ပျင်းရိခြင်း သူဌေးကြီးစနစ်
အခန်း (၄) - ပထမဆုံး ငွေထုတ်ယူခြင်းနှင့် ဖျားနာနေသော ဖခင်ထံ အလည်အပတ်သွားခြင်း
နောက်ထပ် နှစ်နာရီကြာအောင် ပေါင်မုန့် ထပ်မရောင်းနိုင်တော့မှန်း သိလိုက်ရသဖြင့် နိုဧသည် လက်ရှိကမ္ဘာသို့ ပြန်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
"စနစ်... ရွှေဒင်္ဂါးတွေကို ငွေအဖြစ် လဲပေးပါ။ ပြီးတော့ ငါ့ရဲ့ နေ့စဉ်ဝင်ငွေကို ရွှေဒင်္ဂါးနဲ့မဟုတ်ဘဲ ဒေါ်လာနဲ့ပဲ ပေးဖို့ သတ်မှတ်ပေးပါ။"
[ဟုတ်ကဲ့ပါ အိမ်ရှင်။]
တစ်စက္ကန့်အကြာတွင် နိုဧ၏ဖုန်း တုန်ခါသွားသည်။ သူ ဖုန်းကိုကောက်ကိုင်လိုက်ရာ အကြောင်းကြားစာကိုကြည့်ပြီး မျက်လုံးများ ပြူးသွားခဲ့သည်။
[သင်၏ xx00 ဖြင့်ဆုံးသော အကောင့်ထဲသို့ $၃၀၀ ထည့်သွင်းပြီးပါပြီ။]
"အပြည့်အစုံပဲ။" သူ၏ နောက်ဆုံးအခြေအနေများကို စစ်ဆေးကြည့်ရင်း မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
—
ပျင်းရိခြင်း သူဌေးကြီးစနစ်
အိမ်ရှင် - နိုဧကာတာ
အသက် - ၂၈ နှစ်
ဆိုင်အရေအတွက် - ၁ ဆိုင်
နေ့စဉ်ဝင်ငွေ - $၃၀၀
လက်ရှိပိုင်ဆိုင်မှု - $ ၁၆၀၀.၅၆
ဆိုင်မှတ် - ၂၀
အရည်အချင်းများ - ခွန်အား: ၄၊ ကျန်းမာရေး: ၄၊ ဉာဏ်ရည်: ၆၊ ဖျတ်လတ်မှု: ၃
ကျွမ်းကျင်မှုများ - ပရိုဂရမ်ရေးဆွဲခြင်း (အဆင့် ၂)၊ ဘဏ္ဍာရေး (အဆင့် ၁)၊ ခေါက်ဆွဲခြောက်ဖြင့် အသက်ဆက်ခြင်း (အဆင့် ၃)
—
သူ၏ ရှုပ်ပွနေသော တိုက်ခန်းကို ဝေ့ကြည့်ရင်း နိုဧသည် မယုံနိုင်သလို ရယ်မောလိုက်သည်။ အားဖြည့်အဖျော်ယမကာဗူးခွံများနှင့် အသင့်စားခေါက်ဆွဲခွက်များက နေရာတိုင်းတွင် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူ၏ စားပွဲမှာလည်း မှတ်စုများနှင့် ကော်ဖီခွက်အလွတ်များအောက်တွင် နစ်မြုပ်နေသည်။
"သုံးရာတန်။ နေ့တိုင်း။ တစ်ရက်မှမပျက်ဘူး။"
"ဒါဆို တစ်လကို ဒေါ်လာ ၉၀၀၀ ပေါ့။ ငါ့ဘဝတော့ နောက်ဆုံးတော့ ကောင်းစားတော့မှာပဲ။"
သူသည် မသိမ်းရသေးသော အိပ်ရာပေါ်သို့ ပစ်လှဲလိုက်ပြီး မျက်နှာကြက်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ဤသို့ဖြင့် သူ၏ ဝင်ငွေပြဿနာများ ပြေလည်သွားခဲ့ပြီ။ အကြွေးရှင်များ၏ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုများကို ရှောင်ပြေးနေစရာ မလိုတော့သလို၊ အိမ်ငှားခပေးရမလား၊ ဖခင်၏ ဆေးဖိုးပေးရမလားဆိုပြီး ရွေးချယ်စရာလည်း မလိုတော့ပေ။
"တကယ်တော့ ဘာမှမလုပ်ဘဲနဲ့တောင် သင့်တင့်တဲ့ ဘဝတစ်ခုကို နေနိုင်သွားပြီ။ ဟိုဘက်ကမ္ဘာကိုလည်း ပြန်သွားစရာ မလိုတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလိုလုပ်ရင်တော့ ငါက အရူးပဲ ဖြစ်မှာပေါ့။"
သူ၏ဖုန်း ထပ်မံတုန်ခါလာသည်။ အခြား အကြွေးရှင်တစ်ယောက်ထံမှ ဖြစ်သည်။ နိုဧသည် ယုံကြည်မှုရှိရှိဖြင့် ဖုန်းကို ကိုင်လိုက်သည်။
"ဟယ်လို?"
