ပျင်းရိခြင်း သူဌေးကြီးစနစ်

အခန်း (၁၁) - အလယ်ခေတ်ကမ္ဘာကို စူးစမ်းလေ့လာခြင်း

နိုဧသည် အချိန်နှစ်မိနစ်အလိုမှာပင် စက်ဘီးကို ပြန်အပ်နိုင်ခဲ့ပြီး မိုက်ထံမှ သူ၏အပ်ငွေကို ပြန်လည်ထုတ်ယူကာ ခေါင်းငြိမ့်နှုတ်ဆက်ပြီး အိမ်သို့ပြန်လာခဲ့သည်။

အိမ်အပြန်လမ်းတစ်လျှောက်လုံး သူ၏စိတ်က ကမ္ဘာနှစ်ခုကြားတွင် ဟိုရောက်ဒီရောက်ဖြစ်နေသည်— အဆင်မပြေခဲ့သော ချိန်းတွေ့မှု၊ အလယ်ခေတ်က ဆိုင်လေး၊ ပြီးတော့ အကြွေးရှင် လူမိုက်များ။

ပြဿနာတစ်ခုချင်းစီက သီးခြားစီဖြစ်သော်လည်း သူ၏ဘဝအလှည့်အပြောင်းကြောင့် တစ်နည်းမဟုတ်တစ်နည်း ဆက်စပ်နေသလိုပင်။

တိုက်ခန်းတံခါးကို ဖွင့်လိုက်စဉ်မှာပင် ဖုန်းတုန်ခါလာသည်။ ဒေါ်လေးမေ။ အချိန်ကိုက်ပါပဲ။

ဖုန်းဆက်လာမှာတော့ သေချာပါတယ်။ အောင်ပွဲခံဖို့ ကိတ်မုန့်တောင် မှာထားပြီးပြီလား မသိဘူး။

သူ ဖုန်းကို သုံးခါမြည်အောင်ထားပြီးမှ ကိုင်လိုက်သည်။ "ဟယ်လို ဒေါ်လေး။"

"နိုဧ! ဘယ်လိုလဲ? အဆင်ပြေရဲ့လား?" သူမ၏အသံက မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် တက်ကြွနေသည်။ "ဆိုဖီယာကို သဘောကျရဲ့လား? သူက ချောတယ်မလား? ငါပြောသားပဲ!"

နိုဧသည် ဖိနပ်ကို ကန်ချွတ်လိုက်ပြီး ဆိုဖာပေါ်သို့ ပစ်လှဲလိုက်သည်။ "အဆင်မပြေပါဘူး။"

ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် " 'အဆင်မပြေဘူး' ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ? ဘာဖြစ်လို့လဲ?"

"ကျွန်တော်တို့ စိတ်ချင်းမတိုက်ဆိုင်လို့ပါ" သူသည် မျက်နှာကြက်ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ မိနစ်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် အငြင်းခံလိုက်ရသည်ဟု ဝန်ခံရန် သူ ဝန်လေးနေမိသည်။

"ဒါပေမဲ့ သူက ပြည့်စုံတာပဲ! မိသားစုကောင်းတယ်၊ ပညာအရည်အချင်းရှိတယ်၊ အလုပ်အကိုင်ကောင်းတယ်—"

"အရမ်းပြည့်စုံလွန်းနေလို့ ဖြစ်မှာပါ" နိုဧက ညင်သာစွာ ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "ဒေါ်လေး ကူညီပေးတာကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့—"

"မင်း တစ်ခုခု အမှားပြောလိုက်ပြန်ပြီလား? မင်းက အမြဲတမ်း ကွန်ပျူတာအကြောင်းတွေပဲ ပြောလွန်းတာ။ မိန်းကလေးတွေက ကုဒ်ရေးတာကို စိတ်မဝင်စားဘူး နိုဧရဲ့!"

