အခန်း (၃၀) - အလစ်ဆာ

သူ၏ဆိုင်တည်ရှိရာ လမ်းကြားအနီးသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ရင်းနှီးသော အသံအချို့ လေထဲတွင် လွင့်ပျံ့လာသည်။

"သူ မင်းကို ဒီနေရာကို ခေါ်လာတာ သေချာရဲ့လား?"

"သေချာပါတယ် အစ်မရဲ့။" ကစ်ပ်၏ အသံတွင် အထင်အမြင်သေးခံရသဖြင့် နာကျင်သွားသော ဂုဏ်သိက္ခာများ ပါဝင်နေသည်။

"ကျွန်တော် မလိမ်ပါဘူး!"

အလစ်ဆာသည် သူမ၏ နှာခေါင်းကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

"ကစ်ပ်... မင်းလိမ်နေတယ်လို့ မပြောပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်း မှားသွားတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်လေ။ အစ်မက သေချာအောင် လုပ်နေတာပါ။"

သူမ၏ နှုတ်ခမ်းဖျားမှ သက်ပြင်းသံ ခပ်တိုးတိုး ထွက်ပေါ်လာသည်။

"လာပါ၊ သွားကြစို့။ ဘယ်သူမှ စကားသံမကြားနိုင်အောင် လူသူကင်းမဲ့တဲ့ ဒီလမ်းကြားကို သူ ခဏခေါ်လာတာ ဖြစ်မှာပါ။"

တိတ်ဆိတ်နေသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ကစ်ပ်၏ နားရွက်လေးများ တွဲကျသွားသည့် အသံကိုပင် ကြားလိုက်ရသလို ခံစားရသည်။

သူ့အစ်မက သူတို့ရှာဖွေမှုကို လက်လျှော့လိုက်သဖြင့် ထိုကြောင်လူသားလေးထံမှ စိတ်ပျက်မှုများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

နောဧသည် သူ၏ ခြေလှမ်းကို သွက်လိုက်ပြီး လမ်းကြားထဲမှ ထွက်ခွာရန် ပြင်နေသော ပုံရိပ်နှစ်ခုနှင့် ထိပ်တိုက်တိုးတော့သည်။

အာရုံလွင့်နေသော အရပ်ရှည်ရှည် ကြောင်မလေးနှင့် သူ အရှိန်ပြင်းပြင်း တိုက်မိသွားသည်။ ထိုရိုက်ခတ်မှုကြောင့် နှစ်ဦးစလုံး ကျောက်ခင်းလမ်းပေါ်သို့ နောက်ပြန်လဲကျသွားတော့သည်။

ဘုန်း။

ဘုန်း။

"...အား။"

သူ့အစ်မနောက်မှ လိုက်လာသော ကစ်ပ်သည် သူမ လဲကျသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ကာကွယ်လိုစိတ်နှင့် မနာလိုစိတ်တို့ကြောင့် ချက်ချင်းပင် အမွေးအမှင်များ ထောင်သွားသည်။

"ဘယ်ကိုကြည့်ပြီး လျှောက်—"

သူ၏ ဝါကျင့်ကျင့် မျက်လုံးများက လဲကျနေသော သူစိမ်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ...

"ဆာ နောဧ ?"

ဆာ နောဧ? ငါက ဘယ်တုန်းက မှူးမတ်အဖြစ် ရာထူးတိုးသွားတာလဲ?

"ကစ်ပ်? ပြီးတော့ ဒါက...?"

သူ့မောင်လေးက ထိုအမည်ကို ရေရွတ်လိုက်သောအခါ သူမ၏ ပယင်းရောင်မျက်လုံးများတွင် နားလည်မှုများ လွှမ်းမိုးသွားသည်။

"အလစ်ဆာ ပါ" ဟု သူမက သိသိသာသာ တုန်လှုပ်နေသော အသံတိုးတိုးဖြင့် မိတ်ဆက်လိုက်သည်။

နောဧသည် သူမကို ငေးကြည့်နေမိသည်။

ချစ်စရာလေး။

ကစ်ပ်တွင် ထက်မြက်ပြီး နောက်ပြောင်လိုသော အသွင်အပြင် ရှိသော်လည်း သူ့အစ်မမှာမူ မျိုးနွယ်စုကို ကျော်လွန်သော တင့်တယ်သည့် အလှတရားမျိုး ရှိသည်။ သူမ၏ လက်မောင်းနှင့် မျက်နှာတွင် အမွေးနက်လေးများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး လရောင်ကဲ့သို့ ငွေရောင်သန်းနေသော နားရွက်လေးများမှာ ခဏခဏ လှုပ်ခတ်နေသည်။

သို့သော် နောဧ၏ အာရုံကို အဖမ်းစားနိုင်ဆုံးမှာ သူမ၏ အမြီးဖြစ်သည်။

တကယ့်ကို တယမ်းယမ်းနဲ့ပဲ!