"မစ္စတာကာတာလားရှင့်? ကျွန်မတို့က အရင်းအနှီးပြန်လည်ရရှိရေးက အာမန်ဒါပါ—"
"အရင်းအနှီးပြန်လည်ရရှိရေး ကဆိုတာ သိပါတယ်။" နိုဧ မတ်တပ်ထထိုင်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် သတ္တိရှိသွားသည်။ "ကျွန်တော် အကြွေးဆပ်မလို့ပါ။"
တစ်ဖက်မှ ခေတ္တတိတ်ဆိတ်သွားသည်။ "ဒါက... ဝမ်းသာစရာပဲ မစ္စတာကာတာ။ အနည်းဆုံးပေးရမယ့် ပမာဏကို ပေးမှာလား၊ ဒါမှမဟုတ်—"
"ဒေါ်လာ ငါးရာ" သူက ပြောလိုက်သည်။ ထိုစကားနောက်မှ လိုက်လာသည့် အံ့အားသင့်သွားသော တိတ်ဆိတ်မှုကို သူ သဘောကျနေသည်။
"ကျွန်မ... ဟုတ်ကဲ့၊ ဒါ တကယ် သတင်းကောင်းပဲ။ ကျွန်မတို့ အဲဒီငွေကို စာရင်းသွင်းပေးပါ့မယ်—"
"ပြီးတော့ နောက်အပတ်မှာလည်း နောက်ထပ် ငါးရာ ထပ်ပေးမယ်။" နိုဧ မပြုံးဘဲ မနေနိုင်ပေ။
"အရမ်းကောင်းတာပေါ့!"
နိုဧက တစ်လကို ငွေအမြောက်အမြား ဆပ်ရခြင်းမှာ အတိုးနှုန်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူ အကြွေးတွေကနေ အမြန်ဆုံး လွတ်ချင်နေသည်။
'နောက်ထပ် အကြွေးရှင်တစ်ယောက် ကျန်သေးတယ်... အဲဒီလူကတော့ ပိုပြီး လက်ပေါက်ကပ်တယ်' သူ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
ဖုန်းချပြီးနောက် နိုဧသည် ရုတ်တရက် အင်အားပြည့်လာသလို ခံစားရပြီး ထရပ်လိုက်သည်။ စားကြွင်းစားကျန် ဗူးခွံများကို သိမ်းဆည်းကာ အမှိုက်အိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။
"ငါက ကမ္ဘာကျော် စီးပွားရေးသူဌေးကြီး ဖြစ်တော့မှာဆိုတော့ အမှိုက်ပုံထဲမှာ နေလို့မဖြစ်ဘူး။"
သူ၏ လက်ပ်တော့ပ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ပရစ်ဆမ် ၏ ကုဒ်များသည် မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် လင်းလက်နေဆဲဖြစ်သည်။
'ငါ့ရဲ့ အဖိုးတန် လက်ပ်တော့ပ်နဲ့ ငါ အကြာကြီး အချိန်ပေးပြီး ရေးခဲ့ရတဲ့ အယ်လ်ဂိုရီသမ်လေး။' သူက အမှတ်တရအဖြစ် ထိုနှစ်ခုလုံးကို အိတ်ထဲထည့်ကာ အိပ်ရာအောက်တွင် ဝှက်ထားလိုက်သည်။
နိုဧသည် သန့်ရှင်းရေးကို ဆက်လုပ်သည်။ ပေါင်မုန့်တစ်လုံးက နေ့စဉ် $၃၀၀ ရနိုင်ရင်၊ နောက်ထပ် ကုန်ပစ္စည်းအသစ်တွေ ထပ်ရလာတဲ့အခါ ဘာဖြစ်မလဲ? ဒါမှမဟုတ် ဆိုင်တွေ ထပ်ဖွင့်ရင်ကော?
