အခန်း ၁ အစပြုခြင်း
“ဒီပုံစံက ငါ့ရဲ့ ရုပ်ရည်အသစ်ပေါ့လေ…”
လက်ထဲက ကြေးမှန်လေးကို စိုက်ကြည့်ရင်း ရာကင်မ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။
သို့သော် နောက်တစ်ခဏအကြာမှာပင် သူ့မျက်နှာပေါ်က စိတ်ပျက်မှုတို့ တဖြည်းဖြည်း လျော့ပါးသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် လက်ခံလိုက်ရသည့် အရိပ်အယောင် ပေါ်လာသည်။
“ထားလိုက်ပါတော့။ အရင်ရုပ်ရည်ထက်တော့ နည်းနည်းလေး ပိုကြည့်ကောင်းသေးတာပဲ။ ဒီကမ္ဘာသစ်မှာ တကယ်အရေးကြီးတာက ခွန်အားပဲ”
သူက မိမိကိုယ်ကို အားပေးသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ငါသာ အင်အားကြီးလာမယ်ဆိုရင် လူဝံကြီးတစ်ကောင်လို ရုပ်ပေါက်နေရင်တောင် အလှပဂေးတွေ အများကြီး ဝန်းရံနေတဲ့ ဘဝမျိုး ရနိုင်သေးတာပဲ”
ရာကင်မ်၏ စိတ်ထဲတွင် ယခင်ဘဝက ဖတ်ခဲ့ဖူးသည့် ဝတ္ထုမျိုးစုံထဲမှ ဇာတ်ကွက်များ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါ်လာကြသည်။ ထိုဇာတ်လမ်းများထဲတွင် အင်အားကြီးမားသူတို့သည် လှပသော မိန်းမပျိုများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို အလွယ်တကူ ရရှိတတ်ကြသည် မဟုတ်ပါလား။
ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အားပေးပြီးနောက် သူက မှန်ထဲသို့ အာရုံပြန်စိုက်ကာ မိမိ၏ ရုပ်ရည်ကို ပိုမိုအသေးစိတ် လေ့လာကြည့်သည်။
ပါးနှစ်ဖက်က ချိုင့်ဝင်နေပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် အသားအနည်းငယ်သာ ရှိသည်။ ဒီခန္ဓာကိုယ်၏ မူလပိုင်ရှင်ဟာ အစားအသောက်ကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် မစားခဲ့ပုံရသည်။ မိမိခန္ဓာကိုယ်ကို ဂရုတစိုက် ပြုစုစောင့်ရှောက်ခဲ့ခြင်း မရှိကြောင်းကလည်း ထင်ရှားလှသည်။
“အင်း… အနည်းဆုံးတော့ မေးရိုးက ထင်းထင်းရှားရှား ရှိသားပဲ။”
ရာကင်မ်က လက်ချောင်းများဖြင့် မေးရိုးတစ်လျှောက် ပွတ်သပ်ကြည့်ရင်း ကျေနပ်သည့်အမူအရာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ဦးခေါင်းနောက်ဘက်တွင် လေးလံသလို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် သူ့အာရုံက နောက်ထပ်အရာတစ်ခုဆီသို့ ရောက်သွားသည်။
ဆံပင်။
အနက်ရောင် ဆံနွယ်ရှည်ကြီးများက ခါးနားအထိ ရောက်လုနီးပါး ရှည်လျားနေသည်။
ဒီဆံပင်မျိုးကိုသာ ကမ္ဘာပေါ်က မိန်းကလေးတွေ မြင်လိုက်ကြမယ်ဆိုရင် မနာလိုဖြစ်သွားကြလောက်သည်။ သို့သော် ရာကင်မ်အတွက်တော့ ဆံပင်ရှည်ကို ဘယ်လိုထိန်းသိမ်းရမည်မှန်းပင် မသိသည့်အတွက် အလှအပထက် အနှောင့်အယှက်တစ်ခုနှင့် ပိုတူနေသည်။
“ဒီလောက်ရှည်နေတာ ဘာလုပ်ရမှာလဲ။ ဖြတ်ပစ်တာပဲ ကောင်းတယ်။”
သူက အနီးရှိ စားပွဲပေါ်မှ ဓားတစ်ချောင်းကို ကောက်ယူလိုက်သည်။
ရှပ်ခနဲ
ဓားသွားက ဆံနွယ်များကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး အနက်ရောင်ဆံပင်ရှည်များ တစ်စစီ ပြတ်ကျလာကြသည်။
မိနစ်အနည်းငယ်အကြာတွင် ရာကင်မ်က ကြေးမှန်ရှေ့၌ ရပ်နေပြီး သူ၏ ရုပ်သွင်အသစ်ကို ကျေနပ်အားရစွာ ကြည့်နေသည်။
