အခန်း ၁ အဖေ
"မင်း....... ရို့သေမှုမရှိတဲ့ကောင် ငါပြောတာကို မကြားဘူးလား"
"စာမဖတ်နဲ့ ကြိုးစားမနေနဲ့ ဘာကောင်းမှုမှလည်း လာမလုပ်နဲ့"
"ခုချက်ချင်း မင်းရဲ့စာအုပ်တွေအကုန် မီးရှို့ပစ်လိုက်"
ဟိန်းထွက်လာတဲ့ အော်သံနဲ့အတူ စိန်းခနဲနာကျင်မှုတစ်ခုက လျှိုချွမ်ရဲ့ ဦးနှောက်ထဲကို စူးခနဲ တိုးဝင်သွားခဲ့သည်။
'ငါ... ရှေးခေတ်ကို ရောက်နေတာလား'
လျှိုချွမ် က ခက်ခက်ခဲခဲ မျက်လုံးဖွင့်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်ပေမဲ့ အင်မတန် မောပန်းနွမ်းနယ်နေတာကို ခံစားလိုက်ရသည်။
အခြားသော သစိမ်းပြင်းစရာ အမှတ်တရတွေကလည်း သူ့ခေါင်းထဲမှာ ဆက်တိုက် တိုးဝင်လှိုင်းထန်နေခဲ့သည်။
ငါက ကမ္ဘာမြေပေါ်မှာ အလုပ်ဒဏ်မခံနိုင်လို့ သေဆုံးသွားခဲ့တဲ့ ကုမ္ပဏီဝန်ထမ်း လျှိုချွမ် ဘဲ...
မဟုတ်ဘူး။
ငါက မဟာရှာမင်းဆက်ရဲ့ သြဇာကြီးမားလှတဲ့ ဝန်ကြီးချုပ်ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသား လျှိုချွမ် ဘဲ။
ရှုပ်ထွေးနေတဲ့ အမှတ်တရတွေက ချက်ချင်းဆိုသလို စည်းချက်ကျကျ ဆက်စပ်သွားခဲ့သည်။
မူလခန္ဓာပိုင်ရှင်ဟာ ငယ်စဉ်တည်းက စာပေသင်ယူရာမှာ ကြိုးစားအားထုတ်ပြီး ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေကိုလည်း ပြုလုပ်ခဲ့တာကြောင့် မြို့တော်မှာ သူတော်ကောင်းလေးအဖြစ် နာမည်ကြီးခဲ့သူပါ။
ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့မှာတော့ အဖေဖြစ်သူရဲ့ စာကြည့်ခန်းဆီ ရုတ်တရက် ဆင့်ခေါ်ခြင်းခံရပြီး စာပေသင်ယူတာနဲ့ ကောင်းမှုပြုတာတွေကို စွန့်လွှတ်ကာ အသုံးမကျတဲ့ လေလွင့်လူငယ်တစ်ယောက်အဖြစ် ပြောင်းလဲဖို့ အမိန့်ပေးခြင်း ခံလိုက်ရသည်။
မူလပိုင်ရှင်က ငြင်းဆန်ခဲ့တာကြောင့် အဖေဖြစ်သူရဲ့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကြိမ်းမောင်းခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး စိတ်ရောခန္ဓာပါ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သွားခဲ့ရတာပါ။
ဒါ့အပြင် ညဉ့်နက်သည်အထိ စာကြည့်ခဲ့တာကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း အားယုတ်နေခဲ့သည်။
ဒါကြောင့်မလို့ မတ်တပ်ရပ်နေရင်း ရုတ်တရက် မေ့လဲသွားခဲ့တာ ဖြစ်ပါသည်။
မျက်လုံးပြန်ဖွင့်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ သူ့ရဲ့ဝိညာဉ်က အစားထိုးဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီ။