သူ့ဖုန်း ထပ်မြည်လာပြန်သည်— ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူ၏ ဖခင်ဖြစ်သည်။
"ဟယ်လို၊ အဖေ။"
"ဟယ်လို သား။ ဒီနေ့ အဖေ့ဆီ လာဦးမလားလို့ မေးမလို့ပါ။"
နိုဧ ပြုံးလိုက်သည်။ "လာမှာပေါ့ အဖေရဲ့။ နောက်နှစ်နာရီနေရင် ရောက်လာမယ်။"
"အေးအေး သား၊ ဒါဆို အဖေ စောင့်နေမယ်။"
"ဟုတ်ကဲ့ အဖေ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်နော်။"
ဖုန်းချလိုက်ပြီးနောက် နိုဧ၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် မှောင်ကျသွားသည်။ အရာအားလုံး အဆင်ပြေနေပုံရသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ မဟုတ်ပေ။
သူ့အမေ ဆုံးပါးသွားပြီးနောက် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ကျန်းမာရေးမှာ တဖြည်းဖြည်း ဆိုးရွားလာကာ ဆေးရုံတက်ရသည်အထိ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
ဖခင်၏ ကျန်းမာရေးနှင့် သူ၏ ပေါင်မုန့်အကြောင်းကို တွေးမိရင်း နိုဧ၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း တောက်ပလာသည်။
"စနစ်... ဆိုင်က ပေါင်မုန့်ကို အပြင်ကိုယူပြီး အဖေ့ကို ကျွေးလို့ရမလား?"
[မရပါ အိမ်ရှင်။ သင့်မှာ အဲဒီလို အခွင့်အရေးမျိုး မရှိသေးပါဘူး။]
မရဘူးဆိုသည့် စကားကြောင့် နိုဧ စိတ်ပျက်သွားသော်လည်း စနစ်၏ နောက်စကားက သူ့ကို မျှော်လင့်ချက် ပေးလိုက်သည်။
"ဆိုလိုတာက နောက်ပိုင်းကျရင် ရနိုင်တယ်ပေါ့ ဟုတ်လား?"
[ဒါပေါ့ အိမ်ရှင်။ ကုန်ပစ္စည်းအသစ်တွေနဲ့ ဆိုင်အသစ်တွေ ထပ်ဖွင့်နိုင်တဲ့အခါ သင့်ရဲ့ အခွင့်အရေးတွေက တိုးလာမှာပါ။ ဒါကြောင့် ကြိုးစားပါ! ပိုရောင်းရလေလေ၊ ဆိုင်ကို ပိုပြီး အဆင့်မြှင့်နိုင်လေလေ၊ ဆိုင်တွေ ပိုပိုင်ဆိုင်နိုင်လေလေပါပဲ။]
"ကောင်းပြီ! ကုန်ပစ္စည်းအသစ်တွေကို ဘယ်လို ထပ်ဖွင့်ရမလဲ?"