“အခုမှပဲ ကြည့်ကောင်းတော့တယ်။”
သူက ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ကြမ်းပြင်ပေါ် ပြန့်ကျဲနေသည့် ဆံပင်များကို တံမြက်စည်းဖြင့် လှည်းကျင်းလိုက်သည်။
သို့သော် စဉ်းစားကြည့်ပါဦး။
မိမိနိုးလာသည့်အခါ အခြားကမ္ဘာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေကြောင်း သိလိုက်ရသူတစ်ယောက်ဆိုလျှင် သာမန်အားဖြင့် ဘယ်လိုတုံ့ပြန်ကြမည်နည်း။
တချို့က ကြောက်လန့်တကြား ထိတ်လန့်သွားကြမည်။ တချို့ကတော့ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်း၍ ပျော်ရွှင်မှုကို မထိန်းနိုင်ကြတော့ပေ။
သို့သော် ရာကင်မ်ကတော့ ထိုသူများနှင့် မတူပါ။
အကြောင်းရင်းက ရိုးရှင်းသည်။
သူ့ကို ဒီအကြောင်းအရာနှင့် ပတ်သက်ပြီး ကြိုတင်အသိပေးထားခဲ့သူ ရှိနေသောကြောင့်ပင်။
ကဲ… အစကနေ ပြန်ပြောကြရအောင်.. ချစ်လှစွာသော စာဖတ်သူတို့ရေ။
________________________________________
လေယာဉ်အမှတ် GJ-5643 သည် ခရီးသည် ၂၄၃ ဦးကို တင်ဆောင်လျက် ပေကျင်းမြို့သို့ ပျံသန်းရန် အသင့်ဖြစ်နေခဲ့သည်။
ထိုခရီးသည် ၂၄၃ ဦးထဲတွင် ရာကင်မ်လည်း ပါဝင်သည်။
သူသည် ပေကျင်းတက္ကသိုလ်တွင် ကွန်ပျူတာသိပ္ပံနှင့် အင်ဂျင်နီယာပညာရပ်ကို သင်ယူခွင့် ရရှိထားသူဖြစ်သည်။
အသက် ၁၈ နှစ်သာ ရှိသေးသည့် လူငယ်တစ်ယောက်အနေဖြင့် အသက်အရွယ်ပိုကြီးပြီး အတွေ့အကြုံပိုမိုများပြားသူများနှင့် ယှဉ်လျှင် သူ့မှာ အားနည်းချက်တွေ ရှိနေမည်မှာ သေချာသည်။ သို့သော်လည်း သူ၏ လျှောက်လွှာကို အောင်မြင်စွာ လက်ခံခဲ့ကြသည့်အတွက် ရာကင်မ်မှာ မိမိကိုယ်ကို ကံကောင်းသူတစ်ယောက်ဟု ခံစားနေရသည်။
“တာ့တာ မေမေ တာ့တာ ဖေဖေ”
လေဆိပ်အတွင်းသို့ မဝင်မီ ရာကင်မ်က မိသားစုဝင်များဘက်သို့ နောက်ဆုံးအကြိမ် လက်ပြနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
ထို့နောက် လေဆိပ်အတွင်းသို့ ဝင်သွားခဲ့ပြီး လိုအပ်သည့် လုပ်ငန်းစဉ်များအားလုံးကို ပြီးစီးအောင် ဆောင်ရွက်ကာ လေယာဉ်ပေါ်သို့ တက်ခဲ့သည်။
မကြာမီ သူ့ခုံနေရာတွင် ထိုင်လိုက်ရသည်။
‘ခရီးက တော်တော်ရှည်ဦးမှာပဲ။ ကံကောင်းလို့ ငါကြိုက်တဲ့ ဝတ္ထုရဲ့ နောက်ဆုံးအခန်းတွေကို ကြိုဒေါင်းထားပြီးပြီ။’
ရာကင်မ်က စိတ်ကျေနပ်စွာ တွေးလိုက်ပြီး ဖုန်းထဲရှိ ဝတ္ထုကို ဖွင့်ဖတ်နေလိုက်သည်။
မကြာမီ လေယာဉ်သည် ပြေးလမ်းပေါ်မှ တဖြည်းဖြည်း အရှိန်မြှင့်ကာ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားတော့သည်။
တကယ်လို့သာ ဒီခရီးဟာ သူ့ဘဝရဲ့ နောက်ဆုံးခရီးဖြစ်လာမယ်ဆိုတာကို ရာကင်မ် ကြိုသိခဲ့မယ်ဆိုရင်…
သူ လေယာဉ်ပေါ်ကို ဘယ်တော့မှ တက်ခဲ့မည်မဟုတ်ပေ။
သို့သော် ကံကြမ္မာဆိုသည်မှာ တစ်ခါတစ်ရံ လူတစ်ယောက်၏ ဆန္ဒကို လုံးဝဂရုမစိုက်တတ်ပေ။
ဖြစ်ပြီးသွားသမျှကိုလည်း နောက်ပြန်လှည့်၍ ပြင်ဆင်နိုင်မည် မဟုတ်တော့ပါ။
