အခန်း (၄၉) - အေမီကို ပါးရိုက်ခြင်း (မျက်နှာပျက်စေခြင်း)

"အီသန်... နေဦး!"

သူမ သူ့နောက်ကို အပြေးလိုက်လာချိန်မှာ လူအုပ်ကြီးက ပင်လယ်နီကြီး နှစ်ခြမ်းကွဲသွားသလို ဖယ်ပေးလိုက်ကြသည်။

ဂျေဆန်ဆီကရတဲ့ လက်ဆောင်ဖြစ်ပုံရတဲ့ သူမရဲ့ တန်ဖိုးကြီး ဒီဇိုင်နာဖိနပ်လေးတွေက ကြမ်းပြင်နဲ့ ထိပြီး တကောက်ကောက် မြည်နေတယ်။

မိကျောင်းမျက်ရည်တွေ လာတော့မယ်။

အီသန်က ဆိုင်တံခါးဝမှာ ရပ်လိုက်သည်။ သူ့ရှေ့က ထွက်ပေါက်ဟာ လွတ်မြောက်ရာ နိဗ္ဗာန်ဘုံလို ရှိနေပေမဲ့ အေမီ့ရဲ့ အသံကြောင့် သူ တုံ့ဆိုင်းသွားခဲ့ရသည်။

'လှည့်မကြည့်နဲ့။ ဆက်လျှောက်သွားစမ်း။ သူမကို အခွင့်အရေး မပေးနဲ့ အီသန်!'

ဒါပေမဲ့ အသက် ၁၆ နှစ်အရွယ် နှလုံးသားတွေက ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်မှုကို နားထောင်ခဲလှပါတယ်။

အေမီ အမှီလိုက်လာသည်။

"ဘာလို့ ငါ့အပေါ် ဒီလောက်တောင် အေးစက်နေရတာလဲ?"

သူမရဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေက သူ့ရဲ့ လွတ်နေတဲ့ လက်တစ်ဖက်ကို ရင်းရင်းနှီးနှီး လာဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"ငါ တစ်ခုခု မှားလုပ်မိလို့လား?"

ဒီအထိအတွေ့။ ဒါက ငါ့အပေါ် ဘယ်လောက် သက်ရောက်မှုရှိလဲဆိုတာ သူမ ကောင်းကောင်းသိတယ်။

အီသန်ရဲ့ စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှုဟာ လေထဲက ဖယောင်းတိုင်မီးလို တုန်လှုပ်သွားသည်။

သူမ အသားအရေရဲ့ နွေးထွေးမှု၊ ရင်းနှီးနေတဲ့ ရေမွှေးနံ့၊ အပြစ်ကင်းစင်ဟန် ဆောင်ထားတဲ့ မျက်ဝန်းဝိုင်းလေးတွေနဲ့ သူ့ကို ကြည့်နေပုံတွေက သူ့ဆီကို လှိုင်းလုံးတွေလို ရိုက်ခတ်လာတော့သည်။

'ငါ နားလည်မှု လွဲနေတာများလား? ဂျေဆန်က တကယ်ပဲ သူငယ်ချင်း သက်သက်လား? ဒါမှမဟုတ်—'

"ငါ တစ်ပတ်လုံး မင်းဆီ မက်ဆေ့ခ်ျတွေ ပို့နေတာလေ" သူမက ဆက်ပြောသည်၊ အသံက ပိုးသားလေးလို နူးညံ့နေသည်။ "မင်းကတော့ မပြန်သလောက်ပဲ။ အခုကျတော့လည်း... ငါ့ကို သူစိမ်းတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံနေပြန်ပြီ။"

သူမရဲ့ လက်မလေးက သူ့လက်ဆစ်တွေကို အသာအယာ ပွတ်သပ်နေသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ သုံးပတ်တာ ကာလတုန်းက သူ့နှလုံးခုန်နှုန်းကို မြန်စေခဲ့တဲ့ အမူအရာလေးပေါ့။

