ပျင်းရိခြင်း သူဌေးကြီးစနစ်

အခန်း (၁၈) - အစားအစာအနည်းငယ်

အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ နိုဧသည် တံခါးကိုပိတ်၍ ဝယ်လာသော ကုန်စုံပစ္စည်းများကို မီးဖိုချောင်ကောင်တာပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။

၎င်းမှာ ခေတ်သစ်ကာလတွင် နေထိုင်ရန် အခြေခံလိုအပ်ချက်များသာရှိသော မီးဖိုချောင်အသေးလေးတစ်ခု ဖြစ်သည်။

သူသည် ပစ္စည်းများကို ရေခဲသေတ္တာထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး ချက်ပြုတ်မည့်အပိုင်းကိုသာ ချန်ထားရစ်ခဲ့သည်။

နိုဧသည် ပါဝင်ပစ္စည်းများကို ကောင်တာပေါ်တွင် ဖြန့်ခင်းလိုက်သည်။

ကြက်ရင်ပုံသား၊ ကြက်သွန်ဖြူ၊ ကြက်သွန်နီ နှင့် အဆိုးဆုံးအချိန်များကို အတူဖြတ်သန်းခဲ့သည့် သူ၏ သစ္စာရှိအဖော်မွန် ခေါက်ဆွဲများပင် ဖြစ်သည်။

ဒီညတော့ ငါတို့တွေ တကယ့်လူသားတွေလို စားကြသောက်ကြတာပေါ့။

သူသည် ရေဖန်ခွက်ကို အမှီပြု၍ ဖုန်းကိုထောင်လိုက်ပြီး "အစပြုသူများအတွက် အကောင်းဆုံး ကြက်ရင်ပုံသားချက်နည်း" ဆိုသည့် အွန်လိုင်းသင်ခန်းစာ ဗီဒီယိုတစ်ခုကို ဖွင့်လိုက်သည်။

"ဟေး သူငယ်ချင်းတို့၊ စားဖိုမှူး မားကပ်စ် ပါ" ဟု မျက်နှာပြင်ပေါ်မှ မယုံနိုင်လောက်အောင် ချောမောသော အမျိုးသားက နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ "ဒီနေ့တော့ အပြင်ဘက်က ကြွပ်ပြီး အတွင်းသားက နူးအိနေတဲ့ ကြက်သားချက်နည်းကို သင်ပေးသွားမှာပါ!"

နိုဧသည် မျက်နှာပြင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း "မင်းရဲ့အပြုံးက သံသယဖြစ်စရာကြီးပါလား မားကပ်စ်ရာ" ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူသည် ဗီဒီယိုပါအတိုင်း လိုက်လုပ်နေပြီး ဓားကို စနစ်တကျ တစ်ခါမှမကိုင်ဖူးသူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ကြက်သွန်ဖြူများကို အစွမ်းကုန် အာရုံစိုက်ကာ လှီးဖြတ်နေသည်။

အင်း... ဒီလောက်ဆို ရပါပြီ။

ဒယ်အိုးထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်နှင့် ကြက်သားမှာ အသံမြည်ကာ ကျက်လာပြီး မျက်နှာကြက်ဆီသို့ မီးခိုးများ လွင့်တက်သွားသည်။

"ဒါ ပုံမှန်ပါပဲ" ဟု နိုဧ မိမိကိုယ်ကိုယ် အားပေးလိုက်သည်။ စားဖိုမှူး မားကပ်စ်၏ ကြက်သားမှာမူ မည်သည့်မီးခိုးမျှ ထွက်မနေသည်မှာ သံသယဖြစ်စရာပင်။

"မီးခိုးထွက်တယ်ဆိုတာ အရသာရှိလို့ပေါ့။"

ထိုစဉ် သူ၏ဖုန်းမှ အသိပေးသံ မြည်လာသည်။ သူ့အဖေ၏ ရှေ့ဆက်ကုသမှုများအတွက် ဆေးရုံမှ ပေးပို့လာသော အီးမေးလ်ဖြစ်သည်။

နိုဧသည် ထိုအီးမေးလ်ကို ခဏမျှ အာရုံရောက်သွားသည်— ထိုခဏလေးအတွင်းမှာပင် ကြက်သွန်ဖြူများမှာ ရွှေအိုရောင်မှသည် မီးသွေးခဲအမည်းရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

"ဟာ... မလုပ်နဲ့လေ!" သူသည် မီးခိုးများကို ယပ်ခတ်ရင်း ဒယ်အိုးကို မီးဖိုပေါ်မှ အမြန်ဆွဲဖယ်လိုက်ရသည်။

စားဖိုမှူး မားကပ်စ်ကမူ နိုဧ၏ မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ဖြစ်ပျက်နေသော ဘေးဒုက္ခကို မသိဘဲ မျက်နှာပြင်ပေါ်မှ ပြုံးပြနေဆဲပင်။

"အခုဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လှလှပပ ရွှေအိုရောင်သန်းနေတဲ့ ကြက်သွန်ဖြူတွေကို ထည့်လိုက်ပါမယ်..."

