ပျင်းရိခြင်း သူဌေးကြီးစနစ်

အခန်း (၂၂) - သူခိုးလေး

သစ်သားဓားကို ကိုင်ပြီး ပြန်လာရင်း နိုဧသည် ဗယ်လာရီယာ၏ မှာကြားချက်များကို ပြန်လည်ကြားယောင်နေမိသည်။

"ဒါကို ယူသွား။ ငါသင်ပေးထားတဲ့ အနေအထားတွေကို တတ်နိုင်သလောက် အကြိမ်ကြိမ် လေ့ကျင့်ထားပါ။ နင့်ရဲ့ နည်းစနစ်တွေက ပျော့ဖတ်နေတုန်းပဲ။ အခြေခံခိုင်မာသွားပြီဆိုမှ နောက်ထပ် အနေအထားတွေကို ငါထပ်သင်ပေးမယ်။"

...

နိုဧသည် လေ့ကျင့်ရေးဓားကို ပုခုံးပေါ်တင်ထားရင်း မိမိကိုယ်ကိုယ် ကြည့်ရတာ ရယ်စရာကောင်းနေသလိုလို၊ တစ်ဖက်မှာလည်း တော်တော်လေး အရည်အချင်းရှိနေသလိုလို ခံစားနေရသည်။ ဒီပုံစံက ကြည့်ရတာ ရှက်စရာကောင်းကောင်း ဖြစ်နေနိုင်သော်လည်း ဓားက တော်တော်လေး လေးလံပြီး ဤပုံစံကသာ သူ့အတွက် အဆင်ပြေဆုံး ဖြစ်နေသည်။

ဝင်လုဆဲ နေရောင်ခြည်က အက်စတာ၏ ကျောက်ခင်းလမ်းများကို ရွှေရောင်လွှမ်းမိုးထားသည်။ ကုန်သည်များ ဆိုင်ပိတ်သိမ်းနေကြချိန်တွင် အရက်သောက်ဆိုင်များကတော့ စတင်နိုးကြားလာကြပြီ ဖြစ်သည်။

ဒီနေ့တော့ နှစ်ခုပဲ ရောင်းရသေးတယ်။ အအေးမိလက်ဖက်ရည်တစ်ပုလင်းနဲ့ ပေါင်မုန့်တစ်လုံး...

ဒီနေ့က သူ့အတွက် အမြတ်အစွန်းအများဆုံးနေ့ မဟုတ်သော်လည်း တန်ဖိုးရှိသည့်အရာတစ်ခု— အဆင့်မြှင့်လို့ရသည့် အသက်ကယ်စွမ်းရည်တစ်ခုကို ရရှိခဲ့သည်။ ဒါ့အပြင် သူ၏ အလိုအလျောက်ဝင်ငွေကလည်း သူ့ကို လောလောဆယ် အေးအေးဆေးဆေး နေနိုင်စေသည်။

တစ်ရက်ကို ဒေါ်လာ တစ်ထောင် သုံးရာဆိုသည်မှာ နည်းသည့်ပမာဏ မဟုတ်ပေ။

လမ်းထောင့်ကို ကွေ့လိုက်စဉ် သူ၏ ကြွက်သားတိုင်းက နာကျင်မှုကို ဆန္ဒပြနေကြသည်။

'မနက်ဖြန်ကျရင်တော့ တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်နေတော့မှာပဲ' ဟု သူ မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း တွေးလိုက်မိသော်လည်း ဘာမှတော့ မတတ်နိုင်ပေ။

သူ၏လက်က ဂျာကင်အင်္ကျီကို ထိမိသွားရာ ရင်းနှီးသော အရာတစ်ခုကို စမ်းမိလိုက်သည်။

ပေါင်မုန့်တစ်လုံးပဲ!

သူ၏မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

ငါ ဒါကို မေ့နေခဲ့တာ မယုံနိုင်စရာပဲ။

ဗယ်လာရီယာ၏ တစ်ချိန်လုံး ပွစိပွစိလုပ်နေမှုများကြောင့် အခြားအရာအားလုံးက သူ့ခေါင်းထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ နိုဧသည် ဂျာကင်ထဲမှ ပေါင်မုန့်ကို ထုတ်ပြီး ဂရုတစိုက် ဖြေလိုက်သည်။

နာကျင်နေသော သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွက် တစ်လုပ်လောက် စားလိုက်ရလျှင် အတော်လေး အဆင်ပြေသွားမည်ဖြစ်သည်။

ပါးစပ်နားသို့ ပေါင်မုန့်ကို မြှောက်လိုက်စဉ် သူ၏ ဘေးဘက်မှ အရိပ်တစ်ခု လျှပ်ခနဲ ဖြတ်ပြေးသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ထို့နောက်... သူ့လက်ထဲမှ ပေါင်မုန့်က ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

"ဟမ်?"