[အိမ်ရှင်အနေနဲ့ ဆိုင်အဆင့်မြှင့်တင်ရေးနေရာကနေ ကုန်ပစ္စည်းအသစ်တွေကို ဝယ်ယူပြီး ဖွင့်နိုင်ပါတယ်။ လက်ရှိမှာတော့ ပေါင်မုန့် ၁၀ လုံး ရောင်းရမယ်ဆိုတဲ့ သတ်မှတ်ချက်ကို မပြည့်သေးလို့ ဖွင့်လို့မရသေးပါဘူး။ ၁၀ လုံး ရောင်းပြီးတာနဲ့ ဆိုင်အဆင့်မြှင့်တင်ရေးနေရာ ပွင့်လာပါလိမ့်မယ်။]
"အဲဒါက ကုန်ပစ္စည်းတွေကို ငွေနဲ့ ဝယ်ရမယ်လို့ ပြောတာလား?"
[မဟုတ်ပါ အိမ်ရှင်။ ဘာမှ ဝယ်စရာမလိုပါဘူး။ သင့်ရဲ့ ရွေးချယ်မှုပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ကုန်ပစ္စည်းအသစ်တွေ ထပ်ရဖို့အတွက်တော့ ငွေသုံးပြီး ဝယ်ယူရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။]
"ဩော်... အကြွေးတွေကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် သွားမဆပ်ခဲ့သင့်ဘူး" သူက ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်သည်။
သူ့တွင် ရှိသည့် $၁၆၀၀ ထဲမှ $၅၀၀ ကို သုံးပြီးသား ဖြစ်နေသည်။
သူ့ဘဏ်ထဲတွင် $၁၁၀၀ သာ ကျန်တော့သည်။
"ဆိုင်အဆင့်မြှင့်တင်ရေးနေရာ ပွင့်လာတဲ့အချိန်ကျရင် တစ်ခုခုဝယ်ဖို့ ငွေအလုံအလောက် ရှိပါစေလို့ပဲ ဆုတောင်းရမှာပဲ။"
သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီးနောက် ရေချိုးကာ အဝတ်အစားလဲလိုက်သည်။
သူသည် အဝတ်ဟောင်းများကို လျော်ဖွပ်ရန် ခြင်းထဲထည့်ကာ အောက်ထပ်သို့ ယူသွားသည်။ သူနေထိုင်သည့် တိုက်ခန်းဝန်းတွင် အခပေးအဝတ်လျှော်စက်များ ရှိသည်။
အဝတ်များကို အဝတ်လျှော်စက်ထဲထည့်ပြီး ပြီးအောင်စောင့်လိုက်သည်။ မိနစ် ၃၀ ခန့်အကြာတွင် အဝတ်များ လျှော်ဖွပ်အခြောက်ခံပြီး ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် အဝတ်များကို အခန်းထဲ ပြန်ထားကာ ဆေးရုံရှိ ဖခင်ထံသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ ဆေးရုံသို့သွားရာ လမ်းတွင် စူပါမားကတ်သို့ဝင်ကာ ဖခင်အတွက် သစ်သီးမျိုးစုံ ဝယ်ခဲ့သည်။
အရင်ကတော့ ငွေမလောက်သဖြင့် မဝယ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ သူ ဝယ်နိုင်ပြီ။ သူ့အဖေကို ကောင်းကောင်း ထားချင်သည်။
ဆေးရုံစင်္ကြံလမ်းများတွင် ပိုးသတ်ဆေးနံ့များက ပြည့်နှက်နေသည်။ နိုဧသည် ဤနေရာကို မုန်းသည်— စက်ပစ္စည်းများမှ မြည်သံများနှင့် ဖိနပ်အသံများကို မုန်းသည်။ သို့သော် ယနေ့မှာမူ မတူပေ။ သူသည် ခေါင်းကိုမတ်မတ်ထားကာ အဆင့်မြင့်သစ်သီးအိတ်ကို ကိုင်လျက် လျှောက်လာခဲ့သည်။
"ဟယ်... ကြည့်စမ်း၊ ဒီနေ့ တစ်ယောက်ယောက်တော့ စိတ်ရွှင်လန်းနေပါလား" ဟု သူနာပြု မာတီနက်ဇ်က လှမ်းနှုတ်ဆက်သည်။ "ထီပေါက်လို့လား?"