သူ နှာခေါင်းကို ဖိလိုက်မိသည်။ "အဲဒီလို မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ လိုချင်တဲ့အရာတွေ မတူလို့ပါ။"

ဒေါ်လေးမေက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "မင်းက ရွေးလွန်းတယ်။ မင်းအဖေက မင်းအမေနဲ့တွေ့တုန်းက ဒီလောက်မရွေးပါဘူး။"

"အဖေက ကံကောင်းလို့ပေါ့" အမေ့အကြောင်းပါလာသဖြင့် နိုဧ၏လေသံ နူးညံ့သွားသည်။

"ကံတရားမဟုတ်ဘူး! အခွင့်အရေးနဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်ပဲ" သူမ၏လေသံက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြစ်သွားသည်။ "အေးလေ... ထားပါတော့။ ငါ တခြားတစ်ယောက် ထပ်ရှာပေးမယ်။ ရည်မှန်းချက် သိပ်မကြီးတဲ့သူမျိုးပေါ့။"

'အကဲမဖြတ်တတ်တဲ့သူဆိုရင် ပိုကောင်းမှာပဲ' ဟု သူတွေးလိုက်သည်။

"ဒေါ်လေး စိတ်မပူပါနဲ့တော့။ ကျွန်တော် အခု အလုပ်အသစ်ကိုပဲ အာရုံစိုက်နေလို့ပါ။"

"အင်း..." သူမကတော့ သူ့ကို လုံးဝမယုံကြည်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။ "အေးပါ၊ မင်းအဖေဆီ ဖုန်းဆက်လိုက်ဦး။ သူလည်း ချိန်းတွေ့တဲ့ကိစ္စ မေးနေတယ်။"

"ဆက်လိုက်ပါ့မယ်။ ချစ်တယ်နော် ဒေါ်လေး။"

ဖုန်းချပြီးနောက် နိုဧသည် တိုက်ခန်းအလယ်တွင် မတ်တပ်ရပ်နေရင်း တစ်ခုခုလုပ်ချင်စိတ်များ တဖွားဖွားပေါ်လာသည်။

နာရီကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဆိုင်ကိုပြန်သွားရန်၊ ပေါင်မုန့်တွေ ထပ်ရောင်းရန်၊ ဆိုင်အဆင့်မြှင့်တင်ဖို့ လိုအပ်သော "ပေါင်မုန့် ၁၀ လုံး" ဆိုသည့် သတ်မှတ်ချက်ကို ပြည့်မီရန် အချိန်အများကြီး ရှိသေးသည်။

နိုဧသည် ချိန်းတွေ့စဉ်က ရခဲ့သော စိတ်ပျက်မှုများကို ထားရစ်ခဲ့ပြီး ပေါ်တယ်ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းလိုက်သည်။ နတ်ဆိုးတွေနဲ့ မှော်ပညာတွေရှိတဲ့ ကမ္ဘာမှာတော့ အနည်းဆုံးတော့ သူ့ရဲ့ GPA ကို ဘယ်သူမှ လာမမေးကြဘူးလေ။

...

ဆိုင်ထဲသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ပေါင်မုန့်နောက်တစ်လုံး စင်ပေါ်တွင် ထပ်ရောက်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။

အခုဆိုလျှင် ပေါင်မုန့် ၅ လုံး ရှိသွားပြီဖြစ်သည်။

ဒါဆိုရင် ဒေါ်လာ တစ်ထောင်ငါးရာတန်ဖိုး ရှိပြီပဲ။ ပြီးတော့ ဒီ ၅ လုံးကို ရောင်းလိုက်ရင် ငါ ဆိုင်အဆင့်မြှင့်တင်ရေးအကွက်ကို စစ်ဆေးလို့ရမယ်၊ နောက်ထပ် နေ့စဉ်ဝင်ငွေရမယ့် ကုန်ပစ္စည်းအသစ်တွေကိုလည်း ဖွင့်နိုင်တော့မယ်။

သူ ပြုံးလျက်တွေးရင်း ကုလားထိုင်ပေါ်တွင်ထိုင်ကာ ဖောက်သည်တစ်ယောက်ယောက် ဝင်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်နေလိုက်သည်။

တစ်နာရီခန့် ကြာသွားသော်လည်း နိုဧသည် ပျင်းရိစွာ ထိုင်နေရဆဲပင်။ စနစ်ကတောင် သူ့ကို စကားမပြောချင်သလို ဖြစ်နေသည်။

