အခန်း (၃၂) - ဆိုင်ဝန်ထမ်းများ (၂)

သူမ၏ နားရွက်လေးများမှာ ချက်ချင်း ထောင်သွားပြီး အမြီးမှာလည်း သိမ်မွေ့စွာ ယမ်းလိုက်သည်။ သူမသည် စင်ပေါ်မှ အဝတ်ထုတ်ကလေးကို ယူကာ အထဲမှ ပစ္စည်းများကို သေချာစွာ ဖြေလိုက်သည်။

"ပျားရည်ဆမ်း မုယောစပါးကိတ်တွေပါ" ဟု သူမက ရွှေအိုရောင် မုန့်ဝိုင်းလေးများကို သစ်သားလင်ဗန်းပေါ်တွင် စီရင်း ကြေညာလိုက်သည်။ "ပြီးတော့ ပန်းသီးခြောက် အစိတ်လေးတွေလည်း ပါပါတယ်။ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပေမဲ့ ဗိုက်ပြည့်စေမှာပါ။"

မုန့်နံ့သင်းသင်းလေးမှာ ဆိုင်ငယ်လေးအတွင်း ပျံ့နှံ့သွားသည်—နွေးထွေးသော ကောက်နှံနံ့၊ ချိုမြိန်သော ပျားရည်နံ့နှင့် အိမ်ချက်လက်ရာ၏ စိတ်အေးချမ်းစရာ အနံ့တို့ပင် ဖြစ်သည်။

"မွှေးနေတာပဲ။"

နောဧသည် လင်ဗန်းကိုယူ၍ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် တင်လိုက်ကာ တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်လိုက်သည်။ ကစ်ပ်နှင့် အလစ်ဆာတို့ကမူ သစ္စာရှိသော အစေခံများကဲ့သို့ လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ မတ်တပ်ရပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူသည် မုယောကိတ်ကို ပါးစပ်နားသို့ တစ်ဝက်ခန့် အရောက်တွင် ရပ်လိုက်ပြီး "မင်းတို့ နှစ်ယောက် ဘာလုပ်နေကြတာလဲ?"

"ဘာမှ မလုပ်ပါဘူး?" ကစ်ပ်၏ အပြစ်ကင်းစင်သော မျက်နှာထားမှာ မည်သူ့ကိုမျှ လှည့်စား၍ မရပေ။

"ထိုင်ကြစို့။"

သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဝုန်းခနဲ ထိုင်ချလိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ ကျောပြင်များမှာ တပ်မှူး၏ စစ်ဆေးမှုကို စောင့်ဆိုင်းနေသော စစ်သားများကဲ့သို့ပင် မတ်နေသည်။

ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ရုပ်တုလေးတွေနဲ့ တူနေတာပဲ။

နောဧ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "စားကြလေ။ ဒီအတိုင်းကြီး ထိုင်မနေနဲ့။"

အလစ်ဆာ၏ ညင်သာသော ဆိတ်ဆွဲမှုက ကစ်ပ်ကို မတားဆီးခင်အထိ သူ့လက်ကလေးမှာ အစားအသောက်ဆီသို့ တုန်ခါသွားခဲ့သည်။

"အား!"

သူသည် နာသွားသော လက်မောင်းကို ပွတ်ရင်း စိတ်မကောင်းစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"သခင်... သခင် အရင်စားသင့်ပါတယ်ရှင်။"

"ရှင် စားလို့ပြီးရင် ကျန်တာကို ကျွန်မတို့ စားပါ့မယ်—ရှင် ခွင့်ပြုမယ်ဆိုရင်ပေါ့။"

ငါ့ကို မနက်စာတွေ အကုန်သိမ်းကျုံးစားမယ့် အာဏာရှင်ကြီးလို့ သူတို့ ထင်နေကြတာပဲ။

နောဧ၏ နှုတ်ခမ်းမှာ တွန့်သွားသည်။

"ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ? အတူတူ စားကြမယ်လေ။ ငါ့ပုံစံက အစားကြီးမယ့်ပုံ ပေါက်နေလို့လား?"

အလစ်ဆာက ခေါင်းစောင်းကာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။ "အစားကြီးတယ်?"

"အများကြီး စားတဲ့သူ၊ အစားကြူးတဲ့သူလို့ ပြောတာ။"

နောဧက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ "ထားပါတော့၊ ငါနဲ့အတူ စားကြ။ မဟုတ်ရင် ငါ စိတ်ဆိုးမှာနော်။"

ထိုခြိမ်းခြောက်မှုမှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော်လည်း အလစ်ဆာ၏ နားရွက်လေးများမှာ စိုးရိမ်စိတ်ကြောင့် ကပ်သွားသည်။ သူမ၏ အမြီးမှာလည်း သူမ၏ ခြေထောက်များကို ကာကွယ်ထားသလိုမျိုး လိပ်ကွေးသွားသည်။

"ကျွန်မတို့... ကျွန်မတို့ အတူတူ စားလို့ရတယ်လား?"

