အခန်း (၄၃) - အမြတ်အစွန်း

လင်းနို့တောင်ပံပါသော မိစ္ဆာလူငယ်လေးတစ်ဦး ရှေ့သို့တိုးလာသည်။

"သူတို့... သူတို့က ပြီးခဲ့တဲ့လက ကျွန်တော့်ဝမ်းကွဲကို သတ်ခဲ့ကြတာ။"

"ဒါပေမဲ့ ဘာလို့—" နောဧသည် မေးခွန်းမဆုံးခင်မှာပင် မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်ထိန်းလိုက်သည်။

အက်စတာရဲ့ ထောက်လှမ်းရေးသတင်းတွေက ဘာလို့ မှားနေရတာလဲ? ဒါမှမဟုတ်...

တစ်စုံတစ်ယောက်က ဒီစစ်ပွဲကနေ အမြတ်ထုတ်နေတာပဲ။ အီလာရာနဲ့ သူမရဲ့ ကြီးပြင်းလာပုံအရဆိုရင်တော့ သူမတို့က ကိုယ့်ဘုရင်နိုင်ငံကို ကိုယ်တိုင် ပရမ်းပပဖြစ်အောင် လုပ်မယ့်သူတွေ မဟုတ်တာတော့ သေချာတယ်။

အဖြစ်အပျက် အပိုင်းအစများမှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု အံဝင်ခွင်ကျ ဖြစ်သွားတော့သည်။

မိမိပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စိုးရိမ်ပူပန်နေကြသော မိစ္ဆာမျက်နှာများကို ကြည့်ရင်း နောဧသည် သူစနစ်တကျ တည်ဆောက်ထားသော 'ရန်သူ' ဆိုသည့် ပုံရိပ်ကြီးမှာ ပြိုလဲသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူတို့က သတ္တဝါဆိုးတွေ မဟုတ်ကြပါဘူး။ သူတို့က... ဦးချိုတွေ၊ တောင်ပံတွေနဲ့ လူတွေပါပဲ။

"မင်း တကယ်ပဲ မသိခဲ့တာပဲ" နောဧ၏ အတွင်းစိတ်ပြောင်းလဲသွားမှုကို ကြည့်ရင်း လူလာက မှတ်ချက်ပြုလိုက်သည်။ "စိတ်ဝင်စားစရာပဲ။"

သူမ၏ အမြီးမှာ စဉ်းစားဟန်ဖြင့် လှုပ်ခါနေသည်။

သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မိစ္ဆာများသည် နောဧ၏ မူလဇစ်မြစ်ကို အချင်းချင်း တီးတိုးငြင်းခုံနေကြသော်လည်း သူတို့၏ မျက်နှာပေးများတွင် ရန်လိုမှုထက် စူးစမ်းလိုစိတ်က ပိုများနေသည်။

သူတို့က ငါ့ဆီကနေ အန္တရာယ်ပြုလာမှာထက် ငါ့ရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ အသိဉာဏ်မရှိမှုကို ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားနေကြတာပဲ။

"ဒီမှာကြည့်" နောဧက နောက်ဆုံးတွင် စကားစလိုက်သည်။ "ကျွန်တော့်ရဲ့ နောက်ခံကြောင်းကို... နည်းနည်းတော့ ရိုးရှင်းအောင် ပြောခဲ့မိတာ ရှိနိုင်ပါတယ်။"

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က ပြဿနာရှာဖို့ လာတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ရိုးရိုးသားသား အလုပ်အကိုင်တစ်ခုနဲ့ အသက်မွေးဖို့ ကြိုးစားနေတာပါ။"

နောဧ၏ အတွင်းစိတ် ငြင်းခုံမှုမှာ အဆုံးသတ်သွားပြီ ဖြစ်သည်—ဤမိစ္ဆာများသည် သူ၏ ရန်သူများ မဟုတ်ကြပေ။ သူတို့သည် အကြမ်းဖက်သမားများကြောင့် အမှန်တကယ် ဒုက္ခရောက်နေကြရသည့် အလားအလာရှိသော ဖောက်သည်များသာ ဖြစ်သည်။