သူမက တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ရှိနေဟန် ဆောင်ထားသော်လည်း ရှေ့နောက်ယမ်းနေသော အမြီးက သူမ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ဖော်ပြနေသည်။

သူမ စကားပြောလိုက်သောအခါ ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် နောဧ၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် အလိုအလျောက် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"ကျွန်မတို့ ဆာ နောဧကို လိုက်ရှာနေတာပါ။"

"ရှင်ပြသခဲ့တဲ့ ကရုဏာအတွက် စနစ်တကျ ကျေးဇူးတင်ချင်လို့ပါ။"

ကစ်ပ်သည် ခြေဖျားလေးများ ထောက်ကာ ခုန်ပေါက်နေပြီး သူ့နားရွက်လေးများမှာလည်း တက်ကြွစွာ ထောင်နေသည်။

"ကျွန်တော် ပြောသားပဲ၊ ဒီမှာပါဆို! ကျွန်တော် မမှားပါဘူး!"

"ဟုတ်ပါပြီ။"

အလစ်ဆာ၏ အကြည့်မှာ တစ်ခုခုကို ရှာဖွေနေသကဲ့သို့ နောဧ၏ မျက်နှာမှ မခွာပေ။

ယမ်းနေသော အမြီးကလည်း ပုံမှန်အတိုင်း ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ သူမ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ယမ်းနေမှန်း သိရဲ့လားဟု နောဧ တွေးမိသည်။

နေမကောင်းဖြစ်နေတာတောင် ငါ့ကို ကျေးဇူးတင်ဖို့အတွက် လိုက်ရှာခဲ့တာလား?

"ကျွန်တော့်ကို လိုက်ရှာနေဖို့ မလိုပါဘူး" ဟု နောဧက ပြောရင်း မတ်တပ်ထကာ အလစ်ဆာကို ထူပေးရန် လက်ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "ကစ်ပ် လွတ်လပ်ပြီလို့ ကျွန်တော် ပြောခဲ့ပြီးသား။ အဲ့ဒါက မင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံးအတွက်ပါ။"

သူမက သူ၏အကူအညီကို လက်ခံကာ တင့်တယ်စွာ ထလိုက်သည်။ "လွတ်လပ်ခွင့်က ရှင့်ဆီက ပထမဆုံးရတဲ့ လက်ဆောင်ပါ။ စနစ်တကျ ကျေးဇူးတင်ဖို့ကတော့ ကျွန်မတို့ရဲ့ တာဝန်ပါ။"

ပထမဆုံး လက်ဆောင်? ဒုတိယက ဘာများလဲ?

သူမ၏ အမြီးမှာ ယခင်ကထက် ပိုမြန်မြန် ယမ်းလာပြီး တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် ဖုံးကွယ်မရနိုင်သည့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ဖော်ပြနေသည်။

နောဧ၏ အပြုံးက ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာသည်။

ဤစကားဝိုင်းမှာ စတင်ရုံသာ ရှိသေးကြောင်း တစ်ခုခုက သူ့ကို အချက်ပြနေသည်။

နောဧသည် ကြောင်ညီအစ်ကို မောင်နှမနှစ်ဦးကို သူ၏ သေးငယ်သော ဆိုင်ထဲသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ သူတို့မျက်လုံးထဲတွင် ဤနေရာမှာ မည်မျှ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေမည်ကို သူ ချက်ချင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။

ခိုင်ခံ့မှုမရှိသော ထိုင်ခုံပုတစ်လုံးနှင့် သူ၏ အဖိုးတန် ကုန်ပစ္စည်းအချို့မှလွဲ၍ ဘာမှမရှိသော စင်များ။