သူမ တော်တယ်၊ တကယ်ကို တော်တာ။

အီသန်ရဲ့ ပါးစပ်က ပွင့်ဟလာပြီး တောင်းပန်စကား ပြောဖို့ ပြင်လိုက်သည်။ လက်ထဲက စျေးကြီးတဲ့ ဈေးဝယ်အိတ်တွေဟာ အောင်နိုင်မှုထက် အားနာစိတ်ကြောင့် ပိုပြီး လေးလံလာသလို ခံစားရသည်။

"အေမီ... ငါ—"

နောဧရဲ့ တံတောင်က သူ့နံဘေးကို လာတွန်းလိုက်သည်။

သိသာရုံလေး တွန်းလိုက်တာ ဖြစ်ပေမဲ့ အေမီ ဖန်တီးထားတဲ့ မှော်ဆွဲဆောင်မှုထဲကနေ အီသန်ကို နိုးထလာစေဖို့ လုံလောက်ခဲ့သည်။

ဟုတ်သားပဲ။ ငါတို့ ဘာကြောင့် ဒီကို လာတာလဲဆိုတာ မှတ်ထားရမယ်။

"ငါ အလုပ်များနေလို့ပါ" ဟု အီသန်က နောက်ဆုံးတွင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ အသံကတော့ သူတကယ် ခံစားနေရတာထက် ပိုပြီး တည်ငြိမ်နေသည်။

"ဘာတွေ အလုပ်များနေလို့လဲ?" အေမီက သူတို့ကြားက အကွာအဝေးကို ကျဉ်းမြောင်းအောင် တစ်လှမ်း တိုးကပ်လာသည်။ "ငါ့ကို တစ်ခါမှ မပြောပြဖူးတဲ့ မင်းရဲ့ မိသားစု စီးပွားရေးတွေလား? မင်း ငါ့ကို အတည်မတွက်ဘူးလား?"

'ဟော... လာပြီ။ တကယ့် မေးခွန်း။ သူ (အီသန်) မှာ ပိုက်ဆံ ဘယ်လောက်ရှိသလဲ ဆိုတာပဲ' နောဧက ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် တွေးလိုက်သည်။

ဒီကောင်မလေးက ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ရွှေတူးရတာကိုတော်တော် ဝါသနာပါတာပဲ။

"တခြား အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေလည်း ရှိသေးတာပေါ့။"

အီသန်က သူ့လက်ကို သူမလက်ထဲကနေ အသာအယာ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

"အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေ။"

အေမီရဲ့ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ မျက်နှာဖုံးက ခဏလေးအတွင်းမှာတင် ပျက်ယွင်းသွားသည်။

'သူမက ငါ့ကို လွမ်းလို့ မေးနေတာ မဟုတ်ဘူး။ ပိုက်ဆံနံ့ ရနေလို့ မေးနေတာပဲ။'

"ငါတို့ စကားခဏလောက် ပြောလို့ ရမလား?"

"နှစ်ယောက်တည်းလေ။ အရင်တုန်းကလိုမျိုး?"

ဆိုင်ထဲက အဖွဲ့သားတွေကတော့ တိရစ္ဆာန်ရုံက ပရိသတ်တွေလို မှန်မှာ မျက်နှာကပ်ပြီး အကဲခတ်နေကြသည်။

ဂျေဆန်ရဲ့ မျက်နှာပေးဟာလည်း မာန်တက်နေတဲ့ ပုံစံကနေ တကယ် စိုးရိမ်နေတဲ့ ပုံစံကို ပြောင်းသွားသည်။

သူ့နယ်မြေကို တစ်ယောက်ယောက်က လာခြိမ်းခြောက်နေပြီ။ အီသန်က သူမကို သူ့ဆီကနေ ပြန်လုသွားနိုင်တယ်ဆိုတာ သူ တစ်ခါမှ မကြုံဖူးတဲ့ ကိစ္စပဲ။ အရင်ကဆို သူ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို လုယူလိုက်ပြီဆိုရင် သူ ပြန်မဖြတ်မချင်း ထိုမိန်းကလေးက သူ့အနားမှာပဲ ရှိနေမြဲလေ။

"အဲ့ဒါက အကြံကောင်း မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်တယ်" အီသန်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲ?" အေမီရဲ့ အသံက အနည်းငယ် မြင့်လာသည်။ "အီသန်၊ ငါတို့ အဆင်ပြေကြတာပဲ။ အမြဲတမ်း အဆင်ပြေခဲ့ကြတာပဲလေ။"

သူမရဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားကြောင့် နောဧ ရယ်တောင် ရယ်ချင်သွားသည်။

'ဘယ်တုန်းက သုံးပတ်တာ ကာလက အမြဲတမ်း ဖြစ်သွားရတာလဲ?'