လူအဖြစ် ဟန်ဆောင်နေတာ ရပ်ပြီး စီးပွားရေးသမားအဖြစ် စတင်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ။

"နောက်ဆုံးတော့ ပြောဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား?" လူလာက ပြုံးစစဖြင့် မေးလိုက်သည်။

နောဧက ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်က ကုသနိုင်စွမ်းရှိတဲ့ ပေါင်မုန့်နဲ့ မာနမြှင့်တင်ပေးတဲ့ လက်ဖက်ရည်ကို ရောင်းတာပါ" စကားလုံးများမှာ အလျင်အမြန် ထွက်ပေါ်လာသည်။ "ပေါင်မုန့်က သဘာဝအတိုင်း ပြန်လည်ကျန်းမာလာမှုကို ၃၀ ရာခိုင်နှုန်း မြန်ဆန်စေတယ်။ လက်ဖက်ရည်ကတော့ ၁၀ မိနစ်စာအတွက် မာနပမာဏနဲ့ ပြန်လည်ဖြည့်တင်းမှုကို ၃၀ ရာခိုင်နှုန်း တိုးမြှင့်ပေးပါတယ်။"

ကဲ... ငါ့ရဲ့ ဖဲချပ်တွေကို ချပြလိုက်ပြီ။

"ပေါင်မုန့် တစ်လုံးကို ရွှေဒင်္ဂါး ၅ ပြား။ လက်ဖက်ရည်က ၁၁ ပြားပါ။"

ကုန်စျေးနှုန်း မြင့်တက်မှုနှင့် အက်စတာမှ ဝေးကွာသည့် အကွာအဝေးအတွက် စျေးနှုန်းကို အနည်းငယ် တင်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ တရားမျှတသည့် စျေးနှုန်းပင်။

ရင်ပြင်တစ်ခုလုံး ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားတော့သည်။

"မှော်ပေါင်မုန့် တစ်လုံးကိုမှ ရွှေဒင်္ဂါး ၅ ပြားတည်းလား?!"

"လက်ဖက်ရည်က ၁၁ ပြားတည်း?!"

အင်း... ငါ စျေးတင်တာ များသွားတာလား။ စျေးနှုန်းကို အရင်အတိုင်း ထားခဲ့သင့်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် နည်းနည်း လျှော့ပေးသင့်တာလား။

သို့သော် ဒေါသသံများအစား နောဧ ကြားလိုက်ရသည်မှာ... ရယ်မောသံများလား?

"ရွှေဒင်္ဂါး ၅ ပြားတဲ့!" သိုးထီးဦးချိုနှင့် မိစ္ဆာကြီးက သူ့ဒူးကိုသူ ပုတ်ကာ ရယ်တော့သည်။ "ဒါက မုန့်ဖိုးပဲ ရှိတာပဲ!"

"သူက အလကား ပေးနေတာနဲ့ အတူတူပဲ! ဘယ်လောက်တောင် သဘောကောင်းတဲ့ လူသားလဲ။" နောက်တစ်ယောက်ကလည်း ဝင်ပြောသည်။

နေဦး။ ဘာဖြစ်တာလဲ?

လူလာ၏ မျက်နှာပေးမှာ သဘောကျနေရာမှ မယုံနိုင်သလို ဖြစ်သွားသည်။ "မင်းက တကယ်ပဲ မှော်ကုသခြင်း ပေါင်မုန့်ကို ရွှေဒင်္ဂါး ၅ ပြားတည်းနဲ့ ရောင်းနေတာလား?"

ငါ စျေးနှုန်း သတ်မှတ်တာ မှားသွားတာလား? မိစ္ဆာနယ်မြေမှာလေ?

"အဲ့ဒါက... နည်းလွန်းလို့လား?"