နိုဧက ပြုံးလိုက်သည်။ "အဲဒီလိုပါပဲ။"
"ပန်းသီး စားမလား?" သူက သစ်သီးခြင်းကို သူမအနားသို့ တိုးပေးလိုက်သည်။
"ရတာပေါ့။ ငါ ပန်းသီးစားချင်နေတာ ဘယ်လိုသိလဲ?" သူမက ခြင်းထဲမှ ပန်းသီးတစ်လုံးကို ယူရင်း ပြုံးလိုက်သည်။
"မှော်အတတ်လေ" သူက ပြန်ဖြေသည်။
သူမက ရယ်မောရင်း သူ့ပခုံးကို အသာအယာ ပုတ်လိုက်သည်။
သူက ဘယ်သူမှ မကြားစေချင်သည့်ဟန်ဖြင့် သူမအနားသို့ တိုးကပ်လိုက်သည်။
"ရှူး... ဒီပန်းသီးပေးတာ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောနဲ့နော်၊ ဟုတ်ပြီလား?"
သူမက ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြန်ပြောသည်။
"အေးပါ၊ ကဲ... လူတွေ မမြင်ခင် သစ်သီးခြင်းကို မြန်မြန်ယူသွားတော့။"
သူက တကယ်ကြောက်နေသည့်ဟန်ဖြင့် အမြန်ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
နိုဧသည် သူ့အဖေရှိသည့် အဆောင်တွင် လူသိများနေပြီဖြစ်သည်။ သူနာပြုများကို သူသိသလို၊ သူနာပြုများကလည်း သူ့ကို သိကြသည်။
'ဟင်း... ကျောင်းပြီးကတည်းက သူ့ဘဝက တကယ် ခက်ခဲခဲ့ရှာတာ။ ရုပ်ရည်ရှိပြီး စွဲမက်စရာကောင်းကာ လူရွှင်တော်လုပ်နိုင်ပေမဲ့ ဇနီးတစ်ယောက်ကို ကျွေးမွေးဖို့ အင်အားမရှိသေးဘူး။ မဟုတ်ရင်တော့...'
အခန်း (၄၁၂) ပြတင်းပေါက်နားရှိ ပုံမှန်နေရာတွင် သူ့ဖခင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
အလန်ကာတာသည် ဆေးရုံခုတင်ပေါ်တွင် သေးငယ်နေသလိုရှိပြီး တစ်ချိန်က သန်မာခဲ့သော ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ရောဂါကြောင့် တဖြည်းဖြည်း နွမ်းနယ်နေသည်။
ခြေသံကြားရသဖြင့် အလန်က လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
"လာပြီပဲ" အလန်၏အသံမှာ အရင်အပတ်များကထက် ပို၍အားပါနေသည်။ "ပြီးတော့ သူ ယူလာတာက... နေပါဦး၊ ဒါတွေက လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် သစ်သီးတွေလား? မင်းက ဘယ်သူလဲ၊ ငါ့သားကို ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ?"
နိုဧက ရယ်မောရင်း သစ်သီးခြင်းကို ခုတင်ဘေး စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။ "အရမ်းနောက်တာပဲ အဖေကလည်း။ သားက အဖေ့အတွက် အစားအသောက်ကောင်းတွေ ယူလာပေးလို့ မရဘူးလား?"
"ပြီးခဲ့တဲ့ အပတ်က မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တောင် ထမင်းနပ်မှန်အောင် မစားနိုင်တဲ့ဟာကို" အလန်၏ မျက်လုံးများက သံသယဖြင့် ကျဉ်းသွားသည်။ "နိုဧ... မင်း တစ်ခုခုတော့ မိုက်မိုက်ကန်းကန်း မလုပ်ဘူး မဟုတ်လား? အတိုးကြီးစားတဲ့သူတွေဆီက ချေးတာလား? လောင်းကစားလား?"