လေယာဉ်ဆင်းသက်ရန် ပြင်ဆင်နေသည့်အချိန်တွင် မမျှော်လင့်ထားသော မတော်တဆမှုတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။
လေယာဉ်အမှတ် GJ-5643 ၏ ဆင်းသက်ဘီးစနစ်မှာ ချို့ယွင်းသွားပြီး ဘီးများက တစ်ဝက်မျှသာ အပြည့်အဝ ထွက်လာနိုင်ခဲ့သည်။
နောက်တစ်ခဏတွင်
ဝုန်း
လေယာဉ်၏ ရှေ့ပိုင်းသည် ပြေးလမ်းပေါ်သို့ အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် ဆောင့်ကျသွားသည်။
သတ္တုကိုယ်ထည်ကြီးက ပြေးလမ်းနှင့် ပွတ်တိုက်မိရာမှ မီးပွားများ တဖျတ်ဖျတ် လွင့်စင်ထွက်လာကြသည်။ ထို့နောက် မီးတောက်များက လေယာဉ်တစ်စင်းလုံးကို လျင်မြန်စွာ ဝါးမျိုသွားခဲ့သည်။
မီးခိုးမည်းများက ကောင်းကင်သို့ တလိပ်လိပ် တက်လာပြီး ပေါက်ကွဲသံများက ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို တုန်ခါသွားစေခဲ့သည်။
ထိုမတော်တဆမှုအတွင်း လေယာဉ်ပေါ်ရှိ ခရီးသည် ၂၄၃ ဦးစလုံး အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ကြသည်။
ရာကင်မ်လည်း ထိုသူများထဲတွင် ပါဝင်ခဲ့သည်။
________________________________________
‘ဒီတော့… ငါ သေသွားပြီပေါ့။’
အလင်းရောင်ကင်းမဲ့နေသော ကျဉ်းမြောင်းသည့် ဥမင်လမ်းကြောင်းတစ်ခုအတွင်း တစ်စုံတစ်ရာဆီသို့ တရွေ့ရွေ့ ရွေ့လျားနေသည့် ဝိညာဉ်ငယ်တစ်ခုက အသိစိတ်ပြန်လည်ရရှိလာချိန်တွင် ထိုသို့ တွေးလိုက်မိသည်။
ထိုဝိညာဉ်ငယ်မှာ ရာကင်မ်ပင် ဖြစ်သည်။
သူ့ရှေ့တွင် အဆုံးမရှိသလို ထင်ရသော မှောင်မိုက်သည့် လမ်းကြောင်းကြီးတစ်ခု ရှိနေသည်။ ဘယ်ကိုသွားနေရမှန်းလည်း မသိ။ ဘယ်သူက သူ့ကို ဒီနေရာသို့ ပို့လိုက်သည်ကိုလည်း မသိပေ။
‘ဒါနဲ့… ငါ ဘယ်ကို သွားနေတာလဲ။’
သူက မေးခွန်းထုတ်လိုက်သော်လည်း ဖြေကြားမည့်သူ တစ်ယောက်မျှ မရှိခဲ့ပေ။
ထူးဆန်းသည်မှာ သူတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ခြင်းပင်။
အနီးပတ်ဝန်းကျင်တွင်လည်း သူနှင့်ဆင်တူသော ဝိညာဉ်အလင်းမှုန်လေးများ အများအပြား ရှိနေကြသည်။ ထိုဝိညာဉ်များအားလုံးသည် တူညီသော ဦးတည်ရာတစ်ခုဆီသို့ ရွေ့လျားနေကြသည်။
ထိုအချိန်မှာပင်
“ရပ်စမ်း”
ကျယ်လောင်လှသော အသံတစ်သံက မှောင်မိုက်သည့် ဥမင်လမ်းကြောင်းအတွင်း ရုတ်တရက် ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။
ရာကင်မ်၏ ဝိညာဉ်ငယ်လေးသည် ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။
သို့သော် သူ အံ့ဩသွားရသည်။
အခြားဝိညာဉ်များကတော့ ထိုအသံကို မကြားလိုက်ရသည့်အလား ရှေ့သို့ ဆက်လက်ရွေ့လျားနေကြဆဲ ဖြစ်သည်။
ရပ်တန့်သွားသူမှာ သူတစ်ယောက်တည်းသာ ရှိနေသည်။
“ဟားဟားဟား နောက်ဆုံးတော့ သင့်တော်တဲ့ ဝိညာဉ်တစ်ခုကို ရှာတွေ့ပြီကွ”
ရုတ်တရက် ရယ်မောသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
“မင်းနာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ”
အသံလာရာကို ရာကင်မ်က စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
သူ့ရှေ့တွင် ခရမ်းရောင်အလင်းတန်းများ တဖျတ်ဖျတ် တောက်ပနေသော လုံးဝန်းသည့် အလင်းလုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