"လှလှပပ မီးသင်္ဂြိုဟ်ခံလိုက်ရတာလို့ ပြောတာလား" နိုဧက တိုးတိုးလေး ကျိန်ဆဲရင်း မည်းတူးနေသော အဖတ်များကို အမှိုက်ပုံးထဲသို့ ခတ်ထည့်လိုက်သည်။

သူသည် ကြက်သွန်ဖြူများကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်၍ ဆီသတ်ပြန်သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် သားကောင်ကို ချောင်းနေသော သိန်းငှက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဒယ်အိုးကို မျက်တောင်မခတ် စောင့်ကြည့်နေသည်။

ကြက်သားမှာ လှပသော အညိုရောင် စသန်းလာသည်။ နိုဧ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အောင်နိုင်သူ အပြုံးလေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ထို့နောက် သူက အသားကို အခြားတစ်ဖက်သို့ လှန်လိုက်သည်။

အောက်ဘက်မှာတော့ သန်းခေါင်ယံကဲ့သို့ မည်းနက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ?" သူက စကြဝဠာကြီးကို မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။ "ငါ တစ်ချိန်လုံး စောင့်ကြည့်နေတာလေ!"

စားဖိုမှူး မားကပ်စ်က ဖုန်းမျက်နှာပြင်ထဲမှ ထပ်မံ ပြောကြားပြန်သည်။ "ဒီအရောင်လေးက ဘယ်လောက် လှလိုက်သလဲ တွေ့လား?"

နိုဧသည် ပန်းကန်သုတ်ပုဝါကို ဖုန်းပေါ်သို့ ပစ်တင်လိုက်ရာ ဖုန်းမှာ ကောင်တာပေါ်တွင် မှောက်လျက် လဲကျသွားသည်။

တောက်! ငါ့ဘဝမှာ ချက်ပြုတ်ခြင်းနဲ့တော့ မနီးစပ်တော့ဘူး ထင်ပါရဲ့!

သူ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် ထပ်ကြိုးစားမည်။

နိုဧသည် မီးအပူရှိန်ကို လျှော့ချလိုက်သည်။ ကြက်သားအသစ်အချို့ကို ထုတ်ယူပြီးနောက် ကြက်သားဆီသို့သာ အာရုံစိုက်လိုက်တော့သည်။

ဘေးက အိုးတစ်လုံးထဲတွင်တော့ ခေါက်ဆွဲများက အေးအေးဆေးဆေး ကျက်နေသည်။ ဤမီးဖိုချောင် ပုန်ကန်မှုထဲတွင် ၎င်းတို့ကသာ အလိုက်လျောဆုံး အရာများပင်။

ဆယ်မိနစ်အကြာတွင် အံ့ဖွယ်တစ်ခု ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်။ ကြက်သားမှာ... စား၍ရမည့် ပုံစံပေါက်လာသည်။ ရွှေအိုရောင် အညိုလေးပင် ဖြစ်သည်။

မီးမလောင်တော့ပေ။

နိုဧသည် ခက်ရင်းဖြင့် အသားကို သံသယဖြင့် ထိုးကြည့်လိုက်သည်။ "မင်း ငါ့ကို နောက်နေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်?"

ကြက်သားက ဘာမှပြန်မပြောပေ၊ ၎င်းကို သူက နိမိတ်ကောင်းတစ်ခုဟု သတ်မှတ်လိုက်သည်။

သူသည် သူ၏လက်ရာမွန်ကို ပန်းကန်ထဲ ပြင်လိုက်သည်— အမြန်ပြုတ်ထားသော ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ၊ ခေါက်ဆွဲများနှင့် ဆီပူတိုက်ထားသော ကြက်သားတို့ပင်။

ပထမဆုံး တစ်လုပ်စားလိုက်သည်နှင့် သူ၏မျက်လုံးထဲတွင် မျက်ရည်များ ဝဲလာသည်။

အစားအစာ။ တကယ့် အစားအစာစစ်စစ်။

စားဖိုမှူး မားကပ်စ်၏ အရည်အသွေးမျိုးတော့ မဟုတ်ပေ။ ကြက်သားမှာ အနားသတ်များတွင် အနည်းငယ် ခြောက်ကပ်နေပြီး ဆားလည်း နည်းနည်း ငန်နေသည်။