"ဧည့်ဝတ်ပြုဖို့ နေရာက အဆင်မပြေဖြစ်နေတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်နော်။ မင်းတို့ ထိုင်ဖို့အတွက် သေချာတဲ့ ထိုင်ခုံတောင် မရှိဘူး။"

အလစ်ဆာက လက်များကို အသည်းအသန် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး သူမ၏ ငွေရောင်နားရွက်လေးများမှာ အရှက်သည်းစွာ လှုပ်ခတ်သွားသည်။

"ရပါတယ်၊ ရပါတယ်! ကျွန်မတို့ မတ်တပ်ရပ်နေလို့ ဖြစ်ပါတယ်။"

သူမက ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ပြောနေသော်လည်း တုန်ရင်နေသော ခြေထောက်များကမူ တခြားတစ်မျိုး ပြောနေသည်။

နောဧသည် သူ၏ တစ်လုံးတည်းသော ထိုင်ခုံပုကို ယူကာ ကောင်တာအနီးတွင် ချလိုက်သည်။

"ပင်ပန်းရင် ထိုင်ပါ။ အားနာနေဖို့ မလိုပါဘူး။"

အလစ်ဆာ၏ မျက်နှာထားမှာ ကျေးဇူးတင်မှုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။

သူမ၏ အမြီးလေးကလည်း ကျေးဇူးတင်သည့်သဘောနှင့် အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားသည်။

သူမ ကျန်းမာရေး ပြန်ကောင်းနေတုန်းပဲ ရှိသေးတယ်။ သူ့မောင်လေးရှေ့မှာ သန်မာချင်ယောင် ဆောင်နေတာ ဖြစ်မှာ။

နောဧသည် သူမ၏ ပုံစံကို သေချာလေ့လာရင်း အကြည့်များက စူးရှလာသည်။

"နေလို့ ဘယ်လိုနေလဲ? အရင်က ဖြစ်နေတဲ့ ဖျားနာမှုကရော?"

"အခု အားလုံး အဆင်ပြေသွားပါပြီ။"

သူမ၏ အဖြေမှာ မြန်လွန်းပြီး တက်ကြွလွန်းနေသည်။

လိမ်နေတာပဲ။

သူမ တိုက်ရိုက်မျက်လုံးချင်း ဆုံဖို့ ရှောင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် နောဧ၏ မျက်လုံးများ မှေးစပြုလာသည်။ သူမ၏ အမြီးက သူမကို ထပ်မံ သစ္စာဖောက်ပြန်သည်။ ယုံကြည်မှုရှိသော စကားလုံးများနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သော စိုးရိမ်စိတ်များကြောင့် အမြီးမှာ ခါယမ်းနေသည်။

နောဧသည် သူ၏ အာရုံကို သူ့အစ်မကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေသော ကစ်ပ်ထံသို့ လွှဲလိုက်သည်။

"သူ့အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ? ငါပေးလိုက်တဲ့ ပေါင်မုန့်ကို သူ စားရဲ့လား?"

ကစ်ပ်၏ နားရွက်လေးများ တွဲကျသွားသည်။ "သူ လေးပုံတစ်ပုံပဲ စားတယ်။"

လေးပုံတစ်ပုံပဲ? ကုသရေးပေါင်မုန့်ကိုလား?

"ကျွန်တော်တို့မှာ စားစရာ မရှိသလောက်ပဲ" ဟု ထိုကြောင်လူသားလေးက တိုးတိုးလေး ဆက်ပြောသည်။

"ဒါကြောင့် ငတ်မသေအောင် ကုသရေးပေါင်မုန့်ကို သာမန်စားစရာလိုမျိုး သုံးနေရတာပါ။ အစ်မက သူ့ဝေစုကိုတောင် ကျွန်တော့်ကို အတင်းကျွေးသေးတယ်။"

ဒါပေါ့၊ သူမလုပ်မှာပေါ့။ မောင်လေးကို ကျွေးဖို့အတွက် သူမရဲ့ ကုသမှုပိုင်းကို စတေးခဲ့တာပဲ။

နောဧသည် ဆိုင်၏ ကြမ်းပြင်ကို စိတ်ဝင်တစား ငေးကြည့်နေသော အလစ်ဆာကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ အမြီးမှာ လုံးဝ ရပ်တန့်သွားသည်။