“မင်းနာမည်ကို မေးနေတယ်လေ။ ဘယ်လိုခေါ်လဲ”
ခရမ်းရောင်အလင်းလုံးက ထပ်မံမေးလိုက်သည်။
“ရာကင်မ်…”
ရာကင်မ်က မဝံ့မရဲ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ရာကင်မ် ဟုတ်လား အိုး… မင်းက ဝိညာဉ်ငယ်လေးပဲ ရှိသေးတာကိုး။ ဟားဟား ကောင်လေးရေ.. မင်းတော့ ကံကောင်းသွားပြီ။”
ခရမ်းရောင်အလင်းလုံးက ရယ်မောလိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။
“ဒီဝိညာဉ် ၂၄၃ ခုထဲမှာ ဝတ္ထုတွေ ဖတ်ဖူးတဲ့သူက မင်းတစ်ယောက်တည်းပဲ။ အဲဒါကြောင့် ငါ့အသံကို ကြားနိုင်တာလည်း မင်းတစ်ယောက်တည်းပဲ ဖြစ်နေတယ်။”
ရာကင်မ်က ထိုစကားများကို ကြားပြီး ပိုမိုရှုပ်ထွေးသွားသည်။
သို့သော် မေးခွန်းများ မမေးရသေးမီ ခရမ်းရောင်အလင်းလုံးက ဆက်ပြောလာပြန်သည်။
“ကဲ.. အချိန်မဆွဲတော့ဘူး။ ငါ တိုတိုပဲ ပြောမယ်။”
အလင်းလုံးမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် အသံက အနည်းငယ် လေးနက်လာသည်။
“မင်း ဖတ်ခဲ့ဖူးတဲ့ ဝတ္ထုတွေထဲကလို ကျင့်ကြံရေးကမ္ဘာတစ်ခုဆီကို ငါ ပို့ပေးမယ်။”
ရာကင်မ်၏ ဝိညာဉ်ငယ်လေးသည် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အံ့အားသင့်သွားသည်။
ကျင့်ကြံရေးကမ္ဘာလား
သူဖတ်ခဲ့ဖူးသည့် ဝတ္ထုများထဲတွင်သာ ရှိခဲ့သော ကမ္ဘာမျိုးလား
“ဒါ့အပြင် ငါက ရက်ရောတဲ့သူဆိုတော့ မင်းအတွက် စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ စွမ်းရည်တစ်ခုကိုလည်း လက်ဆောင်ပေးဦးမယ်။ ငါ ဖန်တီးထားတဲ့ ကမ္ဘာထဲမှာ မင်း သေဘေးကနေ ရှောင်လွှဲနိုင်ဖို့ အထောက်အကူဖြစ်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ခရမ်းရောင်အလင်းလုံးက မေးလိုက်သည်။
“ကဲ.. မေးစရာရှိသေးလား”
ရာကင်မ်က ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် အရေးကြီးဆုံးမေးခွန်းကို မေးလိုက်သည်။
“ခင်ဗျားက… ဘယ်သူလဲ”
“ငါလား”
ခရမ်းရောင်အလင်းလုံးက ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသည့် လေသံဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“မင်းသွားရမယ့် ကမ္ဘာကို ဖန်တီးထားတဲ့သူပေါ့။”
သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အာကာသဟင်းလင်းပြင်သည် အနည်းငယ် တုန်ခါလာခဲ့သည်။
ခရမ်းရောင်အလင်းလုံးက ထိုအခြေအနေကို သတိပြုမိသွားပြီး စကားကို ချက်ချင်းဖြတ်လိုက်သည်။
“ကြည့်ရတာ အချိန်မလောက်တော့ဘူး ထင်တယ်။ မေးခွန်းမေးချိန် ဒီလောက်ပဲ။ အခု မင်းကို ကျင့်ကြံရေးကမ္ဘာဆီ ပို့ပေးတော့မယ်။”
စကားဆုံးသည်နှင့် ခရမ်းရောင်အလင်းလုံး၏ ကိုယ်ထည်သည် တဖြည်းဖြည်း အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ပြိုကွဲလာသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အာကာသဟင်းလင်းပြင်တစ်ခုလုံး ဖရိုဖရဲ ဖြစ်လာခဲ့သည်။
“ရာကင်မ်… ငါ့ကို ကောင်းကောင်းဖျော်ဖြေပေးဖို့ မမေ့နဲ့ဦး”