"ငါတို့ တကယ် အဆင်ပြေခဲ့လို့လား?"

အေမီရဲ့ မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်သွားသည်။ လုံခြုံလှပြီလို့ ထင်ထားတဲ့ ရေပြင်ထဲမှာ အန္တရာယ်ရှိနေပြီဆိုတာကို သူမ အာရုံခံမိသွားသည်။

"မင်း ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ?" သူမ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

သူမရဲ့ သစ္စာဖောက်မှုကို သိရှိပြီးနောက်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အီသန်က သူမကို သေသေချာချာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

'သူမ သရုပ်ဆောင်နေတာပဲ။'

"ဆိုလိုတာက... ငါတို့ လိုချင်တာချင်း မတူကြဘူးလို့ ထင်တယ်" ဟု သူက နောက်ဆုံးတွင် ပြောလိုက်သည်။

"လိုချင်တာချင်း မတူဘူး?"

သူမက စကားကြားထဲမှာ လှောင်သလို ရယ်လိုက်သည်။ "ဥပမာ ဘာမျိုးလဲ?"

အီသန်က ဈေးဝယ်အိတ်တွေကို မြှောက်ကိုင်လိုက်သည်။ သူမဆီကို ပြန်မသွားမိဖို့ သူ့ကိုယ်သူ ကာကွယ်ထားတဲ့ သံချပ်ကာတွေလို ထိုအိတ်တွေရဲ့ အလေးချိန်ကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဥပမာ... သစ္စာရှိမှုမျိုးပေါ့။"

တည့်တည့် ထိမှန်သွားပြီ။

အေမီရဲ့ မျက်နှာ ဖြူဖျော့သွားသည်။ ထိုစကားလုံးက သူမကို ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ ရိုက်နှက်လိုက်သလို ခံစားရစေပြီး သူမ ငြင်းလို့မရတဲ့ လျှို့ဝှက်အဓိပ္ပာယ်တွေ ပါဝင်နေသည်။

"သ-သစ္စာရှိမှု?" သူမ အသံက လည်ချောင်းထဲမှာ တစ်နေသည်။ "မင်း... မင်း ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ?"

'သူမ သိတယ်။ ငါ ဘာကို ပြောနေသလဲဆိုတာ သူမ ကောင်းကောင်းကြီး သိတယ်။'

"ပြီးခဲ့တဲ့ သောကြာနေ့က ညစာကို အရသာရှိရှိ စားနိုင်ခဲ့မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်" အီသန်က အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်သည်။ "အဲ့ဒီ စားသောက်ဆိုင်က... တော်တော် စျေးကြီးတယ်လို့ ငါ ကြားတယ်လေ။"

အနိုင်ရသွားပြီ။

အေမီရဲ့ မျက်နှာက သွေးမရှိသလို ဖြူဆော့သွားသည်။ သူမ ပါးစပ်က ဘာမှ ထွက်မလာတော့ဘဲ ငြင်းရမလို၊ ဝန်ခံရမလို ဖြစ်နေတော့သည်။

ဆိုင်ထဲမှာတော့ သတင်းတွေက တောမီးလို ပျံ့သွားပြီး အဖွဲ့သားတွေလည်း အခြေအနေ မကောင်းတော့ဘူးဆိုတာကို သိသွားကြသည်။

"အီသန်၊ ငါ ရှင်းပြလို့ ရပါတယ်—"

"မလိုတော့ဘူး။"

"ဂျေဆန်နဲ့ မင်း ပျော်ရွှင်နိုင်ပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်။"