မာနနဲ့ မေတ္တာ။ ငတ်မွတ်နေတဲ့အချိန်မှာ ဒါက အန္တရာယ်ရှိတဲ့ ပေါင်းစပ်မှုပဲ။

သူ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး စင်ဆီသို့ လှမ်းလိုက်သည်။

သူ၏ လက်ချောင်းများက လတ်ဆတ်သော ရွှေရောင်ပေါင်မုန့်တစ်လုံးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"ရော့။" သူက အံ့ဩနေသော အလစ်ဆာ၏ လက်ထဲသို့ ပေါင်မုန့်ကို ထည့်ပေးလိုက်သည်။ "ဒါကို စားလိုက်။ အကုန်လုံး စားလိုက်နော်။"

"ကျွန်မ မယူနိုင်—" သူမ ကန့်ကွက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

"ယူနိုင်ရမယ်၊ ပြီးတော့ စားလည်း စားရမယ်။"

နောဧ၏ လေသံမှာ ငြင်းဆန်၍ မရနိုင်သော လေသံမျိုးဖြစ်သည်။

"ဒါကို ကျွန်တော့်ဆိုင်ကို ရှာတွေ့အောင် လာခဲ့တဲ့အတွက်နဲ့ စိတ်နွေးထွေးစရာကောင်းတဲ့ ပြန်လည်ဆုံတွေ့မှုအတွက် ပေးတဲ့အခကြေးငွေလို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ။"

ကစ်ပ်၏ မျက်လုံးများ ဝင်းပသွားသည်။

အလစ်ဆာသည် နွေးထွေးသော ပေါင်မုန့်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူမ၏ တည်ငြိမ်မှုများ ပြိုကွဲသွားတော့သည်။ "ဆာ နောဧ..."

"နောဧ လို့ပဲ ခေါ်ပါ။"

သူမသည် ခေါင်းခါယမ်းရင်း တုန်ရင်နေသော လက်ချောင်းများဖြင့် သူ့လက်ကို တွန်းဖယ်လိုက်သည်။

"ကျွန်မ မယူနိုင်ပါဘူး။ တောင်းပန်ပါတယ်။ ရှင် ကျွန်မတို့အတွက် အများကြီး လုပ်ပေးပြီးပြီ၊ အများကြီးလည်း အကုန်အကျခံခဲ့ပြီးပြီ။"

သူမ၏ မျက်ရည်များမှာ အမွေးနက်လေးများပေါ်သို့ စီးကျလာသည်။ သူမသည် အရှက်ကွဲမှုနှင့် အားနည်းမှုတို့ကြောင့် မျက်နှာကို လွှဲလိုက်ပြီး ပုခုံးလေးများမှာလည်း တွန့်ချိုးနေသည်။

'အများကြီးပဲ။ သူ့ရဲ့ စေတနာက များလွန်းနေပြီ။' သူမ တွေးမိသည်။

နောဧ၏ အကြည့်မှာ ကစ်ပ်ထံသို့ ရောက်သွားသည်။ ထိုကြောင်လူသားလေး၏ မျက်လုံးများမှာ ထိတ်လန့်မှုကြောင့် ပြူးကျယ်နေသည်။ သူ အားကိုးရဆုံးသော တိုင်တစ်လုံး ပြိုလဲသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ဖြစ်ပေါ်တတ်သော အသည်းအသန် ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုမျိုးပင်။

သူ့အစ်မ ငိုတာကို သူ တွေ့ရခဲသည်။

ကစ်ပ်သည် သူတို့နှစ်ဦးကို ကြည့်ရင်း ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ အကူအညီမဲ့နေရှာသည်။ သူသည် မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် နောဧ၏ မျက်နှာကို ကြည့်နေမိသည်။

'ဆာ နောဧက နောက်ထပ် အံ့ဖွယ်တစ်ခုခုများ ဖန်တီးပေးနိုင်မလား။ ကျွန်တော်ကတော့ ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ ဘာပြောရမှန်း၊ ဘာလုပ်ရမှန်း လုံးဝမသိဘူး။'

နောဧသည် တုန်ရင်နေသော ကြောင်မလေးအနားသို့ တိုးသွားလိုက်သည်။ သူ၏လက်ကို သူမ၏ ဦးခေါင်းပေါ်သို့ ညင်သာစွာ တင်လိုက်ပြီး နားရွက်ကြားရှိ နူးညံ့သောအမွေးလေးများကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

