ့အန္တရာယ်အရှိဆုံး အပင်လေးကို ကလစ်တစ်ခုကဲ့သို့ ချိတ်ထားသည်။

ပြောရင်းဆိုရင်းပဲ ရောက်လာပြီ။

"ဟူး..." ဗက်စ်က သူ၏ စိတ်ပျက်မှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်ဘဲ တစ်လောကလုံး ကြားစေရန် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "အစည်းအဝေးတွေကို အရမ်းမုန်းတာပဲ။ ငါ့ရဲ့ ပရက်ရှပ်စ်လေးကို အစာကျွေးဖို့တောင် နောက်ကျသွားတယ်"

ထိုသားစားပင်လေးသည် ဗက်စ်၏ ပါးပြင်ကို နွယ်ပင်လက်ချောင်းလေးများဖြင့် ချစ်ခင်စွာ ပွတ်သပ်ပေးရင်း အားပေးနှစ်သိမ့်သည့်အလား သူ၏ချွန်ထက်သော သွားများကို တကောက်ကောက် မြည်စေသည်။

သူ့အပင်က တော်တော်လေး ချစ်တတ်တာပဲ၊ သူ့သခင်ကိုတောင် ပြန်နှစ်သိမ့်ပေးနေသေးတယ်။ စတားနဲ့ မွန်းတို့သာ စကားပြောတတ်ရင် သူတို့နဲ့ အချိန်ဖြုန်းရတာ ပျော်ဖို့ကောင်းမှာပဲ၊ တစ်ဖက်ကလည်း ကြောက်ဖို့ကောင်းနေမလားမသိဘူး။

ဗက်စ်၏ မျက်လုံးများက "စတား" နှင့် "မွန်း" တို့အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားချိန်တွင် သူ၏ စိတ်ပျက်နေသော အမူအရာမှာ အံ့အားသင့်မှုအဖြစ်သို့ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူ၏ မေးဖျားမှာ ကြမ်းပြင်နှင့် ထိလုနီးပါးအထိ အံ့သြတကြီး ဖြစ်သွားရသည်။

"နှစ်ပင်တောင်လား?!"

သူသည် မြှုပ်နှံထားသော ရတနာကို တွေ့ရှိလိုက်သူကဲ့သို့ စိုက်ပျိုးပင်များရှိရာသို့ အပြေးအလွှား သွားကြည့်လိုက်ပြီးနောက် နိုအာဘက်သို့ လှည့်ကာ မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဒုတိယတစ်ပင်ကို ဘယ်ကနေ ရလာတာလဲ"

နိုအာက နက်နဲသော ဆိုင်ရှင်တစ်ဦး၏ ဟန်ပန်ဖြင့် လျှို့ဝှက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ဖြတ်သွားဖြတ်လာ တစ်ယောက်ဆီက လက်ဆောင်ရတာပါ။ သူက ဆိုင်ထဲမှာ ခင်ဗျားပေးထားတဲ့ အပင်ကို မြင်တော့ နောက်ထပ် တစ်ပင် လက်ဆောင်ပေးသွားတာလေ"

နည်းပညာအရ ပြောရရင်တော့ မှန်ပါတယ်။ စနစ် ကိုလည်း ဖြတ်သွားဖြတ်လာလို့ သတ်မှတ်လို့ ရတာပဲ မဟုတ်လား။

"တကယ်လား? အဲဒါ ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိလား"

နိုအာက အပြစ်ကင်းစင်သည့် ဟန်ဖြင့် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

"သူ ဘာမှမပြောသွားဘူး။ ပစ္စည်းတစ်ခု ဝယ်ပြီး ထွက်သွားတာပဲ"

"သူ့ပုံစံက ဘယ်လိုလဲ"

ဒုက္ခပါပဲ။ စုံစမ်းစစ်ဆေးရေး မေးခွန်းတွေ စလာပြီ။

နိုအာ စိတ်ထဲမှ မျက်ရည်မပါဘဲ ငိုလိုက်မိသည်။

သူ မေးခွန်းတွေ အများကြီး မေးနေပြီ... တော်သေးတာပေါ့ သူစိမ်းတစ်ယောက်လို့ ပြောလိုက်လို့။ မဟုတ်ရင် အဲဒီလူနဲ့ တွေ့ချင်တယ်လို့ ပြောနေဦးမှာ။