လူအုပ်ကြီးမှာ ထပ်မံ၍ ရယ်မောကြပြန်သည်။ မိစ္ဆာများသည် လေးလံလှသော အသံများ မြည်နေသည့် ငွေအိတ်များကို ထုတ်လာကြသည်။ စိတ်အားထက်သန်နေသော ဖောက်သည်တစ်ဦးဆိုလျှင် ရွှေဒင်္ဂါးတောင်ငယ်လေးတစ်ခုကို ကြမ်းပြင်ပေါ် သွန်ချလိုက်သည်။

"ငါ ဆယ်လုံး ယူမယ်!"

"လက်ဖက်ရည်တွေ အကုန်လုံး ငါ့ကိုပေး!"

"နောက်အပတ် ထွက်မယ့်ဟာတွေကိုပါ ကြိုမှာထားလို့ ရမလား?"

အိုး... သွားပြီ။

ဤဘုရင်နိုင်ငံ၏ စီးပွားရေး အခြေအနေကို နောဧ သိလိုက်ရချိန်တွင် သူ၏ မျက်နှာမှာ အရောင်စုံ သွားတော့သည်။ မိစ္ဆာနယ်မြေတွင် ရွှေဒင်္ဂါးများမှာ လမ်းဘေးက ကျောက်ခဲများလို ပေါများနေပုံရသည်။

ငွေကြေးဖောင်းပွမှုကတော့ တကယ့်ကို ဒုက္ခပေးတာပဲ။

သူ့ဘာသာသူ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်မိသည်။

ငါသာ ရွှေဒင်္ဂါး ၅၀ လို့ ပြောလိုက်ရင်တောင် သူတို့က တန်တယ်လို့ ထင်ကြမှာပဲ။

သို့သော် မာန်မာနနှင့် ရှက်စိတ်ကြောင့် ကြေညာပြီးသား စျေးနှုန်းကို ချက်ချင်း ပြန်ပြင်ရန်တော့ ဝန်လေးနေမိသည်။ ထို့အပြင် ဤလူများမှာ တကယ်ကို စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရသည်။

ပြောပြီးသား စျေးနှုန်းအတိုင်းပဲ ရောင်းရမယ်။ နာမည်ကောင်းရဖို့ လိုတယ်လေ။

"စျေးနှုန်းကတော့ ပြောထားတဲ့အတိုင်းပါပဲ" ဟု သူက အရှက်ပြေအောင် စီးပွားရေးဆန်ဆန် လေသံဖြင့် ကြေညာလိုက်သည်။

ကံကောင်းသည်မှာ စနစ်က နေရာပြောင်းရွှေ့ပြီးသည်နှင့် ကုန်ပစ္စည်းလက်ကျန်ကို ဖြည့်ပေးထားသည်။ ရွှေရောင်ပေါင်မုန့် ၁၂ လုံးနှင့် ဖန်ပုလင်း ၁၂ ပုလင်းမှာ စင်ပေါ်တွင် ရှိနေသည်။

အနည်းဆုံးတော့ ပစ္စည်းမရှိလို့ သူတို့ကို စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်မိတော့ဘူးပေါ့။

လူအုပ်ကြီးက တိုးကပ်လာပြီး နေရာအနှံ့မှ ရွှေဒင်္ဂါးများမှာ မျက်လှည့်ပြသလို ထွက်ပေါ်လာကြသည်။ နောဧက အစီအစဉ်တကျဖြစ်ရန် လက်မြှောက်ပြလိုက်သည်။

"တစ်ယောက်ကို တစ်ခုစီပဲနော်! ပထမဆုံးနေ့မို့လို့ ပစ္စည်းအကန့်အသတ်ပဲ ရှိတာပါ!"