ခရမ်းရောင်အလင်းလုံး၏ နောက်ဆုံးစကားသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
နောက်တစ်ခဏတွင် အလင်းလုံးသည် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
သို့သော် ရာကင်မ်က ထိုစကားကို မကြားလိုက်ရပေ။
အာကာသဟင်းလင်းပြင်တစ်ခုလုံး အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ကွဲအက်သွားသည့် ကြောက်မက်ဖွယ်အသံများက ထိုအသံကို ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သောကြောင့်ပင်။
ထို့နောက်
ရှူး
အာကာသဟင်းလင်းပြင်အတွင်း ပေါ်ပေါက်လာသော အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခုက ရာကင်မ်၏ ဝိညာဉ်ကို ရုတ်တရက် စုပ်ယူသွားခဲ့သည်။
အရာအားလုံး မှောင်မိုက်သွားသည်။
နောက်တစ်ကြိမ် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည့်အခါတွင်တော့…
သူသည် လုံးဝမရင်းနှီးသော ကမ္ဘာသစ်တစ်ခုအတွင်းသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
________________________________________
“ဟူး…”
ရာကင်မ်က သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး တံမြက်စည်းကို မူလနေရာတွင် ပြန်ထားလိုက်သည်။
“အဲဒီခရမ်းရောင်အလင်းလုံးက ငါ့ကို စွမ်းရည်တစ်ခုပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်မှာလဲ ဘာလို့ မပေါ်လာသေးတာလဲ”
သူက စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်သည်။
ဝတ္ထုတွေထဲမှာဆိုရင် အခြားကမ္ဘာကို ရောက်သွားတဲ့သူတွေဟာ အများအားဖြင့် စနစ်တစ်ခုခု ရရှိတတ်ကြသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ ထူးခြားသည့် စွမ်းရည်များ.. တစ်ခါတစ်ရံ အံ့ဖွယ်ရတနာများကိုပါ ရရှိတတ်သေးသည်။
ဒါကြောင့် သူ့အလှည့်ရောက်လာသည့်အခါ ဘာမှမရဘဲ နေမည်မဟုတ်ဟု ရာကင်မ် ယုံကြည်ထားခဲ့သည်။
“စနစ်”
သူက ချက်ချင်း အသံထွက်ခေါ်လိုက်သည်။
တုံ့ပြန်မှု မရှိ။
“ရွှေလက်ချောင်း”
ဘာမှမဖြစ်။
“အခြေအနေ”
တိတ်ဆိတ်နေဆဲ။
“စွမ်းရည်”
အခန်းငယ်လေးအတွင်း သူ့အသံသာ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။
ရာကင်မ်က လက်မလျှော့သေးဘဲ စကားလုံးမျိုးစုံကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပြောင်းလဲခေါ်ကြည့်သည်။ နောက်ဆုံးတွင်တော့ စိတ်မရှည်တော့ဘဲ ဆဲဆိုသံများပါ ထွက်လာခဲ့သည်။
သို့သော် အရာအားလုံးက အချည်းနှီးသာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
အခန်းထဲတွင် ဘာမှပြောင်းလဲမသွားပေ။
“ဟိုအလင်းလုံးက ငါ့ကို လိမ်သွားတာများလား”
ရာကင်မ်က မသေချာသည့်အမူအရာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။
ထိုအချိန်မှာပင် ပြတင်းပေါက်ငယ်လေးမှတစ်ဆင့် နေရောင်ခြည်များ အခန်းအတွင်းသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသည်။
လိမ္မော်ရောင်အလင်းတန်းများက ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဖြာကျနေပြီး အခန်းငယ်လေးတစ်ခုလုံးကို နွေးထွေးသည့် အလင်းရောင်ဖြင့် လွှမ်းခြုံထားသည်။
