အခန်း (၄၆) - အန်တီမေတို့မိသားစုနှင့်အတူ နေ့လယ်စာစားခြင်း

မကြာမီမှာပင် ဟင်းလျာများ အဆင်သင့်ဖြစ်သွားသည်။ ဧည့်ခန်းတွင် နောဧတစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ အန်တီမေ၏ မျက်နှာမှာ မုန်တိုင်းတိမ်တောင်များ မှိုင်းညို့လာသကဲ့သို့ နက်မှောင်သွားတော့သည်။

"အမလေး... ဒီကောင်လေးကတော့! ဘယ်လောက်တောင် ရိုင်းလိုက်သလဲ။ အဲ့ဒီ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ ဂိမ်းတွေကိုပဲ အမြဲဆော့နေတာ!"

သူမ၏အသံမှာ မိခင်တစ်ဦး၏ ဒေါသနှင့်အတူ အပေါ်ထပ်သို့ ပျံ့လွင့်သွားသည်။

"ဟင်းတွေပြင်နေတုန်းမှာ အကို့ကိုတောင် အဖော်မလုပ်ပေးဘူး!"

စတင်တော့မည်။ ဆုံးမစာတွေလာတော့မည်။ သနားစရာ အီသန်။

"အီသန်! အောက်ကို ဆင်းလာခဲ့စမ်း!"

ထိုဟိန်းဟောက်သံမှာ သေသူကိုပင် နိုးထစေနိုင်လောက်သည်။

နောဧသည် ကိုယ်ချင်းစာစိတ်ဖြင့် မျက်နှာလွှဲလိုက်မိသည်—ကွယ်လွန်သူ မိခင်ဖြစ်သူထံမှလည်း ဤကဲ့သို့သော ဆင့်ခေါ်မှုမျိုးကို သူ ကြုံဖူးခဲ့သည်မဟုတ်ပါလား။

အီသန် ဆင်းလာသည့် လေးလံသော ခြေသံများကို လှေကားပေါ်မှ ကြားလိုက်ရသည်။ သူ၏မျက်နှာတွင် သေဒဏ်ချမှတ်ခံရသူတစ်ဦးကဲ့သို့ စိတ်လျှော့လိုက်သည့် အရိပ်အယောင်များ အထင်အရှားပင်။

"သားက အကို့ကို—"

"ဦးလေးစမစ် ရော အန်တီ?" နောဧက အန်တီမေ၏ ဒေါသမုန်တိုင်းကို လမ်းလွှဲရန် ကြားဖြတ်မေးလိုက်သည်။

"သူ အလုပ်က မပြန်သေးဘူးလား?"

တောင်းပန်ပါတယ် အန်တီ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီကောင်လေးကို အန်တီ့ဒေါသရန်ကနေ ကယ်မှဖြစ်မယ်။

အန်တီမေ၏ ဆုံးမစကားများ တစ်ဝက်တစ်ပျက်မှာတင် ရပ်တန့်သွားသည်။

"ပြန်လာပြီလေ။ အခုဆို ရောက်တော့—"

အိမ်ရှေ့တံခါးမှာ အချိန်ကိုက်ပင် ပွင့်သွားတော့သည်။

"မိန်းမ... ငါ ပြန်လာပြီ!" ဦးလေးစမစ်၏ အသံ အိမ်ထဲသို့ ပျံ့လွင့်လာသည်။

သူ အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာသည်။ ဝတ်စုံအင်္ကျီကို လက်တစ်ဖက်တွင် ချိတ်ထားသည့် ပုံစံမှာ အောင်မြင်လာသည့် စီးပွားရေးသမားတစ်ဦးနှင့် တူလှသည်။

အသက်အရွယ် အသင့်အတင့်ရှိပြီဖြစ်သော်လည်း ဦးလေးစမစ်သည် ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ဆဲဖြစ်ရာ သူနှင့် ရွယ်တူအမျိုးသားအများစု ကြုံတွေ့ရလေ့ရှိသော 'ရုံးထိုင်ဗိုက်' မျိုး မရှိပေ။

သူ၏ အပြုံးက တစ်အိမ်လုံးကို တောက်ပသွားစေသည်။

"နောဧလား?" သူ၏မျက်လုံးများမှာ စစ်မှန်သော ဝမ်းမြောက်မှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားသည်။

"မတွေ့တာ တော်တော်ကြာပြီပဲ! နေကောင်းလား သားကြီး?"