ဒါပေမဲ့ စားလို့ကောင်းသည်။

နိုဧသည် စားပွဲအသေးလေးတွင် ထိုင်စားရင်း ဖုန်းထဲမှ ဗီဒီယိုများကို ကြည့်နေမိသည်။

စားသောက်ပြီးသွားသောအခါ သူသည် ကြီးမြတ်သောအရာတစ်ခုကို ပြီးမြောက်အောင်မြင်လိုက်သလို ခံစားနေရသည်။

ငါ စားလို့ရတဲ့ အစားအစာတစ်ခုကို ချက်တတ်သွားပြီ။

ထိုအတွေးကြောင့် သူ တကယ်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားရသည်။

အောင်မြင်မှု အသေးလေးတွေက အမြဲတမ်း စိတ်လှုပ်ရှားဖို့ ကောင်းတတ်သည်လေ။

နိုဧသည် ပန်းကန်များကို ဆေးကြောပြီး မနက်ဖြန်အတွက် အဝတ်အစားများကို ပြင်ဆင်ကာ နှိုးစက်ပေးလိုက်သည်။

...

နောက်တစ်နေ့တွင် နိုဧ နိုးလာပြီး ကုတင်ပေါ်မှ လူးလဲထကာ ရေချိုးခန်းသို့ သွားလိုက်သည်။

မနက်ခင်း လုပ်ဆောင်စရာများ ပြီးစီးသောအခါ သူသည် လျှော်ရမည့် အဝတ်များကို စုစည်း၍ အဆောက်အအုံအောက်ထပ်ရှိ အကြွေစေ့ထည့်လျှော်ရသည့် အဝတ်လျှော်စက်များဆီသို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။

စုတ်ပြတ်နေသော အဝတ်လျှော်စက်ဟောင်းကြီးက အလုပ်လုပ်နေစဉ် နိုဧသည် ပလတ်စတစ်ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်၍ လူမှုကွန်ရက်ပေါ်မှ ဗီဒီယိုတိုများကို ကြည့်နေမိသည်။ ဟာသဗီဒီယိုများ၊ ချက်ပြုတ်ရင်း လွဲချော်မှုများ၊ ကြောင်ဗီဒီယိုများ သို့မဟုတ် သူ့ထက် ပို၍ အောင်မြင်ကျော်ကြားနေသူများ၏ ဘဝများကို သူ မြင်နေရသည်။

မိနစ်သုံးဆယ်အကြာတွင် သူသည် သန့်ရှင်းသော အဝတ်များနှင့်အတူ တိုက်ခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

အချိန်မဖြုန်းတော့ဘဲ နိုဧသည် တံခါးပေါက်မှတစ်ဆင့် သူ၏ ဆိုင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်။

သူ၏ ဆိုင်စင်များမှာ ဗလာဖြစ်မနေတော့ပေ။

ရွှေရောင် ပေါင်မုန့် ၁၀ လုံးမှာ စင်တစ်ခုပေါ်တွင် အစီအရီ ရှိနေပြီး မနက်ခင်းအလင်းရောင်အောက်တွင် တလက်လက် တောက်ပနေသည်။ ပေါင်မုန့်များ၏ ဘေးတွင်တော့ အအေးမိလက်ဖက်ရည် ဖန်ပုလင်း ငါးလုံး ရှိနေသည်။

အခုမှပဲ တကယ့် ဆိုင်တစ်ဆိုင်နဲ့ တူတော့တယ်။ ဆင်းရဲတဲ့ဆိုင်လေး ဆိုပါတော့။

နိုဧသည် လက်ဖက်ရည်ပုလင်းများဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး တစ်ပုလင်းကို မ၍ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

ဖန်ပုလင်းမှာ သူ၏ လက်ဝါးထဲတွင် အေးမြနေသည်။

ငါ ပစ္စည်းအသစ်တစ်ခုကို ပထမဆုံး စမ်းသောက်တိုင်း ငါ့ရဲ့ ဂုဏ်ရည် တွေ တိုးလာနိုင်တယ်။ ဒါက ဘာတွေလုပ်ပေးနိုင်မလဲ ကြည့်ရအောင်။

သူသည် ပုလင်းအဖုံးကို ဖွင့်လိုက်ရာ နူးညံ့ချိုမြိန်သော အနံ့လေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် သွားရည်ပင် ယိုလာရသည်။

နိုဧသည် သတိထား၍ တစ်ငုံသောက်လိုက်ရာ အရသာမှာ လျှာပေါ်တွင် ပေါက်ကွဲထွက်သွားသဖြင့် သူ မှင်တက်သွားတော့သည်။