"အဖေ... စိတ်အေးအေးထားပါ။ သားရေးထားတဲ့ ကုဒ်က နောက်ဆုံးတော့ အောင်မြင်သွားလို့ပါ— အဲဒီလိုပဲ ပြောရမှာပေါ့။" လုံးဝ လိမ်ပြောခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။ "သားဆီကို ဝင်ငွေကောင်းကောင်း ဝင်နေပြီ။ ပုံမှန်ဝင်ငွေလေ။"
အလန်က သူ့သား၏မျက်နှာကို စေ့စေ့ကြည့်သည်။ "တစ်ညတည်းနဲ့လား?"
"အဖေပဲ အမြဲပြောတယ်လေ၊ အခွင့်အရေးဆိုတာ တံခါးလာခေါက်တာမဟုတ်ဘူး— ကိုယ် သတိမထားမိတဲ့အချိန်မှာ အနောက်ကနေ ခုန်အုပ်တတ်တာလို့။"
သူ့ဖခင်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ "ငါ အဲဒီလိုပြောခဲ့တာ မမှတ်မိပေမဲ့ ငါ့စကားနဲ့တော့ တူသားပဲ။"
သူက စတော်ဘယ်ရီသီးတစ်လုံးကို ယူကာ အဆန်းတကျယ် ကြည့်နေသည်။
"ကဲ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ပါ၊ ဒါက တရားဝင်ဖြစ်ဖို့ပဲ ငါ မျှော်လင့်ပါတယ်။"
"လုံးဝ တရားဝင်ပါတယ်ဗျာ။"
ကမ္ဘာခြားနေတာပဲ ရှိတာပါ၊ တရားဝင်တော့ ဝင်တာပါပဲ။
"အဖေက နေကောင်းအောင်ပဲ အာရုံစိုက်ပါ၊ ဟုတ်ပြီလား? ဆေးဖိုးဝါးခတွေ အကုန်လုံး အဆင်ပြေသွားပြီ။"
"နိုဧ—"
"တကယ်ပြောတာ အဖေ။ ပိုက်ဆံအတွက် စိတ်မပူနဲ့တော့။ ဒေါက်တာဂါစီယာက ပြောတယ်၊ စိတ်ဖိစီးမှုက အဖေ့ကျန်းမာရေးကို ပိုဆိုးစေတယ်တဲ့။"
အလန်သည် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး စတော်ဘယ်ရီသီးကို တစ်ကိုက်ချင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း စားနေသည်။ "ကောင်းတယ်" ဟု သူ နောက်ဆုံးတွင် ပြောလိုက်သည်။ "တကယ် ကောင်းတယ်။"
နောက်တစ်နာရီခန့်ကို သူတို့သည် ဆေးရုံက အစားအသောက်များအကြောင်း၊ သူနာပြုများအကြောင်းနှင့် နိုဧ၏ ရုတ်တရက် ငွေဝင်လာမှုကလွဲ၍ ကျန်သည့်အကြောင်းအရာများစွာကို ပြောဆိုခဲ့ကြသည်။ လူနာကြည့်ချိန် ပြီးဆုံးခါနီးတွင် နိုဧက ဖုန်းကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။
"သား သွားတော့မယ် အဖေ။ မနက်ဖြန် ဒါမှမဟုတ် သဘက်ခါ ပြန်လာခဲ့မယ်။" နိုဧက ဖခင်၏ ပခုံးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
အလန်က ခေါင်းညိတ်သည်။
"ဂရုစိုက်ပါ သား။"
"ဟုတ်ကဲ့ အဖေ၊ သားလည်း အဖေ့ကို ချစ်ပါတယ်"
နိုဧ အခန်းထဲမှ ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ဖခင်ဖြစ်သူက ပြုံးနေလေတော့သည်။