သူသည် သတ္တိကို စုစည်းလိုက်ပြီး စောစောက ချိန်းတွေ့စဉ်က ရခဲ့သော အရှက်ရမှုများကို ပြန်သတိရကာ အခြေအနေကို သူကိုယ်တိုင် ကိုင်တွယ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"ဒီကမ္ဘာအကြောင်း ငါ သိချင်နေတာပဲ။ ငါ့အတွက် ဘာတွေ စောင့်ကြိုနေလဲ ကြည့်ရတာပေါ့" သူ ရေရွတ်ရင်း ကုလားထိုင်မှ ထကာ တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

လမ်းပျောက်သွားလျှင် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဟု စနစ်ကို မေးကြည့်ရာ စနစ်က မြေပုံသုံးပြီး ပြန်လမ်းပြပေးမည်ဟု ပြောသည်။

သူ စိတ်သက်သာရာရကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ စနစ်၏ တုံ့ပြန်ပုံအရ စနစ်က သူ့ကို ဆိုင်ထဲက ထွက်သွားစေချင်နေမှန်း သူ သိလိုက်သည်။

သူ ဆိုင်အပြင်ဘက်သို့ ခြေလှမ်းလိုက်သည်။ ခြေတစ်ဖက်၊ ပြီးတော့ နောက်တစ်ဖက်။

သူ ဆိုင်အပြင်ဘက်သို့ အမှန်တကယ် ရောက်ရှိသွားပြီ။

လမ်းကြားလေးနှင့် သူ့ဆိုင်၏ တည်နေရာကို သေချာကြည့်လိုက်သောအခါ ညံ့ဖျင်းလွန်းသော ဈေးကွက်ဗျူဟာကြောင့် သူ၏နှုတ်ခမ်းများ တွန့်သွားသည်။

တံခါးက တခြားအိမ်တွေလိုပဲ ရိုးစင်းလွန်းနေပြီး "အိုင်ဒဲလ်စတိုး" လို့ ရေးထားတဲ့ သစ်သားဆိုင်းဘုတ်လေး တစ်ခုပဲ ရှိသည်။

လူတွေက ငါ့ကို လူလိမ်လို့ ထင်ကြတာ မဆန်းပါဘူး သူက ပြုံးလျက်တွေးပြီး လူသူကင်းမဲ့သော လမ်းကြားလေးထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

နိုဧသည် လမ်းကြားဝတွင် ရပ်နေရင်း ရင်ဘတ်ထဲ၌ နှလုံးခုန်သံများ မြန်နေသည်။

နံနက်ခင်းနေရောင်က ပြင်းထန်နေပြီး သူ၏ခြေဖဝါးအောက်မှ ကျောက်ခင်းလမ်းသည် ပူနွေးနေသည်။

အစစ်အမှန် ကျောက်ခင်းလမ်း— ဟိုဘက်ကမ္ဘာက ကမ္ဘာလှည့်ခရီးသည်တွေအတွက် အလှပြထားတဲ့ ကျောက်ခင်းလမ်းမျိုးမဟုတ်ဘဲ နှစ်ပေါင်းရာချီပြီး လူတွေနင်းဖြတ်ခဲ့လို့ ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ ကျောက်တုံးတွေပင်။

ပေါ်တယ်ကို စတင်တွေ့ရှိပြီးနောက် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူသည် ဤအလယ်ခေတ်ကမ္ဘာကို အမှန်တကယ် ခံစားနေရခြင်းဖြစ်သည်။

ဆိုင်၏ ဘောင်များ မရှိတော့။ အကာအကွယ်ပိုက်ကွန်လည်း မရှိတော့။

"စနစ်၊ ငါ အပြင်မှာ သေသွားရင်... အိမ်မှာ ပြန်နိုးလာမှာပဲ မဟုတ်လား?"

[အတည်ပြုပါသည်။ ၂၄ နာရီကြာ စနစ်အသုံးပြုခွင့် ပိတ်ပင်ခံရမည့် ပြစ်ဒဏ်နှင့်အတူ ဖြစ်ပါသည်။]

"ပြီးတော့ နာကျင်မှုက... ဘယ်လောက်နဲ့ မြှောက်ရမှာလဲ?"