ရာကင်မ်၏ အကြည့်သည် ထိုနေရောင်ခြည်များဆီသို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။
ထိုအလင်းရောင်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူ့ရင်ထဲတွင် မရင်းနှီးသည့် နာကျင်မှုတစ်ခု တိုးဝင်လာသည်။
ကမ္ဘာသစ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေသော်လည်း နေမင်းကြီးကတော့ အရင်ကလိုပင်။
အရင်ဘဝက ကမ္ဘာမြေပေါ်တွင်လည်း ဒီလိုနေရောင်မျိုးကို သူ မကြာခဏ မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသည်။
ထိုအတွေးနှင့်အတူ သူ့စိတ်ထဲတွင် မိသားစု၏ မျက်နှာများ ပေါ်လာခဲ့သည်။
“မေမေ… ဖေဖေ…”
ရာကင်မ်က ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး တိုးညင်းဝမ်းနည်းသော အသံဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။
“သားအတွက် အကြာကြီး စိတ်မပူကြပါနဲ့တော့နော်…”
သူ့အသံက တဖြည်းဖြည်း တုန်ယင်လာသည်။
“သားက ပိုက်ဆံအများကြီး ရှာပြီး မေမေနဲ့ ဖေဖေကို ကောင်းကောင်းထားချင်ခဲ့တာပါ။ လိုချင်တာမှန်သမျှ ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်တဲ့အထိ ချမ်းသာအောင် လုပ်ပေးချင်ခဲ့တာ…”
သူ့လက်ချောင်းများက မသိမသာ ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်မိသွားသည်။
“ဒါပေမဲ့ သားက အခုလို သေသွားခဲ့ရတယ်။ တောင်းပန်ပါတယ်… တကယ် တောင်းပန်ပါတယ်…”
သူ့စိတ်ထဲတွင် ယခင်ကလို ကျင့်ကြံရေးကမ္ဘာအပေါ် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ မရှိတော့ပေ။
အံ့ဖွယ်စွမ်းရည်များ ရရှိနိုင်ခြင်း.. အင်အားကြီးမားလာနိုင်ခြင်း.. ဝတ္ထုများထဲကလို ဒဏ္ဍာရီဆန်သည့် ဘဝတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်ခြင်းတို့ထက် သူ့မိသားစု၏ အခြေအနေကသာ ပို၍ အရေးကြီးနေခဲ့သည်။
သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် အတွေးတစ်ခုက သူ့စိတ်ထဲသို့ ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။
‘ခဏနေဦး… ဒီကမ္ဘာက ကျင့်ကြံရေးကမ္ဘာဆိုရင်…’
ရာကင်မ်၏ မျက်ဝန်းများ တဖြည်းဖြည်း တောက်ပလာသည်။
‘ကိုယ်ခံပညာရဲ့ အထွတ်အထိပ်အဆင့်ကို ရောက်သွားရင် ငါ့ကမ္ဘာဆီ ပြန်သွားနိုင်မယ့် နည်းလမ်း ရှိနိုင်တာပဲ မဟုတ်လား’
သူဖတ်ခဲ့ဖူးသည့် ဝတ္ထုများထဲမှ ဇာတ်ကွက်မျိုးစုံက သူ့စိတ်ထဲတွင် တစ်ခုပြီးတစ်ခု လင်းလက်လာသည်။
တချို့သော ဇာတ်ကောင်များသည် ကျင့်ကြံရေး၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသည့်အခါ အချိန်နှင့် အာကာသကိုပင် ထိန်းချုပ်နိုင်ကြသည်။ တချို့က ကမ္ဘာများအကြား ကူးသန်းသွားလာနိုင်ကြသည်။
အဲဒီလိုဆိုရင် သူ့အတွက်လည်း မဖြစ်နိုင်စရာ မရှိလောက်ပေ။
အတွေးများကို ချင့်ချိန်စဉ်းစားရင်း မိနစ်အနည်းငယ် ကြာသွားခဲ့သည်။
အစောပိုင်းက ဝမ်းနည်းနေခဲ့သော သူ့မျက်ဝန်းများထဲတွင် ယခုအခါ ခိုင်မာသည့် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။
