အခန်း ၅၅ - လွတ်လပ်ခွင့်

"ဒီအနီးအနားမှာ ဘာလို့ အစွန်းရောက် နတ်ဆိုးတွေ မရှိတာလဲ? သူတို့က လူသားတွေရော၊ နတ်ဆိုးတွေကိုပါ မခွဲခြားဘဲ တိုက်ခိုက်နေကြတာ မဟုတ်ဘူးလား?"

"သူတို့က လူသားနိုင်ငံကို အမြဲတမ်း တိုက်ခိုက်နေတယ်လို့ ကျွန်တော် ကြားဖူးတယ်၊ ဒါဆိုရင် ဒီမှာလည်း တစ်ခုခုတော့ တိုက်ခိုက်တာမျိုး ရှိသင့်တာပေါ့?"

လိုလာက မျက်ခုံးတစ်ဖက် ပင့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘာလို့ မေးတာလဲ? သူတို့ ငါတို့ကို တိုက်ခိုက်စေချင်လို့လား?"

"မ-မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒီအတိုင်း သိချင်လို့ မေးကြည့်တာပါ။"

အက်စတာကတော့ အမြဲတမ်း ထိတ်လန့်တကြား နေထိုင်ခဲ့ရပေမဲ့ ဒီနေရာလေးကတော့... ဘေးကင်းလုံခြုံတယ်လို့ ခံစားရသည်။ လိုလာက အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ပြုံးလိုက်ရင်း—

"မင်းရဲ့မေးခွန်းနဲ့ ပတ်သက်ရင်တော့ အဖြေက ရှင်းပါတယ်။ အစွန်းရောက်တွေက ငါတို့နဲ့ ယှဉ်ရင် အရမ်းအားနည်းလွန်းလို့ပဲ။ လူသားတွေနဲ့ မတူတာက နတ်ဆိုးတွေဟာ ကိုယ့်ရဲ့ အားနည်းချက်ကို ကိုယ်သိကြတယ်။ အစွန်းရောက်တွေက ခုခံနိုင်စွမ်းမရှိတဲ့ ရွာတွေကို တိုက်ခိုက်တာ ဒါမှမဟုတ် ချုံခိုတိုက်ခိုက်တာမျိုးပဲ လုပ်ရဲတာ။အပြစ်သားမြို့တော် ကို တိုက်ရိုက်လာဖို့တော့ သူတို့ မဟန်ကြပါဘူး။"

အင်း... ဟုတ်တာပဲ။

"နားလည်ပြီ။"

လိုလာ ခေါ်ဆောင်လာသည့် လမ်းက မတ်စောက်သည့် တောင်ကုန်းတစ်ခုပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားသဖြင့် နိုဧမှာ အနည်းငယ် အမောဆို့သွားရသည်။ သို့သော် တောင်ထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည့်အခါ သူ၏ အသက်ရှူသံများ လုံးဝ ရပ်တန့်သွားရသည်။ မောပန်းခြင်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ အံ့သြမှင်သက်သွားခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူတို့ရှေ့တွင် သူ မြင်ဖူးသမျှထဲ၌ အလှပဆုံး သဘာဝရှုခင်းကြီး ဖြန့်ကျက်ထားသည်။

ကျယ်ပြောလှသော ပင်လယ်ပြင်ကြီးက မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းအထိ တည်ရှိနေပြီး ရေမျက်နှာပြင်မှာ ကြည်လင်လွန်းသဖြင့် ကောင်းကင်ယံကို မှန်တစ်ချပ်ကဲ့သို့ ရောင်ပြန်ဟပ်နေသည်။ ရေပြင်မှာ အလင်းရောင်များ ဖြာထွက်နေသကဲ့သို့ နက်မှောင်သော နီလာရောင်နှင့် ထူးဆန်းသော ငွေရောင်တို့ကြား အသွင်ကူးပြောင်းနေသည်။

ဒီနေရာက... အရမ်းလှတာပဲ။ ရေဆိုတာ ဒီလောက်အထိ လှပနိုင်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး။