[၃၀၀ ရာခိုင်နှုန်း။]

နိုဧ မျက်နှာရှုံ့လိုက်သည်။ "ဆိုလိုတာက... မသေအောင် နေရမယ်ပေါ့။"

[မှန်ကန်ပါသည်။]

သက်ပြင်းအရှည်ကြီးတစ်ချက်ချပြီး နိုဧသည် လမ်းမကြီးပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် မြင်းရထားတစ်စီးက သူ၏ခြေဖျားနားမှ ကပ်ပြီး တဂျုန်းဂျုန်းနှင့် ဖြတ်မောင်းသွားသဖြင့် နံရံကို အမြန်ကပ်လိုက်ရသည်။

"သတိထားဦးလေ လူမိုက်ရဲ့!" ဟု မြင်းရထားမောင်းသူက အရှိန်ပင်မလျှော့ဘဲ လှမ်းအော်သွားသည်။

'ဒီလူ ဘာဖြစ်နေတာလဲ?'

နိုဧ စိတ်ကိုပြန်ထိန်းပြီး လူအုပ်ကြားထဲ ရောနှောကာ လမ်းလျှောက်လာခဲ့သည်။ လမ်းလျှောက်လာရင်း ကျောက်ခင်းလမ်းမကြီးက ပိုကျယ်လာပြီးနောက် သူ့ကို အံ့အားသင့်သွားစေသည့် ကြီးမားလှသော ဈေးကြီးတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

အက်စတာ မြို့သည် သူ ဆိုင်ပြတင်းပေါက်ကနေ မြင်ယောင်ထားသည်ထက် ပို၍ သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသည်။

လမ်းဘေးဝဲယာတွင် ဈေးဆိုင်တန်းများ ရှိနေပြီး ကုန်သည်များက သူတို့၏ ကုန်ပစ္စည်းများကို အော်ဟစ်ရောင်းချနေကြသည်။

လတ်ဆတ်သော သစ်သီးနံ့၊ အသားကင်နံ့၊ ထူးခြားသော ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်နံ့များနှင့် မြင်းချေးနံ့များက လေထဲတွင် ရောထွေးနေသည်။

နေရာတိုင်းတွင် လူများဖြင့် စည်ကားနေသည်။ ခြင်းတောင်းများ ကိုင်ထားသော ဂါဝန်ရှည်ဝတ် အမျိုးသမီးများ၊ လူကြားထဲ ပြေးလွှားနေသော ကလေးများ၊ သံထည်များကို ထုရိုက်နေသော လူများကို တွေ့ရသည်။ ပြီးတော့ အဲဒီလူတွေကြားထဲမှာ နိုဧ မယုံကြည်နိုင်လောက်တဲ့ ပုံရိပ်အချို့ကိုလည်း တွေ့လိုက်ရသည်။

ခရမ်းရောင် ဝတ်ရုံရှည်ဝတ်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြတ်လျှောက်သွားသည်။ သူမ၏ လက်ထဲတွင် အပြာရောင်ဖျော့ဖျော့ လင်းနေသော ခရစ်စတယ်တပ်ထားသည့် တောင်ဝှေးတစ်ချောင်း ပါရှိသည်။ သူမသည် တစ်ဦးတည်း စကားများ ရေရွတ်နေပြီး သူမ၏ လက်ချောင်းထိပ်များတွင် လျှပ်စစ်စနပ်လေးများ ကခုန်နေကြသည်။

တကယ့် မှော်ဆရာမပဲ။ တကယ့် မှော်ပညာနဲ့။

သူမ၏ နောက်တွင်တော့ တောက်ပနေသော သံချပ်ကာကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးက ကျောတွင် ဓားကြီးတစ်လက်ကို လွယ်ထားပြီး ယုံကြည်ချက်ရှိရှိ လျှောက်လာသည်။

ဒါက ဝတ်စုံပြိုင်ပွဲက အတုတွေမဟုတ်ဘဲ တကယ့်စစ်မြေပြင်မှာ ထိခိုက်ထားလို့ ပိန်ချိုင့်နေတဲ့ သံမဏိအစစ်တွေပင်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နဖူးမှ မေးစေ့အထိ ရှည်လျားသော ဒဏ်ရာအမာရွတ်ကြီး ရှိနေပြီး လူများက သူ့ကို လမ်းဖယ်ပေးနေကြသည်။