ဦးလေးစမစ်သည် အခန်းကို သုံးလှမ်းတည်းနှင့် ဖြတ်လျှောက်လာပြီး နောဧကို ကျိုးကြေမတတ် ဖက်လိုက်သည်။

"ကြည့်စမ်း!"

စမစ်သည် နောဧကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆွဲကာ ဂုဏ်ယူနေသော ဖခင်တစ်ဦးကဲ့သို့ သေချာကြည့်နေသည်။

"သား ကြည့်ရတာ အဆင်ပြေပုံပဲ။ တကယ်ကို အဆင်ပြေနေတာ။ သားရဲ့ လုပ်ငန်းသစ်အကြောင်း ကြားပါတယ်၊ အခြေအနေ ကောင်းနေပုံရတယ်နော်?"

"ဟဲဟဲ... အဲ့ဒီလိုပါပဲ။ အခုတလော စီးပွားရေးလေး နည်းနည်း တက်လာလို့ပါ" ဟု နောဧက ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသည့်အတိုင်း ဖြေလိုက်သည်။

"အခုမှ အမြတ်လေးတွေ ပြန်မြင်ရတာပါ။"

"ဒါပေါ့... အဲ့ဒီလို ကြားရတာ ဝမ်းသာတယ်!" စမစ်က သူ၏ပုခုံးကို အားရပါးရ ပုတ်လိုက်သည်။

"ဇွဲရှိရင် အောင်မြင်တာပဲ။ သား လုပ်နိုင်မယ်ဆိုတာ ဦးလေး အမြဲယုံကြည်ပြီးသား။"

အီသန်က ထောင့်တစ်နေရာမှ မျက်လုံးလှန်ပြလိုက်သော်လည်း ဖခင်ဖြစ်သူ ရောက်လာသောအခါ သူပင်လျှင် အနည်းငယ် ပေါ့ပါးသွားပုံရသည်။

ဦးလေးစမစ်တွင် မည်သည့်အခြေအနေကိုမဆို ပြေလည်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်သည့် သဘာဝဆွဲဆောင်မှုမျိုး ရှိသည်။

"လက်ဆေးလိုက်ဦးရှင်" ဟု အန်တီမေက မီးဖိုချောင်မှ လှမ်းအော်သည်။ "နေ့လယ်စာ ပြင်နေပြီ။"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ခင်ဗျာ!" စမစ်က နောဧကို မျက်မှိတ်ပြလိုက်သည်။

"စားဖိုမှူးကို ဘယ်တော့မှ စောင့်မခိုင်းနဲ့။ အိမ်ထောင်သည်ဘဝရဲ့ ပထမဆုံး စည်းကမ်းပဲ။"

အချို့အရာတွေက ဘယ်တော့မှ မပြောင်းလဲဘူး။ တော်ပါသေးရဲ့။

ဦးလေးစမစ် လက်ဆေးရန် ထွက်သွားသောအခါ မိသားစုလေထုမှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ အန်တီမေ၏ ဒေါသများ အရည်ပျော်သွားပြီး အပြုံးလေးတစ်ခု ဝင်လာသည်။

အီသန်ပင်လျှင် ဖခင်ဖြစ်သူ အိမ်ရောက်နေသဖြင့် အရင်ကလောက် မတင်းမာတော့ပေ။

"ကဲ... အားလုံး လာကြ!"

အန်တီမေသည် မီးဖိုချောင်မှ အငွေ့တထောင်းထောင်းထနေသည့် ဟင်းပွဲကြီးကို သယ်ဆောင်လာသည်။

"ထမင်း အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီ!"

နောဧသည် ချောကလက်ဘူးလေးကို ကိုင်ကာ ထမင်းစားခန်းသို့ သူတို့နောက်မှ လိုက်သွားခဲ့သည်။ မိမိကို စောင့်ကြိုနေမည့် မေးခွန်းထုတ်မှုများနှင့် နွေးထွေးမှုများကို ရင်ဆိုင်ရန် အသင့်ပြင်ထားသည်။

ထမင်းစားခန်းထဲတွင် မိသားစု ထမင်းဝိုင်းတစ်ခု၏ ပျော်ရွှင်ဖွယ် ဆူညံမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ကြွေပန်းကန်ပေါ်တွင် ရတနာလေးများသဖွယ် စီထားသော ကော်ပြန့်ထုပ်လေးများမှ အငွေ့များ ထွက်နေသည်။

ကြက်သွန်ဖြူနှင့် ဂျင်းရနံ့များက စစ်မှန်သော သက်သောင့်သက်သာရှိမှုကို ပေးစွမ်းနေသည်။