သစ်ပင်ကြီးများက ထိုရှုခင်းကို ဝန်းရံထားပြီး သစ်ကိုင်းများမှာ ကောင်းကင်တွင် အေးအေးလူလူ လွင့်မျောနေသော တိမ်တိုက်များဆီသို့ လှမ်းတက်နေသကဲ့သို့ ရှိသည်။ တောင်ကုန်းတစ်ခုလုံးတွင် အမည်မသိ အပြာရောင်များ၊ ဖော်ပြရန် ခက်ခဲသော ခရမ်းရောင်များရှိသည့် တောပန်းလေးများက ကော်ဇောခင်းထားသကဲ့သို့ ဝေဆာနေသည်။

လေထုကိုယ်တိုင်ကပင် သန့်စင်လွန်းသဖြင့် ကြယ်စင်များကို ရှူရှိုက်နေရသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

"ဝါး... အရမ်းလှတာပဲ။"

လိုလာက သူ့ဘေးတွင် လာရပ်သည်။ သူမ၏ အမူအရာမှာ စောစောကကဲ့သို့ နောက်ပြောင်ကျီစယ်ခြင်းမျိုး မရှိတော့ဘဲ တည်ငြိမ်လေးနက်နေသည်။

နိုဧအနေဖြင့် အဓိပ္ပာယ်အတိအကျ မဖော်ဆောင်နိုင်သော အမူအရာမျိုးဖြင့် သူမက ပင်လယ်ပြင်ကို ငေးကြည့်နေသည်။ လွမ်းဆွတ်ခြင်းနှင့် ဝမ်းနည်းမှု ရောယှက်နေခြင်းလော? သို့မဟုတ် ဆုံးရှုံးမှုများကြားမှ မျှော်လင့်ချက်လော? သူ သေချာမသိသော်လည်း ၎င်းမှာ တစ်ခုခုတော့ အရေးပါနေမည်ဟု ခံစားမိသည်။

"ဒီပင်လယ်ကြီးက ငါ့ကို ဘာသတိရစေလဲ သိလား?"

သူမ ပြုံးလိုက်သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ် အပြုံးမှာ အားတင်းထားရပုံ ပေါ်သည်။

နိုဧက ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "မသိဘူး။"

"လွတ်လပ်မှု..."

ထိုစကားလုံးမှာ သူမ၏ ဆံပင်အနက်ရောင်များကို လွင့်စင်စေသော လေညင်းနှင့်အတူ တိုးညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လွတ်လပ်မှု။ ဘာဆီကနေလဲ?

လိုလာ၏ အမြဲတမ်း မြူဆွယ်တတ်သော ဟန်ပန်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး နိုဧ မမျှော်လင့်ထားသော ပုံစံမျိုး အစားထိုးဝင်ရောက်လာသည်။

ဒီနေရာက သူမအတွက် တစ်ခုခု အဓိပ္ပာယ်ရှိနေတာ ဖြစ်လိမ့်မည်။

နိုဧသည် သူမ၏ ဘေးတိုက်ပုံရိပ်ကို ငေးကြည့်မိသွားသည်။ သူမ၏ လှပသော ဦးချိုကွေးညွတ်ပုံ၊ နေရောင်ခြည်က သူမ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်နေပုံနှင့် အဆုံးမရှိသော ရေပြင်ကို ငေးကြည့်နေသည့် သူမ၏ ပတ္တမြားရောင် မျက်လုံးများထဲရှိ အားငယ်မှုများ...

မင်းက တကယ်တော့ ဘယ်သူလဲ လိုလာ?

ပင်လယ်ပြင်ကြီးက အဆုံးမရှိ ဖြန့်ကျက်ထားသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဘာကြောင့် ဤရှုခင်းကို လွတ်လပ်မှုနှင့် ခိုင်းနှိုင်းသည်ကို နိုဧ ခဏတာ နားလည်သွားသည်။ ပင်လယ်ပြင်သည် ခန့်ညားထည်ဝါပြီး ကျယ်ပြောလှကာ မည်သည့်အတားအဆီးမျှမရှိဘဲ လွတ်လပ်စွာ စီးဆင်းနေသည်။

အဝေးရှိ တိမ်တိုက်များကြားတွင် ဝဲပျံနေသော ငှက်ကလေးများ၏ အသံကြောင့် သူ၏ အတွေးများ ပြတ်တောက်သွားသည်။

ဒီနေရာက ပြီးပြည့်စုံလွန်းသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု သူက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "ဒါကို ကျွန်တော့်ကို ပြပေးလို့။"

ပြီးတော့... မြူဆွယ်နေတဲ့ ဟန်ပန်တွေကို ခဏတာ ဖယ်ခွာပေးလို့။

လိုလာက သူ့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်။ သူမ၏ ပုံမှန်အပြုံးများ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသော်လည်း ယခင်ကထက် ပို၍ နူးညံ့နေသည်—

"သတိထား!"