နိုဧ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားသည်။ ဒါက စိတ်ကူးယဉ် ဝတ္ထုတစ်အုပ်ထဲကို လမ်းလျှောက်ဝင်လာသလိုပဲ— ရနံ့တွေက ပိုစူးရှတယ်၊ အသံတွေက ပိုကျယ်တယ်၊ ပြီးတော့ အန္တရာယ်ကလည်း ဘယ်စာအုပ်ကမှ ဖော်ပြလို့မရနိုင်လောက်အောင် ပိုပြီးတော့ လက်တွေ့ဆန်နေသည်။

"စနစ်၊ ငါ မြင်နေတာတွေက အစစ်လား? အဲဒါ တကယ့်မှော်ပညာလား?"

[အိမ်ရှင် မြင်တွေ့နေရသည်မှာ စစ်မှန်သော မှော်အတတ်ဖြစ်စဉ်များ ဖြစ်ပါသည်။]

ကလေးတစ်အုပ်က လေထဲမှာ တခိခိရယ်ပြီး ပြေးလွှားနေတဲ့ အလင်းလုံးလေးတစ်ခုကို လိုက်ဖမ်းရင်း သူ့ဘေးကနေ ဖြတ်ပြေးသွားကြသည်။

ဒါ တကယ် မယုံနိုင်စရာပဲ။

နိုဧသည် တအံ့တဩ မဖြစ်မိအောင် ထိန်းရင်း ဈေးထဲတွင် ဆက်လျှောက်လာခဲ့သည်။

ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဆိုင်များမှသည် ထူးခြားသော အရောင်များ လင်းနေသည့် မှော်ဆေးရည်ပုလင်း ဆိုင်များအထိ သူ ဖြတ်ကျော်လာခဲ့သည်။

ကုန်သည်တစ်ဦးက ကတ္တီပါအဝတ်ပေါ်တွင် ခရစ်စတယ်များကို ခင်းကျင်းထားပြီး ၎င်းတို့ကို ထိလိုက်လျှင် မတူညီသော ဂီတသံစဉ်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။

မှော်ဆန်သော အရာများက စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းသလိုပင်၊ သာမန်လူနေမှု ဘဝတွေကလည်း နိုဧကို ဆွဲဆောင်နေသည်။

လူတွေ ဈေးဆစ်ပုံ၊ ငွေကြေးပေးချေပုံ (သူ သိထားသည့် ရွှေဒင်္ဂါးများအပြင် ငွေဒင်္ဂါးနှင့် ကြေးဒင်္ဂါးလေးများလည်း ပါသည်)၊ အဝတ်အစားနှင့် အမူအရာပေါ်မူတည်ပြီး ကွဲပြားနေသော လူမှုအတန်းအစားများ။

ပန်းပဲဆရာတစ်ဦးက စကားလုံးအချို့ကို ရေရွတ်ပြီး လက်ဟန်ခြေဟန်ဖြင့် သံကို ကွေးနေသည်ကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေစဉ် သူသည် သံချပ်ကာဝတ်ထားသူ တစ်အုပ်နှင့် တိုက်မိလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ သူတို့၏ တံဆိပ်ကိုကြည့်ခြင်းဖြင့် ဗယ်လာရီယာ၏ "ငွေဝံပုလွေ" ဂိုဏ်းသားများမှန်း သူ သိလိုက်သည်။

နိုဧသည် ခေါင်းငုံ့ပြီး သစ်သီးဆိုင်တစ်ဆိုင်၏ နောက်ကွယ်သို့ အမြန်ဝင်ပုန်းလိုက်သည်။

ဈေးကြီး၏အဆုံးတွင် ကျောက်သားရေပန်းကြီးတစ်ခုရှိသော ရင်ပြင်ကျယ်ကြီးသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ထိုရင်ပြင်၏ တစ်ဖက်တွင်တော့ အဆောက်အအုံများမှာ ပိုမိုမြင့်မားကာ ခမ်းနားလာသည်။ ထိုအရာအားလုံး၏ အထက်တွင်တော့ ဝေးလံသော တောင်ကုန်းပေါ်မှ တော်ဝင်ရဲတိုက်ကြီး၏ ဖြူစင်သော ရဲတိုက်မျှော်စင်များမှာ နေရောင်အောက်တွင် တောက်ပနေသည်။