သူ ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးသွားပြီ။
“ငါ ကျင့်ကြံရေးရဲ့ အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်အောင် တက်မယ်။ ပြီးရင် အိမ်ကို ပြန်မယ်”
ရာကင်မ်က လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်သည်။
“မေမေနဲ့ ဖေဖေ… သားကို စောင့်နေကြပါ။ လိုအပ်ရင် အချိန်နဲ့ အာကာသကိုတောင် သားကိုယ်တိုင် ခွဲဖြိုပစ်ရပါစေဦး။ သား မဖြစ်မနေ ပြန်လာခဲ့မယ်”
သူ့အသံက အခန်းငယ်လေးအတွင်း ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။
ထိုစကားများက သူ့ရင်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် ကတိသစ္စာတစ်ခုနှင့် တူနေခဲ့သည်။
သို့သော်
တစ်ခါတစ်ရံ လူတစ်ယောက်၏ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုသည် သူကိုယ်တိုင်ပင် မသိရှိသေးသော အရာတစ်ခုကို နိုးထလာစေနိုင်သည်။
တစ်ခွပ်
ရုတ်တရက် သူ့ရင်ဘတ်အတွင်းမှ တစ်စုံတစ်ရာ ကွဲအက်သွားသည့် အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“အား”
ရာကင်မ်က နာကျင်မှုကြောင့် ဒူးထောက်လဲကျသွားသည်။
သူ့ခေါင်းကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဖိကိုင်ထားရင်း နာကျင်မှုကို မခံနိုင်တော့သည့်အလား ညည်းတွားလိုက်သည်။
ထိုနောက်တစ်ခဏတွင်ပင်
အခြားသူတစ်ယောက်၏ အမှတ်တရများက ရေလွှမ်းမိုးသကဲ့သို့ သူ့စိတ်ထဲသို့ အလုံးအရင်းဖြင့် စီးဝင်လာခဲ့သည်။
မရင်းနှီးသော မြင်ကွင်းများ.. မကြားဖူးသော အသံများ.. မိမိမပိုင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးသော အတွေ့အကြုံများ…
အရာအားလုံးက သူ့အသိစိတ်ကို ဝါးမျိုသွားသည်။
ရာကင်မ်သည် မကြာမီ သတိလစ်သွားခဲ့သည်။
________________________________________
ဆယ်မိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက်တွင်မှ သူ သတိပြန်လည်လာခဲ့သည်။
ရာကင်မ်က ကြမ်းပြင်ပေါ်မှ လက်ထောက်ကာ အားယူပြီး မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။
သူ့ခေါင်းထဲတွင် အမှတ်တရများစွာ ပြည့်နှက်နေသည်။ ထိုအမှတ်တရများကို သူ့အသိစိတ်က တဖြည်းဖြည်း လက်ခံပေါင်းစည်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။
ခဏကြာအောင် မျက်လုံးမှိတ်ထားပြီး အမှတ်တရများကို ပြန်လည်စီစဉ်လိုက်ပြီးနောက် သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် ထူးဆန်းသည့် အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
‘ယီချန်…’
သူက ထိုနာမည်ကို စိတ်ထဲမှ ပြန်ရေရွတ်ကြည့်လိုက်သည်။
‘အခု ငါ့နာမည်က ယီချန် ဖြစ်သွားပြီပေါ့လေ။’
ယီချန်က နာကျင်နေဆဲဖြစ်သော နဖူးကို လက်ဖြင့် ဖိပွတ်လိုက်သည်။
ထိုအချိန်မှာပင်
[နတ်ဘုရားအဆင့် ကျင့်ကြံသူစနစ် စတင်အသက်ဝင်နေပါပြီ…]