"ရတာပေါ့။"

နောဧသည် မုယောကိတ်ကို တစ်ဝက်ချိုးကာ ညီအစ်ကိုမောင်နှမ နှစ်ဦးကို တစ်ဖက်စီ ပေးလိုက်သည်။

"ဆိုင်ရဲ့ စည်းကမ်း (၁) - ငါတို့ အတူတူ စားရမယ်။"

ကစ်ပ်က သူ့ဝေစုကို အားတက်သရော လက်ခံလိုက်သော်လည်း အလစ်ဆာကမူ တွန့်ဆုတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ပယင်းရောင်မျက်လုံးများမှာ နောဧနှင့် အစားအသောက်ကြားတွင် ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် ကြည့်နေပြီး ခက်ခဲသော ပုစ္ဆာတစ်ပုဒ်ကို တွက်ချက်နေသကဲ့သို့ပင်။

သူမ အများကြီး တွေးနေတာပဲ။

"အလစ်ဆာ။"

နောဧ၏ အသံမှာ ညင်သာသော လေသံမျိုး ဖြစ်နေသည်။

"ဒါက မင်းရဲ့ အလုပ်ရှင်ဆီက အမိန့်ပဲ။"

နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ ပုခုံးများ လျော့ကျသွားပြီး စိတ်အေးသွားတော့သည်။ အကယ်၍ ၎င်းမှာ အမိန့်ဖြစ်ပါက သူမ အပြစ်မရှိဘဲ လက်ခံနိုင်သည်။

သူတို့သည် သက်သောင့်သက်သာရှိသော တိတ်ဆိတ်မှုတွင် အတူစားသောက်ကြသည်။

ပျားရည်နံ့မှာ လေထဲတွင် ချိုမြိန်နေပြီး မုန့်စားသံများက သူတို့ကြားရှိ လေထုကို ပြည့်နှက်စေသည်။

ဒါက ကောင်းလိုက်တာ။ မိသားစု မနက်စာ စားနေရသလိုပဲ။ တစ်ဦးဦးနဲ့ အတူတူ အစားစားရတာ တော်တော်ကြာနေပြီ...

...

သူတို့ သုံးဦး တိတ်ဆိတ်စွာ စားသောက်နေစဉ် ဆိုင်တံခါးမှာ ခေါင်းလောင်းသံနှင့်အတူ ပွင့်လာသည်။

ဗယ်လာရီယာ ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်လာသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ မြင်ကွင်းကို အကဲခတ်လိုက်သည်—နောဧက ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ တင်ပလ္လင်ခွေထိုင်နေပြီး ကြောင်မျိုးနွယ် နှစ်ယောက်နှင့်အတူ ထူးဆန်းသော မိသားစုပုံတူပန်းချီကားတစ်ချပ်လို မနက်စာ အတူစားနေကြသည်။

"အိုး... ဒီမှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ?" သူမ၏ မျက်ခုံးမှာ စိတ်ဝင်တစားဖြင့် ပင့်တက်သွားသည်။

အလစ်ဆာမှာ ချက်ချင်းပင် ခေါင်းငုံ့သွားပြီး သူမ၏ ပုခုံးများမှာ အရှက်သည်းစွာဖြင့် တွန့်ကျသွားသည်။

သူ ကျွန်မတို့နဲ့ အတူစားနေတာကို အမိခံလိုက်ရပြီ... သူ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာတွေတော့ ပျက်စီးကုန်တော့မှာပဲ။

ကျွန်များကို သူတို့၏ သခင်နှင့် စားပွဲတစ်ခုတည်းတွင် အတူစားခွင့် ဘယ်သောအခါမှ မပေးခဲ့ဖူးပေ။ အခြားသူများက ထိုသို့မြင်တွေ့သွားပါက သာမန်ထက် ထူးခြားနေသော ထိုသခင်အတွက် ပြဿနာများ ဖြစ်လာနိုင်ပေသည်။

"စားစရာတွေ ရှိနေတာလေ၊ ဘာရှိရမှာလဲ?" နောဧက ဗယ်လာရီယာ၏ ဟန်ဆောင်မှုများကို မျက်မှောင်ကြုတ်ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းရော အတူစားချင်လား?"