သူမ၏ နှုတ်ခမ်းဖျားမှ သတိပေးသံ ဟိန်းထွက်လာပြီး သူတို့ပတ်ပတ်လည်တွင် နီရဲသော အလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

နိုဧအနေဖြင့် ဘာမှလုပ်ရန် အချိန်မရလိုက်ဘဲ ဇဝေဇဝါဖြစ်ကာ တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားသည်။ သူ၏ တုံ့ပြန်မှုများမှာလည်း သူ့ခေါင်းဆီသို့ တိုးဝင်လာသော အန္တရာယ်ကို သတိပြုမိရန် အလွန်နှေးကွေးနေသည်။

ဘာ—

မီးလုံးကြီးတစ်လုံးက သူ မီလီစက္ကန့်အနည်းငယ်အလိုက ထိုင်နေခဲ့သော နေရာကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။ ၎င်းသည် လိုလာ တည်ဆောက်လိုက်သော အကာအကွယ်အတားအဆီးကို အရှိန်နှင့် ဝင်တိုက်မိပြီး နီရဲသော မီးတောက်များက တောင်ကုန်းတစ်ခုလုံးကို ငရဲမီးများကဲ့သို့ လင်းထိန်သွားစေသည်။

ထိုအကာအကွယ်အတားအဆီးမှာ သုံးစက္ကန့်ခန့် ခံပြီးနောက် မီးလုံးကြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ?"

နိုဧမှာ အမြန်ကုန်းထပြီး တိုက်ခိုက်သူများကို လိုက်လံရှာဖွေလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ကို တိုက်ခိုက်နေတာလား? ဘာလို့လဲ?"

လိုလာ၏ အသွင်ပြောင်းလဲမှုမှာ ချက်ချင်းဖြစ်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။ နောက်ပြောင်တတ်သော ဆပ်ကျူးဘတ်စ်၏ မျက်နှာတွင် နူးညံ့သော အပြုံးများ မရှိတော့ချေ။

သူမ၏ ပတ္တမြားရောင် မျက်လုံးများမှာ တိုက်ခိုက်သူများကို တစ်စစီ ဆွဲဖြဲပစ်ချင်သည့်အလား ဒေါသမာန်များဖြင့် တောက်လောင်နေသည်။ သူမက တောအုပ်ဆီသို့ စူးစိုက်ကြည့်နေစဉ် အမြီးမှာလည်း နောက်ဘက်၌ တဖျပ်ဖျပ် ခါယမ်းနေသည်။

"အစွန်းရောက်တွေ တိုက်ခိုက်တာပဲ။ သူတို့နဲ့ ဆုံရတာ ငါတို့ ကံဆိုးတာပဲ၊ အထူးသဖြင့် ဒီလောက် အားကောင်းတဲ့ အုပ်စုမျိုးနဲ့ပေါ့။"

နိုဧ၏ သွေးများမှာ တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်သွားသည်။

သူ၏ စိတ်က ချက်ချင်းပင် ထွက်ပြေးရန် လမ်းစကို ရှာလိုက်သည်။ မည်သည့် အန္တရာယ်ကိုမဆို လွတ်မြောက်စေနိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော အားကိုးရာမှာ 'စနစ်' ပင် ဖြစ်သည်။

'စနစ်... ငါ့ကို အခုချက်ချင်း ဒီကနေ တယ်လီပို့လုပ်ပေး။ တကယ့်ကမ္ဘာကို ပြန်သွားချင်ပြီ။ ဒီနတ်ဆိုးတွေ ကိစ္စ သူတို့ဘာသာသူတို့ ရှင်းကြပါစေ။'

[စိတ်မကောင်းပါဘူး အရှင်၊ ဒီလိုလုပ်ဖို့ ဆိုင်အတွင်းမှာပဲ ခွင့်ပြုထားပါတယ်။]

'တောက်! စနစ်... ဒီလောက် အရေးကြီးတဲ့ အချက်ကို အရင်ကတည်းက ပြောထားသင့်တာပေါ့!'