နိုဧသည် ဗလာဖြစ်သွားသော သူ၏လက်ကို ကြည့်ရင်း ခဏမျှ ကြောင်သွားသည်။ ထို့နောက် လမ်းကြားတစ်ခုထဲသို့ ပြေးဝင်သွားသော သေးငယ်သည့် အရိပ်လေး— တရားခံကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။

ကြောင်နားရွက်နဲ့... လူပုလေးလား?

သူခိုးလေးသည် နိုဧ၏ ကုသမှော်ပေါင်မုန့်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူ၏ ခြေထောက်သေးသေးလေးများဖြင့် အစွမ်းကုန် ပြေးလွှားနေသည်။

ဘာကြီးလဲဟ—?

ဘာဖြစ်သွားသည်ကို သူ စက္ကန့်ပိုင်းမျှ နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားပြီးမှ သူ ခံလိုက်ရပြီဆိုသည်ကို သိလိုက်ရသည်။

သူ့ကို ကလေးတစ်ယောက်က လုသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ ကြောင်လူသားလေး တစ်ယောက်ပေါ့။

"ဟေး! ပြန်လာခဲ့စမ်း!" နိုဧက အော်ဟစ်ရင်း ထိုသူခိုးလေးနောက်သို့ လိုက်တော့သည်။

လိုက်တမ်းပြေးတမ်း ကစားပွဲသည် လမ်းကြားများနှင့် ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းကလေးများတစ်လျှောက် အရှိန်ရလာသည်။

ကြောင်လူသားလေးသည် ကြောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင်... အလွန်လျင်မြန်ဖြတ်လတ်လှသည်။

သူသည် လမ်းကြားကျဉ်းလေးများထဲမှ တိုးဝင်သွားပြီး လမ်းထောင့်များကို လျင်မြန်စွာ ကွေ့ပတ်သွားသည်။

သို့သော် နိုဧ၏ ခြေလှမ်းရှည်များကြောင့် အကွာအဝေးမှာ တဖြည်းဖြည်း ကျဉ်းမြောင်းလာသည်။

"ရပ်... လိုက်စမ်း... မင်းလေး... " နိုဧ အမောတကော ပြောလိုက်ရသည်။

ဗယ်လာရီယာနှင့် အပြင်းအထန် လေ့ကျင့်ထားသောကြောင့် သူ၏ လက်မောင်းများက နာကျင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူခိုးလေးသည် လမ်းပိတ်နေသော လမ်းကြားတစ်ခုအဆုံးတွင် ရပ်သွားသည်။ ကြောင်လူသားလေးသည် ပေါင်မုန့်ကို ရင်ဘတ်မှာ တင်းတင်းဖက်ထားရင်း လှည့်ကြည့်လာသည်။ သူ၏ အနက်ရောင် နားရွက်ကလေးများမှာ ဦးခေါင်းတွင် ကပ်နေသည်။

သူ၏ ဝါဝင်းသော ကြောင်မျက်လုံးများက ထွက်ပြေးစရာလမ်းကို အသည်းအသန် ရှာဖွေနေကြသည်။

နိုဧသည် ထွက်ပေါက်ကို ပိတ်ဆို့ထားရင်း သတိထား၍ ချဉ်းကပ်သွားသည်။ "မိပြီ။"

ကလေးက ဟိန်းသံပေးလိုက်ရာ သူ၏ အစွယ်သေးသေးလေးများ ပေါ်လာသည်။ "ကျွန်တော့်ကို လွှတ်ပေး!"