တစ်ယောက်တည်းက အကုန်သိမ်းကျုံးဝယ်သွားမှာကို သူ မလိုလားပေ။ အဓိကကတော့ ဖောက်သည်တွေကို ထိန်းထားချင်၍ ဖြစ်သည်၊ သူ၏ အလိုအလျောက် စက်ယန္တရားများ အဆင့် ၂ ရောက်သွားလျှင် ပစ္စည်းပို၍ ထုတ်နိုင်လိမ့်မည်။

မိစ္ဆာများသည် အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် အစီအစဉ်တကျ တန်းစီကြပြီး လူသားတို့၏ မှော်ပစ္စည်းများအကြောင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာ စကားပြောနေကြသည်။

ဒါမှ ဖောက်သည် ဝန်ဆောင်မှုဆိုတာမျိုးပေါ့။

လူလာက တန်းစီနေသူများ၏ ရှေ့ဆုံးသို့ ရောက်လာသည်။

"ပေါင်မုန့်တစ်လုံးနဲ့ လက်ဖက်ရည်အေး တစ်ပုလင်း ပေးပါဦး။ ဒီကျွန်းရဲ့ မှော်အတတ်ကို ကိုယ်တိုင် မြည်းစမ်းကြည့်ချင်လို့ပါ။"

သူမက ရွှေဒင်္ဂါး ၁၆ ပြားကို ကောင်တာပေါ် တင်လိုက်ရာ နောဧက သိမ်းလိုက်သည်။

[နေ့စဉ် ဝင်ငွေစီးကြောင်းကို အဆင့်မြှင့်တင်လိုက်ပါပြီ!]

[နေ့စဉ် ဝင်ငွေ: $၁,၆၀ဝ]

"အရသာရှိရှိ သုံးဆောင်ပါ" ဟု ပြောရင်း သူမကို ပေါင်မုန့်နှင့် လက်ဖက်ရည် ပေးလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးပဲ။"

လူလာက ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အပြုံးဖြင့် ပြန်လည် တုံ့ပြန်ရာ နောဧမှာ မျက်တောင် နှစ်ခါခတ်သွားပြီး မျက်နှာပါ နီမြန်းသွားရသည်။

ဒီမိစ္ဆာမကတော့ ငါ့ကို ဖြားယောင်းဖို့ ကြိုးစားနေတာ သေချာပြီ!

လူလာသည် ထိုအခိုက်အတန့်ကို အရသာခံသကဲ့သို့ ပုလင်းအဖုံးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက် ချိုမြိန်ပြီး နက်ရှိုင်းသော ရနံ့တစ်ခု လေထဲတွင် ပျံ့လွင့်သွားသည်။ ၎င်းတွင် မက်မွန်သီးနံ့ သင်းသင်းလေးပါဝင်ပြီး မမြင်ရသော ကြိုးများပေါ်တွင် ကခုန်နေသည့် မှော်ပညာနှင့် လရောင်တို့၏ ရနံ့ကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

'အနံ့လေးတင်တင်ကို စွဲမက်စရာပဲ။' လူလာ တွေးလိုက်မိသည်။

သူမသည် ပုလင်းကို သူမ၏ လှပသော နှုတ်ခမ်းလွှာများဆီသို့ မြှောက်ကာ ဂရုတစိုက် တစ်ငုံ ငုံလိုက်သည်။

အကျိုးသက်ရောက်မှုက ချက်ချင်းပင်။

လူလာ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီးနောက် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်မှိတ်သွားသည်။

ညည်းညူသံတိုးတိုးလေးတစ်ခု သူမနှုတ်ခမ်းမှ ထွက်ပေါ်လာရာ နောဧ၏ ပါးပြင်များမှာ နီရဲသွားတော့သည်။

အဲ့ဒါ... အဲ့ဒါ ညည်းသံလား?

"အင်း... အား..."