[အရှင်မှ မမေးတာ။]

သူ စိတ်ထဲမှ ကြိမ်ဆဲလိုက်သော်လည်း စနစ်နှင့် ငြင်းခုံနေခြင်းမှာ အပိုအလုပ်မှန်း သိသဖြင့် လက်ရှိအန္တရာယ်ကိုသာ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။

"အားကောင်းတဲ့ အုပ်စု... ဆိုလိုတာက မင်း သူတို့ကို မကိုင်တွယ်နိုင်ဘူးလား?"

တောအုပ်ထဲမှ လူရိပ်သုံးခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူတို့၏ နီရဲသော ဝတ်ရုံများမှာ လေထဲတွင် တဖျပ်ဖျပ် လွင့်နေသည်။ နိုဧအနေဖြင့် သူတို့ပတ်ပတ်လည်ရှိ မာနစွမ်းအင်များမှာ အလွန်သိပ်သည်းနေသည်ကို ခံစားနေရသည်။ သုံးယောက်စလုံး၏ စွမ်းအားက လိုလာနှင့် ရင်ဘောင်တန်းနိုင်ပုံ ရသည်။ ဤမျှ အကွာအဝေးမှပင် သူတို့၏ စွမ်းအားက သူ၏ အသိစိတ်ကို ဖိနှိပ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

"ငါ ကိုင်တွယ်နိုင်ပါတယ်" ဟု လိုလာက ဆိုသည်။

"ဒါပေမဲ့ ငါက မာစတာမှော်ဆရာ ဖြစ်ပြီး ဟိုမှာက ကျွမ်းကျင်တဲ့မှော်ဆရာ သုံးယောက် ရှိနေတယ်။ ငါ သူတို့ကို အပြည့်အဝ တိုက်ခိုက်မှရမယ်၊ မဟုတ်ရင် အခက်တွေ့လိမ့်မယ်။"

"ဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ?" နိုဧ တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်သည်။

"ဆိုလိုတာက ငါ့ရဲ့ မှော်ပညာက... ပြင်းထန်လိမ့်မယ်။ တိုက်ပွဲဖြစ်နေချိန်မှာ မင်းကို ငါ ကာကွယ်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

ထိုစကားလုံးများမှာ သူ၏လည်ပင်းကို သေဒဏ်ပေးသည့် ကြိုးကွင်းကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

နိုဧ ဘာမှမစဉ်းစားနိုင်ခင်မှာပင် အစွန်းရောက်များက စတင်ချဉ်းကပ်လာကြသည်။ သူတို့၏ လက်ချောင်းများကြားတွင် အဆောက်အအုံများကို ဖြိုချနိုင်ပြီး တောင်များကို မှောက်လှန်နိုင်ကာ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း သူ့ကို သတ်ပစ်နိုင်သည့် မှော်စွမ်းအင်များ တောက်လောင်နေသည်။

နိုဧ၏ ပါးစပ်မှာ သဲကန္တာရကဲ့သို့ ခြောက်ကပ်သွားသည်။ သူ မသေချင်သေးပါ။ အကြောင်းမှာ ဤကမ္ဘာတွင် သေဆုံးရခြင်း၏ ပြစ်ဒဏ်မှာ အလွန်ပြင်းထန်လှပြီး သေဆုံးခြင်း၏ နာကျင်မှုကို သုံးဆခန့် ခံစားရမည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

"တောင်းပန်ပါတယ် လူသားလေး" လိုလာက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ မှော်စွမ်းအင်များမှာ မုန်တိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ပတ်ပတ်လည်တွင် စုစည်းလာနေသည်။

နိုဧမှာ ဘေးမှ ဆပ်ကျူးဘတ်စ်ကို ကြည့်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်မိသွားသည်။ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာနှင့် အသံနေအသံထားအရ သူမ ပြောသည်မှာ အမှန်ပင်။

ဒါ... ငါ့ကို အမြဲတမ်း မြူဆွယ်ဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ ဆပ်ကျူးဘတ်စ် ဟုတ်ရဲ့လား?