အစပိုင်းတွင် သူမ တောင့်တင်းသွားသည်—နှစ်သိမ့်မှုကို လက်ခံရန် တားဆီးနေသော ဗီဇကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ၏ အထိအတွေ့တွင် တစ်ခုခုက နှစ်သိမ့်မှု ပေးနေသည်။

ဖြည်းဖြည်းချင်း သူမ၏ တောင့်တင်းနေသော ကိုယ်ဟန်မှာ ပျော့ပြောင်းသွားသည်။

"ရပါတယ်" နောဧက တိုးတိုးလေး ပြောရင်း ညင်သာစွာ ဆက်လက် ပွတ်သပ်ပေးနေသည်။ "ဒါက ပေါင်မုန့်လေး တစ်လုံးပါပဲ။"

"ဒါပေမဲ့ ဒါက ပေါင်မုန့်သက်သက် မဟုတ်ဘူးလေ။" သူမ၏ အသံမှာ ဖိနှိပ်ထားသော စိတ်ခံစားချက်များကြောင့် တုန်ယင်နေသည်။

"ဒီပေါင်မုန့်က အရမ်းဈေးကြီးမှာပါ။ ကျွန်မ ဘာမှပြန်မလုပ်ပေးဘဲနဲ့ ဒါကို မယူနိုင်ပါဘူး။"

သူမ တစ်ခုခု ပြန်လုပ်ပေးချင်နေတာပဲ။ သိက္ခာရှိလိုက်တာ။

နောဧသည် မျက်ရည်စများနှင့် သူမ၏ မျက်နှာကို သေချာကြည့်ပြီးနောက် ကစ်ပ်၏ စိုးရိမ်နေသော မျက်နှာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ပြဿနာများစွာကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖြေရှင်းပေးနိုင်မည့် အကြံတစ်ခု သူ့ခေါင်းထဲတွင် ပေါ်လာသည်။

"အလစ်ဆာ။" သူက လေသံကို နူးညံ့အောင် ထားပြီး သူမ၏ အမွေးလေးများကို ဆက်လက် ပွတ်သပ်ပေးနေသည်။ "မင်း ဘာတွေ တော်လဲ?"

ထိုမေးခွန်းက သူမကို တည်ငြိမ်သွားစေပုံရသည်။ သူ၏ ညင်သာသော အထိအတွေ့အောက်တွင် သူမ၏ အသက်ရှူသံမှာ မှန်သွားသည်။

"ဘာကို ဆိုလိုတာလဲဟင်?" သူမက ခေါင်းလေးစောင်းကာ သူမ၏ ပယင်းရောင်မျက်လုံးများဖြင့် သူ့ကို ပထမဆုံးအကြိမ် ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။

"လူတိုင်းမှာ မတူညီတဲ့ ပါရမီတွေ ရှိကြတယ်လေ။" နောဧ၏ လက်မှာ ညင်သာသော စည်းချက်အတိုင်း ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ "မုန့်ဖုတ်သမားက ပေါင်မုန့်ဖုတ်တယ်၊ လက်သမားက သစ်သားအလုပ် လုပ်တယ်။ မင်းရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုက ဘာလဲ?"

နားလည်မှုများ သူမ၏ မျက်နှာတွင် ပေါ်လွင်လာသည်—မျှော်လင့်ချက်က စိတ်ပျက်မှုကို အစားထိုးလိုက်ပြီဖြစ်သည်။

"ကျွန်မ သန့်ရှင်းရေးလုပ်တာ၊ ဟင်းချက်တာနဲ့ အိမ်မှုကိစ္စတွေ စီမံခန့်ခွဲတာ တော်ပါတယ်။" သူမ၏ အသံမှာ စကားတစ်လုံးချင်းစီတိုင်းတွင် ပိုမို ခိုင်မာလာသည်။ "အဲ့ဒီလို အလုပ်မျိုးတွေပေါ့။"

သူမက သူမ၏ မောင်လေးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ကစ်ပ်ကလည်း သန့်ရှင်းရေးလုပ်တာ အရမ်းတော်ပါတယ်။ သူက ဟင်းချက်တာတော့ မသင်ရသေးဘူးပေါ့။"

'အကွက်တိပဲ။'