ဦးလေးစမစ်သည် သက်ပြင်းချရင်း နက်တိုင်ကို လျှော့လိုက်သည်။

"ငါ ဒီနေ့ ဘာတွေ ကြုံခဲ့ရလဲဆိုတာ မင်းတို့ ယုံမှာတောင် မဟုတ်ဘူး။"

ရုံးက ဒရာမာတွေ လာတော့မည်။ ဦးလေးစမစ်၏ ပုံပြင်တွေကတော့ ဒဏ္ဍာရီဆန်လှသည်။

"ဟို ဒါရိုက်တာအသစ်လေ—နာမည်က ဘယ်သူပါလိမ့် မိန်းမ? ရစ်ချက်ဆင် လား?"

သူက ထမင်းခူးပေးနေသော အန်တီမေကို လှမ်းကြည့်ရာ သူမက ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။

"တကယ့်ကို အလကားမရတဲ့ ငတုံးပဲ။"

အန်တီမေက သူ၏လက်ကို စနောက်ကာ ရိုက်လိုက်သည်။

"ထမင်းဝိုင်းမှာ စကားကို ဆင်ခြင်ဦး!"

"ဆောရီး မိန်းမ။ တကယ့်ကို... ထားပါတော့လေ..."

စမစ်က စကားကို အရှိန်မြှင့်ကာ ဆက်ပြောရာ နောဧမှာ ရယ်ချင်စိတ်ကို အောင့်ထားရသည်။

"ဒီမနက် ရစ်ချက်ဆင်က အရေးပေါ်အစည်းအဝေး ခေါ်တယ်လေ။ အရေးပေါ်တဲ့နော်! အဆောက်အအုံကြီး မီးလောင်နေသလိုမျိုး။"

သူက ခက်ရင်းကိုကိုင်ကာ ဟန်ပန်အပြည့်ဖြင့် ပြောပြသည်။

"တကယ်တမ်းကျတော့ သူက 'ရုံးခန်းထဲက အပင်တွေကို ဖုန်းရွှေစွမ်းအင် စီးဆင်းမှုအရ ဘယ်နေရာမှာ အကောင်းဆုံး ထားမလဲ' ဆိုတာကို ဆွေးနွေးချင်တာတဲ့။"

နောက်နေတာလား။

"လူ ၂၃ ယောက်။ အစည်းအဝေးခန်းထဲမှာ။ ၂ နာရီကြာတယ်။ အပင်တွေအကြောင်းလေ။ သူက အဲ့ဒီ တရုတ်တွေရဲ့ စွမ်းအင်တွေ၊ 'ချီ' လား ဘာလား ဆိုတာတွေကို ယုံတာ။"

စိတ်ညစ်နေပုံရသည့် အီသန်ပင်လျှင် နှုတ်ခမ်းလေး တွန့်သွားသည်။

ဦးလေးစမစ်က ပရိသတ်၏ တုံ့ပြန်မှုကို သိရှိသည့် လူရွှင်တော်တစ်ဦးကဲ့သို့ ချက်ချင်း သတိပြုမိသွားသည်။

"ဒါတင် မကသေးဘူး၊ ပိုကောင်းတာ ရှိသေးတယ်!"

စမစ်က လျှို့ဝှက်သလို ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။

"ရစ်ချက်ဆင်က 'ဖုန်းရွှေအတိုင်ပင်ခံ' ဆိုတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ခေါ်လာတယ်—ရုပ်ရှင်ထဲက ဘုန်းကြီးတွေ ဝတ်တဲ့ ဝတ်စုံမျိုးနဲ့ လူတစ်ယောက်ပေါ့၊ သူက ညောင်ပင်အသေးလေးက 'ငါတို့ရဲ့ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှု လမ်းကြောင်းတွေကို ဘယ်လို ပိတ်ဆို့နေလဲ' ဆိုတာကို မိနစ် ၄၀ ကြာအောင် ရှင်းပြနေတာ။"

ဒါ တကယ် မဖြစ်နိုင်ဘူး။

"ဒါနဲ့ ဦးလေးက ဘာပြောလိုက်လဲ?" နောဧက စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်သည်။

စမစ်၏ အပြုံးက နောက်ပြောင်လိုစိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

"ဦးလေးကတော့ အဲ့ဒီညောင်ပင်ကို အလုပ်ထုတ်လိုက်ပြီး ရာဘာပင်ကို ရာထူးတိုးပေးဖို့ အကြံပေးလိုက်တယ်။ သူက ပိုပြီး ခေါင်းဆောင်မှု အရည်အချင်းရှိလို့လေ"