အဲဒါ မင်းသမီး အီလာရာ နေတဲ့နေရာပေါ့။ သူမက ငါ့ကို အဲဒီမှာ မှော်ပညာသင်စေချင်တာ။

သူ၏ ညာဘက်ခြမ်းမှ ရုတ်ရုတ်သည်သည် ဖြစ်လာသဖြင့် နိုဧ သတိပြုလိုက်မိသည်။ လူတွေက တစ်စုံတစ်ယောက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြီး နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။

နိုဧ စူးစမ်းချင်စိတ်ဖြင့် အနားသို့ တိုးသွားလိုက်သည်။

ထိုနေရာတွင် ဆိုင်ရှင်တစ်ဦးနှင့် စကားများနေသူမှာ နိုဧ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသည့် ပုံစံမျိုးဖြစ်သည်။ အစကတော့ ဝတ်ရုံခြုံထားသည့် လူတစ်ယောက်ဟု ထင်ရသော်လည်း ထိုသူက ဒေါသတကြီး လက်ဟန်ခြေဟန် လုပ်လိုက်သောအခါ မွေးရှည်ရှည်နှင့် ကြောင်ဝံ မျက်နှာကို နိုဧ မြင်လိုက်ရသည်။

လူမဟုတ်ဘဲ လူပုံစံပေါက်နေသော ကြောင်ဝံ ပင်။

ထို ကြောင်ဝံလူသားသည် ခြေနှစ်ချောင်းဖြင့် မတ်မတ်ရပ်နေပြီး အိတ်ကပ်များစွာပါသော သားရေအဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။

သူ စကားပြောသည့်အခါ သူ၏ နှာတံလေးက လှုပ်စိလှုပ်စိ ဖြစ်နေပြီး ထက်မြက်သော သွားလေးများကို မြင်ရသည်။ တိရစ္ဆာန်ရုပ်သွင် ရှိသော်လည်း သူ၏ အမူအရာများမှာ လူသားတစ်ယောက်လိုပင် ဖြစ်နေပြီး လက်ရှိတွင် ဒေါသထွက်နေပုံရသည်။

"ဒါက ဓားပြတိုက်တာပဲ!" ကြောင်ဝံက ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ သူ၏ အသံမှာ တိရစ္ဆာန်မျက်နှာမှ ထွက်လာသော်လည်း နားလည်ရလွယ်ကူလှသည်။ "ရိုးရိုး ဓားသွေးကျောက် တစ်ခုကို ငွေဒင်္ဂါး ဆယ်ပြားလား? ဝက်စ်ဟောလိုး မှာဆိုရင် ဒီဈေးနဲ့ သုံးခုတောင် ဝယ်လို့ရတယ်!"

လူသားကုန်သည်က လက်ပိုက်လိုက်သည်။ "ဒါဆိုလည်း ဝက်စ်ဟောလိုးကိုပဲ သွားဝယ်လေ၊ တိရစ္ဆာန်လူသားရဲ့။ ဩော်... နေဦး၊ လမ်းတွေမှာ နတ်ဆိုးတွေ ပြည့်နေလို့ မင်း သွားလို့မှ မရတာ။ ဆယ်ပြားပဲ။"

နိုဧ မျက်တောင်မခတ်ဘဲ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ လမ်းလျှောက်နိုင်ပြီး စကားပြောနိုင်တဲ့ ကြောင်ဝံလူသားတစ်ယောက်။

ဓားသွေးကျောက်အတွက် ဈေးဆစ်နေတာပေါ့။

"စနစ်" သူ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ "ဒါ ဘာကြီးလဲ?"

[ဒါက ဒီကမ္ဘာ့တောင်ပိုင်းမှာ တွေ့ရလေ့ရှိတဲ့ ဒမီ-ဟူးမန်းတစ်မျိုး ဖြစ်ပါတယ်။]

"ဆိုလိုတာက... ဆင့်ကဲပြောင်းလဲလာတဲ့ တိရစ္ဆာန်ပေါ့?"