"မင်းခိုးသွားတာ ငါ့ပေါင်မုန့်လေ။"

"ကျွန်တော် ဗိုက်ဆာလို့!" ဟု ကောင်လေးက ပြန်အော်သော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့ရိပ်များ ထင်ဟပ်နေသည်။

"ဗိုက်ဆာရင် တောင်းစားလေ။ မခိုးနဲ့။"

ကောင်လေး၏ နားရွက်များက မာနတကြီး လှုပ်ခတ်သွားသည်။ "လူသားတွေက တိရစ္ဆာန်မျိုးနွယ်ကို အစားအသောက် ပေးမယ် ထင်လို့လား။"

နိုဧက ရှေ့သို့ လှမ်းဖမ်းလိုက်သော်လည်း ကောင်လေးက သူ့လက်အောက်မှ ငုံ့လျှိုပြီး လွတ်သွားပြန်သည်။ လမ်းကြားများတစ်လျှောက် လိုက်တမ်းပြေးတမ်းက ပြန်စပြန်ပြီ၊ နိုဧ၏ ကြွက်သားများကတော့ နာကျင်လွန်း၍ အော်ဟစ်နေကြပြီ။

ဒီကလေးတော့ ငါ့ကို သေအောင် လုပ်တော့မှာပဲ။

နောက်ဆုံးတွင် နောက်ထပ် လမ်းပိတ်တစ်ခုသို့ ရောက်သွားပြန်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်တော့ နိုဧက လက်နှစ်ဖက်ကို ဘေးသို့ ဆန့်ထုတ်ကာ ထွက်ပေါက်ကို သေသေချာချာ ပိတ်လိုက်သည်။

"ဒီမှာတင် လမ်းဆုံးပြီ ကောင်လေး။"

ကောင်လေးက အပေါ်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ နိုဧ ဘာမှမလုပ်နိုင်ခင်မှာပင် ကြောင်လူသားလေးသည် မယုံနိုင်လောက်သော လျင်မြန်မှုဖြင့် အုတ်တံတိုင်းပေါ်သို့ ခုန်တက်သွားတော့သည်။

သူသည် ခေါင်မိုးစွန်းတွင် နားနေရင်း အောင်နိုင်သူအပြုံးဖြင့် ပြုံးပြနေသည်။

"ကြိုးစားတာ ကောင်းပါတယ် လူသားကြီးရဲ့!"

နိုဧအနေဖြင့် ခေါင်မိုးစွန်းပေါ်က ကြောင်ကလေးကို မဖမ်းနိုင်သော်လည်း၊ ကောင်လေးတွင်လည်း သွားစရာလမ်း မရှိတော့ပေ။

သူတို့နှစ်ဦး အခြေအနေမှာ တင်းမာနေဆဲ ဖြစ်သည်။

နိုဧက သူ၏ သစ်သားဓားကို မြှောက်လိုက်သည်။ "အဲဒီပေါင်မုန့်က အထူးလုပ်ထားတာ။ ငါ သုံးအထိ ရေတွက်မယ်၊ အကယ်၍ မင်း ပြန်မပေးရင် တော်ဝင်ကိုယ်ရံတော်တွေကို ခေါ်လိုက်မယ်။"

ကောင်လေး၏ မျက်နှာပေါ်မှ ဟန်ဆောင်မှုများ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး နားရွက်များမှာလည်း လုံးဝ ကပ်သွားတော့သည်။

"တစ်..."

ကောင်လေး၏ မျက်လုံးများက ပြေးစရာလမ်းကို အသည်းအသန် ရှာဖွေနေသည်။ သို့သော် ဘယ်မှာမှ မရှိတော့ပေ။

"နှစ်..."

"ခဏလေး!" သူက အော်ဟစ်ရင်း အုတ်တံတိုင်းပေါ်မှ မယုံနိုင်လောက်သော အရှိန်ဖြင့် ပြန်ဆင်းလာသည်။ "ကျေးဇူးပြုပြီး ကိုယ်ရံတော်တွေကို မခေါ်ပါနဲ့!"

"ဘာလို့ မခေါ်ရမှာလဲ?"

ကောင်လေး၏ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ယင်လာသည်။ "သူတို့ ကျွန်တော်တို့ကို ပြန်ပို့ကြလိမ့်မယ်။"

"ဘယ်ကို ပြန်ပို့မှာလဲ?"

"သခင် ဗော်ရန်ရဲ့ အိမ်တော်ဆီကိုပါ" ဟု သူက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်စခန်းဆီပေါ့။"

နိုဧ မြှောက်ထားသော ဓားကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ချလိုက်သည်။ "ကျွန်စခန်း ဟုတ်လား?"