စက်ရုပ်ဆန်ဆန် အသံတစ်သံက သူ့စိတ်အတွင်း ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ့ရှေ့လေထုအတွင်း အလင်းတန်းများ စုစည်းလာပြီး ပွင့်လင်းမြင်သာသော အချက်အလက်ပြားတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။
“နောက်ဆုံးတော့ ပေါ်လာပြီ”
ယီချန်က ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
သူ့မျက်ဝန်းများက အချက်အလက်ပြားပေါ်ရှိ စာသားများကို အလျင်အမြန် ဖတ်ရှုနေကြသည်။
━━━━━━━━━━━━━━━━━━
《နတ်ဘုရားအဆင့် ကျင့်ကြံသူစနစ်》
အမည် — ယီချန်
အသက် — ၁၈ နှစ်
ဝိညာဉ်စွမ်းအင် — ၁၀/၁၀
ကျင့်ကြံမှုအဆင့် — မရှိ (သာမန်လူသား)
━━━━━━━━━━━━━━━━━━
အချက်အလက်ပြားကို ကြည့်နေရင်း ယီချန်၏ ရင်ထဲတွင် များပြားလှသော ပျော်ရွှင်မှုတို့ လှိုင်းထသွားခဲ့သည်။
‘ဒီလိုနေ့မျိုး ငါ့အလှည့်ကို ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်တုန်းက ထင်ခဲ့ဖူးမှာလဲ…’
သူ့စိတ်လှုပ်ရှားမှုက အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေခဲ့သည်။
ထိုအချိန်မှာပင် သူ့ခေါင်းထဲတွင် အသံတစ်သံ ထပ်မံမြည်ဟည်းလာသည်။
တိန်
ထို့နောက် အချက်အလက်ပြား၏ အပေါ်ဘက်တွင် နောက်ထပ်ပြတင်းပေါက်ငယ်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။
━━━━━━━━━━━━━━━━━━
[အစပြုသူအတွက် လက်ဆောင်]
မွေးရာပါစွမ်းရည် — အမှန်တရားမျက်လုံး
အမျိုးအစား — အလိုအလျောက် အသက်ဝင်စွမ်းရည်
လက်ခံမည်လား
[လက်ခံမည်] [ငြင်းပယ်မည်]
━━━━━━━━━━━━━━━━━━
“လက်ခံမှာပေါ့ကွ”
ယီချန်က တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ [လက်ခံမည်] ဟူသော ခလုတ်ကို ချက်ချင်း ရွေးချယ်လိုက်သည်။
သူ့အတွက် ဒီလိုအံ့ဖွယ်စွမ်းရည်မျိုးကို ငြင်းပယ်ဖို့ဆိုတာ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ပေ။
နောက်တစ်ခဏတွင် အချက်အလက်ပြားပေါ်ရှိ စာသားများ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
━━━━━━━━━━━━━━━━━━
《နတ်ဘုရားအဆင့် ကျင့်ကြံသူစနစ်》
အမည် —ယီချန်
အသက် — ၁၈ နှစ်
ခွန်အား — ၉
ဝိညာဉ်စွမ်းအင် — ၁၀/၁၀
ကျင့်ကြံမှုအဆင့် — မရှိ (သာမန်လူသား)
မွေးရာပါစွမ်းရည် — အမှန်တရားမျက်လုံး အဆင့် ၁ (အလိုအလျောက် အသက်ဝင်စွမ်းရည်)
━━━━━━━━━━━━━━━━━━
ယီချန်သည် သူ့ရှေ့တွင် ပေါ်နေသော အချက်အလက်ပြားကို မျက်တောင်မခတ်တမ်း စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်များက မထိန်းနိုင်လောက်အောင် ကွေးတက်လာခဲ့သည်။
ယခင်ဘဝတွင် သူသည် သာမန်လူငယ်တစ်ယောက်သာ ဖြစ်ခဲ့သည်။
သို့သော် ယခုအခါတွင်တော့ သူ့ရှေ့၌ အံ့ဖွယ်ဖြစ်နိုင်ခြေများ ပြည့်နှက်နေသော ကျင့်ကြံရေးကမ္ဘာကြီးတစ်ခု ရှိနေပြီဖြစ်သည်။
ထို့အပြင်…
သူ့လက်ထဲတွင် ထိုကမ္ဘာကြီးအတွင်း ရှင်သန်နိုင်ရန် အထောက်အကူပေးမည့် စနစ်တစ်ခုကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်ထားပြီဖြစ်သည်။
ယီချန်၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်တို့ တောက်ပလာကြသည်။
သူ့ခရီးစဉ်ကတော့ ယခုမှ အမှန်တကယ် စတင်တော့မည်ဖြစ်သည်။