ထမင်းဝိုင်းတစ်ခုလုံး ဝါးခနဲ ရယ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

အန်တီမေမှာ စွပ်ပြုတ်သောက်ရင်း ရယ်သံထွက်သွားသည်။

စိတ်ကောက်နေသော အီသန်ပင်လျှင် ခပ်ပြုံးပြုံး ဖြစ်သွားသည်။

ဦးလေးစမစ်ကတော့ လုပ်ပြီလေ။

"ဦးလေး တကယ်ကြီး အဲ့ဒီလို ပြောလိုက်တာလား" အန်တီမေက ရယ်ရင်း မောရင်း မေးသည်။

"တကယ် ပြောလိုက်တာပေါ့။ တစ်ဖွဲ့လုံး ရှေ့မှာတင်။"

စမစ်၏ မျက်လုံးများက နောက်ပြောင်လိုစိတ်ဖြင့် တောက်ပနေသည်။

"ရစ်ချက်ဆင်ရဲ့ မျက်နှာကြီးက ခရမ်းရောင် သုံးမျိုးလောက် ပြောင်းသွားတာပဲ။"

ဒီလူကတော့ ကြောက်ရွံ့မှု မရှိတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ရူးနေတာလား မသိဘူး။

"ဖေဖေ" ထမင်းဝိုင်း စထိုင်ကတည်းက ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အီသန် စကားပြောလာသည် "ဖေဖေတော့ အလုပ်ပြုတ်တော့မှာပဲ။"

"ဖြစ်နိုင်တာပေါ့" စမစ်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် သဘောတူလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ ငါက ဒီလို အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ အရာတွေကို တိုက်ခိုက်ရင်းနဲ့ အလုပ်ပြုတ်သွားတာပဲလေ။"

ရုံးက ထူးဆန်းတဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေအကြောင်း စမစ်က ဆက်လက်ပြောပြရာ ရယ်သံများ ဆက်နေတော့သည်။

ရစ်ချက်ဆင်၏ 'စိတ်တည်ငြိမ်မှုဆိုင်ရာ စည်းမျဉ်းများ' ကျင့်သုံးရန် ကြိုးပမ်းမှုများ။

ပစ္စည်းသိုလှောင်ခန်းထဲတွင် မဖြစ်မနေ တရားထိုင်ခိုင်းသည့် ကိစ္စများ။

အတွေးအမြင်ကို ဖော်ပြသည့် အက ဖြင့် အဖွဲ့အစည်း စည်းလုံးညီညွတ်ရေး လုပ်ဆောင်သည့် လေ့ကျင့်ခန်းများ။

ဒီလို ပတ်ဝန်းကျင်မျိုးမှာ သူ ဘယ်လိုများ ရှင်သန်နေပါလိမ့်?

သို့သော် ဦးလေးစမစ် ပုံပြောနေသည်ကို ကြည့်ရင်း နောဧ နားလည်သွားသည်။ ဤလူသည် ရုံးက ရူးကြောင်ကြောင် ကိစ္စတွေကို ရင်ဆိုင်ကျော်လွှားရန် လျှို့ဝှက်ချက်ကို ရှာတွေ့ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ထိုအရာတွေကို အတည်ပေါ့မယူဘဲ ဟာသရှိုးတစ်ခုလို သဘောထားခြင်းပင်။

ငါ့အတွက် သင်ခန်းစာတစ်ခု ဖြစ်နိုင်တယ်။ ငါ့ဆိုင်မှာလည်း ဒီလိုလုပ်သင့်တယ်ထင်တယ်။ ငါက တစ်ခါတလေကျရင် အရာရာကို အတည်ကြီး လုပ်လွန်းတယ်။

"အလုပ်အကြောင်း ပြောရရင်တော့" စမစ်က နောဧဘက်သို့ အာရုံလှည့်လိုက်သည် "သားရဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းက ဘယ်လိုလဲ? မေကတော့ သားမှာ တိုးတက်မှုအသစ်တွေ ရှိနေတယ်လို့ ပြောတယ်။"

ဒီမေးခွန်းကို မေးလာလိမ့်မယ်ဆိုတာ ငါ သိပြီးသားပါ။ ကဲ... ငါ ဂရုတစိုက် ပြင်ဆင်ထားတဲ့ ရှင်းပြချက်ကို ပြောရမယ့်အချိန်ပဲ။