[မဟုတ်ပါ။ ဒမီ-ဟူးမန်းများသည် တိရစ္ဆာန်မှ ပြောင်းလဲလာခြင်း မဟုတ်ဘဲ သီးခြားမျိုးစိတ်တစ်ခု ဖြစ်ပါသည်။ အများစုမှာ မွေးရာပါ မှော်စွမ်းရည်များ ရှိကြပါသည်။]

အငြင်းအခုံက ပိုပြင်းထန်လာသဖြင့် ထိုသူ၏ နားရွက်လေးများမှာ ကပ်သွားသည်။ သူ၏ လက်ဖဝါးက အိတ်ကပ်တစ်ခုဆီသို့ ရောက်သွားသော်လည်း သူ စိတ်ကို ထိန်းလိုက်ပုံရသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ငွေဒင်္ဂါး ရှစ်ပြားကို ကောင်တာပေါ်သို့ ဝုန်းခနဲ ပစ်ချလိုက်သည်။

"ရှစ်ပြားပဲ။ ဒါ နောက်ဆုံးစျေးပဲ။"

ကုန်သည်က ငြင်းမည့်ပုံစံရှိသော်လည်း ဘေးက လူအုပ်ကို ကြည့်ပြီးနောက် တင်းမာစွာဖြင့် ဒင်္ဂါးပြားများကို သိမ်းကာ ဓားသွေးကျောက်ကို ပစ်ပေးလိုက်သည်။

"နောက်တစ်ခါ ပြန်မလာနဲ့တော့ တိရစ္ဆာန်ကောင်။"

ကြောင်ဝံ၏ နှာတံက လှုပ်သွားသည်။ "မလာပါဘူးဟ၊ ထိပ်ပြောင်ကြီးရဲ့။"

ထို ဒမီ-ဟူးမန်းသည် ထွက်သွားရန် လှည့်လိုက်စဉ် နိုဧနှင့် မျက်လုံးချင်း ဆုံသွားသည်။ နိုဧက ထိုနေရာတွင် ကြောက်ပြီး နောက်ဆုတ်မသွားသည့် တစ်ဦးတည်းသော လူဖြစ်သည်။

ထိုသူ၏ ပယင်းရောင်မျက်လုံးများက နိုဧ၏ (ဒီဒေသနှင့်မတူသော) အဝတ်အစားများ၊ (အများစု မုတ်ဆိတ်ထားချိန်တွင်) သန့်ရှင်းနေသော မျက်နှာနှင့် အံ့ဩတကြီး ကြည့်နေသော အကြည့်များကို စူးစမ်းလိုက်သည်။

သူသည် ထွက်မသွားဘဲ နိုဧအနားသို့ လျှောက်လာသည်။ နိုဧ ကိုယ်လေး တောင့်သွားသည်။

"မင်းက ဒီကို အသစ်ရောက်တာလား?" ဟု သူက နိုဧ တစ်ယောက်တည်း ကြားရုံသာ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ "မင်းက ငါ့ထက်တောင် ပိုပြီး လူစိမ်းဆန်နေတယ်၊ ငါ့မှာတောင် အမြီးပါသေးတယ်။"

နိုဧ တံတွေးတစ်ချက် မျိုချလိုက်သည်။ "အဲလောက်တောင် သိသာနေတာလား?"

"မင်းနဖူးမှာ 'အက်စတာက မဟုတ်ပါ' လို့ တက်တူးထိုးထားသလိုပဲ" ကြောင်ဝံ၏ နှုတ်ခမ်းမွေးလေးများ လှုပ်သွားသည်မှာ ရယ်ချင်နေပုံရသည်။ "အကြံတစ်ခု ပေးရမလား? အရာအားလုံးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသလိုမျိုး စိုက်ကြည့်မနေနဲ့။ အဲဒါက မင်းကို တိုက်ခိုက်ခံရမယ့် ပစ်မှတ် ဖြစ်စေလိမ့်မယ်။"

"ကျေးဇူးပါ" ဟု နိုဧက မနည်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။ ကြောင်ဝံလူသားတစ်ယောက်ဆီကနေ ဘဝသင်ခန်းစာ ရနေရတာကို သူ အခုထိ အံ့ဩနေတုန်းပင်။

ထိုသူသည် နိုဧကို ခဏမျှ စိုက်ကြည့်ပြီး "စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းသားပဲ" ဟု သူတစ်ဦးတည်း ကြားရုံ ရေရွတ်လိုက်သည်။