ပြောလိုက်ပြီ။ အခုတော့ နောက်ပြန်လှည့်လို့ မရတော့ဘူး။

အေမီ စိတ်ကူးနဲ့ တည်ဆောက်ထားတဲ့ ကမ္ဘာကြီးဟာ မျက်စိရှေ့တင် ပြိုလဲသွားသည်။ သူမ လုံခြုံအောင် ဖုံးကွယ်ထားပြီလို့ ထင်ထားတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်က လူပုံအလယ်မှာ ပေါ်သွားခဲ့ပြီ။

"မင်း ထင်သလို မဟုတ်ပါဘူး—"

"ငါ ထင်သလို အတိအကျပါပဲ။"

အီသန် ထွက်ပေါက်ဘက်ကို လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။

"နှုတ်ဆက်ပါတယ် အေမီ။"

သူတို့ ထွက်လာချိန်မှာ နောဧက မျက်လုံးထောင့်ကနေ ဆိုင်မှန်ထဲက မြင်ကွင်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

အေမီက ခဏလောက် တောင့်နေပြီးမှ မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာ တစ်ခုခုကို လုပ်လိုက်ပြန်သည်။

သူမက ဂျေဆန်ဘက်ကို လှည့်ပြီး အီသန်ကို ဆွဲဆောင်ခဲ့တဲ့ အပြစ်ကင်းစင်တဲ့ အမူအရာမျိုးနဲ့ပဲ သူ့လက်ကို သွားဆွဲပြန်သည်။

ဒုတိယအကျော့ပေါ့။ ကြည့်ရအောင်... ပလေးဘွိုင်းတစ်ယောက်က အသုံးမကျတော့တဲ့ ပစ္စည်းကို ဘယ်လို ကိုင်တွယ်မလဲဆိုတာ။

ဂျေဆန်ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုက ချက်ချင်းပင်။

သူက နောက်ကို ဆုတ်လိုက်ပြီး ရွံရှာတဲ့ ပုံစံနဲ့ ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ သူပြောတဲ့ စကားတွေကို နောဧ မကြားရပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ဟန်အမူအရာက အားလုံးကို ဖော်ပြနေသည်။

သစ္စာဖောက်တဲ့သူကို ဘယ်သူမှ မကြိုက်ဘူး။ လူလိမ်အချင်းချင်းတောင် စံနှုန်းဆိုတာ ရှိသေးတာပဲ။

ဂျေဆန် လှည့်ထွက်သွားချိန်မှာတော့ အေမီ့ရဲ့ မျက်နှာလေး ရှုံ့မဲ့သွားပြီး သူငယ်ချင်းအုပ်စုအလယ်မှာ သူမ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ကျန်တဲ့ မိန်းကလေးတွေကတော့ ဖုန်းတွေကိုယ်စီ ထုတ်ပြီးတော့ ဒီသတင်းကို လူမှုကွန်ရက်ပေါ် တင်ဖို့ အလုပ်ရှုပ်နေကြပြီ။

မိနစ် ၁၀ မပြည့်ခင်မှာတင် ဘုရင်မဘဝကနေ အပယ်ခံဘဝကို ရောက်သွားတာပဲ။ စံချိန်သစ်ပဲဟေ့။

ကုန်တိုက်အပြင်ဘက် ရောက်တော့ အီသန်က တိတ်ဆိတ်နေရာကနေ စကားစပြောလာသည်။

"ကျေးဇူးပါ အကို။ ဒီအတွက် ကျွန်တော် တကယ် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

သူ့အသံထဲမှာ ကျေးဇူးတင်စိတ်နဲ့အတူ တခြားခံစားချက်တစ်ခုလည်း ပါနေသည်။

စိတ်သက်သာရာ ရသွားတာမျိုး ဖြစ်မယ်။

ဒီကလေး နောက်ဆုံးတော့ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ရင်ဆိုင်နိုင်သွားပြီ။ ဖြစ်သင့်တာ ကြာလှပြီ။

နောဧ မှာထားတဲ့ တက္ကစီဆီကို ရောက်သွားကြသည်။ အီသန်က တံခါးနားမှာ ရပ်လိုက်ပြီး...

"ဒါဆို... ဒါတွေကို ဘယ်တော့ ပြန်ပေးရမလဲ?" သူက ဈေးဝယ်အိတ်တွေကို အားနာနာနဲ့ ညွှန်ပြသည်။ "ဆိုလိုတာက... ပြေစာရှိရင် ပစ္စည်းပြန်လဲလို့ ရသေးတယ် မဟုတ်လား?"