ဂိုဏ်းချုပ်မှာ နှစ်ခါပြောစရာ မလိုပေ။ ပျားရည်နံ့ မွှေးမွှေးလေးကို ရလိုက်သည်နှင့် သူမသည် ဘာမှ အခမ်းအနားလုပ်မနေဘဲ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ထိုင်ချကာ မုယောကိတ် တစ်ခုကို ဆွဲယူလိုက်သည်။

တစ်ကိုက်။ နှစ်ကိုက်။

သူမ၏ မျက်နှာထားမှာ အံ့ဩမှုအစစ်အမှန်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ဒါက တကယ် အရသာရှိတာပဲ။" သူမက သံချပ်ကာပေါ်တွင် မုန့်ဖတ်များ ပေကျံလျက် ကြောင်ညီအစ်ကို မောင်နှမများဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "သူတို့ လုပ်တာလား?"

နောဧက ပန်းသီးခြောက်ကို ပါးစပ်အပြည့် ထည့်ထားရင်း ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။

"ဒီနေရာကိုလည်း သူတို့ပဲ သန့်ရှင်းရေး လုပ်တာလား? ဖုန်တွေလည်း မရှိတော့ဘူး။"

နောက်ထပ် တစ်ကြိမ် ခေါင်းငြိမ့်ပြပြန်သည်။

"နားလည်ပြီ။" ဗယ်လာရီယာ၏ အကြည့်မှာ စိတ်ဝင်တစားဖြင့် အလစ်ဆာထံသို့ ရောက်သွားသည်။ "မင်းနာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ?"

"အလစ်ဆာ ပါ။" တိုးတိုးလေးသာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ငါက ဗယ်လာရီယာ နိုက်ဝင်းဒ်၊ငွေရောင်ဝံပုလွေများရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ပဲ။" သူမက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖျောက်ထားရန် ကြိုးစားနေသော ကစ်ပ်ဘက်သို့ မေးငေါ့ပြသည်။

"ရှက်နေတဲ့ တစ်ယောက်ကရော?"

"က-ကစ်ပ် ပါ" ဟု ထိုကောင်လေးက ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ ဖြေလိုက်ပြီး သူ့နားရွက်များမှာလည်း ဦးခေါင်းတွင် ကပ်နေသည်။

သနားစရာ ကောင်လေး၊ တော်တော် ကြောက်နေပုံရတယ်။

ဗယ်လာရီယာ၏ မျက်နှာထားမှာ နူးညံ့သွားသည်။ "စိတ်လျှော့ပါ လူငယ်လေးရယ်။ ဒီလို ဟင်းချက်ကောင်းတဲ့သူ ဘယ်သူမဆို ငါ့ဆီမှာ ကြိုဆိုလျက်ပါ။" သူမက နောဧဘက်သို့ ပြန်လှည့်လိုက်သည်။

"ဒါနဲ့၊ အလုပ်ခန့်ထားတာလား ဒါမှမဟုတ် ...?"

"အလုပ်ခန့်ထားတာပါ" ဟု နောဧက ခိုင်ခိုင်မာမာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"တော်တယ်။" ဗယ်လာရီယာက နောက်ထပ် ကိတ်မုန့်တစ်ခုကို ယူလိုက်သည်။ "အကူကောင်း ရှာရတာ ခက်တယ်။ အထူးသဖြင့် ဟင်းချက်တတ်တဲ့ အကူမျိုးပေါ့။"

မမျှော်လင့်ဘဲ ချီးကျူးခံရသဖြင့် အလစ်ဆာ၏ အမြီးမှာ အားတုံ့အားနာနှင့် ယမ်းလိုက်သည်။ သူမ၏ နားရွက်လေးများမှာ ပြန်ထောင်လာပြီး စိုးရိမ်စိတ်များလည်း တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သူမ စားပြီးသွားသောအခါ နောဧသည် ဗယ်လာရီယာဘက်သို့ လက်ကမ်းလိုက်သည်။

"ရွှေဒင်္ဂါး တစ်ပြား။"

သူမ၏ မျက်ခုံးမှာ ပင့်တက်သွားသည်။ "ဟင်?"

"စားတဲ့အတွက်လေ? အလကားလို့ ထင်နေတာလား?"

"မင်းကတော့..." ဗယ်လာရီယာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားသည်။ "မင်း ဘယ်လောက် အရှက်မရှိဘူးဆိုတာကို ငါ အထင်သေးမိသွားတယ်။"

နောဧ၏ တည်ငြိမ်မှု ပြိုကွဲသွားသည်။

ရင်ဘတ်ထဲမှ ရယ်သံများ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

"စတာပါ။"

မိသွားပြီ။

ဗယ်လာရီယာက မယုံကြည်နိုင်စွာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "တကယ်လို့ မင်းက တကယ်တောင်းရင်တောင် ငါ မအံ့ဩတော့ဘူး။ ထားပါတော့၊ ငါ ပေါင်မုန့်တစ်လုံးနဲ့ လက်ဖက်ရည်အေး တစ်ပုလင်း ဝယ်ချင်တယ်။"

"မင်းရဲ့ ဂိုဏ်းအတွက်ပဲလား?"