နိုဧ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ခင်မှာပင် မြို့တော် ခေါင်းလောင်းသံ မြည်လာသည်။ ဈေးထဲက လူအုပ်ကြီးသည် ချက်ချင်းဆိုသလို ရင်ပြင်၏ ဘေးဘက်များသို့ တိုးဝှေ့သွားကြသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ?" နိုဧ မေးလိုက်သည်။

"တော်ဝင် စီတန်းလှည့်လည်ပွဲလေ" ဟု ကြောင်ဝံက ဖြေသည်။ "မင်းသမီး ဖြတ်သွားတော့မယ်။ လူအုပ်ကြားမှာ ခါးပိုတ်နှိုက်ဖို့ အခွင့်ကောင်းပဲ၊ ဆိုလိုတာက..." သူက ထက်မြက်တဲ့ သွားလေးတွေကို ပြပြီး ပြုံးပြလိုက်သည်။ "အလုပ်လုပ်ရတော့မယ်။"

သူက လက်အလေးပြုဟန် လုပ်လိုက်ပြီး လူအုပ်ကြားထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

နိုဧသည်လည်း လူအုပ်ကြီး၏ တွန်းထုတ်မှုကြောင့် လမ်းမကြီး၏ ဘေးဘက်သို့ ရောက်သွားသည်။ အပြာရောင်နှင့် ရွှေရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားသော ကိုယ်ရံတော်များက လမ်းရှင်းနေကြပြီး သူတို့၏ သံချပ်ကာများမှာ နေရောင်အောက်တွင် တောက်ပနေသည်။

"ဒူရင်ဟိုးလ် နန်းတော်ရဲ့ မင်းသမီး အီလာရာ ကြွချီလာပါပြီ၊ လမ်းဖယ်ပေးကြပါ!" ဟု ကြေညာမောင်းသမားက အော်ဟစ်နေသည်။

အီလာရာ။ ငါ့ရဲ့ ပေါင်မုန့်ဖောက်သည်ပဲ။ ငါ့ကို မှော်အကယ်ဒမီမှာ နေရာပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့တဲ့သူ။

နိုဧသည် မင်းသမီးကို သူမ၏ တော်ဝင်အရှိန်အဝါနှင့်အတူ တွေ့မြင်ချင်သဖြင့် လည်ပင်းကို ဆန့်ပြီး ကြည့်နေမိသည်။

စီတန်းလှည့်လည်ပွဲ ရောက်ရှိလာပြီ— မြင်းပေါ်က စစ်သည်တော်များ၊ လေထဲမှာ လွင့်နေတဲ့ အလံများ၊ မှော်အစွမ်းတွေ ထွက်ပေါ်နေတဲ့ တောင်ဝှေးကိုင် မှော်ဆရာများ။

အလယ်မှာတော့ အလွန်ဖြူစင်လွန်းသဖြင့် အလင်းထွက်နေသည်ဟု ထင်ရသော မြင်းဖြူများ ဆွဲလာသည့် ရထားလုံးတစ်စီး ပါရှိသည်။

ရထားလုံး၏ ပြတင်းပေါက်များမှာ ပွင့်နေပြီး ထိုနေရာတွင် မင်းသမီး အီလာရာ ရှိနေသည်။ သူမ၏ ဝတ်စုံမှာ ဆိုင်ကိုလာစဉ်ကထက် အဆပေါင်းများစွာ ခမ်းနားလှသည်။

သူမ၏ ဆံပင်ရွှေရောင်ပေါ်တွင် သရဖူလေး ဆောင်းထားသည်။

ရထားလုံး ဖြတ်သွားစဉ် သူမ၏ ပယင်းရောင်မျက်လုံးများက လူအုပ်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုနေပြီး ခဏမျှ နိုဧနှင့် မျက်လုံးချင်း ဆုံသွားသည်။

သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးလေးတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီးနောက် အံ့ဩဝမ်းသာဟန် ပေါ်လာသည်။ သူမက မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို အသာအယာ ပင့်ပြလိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် အပြုံးလေးတစ်ခုကို ဆောင်ထားလေသည်။