၎င်းမှာ မက်မွန်သီးအရသာ ဖြစ်သော်လည်း သူတစ်ခါမှ စားဖူးသော မက်မွန်သီးမျိုး မဟုတ်ပေ။ အိမ်မက်ထဲက သို့မဟုတ် ကြော်ငြာထဲကကဲ့သို့ ပြည့်စုံလွန်းသော မက်မွန်သီး အရသာမျိုး ဖြစ်သည်။

ချိုသော်လည်း မအီပေ၊ အေးမြသော်လည်း နူးညံ့နေပြီး ပျားရည်၊ ဗနီလာ နှင့် တခြားသော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် အရသာများ ရောယှက်နေသည်။ ၎င်းကို မှော်အတတ်၏ အရသာဟုပင် တင်စားရမည် ဖြစ်သည်။

သူ မျိုချလိုက်သောအခါ တစ်ကိုယ်လုံးသို့ အေးမြမှုများ ပျံ့နှံ့သွားပြီး မျက်လုံးနောက်ကွယ်တွင် နူးညံ့သော လှိုင်းလုံးတစ်ခုကဲ့သို့ အနည်ထိုင်သွားသည်။

သူ့ထံမှ မရည်ရွယ်ဘဲ ကျေနပ်သည့် ညည်းသံလေး ထွက်ပေါ်လာသည်။

[သင်သည် ဉာဏ်ရည် +၁ ရရှိပါသည်။]

နိုဧ မျက်တောင်ခတ်လိုက်မိသည်။

"ဘုရားရေ" သူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်ရင်း ပုလင်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ငါ လက်ဖက်ရည်သောက်ရုံနဲ့ ပိုပြီး ဉာဏ်ကောင်းလာတာလား?"

"စနစ်... ဘာဖြစ်သွားတာလဲ?"

[အိမ်ရှင်သည် ကုန်ပစ္စည်းအသစ်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် စားသုံးမှုကြောင့် အမြဲတမ်း ဉာဏ်ရည်ဂုဏ်ရည် +၁ ရရှိခြင်း ဖြစ်ပါသည်။]

"ဒါဆို ငါက... အခု ပိုပြီး ဉာဏ်ကောင်းသွားပြီပေါ့? ဒီအတိုင်းကြီးလား?"

[ဟုတ်ကဲ့၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ ရှိသည်။ ဉာဏ်ရည်ဂုဏ်ရည် တိုးတက်ခြင်းက သင်၏ သိမြင်မှုစွမ်းရည်၊ ပြဿနာဖြေရှင်းနိုင်စွမ်း၊ မှတ်ဉာဏ် နှင့် အခြားအရာများကို မြှင့်တင်ပေးသော်လည်း ၎င်းမှာ အလွန်အမင်းကြီးတော့ မဟုတ်ဘဲ အနည်းငယ်မျှသာ ဖြစ်သည်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ဉာဏ်ရည်ဂုဏ်ရည်သည် မာန နှင့် ပို၍ သက်ဆိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။]

"အော်... ဆိုလိုတာက မှော်နဲ့ဆိုင်တဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုတွေကို ပိုတိုးပေးတာပေါ့? ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ ဉာဏ်ရည်ကိုလည်း သိမ်သိမ်မွေ့မွေ့လေးတော့ တိုးပေးတယ်ပေါ့။ ဟုတ်လား?"

[ဟုတ်ကဲ့ အိမ်ရှင်။ အဲဒါကိုပဲ ငါ ပြောခဲ့တာပါ။]

"အေးပါ... စိတ်လျှော့ပါ။ ငါက သေချာအောင် မေးတာပါ၊ ရန်တွေ့စရာ မလိုပါဘူး။" နိုဧက မျက်လုံးလေး ကလည်ကလည် လုပ်လိုက်သည်။

နိုဧသည် နောက်ထပ် ဂုဏ်ရည်တိုးတော့မည် မဟုတ်မှန်း သိသော်လည်း နောက်ထပ် တစ်ငုံ ထပ်သောက်လိုက်ပြန်သည်။

ဒီသောက်စရာက တကယ်ကို ကောင်းလွန်းတယ်။ အကယ်၍ ကမ္ဘာပေါ်က ဈေးကွက်ထဲသာ ရောက်သွားရင် ဂုဏ်ရည်တွေ မတိုးရင်တောင် အရသာတစ်ခုတည်းနဲ့တင် လွှမ်းမိုးနိုင်မှာ အသေအချာပဲ။

"စနစ်... ဆိုင်မှာ တခြားပစ္စည်းတွေ ထပ်ရောင်းဖို့ ဘယ်တော့လောက်မှ ဖွင့်လို့ရမှာလဲ?"