ထိုအခါမှ ကောင်လေးသည် တိတ်ဆိတ်သော မျက်ရည်များကြားမှ စကားလုံးများကို အတင်းလုပြောတော့သည်။

"ကျွန်တော်နဲ့ ကျွန်တော့်အစ်မ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးရက်က ထွက်ပြေးလာတာပါ။ ကိုယ်ရံတော်တွေက ကျွန်တော်တို့ကို လိုက်ရှာနေကြတယ်။ ထွက်ပြေးရင်းနဲ့ အစ်မက ဖျားနေတယ်။ သူက ပုန်းနေရင်းနဲ့ သိပ်မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ဘူး၊ ကျွန်တော်ကလည်း အစားအသောက် ရှာမရဘူး၊ ပြီးတော့ လူသားတွေက ပိုက်ဆံမပါဘဲ တိရစ္ဆာန်မျိုးနွယ်တွေကို ဘာမှမရောင်းပေးကြဘူး၊ အဲဒါကြောင့်—"

"ဖြည်းဖြည်းပြောပါ" နိုဧက ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "မင်းအစ်မက... အသက်ဘယ်လောက်လဲ?"

ကောင်လေးက နှာရည်တရှုံ့ရှုံ့ဖြင့် "ဆယ့်ကိုးနှစ်ပါ။ ကျွန်တော်က ကိုးနှစ်ပဲ ရှိပါသေးတယ်" ဟု ဖြေသည်။

"ပြီးတော့ သူက ဖျားနေတာလား?"

သူက ဝမ်းနည်းစွာ ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။ "အဖျားတက်နေတယ်။ ချောင်းဆိုးနေတယ်။ ကောင်းကောင်းလည်း နိုးမလာတော့ဘူး။"

နိုဧ၏ ဒေါသများ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူသည် ကောင်လေး၏ အမြင့်သို့ ငုံ့လိုက်သည်။

"မင်းနာမည် ဘယ်သူလဲ?"

"ကစ်ပ်ပါ။" ကောင်လေးက နိုဧ ပြန်လုသွားမည်ကို စိုးရိမ်သကဲ့သို့ ပေါင်မုန့်ကို ပို၍ တင်းတင်းဖက်ထားသည်။

"ငါ့နာမည်က နိုဧ ပါ" သူ ညင်သာစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ "မင်းခိုးသွားတဲ့ ပေါင်မုန့်ကလေ... အဲဒါက အထူးပေါင်မုန့်ပဲ။ အဲဒီထဲမှာ ကုသမှော်ပညာတွေ ပါတယ်။"

ကစ်ပ်၏ နားရွက်ကလေးများ အနည်းငယ် ထောင်တက်လာသည်။ "ကုသမှော်ပညာ ဟုတ်လား?"

"ဒါက မင်းအစ်မကို ကူညီပေးနိုင်လိမ့်မယ်။" နိုဧ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ဒူးပေါ်က ဖုန်တွေကို ခါလိုက်သည်။ "ငါ့ကို သူ့ဆီ ခေါ်သွားပေး။"

ကစ်ပ်၏ မျက်လုံးထဲက မျှော်လင့်ချက်အရောင်မှာ ချက်ချင်း ပြန်ပျောက်သွားသည်။ သူ၏ မျက်သူငယ်အိမ်များမှာ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။

"မရဘူး! ခင်ဗျား ကျွန်တော်တို့ကို ဖမ်းချင်လို့မလား!" သူက နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သည်။ "ဆုငွေအတွက် ကျွန်တော်တို့ကို သွားအပ်မလို့မလား!"

"ကစ်ပ်... ငါ ကတိပေးပါတယ်—"

"လူသားတွေက အမြဲတမ်း လိမ်ညာတတ်တာပဲ!" သူ၏ လက်မောင်းပေါ်မှ အမွေးများ ထောင်လာသည်။ "ခင်ဗျားက ကျွန်တော်တို့ကို ကျွန် ပြန်လုပ်ချင်လို့ပဲ!"

နိုဧက စိတ်အေးအေးထားရန် လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။ "မင်းအစ်မကို ငါ ကူညီချင်ရုံပါ။ ငါ့ပေါင်မုန့်က မှော်ပေါင်မုန့်ပဲ— လူတွေကို မြန်မြန်သက်သာအောင် ကူညီပေးနိုင်တယ်။"

ကစ်ပ်၏ အမြီးမှာ ဘယ်ပြန်ညာပြန် လှုပ်ခတ်နေပြီး သူ၏မျက်နှာတွင် ဝေခွဲမရဖြစ်နေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

"ခင်ဗျား တကယ်ကူညီချင်တယ်ဆိုရင်" သူက ပြန်ပြောသည်။ "ပေါင်မုန့်ကို ကျွန်တော့်ကို ပေးလိုက်၊ ကျွန်တော် သူ့ဆီ ယူသွားမယ်။ ခင်ဗျား လိုက်လာစရာ မလိုဘူး။"