နောဧက ခေါင်းငြိမ့်ပြရင်း အမှန်တရားနှင့် ယုံကြည်နိုင်စရာ အကြောင်းအရာကြားထဲမှ ညှိပြောရန် ပြင်လိုက်သည်။ "အမှန်ကတော့ အခုတလော အခြေအနေတွေ တကယ်ကောင်းနေပါတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝန်ဆောင်မှုတွေကို... တန်ဖိုးထားတဲ့ ဈေးကွက်သစ်တစ်ခုကို ရှာတွေ့ထားလို့ပါ။"

"ဒါ တကယ့်ကို ကောင်းတာပဲ!" စမစ်က ရေဖန်ခွက်ကို မြှောက်ကာ ဂုဏ်ပြုလိုက်သည်။

ထိုမှတစ်ဆင့် စကားဝိုင်းမှာ စီးပွားရေး အတွေးအခေါ်များ၊ ဈေးကွက် မဟာဗျူဟာများနှင့် ဖောက်သည်များကို ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံရန် အရေးကြီးပုံများဆီသို့ သဘာဝကျကျ စီးဆင်းသွားသည်။

ဦးလေးစမစ်သည် ရုံးလောကတွင် ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ဖြတ်သန်းလာသူပီပီ အကြံဉာဏ်ကောင်းများကို ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ဝေမျှပေးသည်။

သက်သောင့်သက်သာရှိသော လေထုမှာ အန်တီမေက အီသန်ဘက်သို့ အာရုံစိုက်လိုက်ချိန်တွင် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

"သားလေး... စာမေးပွဲတွေ ဘယ်လိုလဲ?"

အီသန်၏ တူမှာ လေထဲတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။ "အဆင်ပြေပါတယ်။"

"အဆင်ပြေရုံပဲလား?" မေက မိခင်တစ်ဦး၏ စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် ထပ်မေးသည် "သားရဲ့ ဆရာတွေက ပြောတာတော့—"

"အဆင်ပြေပါတယ်လို့ ပြောနေတယ်လေ။" အီသန်၏ အသံမှာ ဓားတစ်လက်လို ထက်ရှသွားသည်။

ဦးလေးစမစ်က လည်ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။ "အီသန်... မေ၊ ငါတို့—"

"သား စိတ်ပူနေတဲ့ သင်္ချာစာမေးပွဲရော ဘယ်လိုလဲ?"

မေသည် တင်းမာလာသော လေထုကို သတိမပြုမိဘဲ ဆက်မေးနေသည်။

"အင်္ဂလိပ်စာ ပရောဂျက်ရော? ဆရာက ပြောတာ—"

ကျွီ...

အီသန်သည် ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်သဖြင့် ကုလားထိုင်မှာ ကြမ်းပြင်နှင့် ပွတ်တိုက်သံ ထွက်သွားသည်။

"အားလုံးပဲ ရပ်ပေးကြလို့ မရဘူးလား?"

သူ၏အသံမှာ ထိန်းမရသော ခံစားချက်ကြောင့် တုန်ယင်နေသည်။

"ကျွန်တော် ဖြစ်အောင် လုပ်နေပါတယ်၊ ဟုတ်ပြီလား?"

ပေါက်ကွဲသွားပြီ။

ထမင်းစားခန်းမှာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ အီသန်သည် သူ ဖုံးကွယ်ထားသမျှ အရာအားလုံး ပြိုလဲနေသည့်အလား ပန်းကန်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း လက်များမှာ အနည်းငယ် တုန်နေသည်။

"ကျွန်တော်... ကျွန်တော့်မှာ အချိန်လိုအပ်တယ်။"

သူသည် ထမင်းစားခန်းထဲမှ ဝုန်းခနဲ ထွက်သွားတော့သည်။ လှေကားပေါ် ပြေးတက်သွားသည့် ခြေသံများကို ကြားရပြီးနောက် တံခါးကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပိတ်လိုက်သည့် အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဒီကလေး တစ်ခုခုထဲမှာ နစ်မွန်းနေပြီ။

အန်တီမေသည် နာကျင်မှုနှင့် ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုများဖြင့် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ဦးလေးစမစ်က သူမ၏လက်ကို အားပေးသည့်အနေဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

နောဧသည် တူကို ဂရုတစိုက် ချလိုက်သည်။

"ဦးလေးစမစ်၊ အန်တီမေ... ကျွန်တော် သူ့ကို သွားစကားပြောကြည့်ပေးရမလား?"

ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးမှာ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ပြီးမှ နောဧဘက်သို့ လှည့်လာကြသည်။