ပြန်ပေးမယ်? အို... အပြစ်ကင်းစင်လိုက်တဲ့ ငါ့ညီလေးရယ်။

နောဧ ဝါးခနဲ ရယ်ချလိုက်သည်။

ဘေးနားက ဖြတ်သွားတဲ့ လူတွေတောင် လှည့်ကြည့်ရလောက်တဲ့အထိ သူ အားရပါးရ ရယ်မောနေမိသည်။

"ပြန်ပေးမယ် ဟုတ်လား?" သူ မျက်ရည်ထွက်တဲ့အထိ ရယ်နေတုန်းပဲ။ "အီသန်... အဲ့ဒီဖုန်းက မင်းအတွက်ပဲ။"

ဆယ်ကျော်သက်လေးရဲ့ မျက်နှာမှာ ဇဝေဇဝါဖြစ်မှု၊ မယုံကြည်နိုင်မှုနဲ့ နောက်ဆုံးမှာ အံ့ဩတုန်လှုပ်မှုတွေ အစီအရီ ပေါ်လာသည်။ "ကျွန်တော့်အတွက်? ဒါပေမဲ့ ဒါက... ပိုက်ဆံတွေ အများကြီးလေ။"

နောဧက ဖုန်းဘူးတစ်ဘူးကို ထုတ်ပြီး အီသန်ရဲ့ တုန်ရင်နေတဲ့ လက်ထဲကို ထည့်ပေးလိုက်သည်။

"ရော့... ယူထားလိုက်။ ဒါ လက်ဆောင်ပဲ။ မင်းက ဒါတွေကို ဝယ်ခဲ့တယ်လို့ ပြောပြီးတော့ ကျောင်းသွားရင် ဖုန်းမပါရင် မကောင်းဘူး မဟုတ်လား?"

"ဒါ တကယ့်ကို ရူးစရာကြီးပဲ" အီသန်က တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ "အကိုက ကျွန်တော့်ကို ဒေါ်လာ တစ်ထောင်တန် ဖုန်းတစ်လုံးကို ဒီတိုင်း... ဝယ်ပေးလို့ မရဘူးလေ!"

"ဝယ်ပေးပြီးပြီပဲဥစ္စာ။" နောဧရဲ့ အပြုံးက ကုန်တိုက်တစ်ခုလုံးကို လင်းထိန်သွားစေနိုင်လောက်သည်။

အီသန်က ထိုဖုန်းဘူးကို ပေါက်ကွဲတော့မယ့် ပစ္စည်းတစ်ခုလို စိုက်ကြည့်နေသည်။

"ဒါပေမဲ့ ဘာလို့လဲ?"

'ဘာလို့လဲဆိုတော့ အခုနက မြင်ကွင်းကို ကြည့်လိုက်ရတာ သုံးလိုက်ရတဲ့ ပြားတိုင်းနဲ့ တန်လို့ပေါ့။ မင်းရဲ့ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ရင်ဆိုင်ရဲတဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို မြင်လိုက်ရတာက ဘာနဲ့မှ မလဲနိုင်လို့ပေါ့။'

"ဘာလို့လဲဆိုတော့... ဒါက မိသားစုဆိုတာမျိုးပဲလေ" နောဧက ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပဲ ပြောလိုက်သည်။ "လိုအပ်တဲ့ အချိန်မှာ ငါတို့ အမြဲတမ်း ရှိနေပေးရမယ်။"

အီသန်က ဖုန်းဘူးကို ခိုင်ခိုင်မာမာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

သခင်လေး တစ်ယောက်ကို တရားဝင် မွေးဖွားပေးလိုက်ပြီ။

"ဟဲလို... ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ကြည်နူးစရာ အချိန်လေးကို နှောင့်ယှက်မိလို့ အားနာပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ လမ်းပိတ်နေပြီဗျ။ အထဲကို ဝင်ကြတော့မလား?" တက္ကစီဆရာက မှန်ချပြီး လှမ်းပြောလိုက်တော့သည်။