"သေချာတော့ မမှတ်မိတော့ဘူး" နိုအာက မသိနားမလည်သည့်ပုံစံဖြင့် ခပ်ဝါးဝါး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ခဏလေးအတွင်း ဖြစ်သွားတာဆိုတော့လေ"

ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကို ရူးနေတယ်လို့ မထင်စေမယ့် မေးခွန်းတွေပဲ မေးပါတော့။

မရှိသော အချက်အလက်များကို ရရှိရန် အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားပြီးနောက် ဗက်စ်သည် နောက်ဆုံးတွင် လက်လျှော့လိုက်သည်။

"ပုံမှန်အတိုင်းပဲ တစ်စုံပေးပါ" ဟု သူက မှာလိုက်ပြီးနောက် ပြင်ဆင်ထားသော စီးပွားရေး အဆိုပြုချက်တစ်ခုကို ချက်ချင်း စပြောတော့သည်။

"ပြီးတော့၊ မင်းရဲ့ ရောင်းအားကို ဘယ်တော့လောက် တိုးချဲ့ဖို့ စဉ်းစားထားလဲ။ ဒါမှမဟုတ် မကြာခင်မှာ မဖြစ်နိုင်သေးဘူးလား။ အလုပ်သမား မလုံလောက်လို့လား။ မလုံလောက်ရင် ကူညီဖို့ ငါ့အစေခံတချို့ကို လွှတ်ပေးလို့ ရတယ်။ ကုန်ကြမ်းပိုင်းမှာ အခက်အခဲရှိရင်လည်း ပြောပါ၊ ငါ အားလုံး ဖြေရှင်းပေးမယ်"

သူ၏ အသံမှာ ပိုမို စိတ်အားထက်သန်လာသည်။

"မင်းရဲ့ ကုန်ပစ္စည်းတွေ ပိုလိုချင်တယ်။ အခုဆိုရင် ပရက်ရှပ်စ်က ဒါတွေပဲ စားတော့တာ"

သူ့ရဲ့ သားစားပင်က အစားအသောက် ဂျီးများတဲ့ အပင် ဖြစ်သွားပြီပေါ့။ ဖြစ်လည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။

သူ၏ အိမ်မွေးအပင်လေးက ဈေးကြီးသော အရသာကို ကြိုက်နှစ်သက်သွားသည့်အတွက် မိမိ၏ ဝန်ထမ်းပြဿနာကို ဖြေရှင်းပေးရန် ကမ်းလှမ်းနေသော ဒေမွန် ဗိုင်းကောင့်တစ်ယောက်၏ အဖြစ်အပျက်မှာ ရယ်စရာကောင်းလှသည်။

"အဲဒီပြဿနာတွေကြောင့် မဟုတ်ပါဘူး။ ထုတ်လုပ်မှု လုပ်ငန်းစဉ်မှာ အကန့်အသတ် ရှိနေလို့ပါ။ အလုပ်သမားနဲ့ ကုန်ကြမ်းတွေက အရေးမကြီးပါဘူး"

ငါ့ရဲ့ ကုန်ပစ္စည်းတွေကို စနစ် က ထိန်းချုပ်ထားတာလို့ ရှင်းပြရင် ငါ့ကို အရူးလို့ ထင်သွားမှာ မဟုတ်လား။

ဗက်စ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း သူ၏မျက်နှာမှာ ပဟေဠိတစ်ခုကို အဖြေရှာမရ ဖြစ်နေသူနှင့် တူနေသည်။

"ထုတ်လုပ်မှု လုပ်ငန်းစဉ်..." သူက ထိုစကားလုံး၏ ဖုံးကွယ်ထားသော အဓိပ္ပာယ်ကို စဉ်းစားနေသည့်အလား ဖြည်းဖြည်းချင်း ရွတ်လိုက်သည်။

"တော်တော်လေး... နည်းပညာဆန်တာပဲ"

သူ မယုံကြည်သေးမှန်း သိသာသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ ဖြေရခက်သည့် မေးခွန်းများကို ရပ်တန့်သွားပြီဖြစ်သည်။