"မဟုတ်ဘူး။"

သူမ၏ ပါးပြင်များ အနည်းငယ် နီမြန်းသွားသည်။

"အရင်တစ်ခါက စမ်းသောက်ကြည့်ဖူးတယ်။ အရသာက... ဒီကမ္ဘာက မဟုတ်သလိုပဲ။ အခုဟာက ငါ့အတွက် ဝယ်တာ။"

ဂိုဏ်းချုပ်လည်း အချိုကြိုက်တတ်တာပဲ။

သူမသည် ကောင်တာပေါ်သို့ ရွှေဒင်္ဂါး ၁၁ ပြား တင်လိုက်သည်။ "အရင်က အတိုင်းပဲ။ ၁၁ ပြားနဲ့ ဓားသိုင်းလေ့ကျင့်ခန်းပေါ့။"

နောဧက ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ ငွေများကို သိမ်းလိုက်သည်။ ပင်ပန်းသော်လည်း သူတို့၏ လေ့ကျင့်ခန်းများကို သူ တကယ်နှစ်သက်သည်။

ကြွက်သားများ နာကျင်ခြင်းက တိုးတက်မှုတစ်ခုလို ခံစားရသည်။

(စနစ်၊ ငါ အပြင်သွားတဲ့အချိန်မှာ အလစ်ဆာ ဒါမှမဟုတ် ကစ်ပ်ကို ဆိုင်မှာ အလုပ်လုပ်ခွင့် ပေးလို့ရမလား?)

[မရပါ။ အိမ်ရှင်သည် ဆိုင်ရှိပစ္စည်းများ ရောင်းချရန် အခြားသူများကို စာချုပ်ချုပ်၍ မရပါ။ သို့သော် ဆိုင်အဆင့် ၂ ရောက်လျှင် ကျပန်းဆိုင်ဝန်ထမ်းများရွေးချယ်ခွင့် ရရှိမည် ဖြစ်ပါသည်။]

ကျပန်း ဝန်ထမ်းတွေလား? ခန့်မှန်းရ ခက်မယ့်ပုံပဲ။

"ကဲ၊ သွားကြစို့။"

နောဧသည် စင်ပေါ်မှ ပေါင်မုန့်နှင့် လက်ဖက်ရည်ကို ယူကာ သူမကို ပေးလိုက်သည်။

"အခုအချိန်က ဆိုင်ကလည်း ပုံမှန်အားဖြင့် တိတ်ဆိတ်နေတာပဲဟာ။"

သူတို့ အပြင်သို့ ထွက်လာကြရာ ကစ်ပ်နှင့် အလစ်ဆာတို့မှာ ဆိုင်တံခါးဘေးတွင် သစ္စာရှိသော ကင်းစောင့်များကဲ့သို့ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

နောဧ ခြေလှမ်းတန့်သွားသည်။ "မင်းတို့ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ?"

"ရှင် ပြန်လာမယ့်အချိန်ကို စောင့်နေတာပါ" ဟု အလစ်ဆာက ရိုးသားစွာ ပြန်ဖြေသည်။

ငါ ပြန်မလာမချင်း သူတို့ ဒီမှာ ရုပ်တုတွေလို မတ်တပ်ရပ်နေကြတော့မှာပဲ။

နောဧ နဖူးကို လက်နှင့် ရိုက်လိုက်မိသည်။ "မင်းတို့မှာ လုပ်စရာ မရှိရင် ငါတို့နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ကြလေ။"

သူတို့ မျက်လုံးများ ပြိုင်တူ ပြူးကျယ်သွားကြသည်။ သူတို့ တာဝန်ကျရာနေရာမှ ထွက်ခွာခွင့် ရခြင်းမှာ အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲမှုတစ်ခု ဖြစ်နေပုံရသည်။

"ကျွန်တော်တို့ လိုက်လို့ ရတယ်လား?" ကစ်ပ်၏ အသံတွင် အံ့ဩမှုများ ပါဝင်နေသည်။

သူသည် ဗယ်လာရီယာဘက်သို့ လှည့်၍ မေးလိုက်သည်။

"သူတို့ ကျွန်တော်နဲ့ လိုက်ခဲ့လို့ ရတယ်မလား?"

ဗယ်လာရီယာ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ "အင်း၊ ရပါတယ်။"

နောဧက ညီအစ်ကိုမောင်နှမများဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"သူပြောတာ ကြားတယ်မလား၊ လာ သွားကြစို့။" သူက လက်ဟန်ခြေဟန်ဖြင့် ခေါ်လိုက်တော့သည်။