ထိုအသံမှာ ပို၍ရှည်လျားစွာ ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပြီး စစ်မှန်သော သာယာမှုကို ဖော်ပြနေသည်။

ဘုရားရေ... သူမ လူပုံအလယ်မှာ ဒီလိုအသံတွေ လုပ်နေတာလား။

နောဧ၏ မျက်နှာမှာ အနီရောင် အမျိုးမျိုး ပြောင်းလဲနေစဉ် အနီးနားရှိ မိစ္ဆာများက သူမ၏ အရသာခံမှုကို စိတ်ဝင်တစား တိုး၍ ကြည့်လာကြသည်။ လူလာကတော့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ အာရုံခံစားမှု အသစ်ထဲမှာ နစ်မျောနေပုံရသည်။

ဒါကတော့ တကယ့်ကို အရှက်ရစရာပဲ။ ဒါပေမဲ့ တစ်နည်းအားဖြင့်တော့...

မဟုတ်သေးပါဘူး။ အဲ့ဒီအထိ မတွေးစမ်းနဲ့။ အလုပ်အကြောင်းပဲ တွေးစမ်း နောဧ။

"ဒါက... အံ့ဩစရာပဲ။"

သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ပျော်ရွှင်မှုကြောင့် ပိတ်နေဆဲပင်။

သူမ နောက်တစ်ငုံ ထပ်သောက်လိုက်ပြန်ရာ ညည်းသံတိုးတိုးလေး ထပ်ထွက်လာပြန်သည်။

သူမကို သဘောကျနေတဲ့ မိစ္ဆာတွေရဲ့ လက်ချက်နဲ့ ငါတော့ အသတ်ခံရတော့မှာပဲ။

"အရသာက ထူးကဲလွန်းတယ်" သူမက မျက်လုံးပြန်ဖွင့်ရင်း ဆက်ပြောသည်။ "အရည်ပျော်နေတဲ့ မာန ကို သောက်နေရသလိုပဲ။ ပြီးတော့ စွမ်းအင်တွေ... ငါ့ရဲ့ မာနတွေ ပြန်ပြည့်လာတာကို ခံစားနေရတယ်။"

"ဒါပေမဲ့ ပိုပြီး အရေးကြီးတာက" လူလာက သူ့အနားသို့ တိုးကပ်လာပြီး အသံကို နှိမ့်လိုက်သည်။ "ခံစားချက်က တကယ့်ကို... စိတ်လှုပ်ရှားစရာပဲ။"

ငါ့ကို အခုချက်ချင်းပဲ သတ်လိုက်ပါတော့။

နောဧ၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ နီရဲလာတော့သည်။ "ဒါက လက်ဖက်ရည် သက်သက်ပါပဲ။"

သူမ ဒါကို တမင်လုပ်နေတာ။ သေချာတယ်။

သူမနောက်က တန်းစီနေသူများက စိတ်မရှည်စွာ လှုပ်လှုပ်ရွရွ ဖြစ်နေကြသော်လည်း လူလာကတော့ လက်ဖက်ရည်၏ အရသာနှင့် နောဧ၏ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်နေမှုကို တစ်ပြိုင်တည်း အရသာခံနေပုံရသည်။

"ငါ အမြဲတမ်းလာဝယ်မယ့် ဖောက်သည် ဖြစ်လာမှာပါ" ဟု သူမက အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ဖြည်းဖြည်းချင်း တစ်ငုံ ထပ်သောက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

ဒီမိန်းမကြောင့်တော့ ငါ သေရချင် သေရလိမ့်မယ်။

"နောက်တစ်ယောက်!" နောဧက အသည်းအသန် အော်ခေါ်လိုက်ရသည်။

သို့သော် လူလာက သိတတ်သည့် အပြုံးဖြင့် ဘေးသို့ ဖယ်ပေးလိုက်ချိန်တွင် နောဧ သိလိုက်ရသည်မှာ သူ၏ မိစ္ဆာနယ်မြေ စွန့်စားခန်းတွင် အာရုံနောက်စရာ ကိစ္စကြီးတစ်ခု တိုးလာခဲ့ပြီ ဆိုသည်ကိုပင်။