"မင်း ရို့သေမှုမရှိတဲ့ကောင် ငါ မင်းကို ပြောနေတာလေ မင်းက စာမေးပွဲအကြောင်းပဲ တွေးနေတုန်းပဲလား"
ဝန်ကြီးချုပ် လျှိုကျုံး က ဒေါသထွက်လွန်းလို့ ဆံပင်တွေပါ ထထောင်မတတ် ဖြစ်နေပြီး လက်ချောင်းတွေ တုန်ယင်ရင်း သူ့ကို ထောက်ပြလိုက်သည်။
"မင်းက ရောက်လေရာမှာ စာပဲဖတ်နေတာ မင်းအဖေရဲ့ လက်ရှိအခြေအနေကိုရော မင်းသိရဲ့လား"
"ဧကရာဇ်က ငါ့ရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေကို သံသယဝင်နေပြီ။ ဒါတွေက သူ့ရာထူးကို ခြိမ်းခြောက်နေတယ်လို့ ထင်နေတာ။ အရာရှိတွေကလည်း ငါ့ရဲ့ လျှိုမိသားစုကို ဝိုင်းပယ်ထားကြပြီး အခြားသော သြဇာကြီးမိသားစုတွေကလည်း ငါတို့ လျှိုမိသားစုကို မျက်မုန်းကျိုးနေကြပြီ"
"မြောက်ပိုင်းလူမျိုးတွေကလည်း ငါတို့ကို ချောင်းမြောင်းနေပြီး တောင်ဘက်ကို စစ်ချီဖို့ အခွင့်အရေးစောင့်နေကြသည်။ အနောက်ကျင်းနဲ့ တောင်ယန်နိုင်ငံတွေဆိုရင်လည်း မြို့တော်ထဲကို သူလျှိုတွေအများကြီး စေလွှတ်ထားပြီး နွေရာသီ ဘေးအန္တရာယ်ကို အခွင့်ကောင်းယူလို့ အရှုပ်အထွေးလုပ်ဖို့ ကြံစည်နေကြတယ်"
"မင်းသာ ဒီလိုပဲ ကြိုးစားအားထုတ်ပြီး အာဏာရလာခဲ့ရင် မင်းအဖေဆီကို ဘေးအန္တရာယ်ပဲ ယူချောင်လာပေးလိမ့်မယ်။ လျှိုမိသားစုတစ်ခုလုံးလည်း သေမြေပင် မြေကျစရာ မရှိဘဲ ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်"
ဧကရာဇ်ထက် ပိုမိုအောင်မြင်နေတာလား။ အရာရှိတွေရဲ့ ဝိုင်းပယ်ခြင်းကို ခံထားရတာလား။ ပြည်တွင်းပြည်ပ အန္တရာယ်တွေ ဝိုင်းရံနေတာလား။
ဒီစကားတွေက လျှိုချွမ်ရဲ့ ခေါင်းပေါ်ကို ရေခဲရေနဲ့ လောင်းချလိုက်သလိုမျိုး သူ့ကို ချက်ချင်း လန့်နိုးသွားစေခဲ့သည်။
သူ့ရဲ့ ဟိုဘက်ဘဝတုန်းက နန်းတွင်းရေးရာဇာတ်လမ်းတွေကို အများကြီး ကြည့်ခဲ့ဖူးတာကြောင့် ဒီစကားတွေရဲ့ နောက်ကွယ်က လေးနက်မှုကို သဘာဝကျကျပဲ နားလည်ထားပါသည်။
လျှိုမိသားစုဟာ ချောက်ကမ်းပါးအစွန်းမှာ ရောက်နေတာဖြစ်ပြီး အမှားတစ်ခုခု လုပ်မိလိုက်တာနဲ့ မိသားစုတစ်ခုလုံး ကွပ်မျက်ခံရနိုင်တာပါ။
ဝန်ကြီးချုပ်ရဲ့ သားအဖြစ် ပြန်လည်မွေးဖွားလာတာဟာ ပျော်စရာကောင်းတဲ့ အစပြုမှုလို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ ဒီလောက်အထိ ငရဲဆန်တဲ့ ဘေးအန္တရာယ် ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ခဲ့မိဘူး။
စကားတစ်ခွန်းမှားတာနဲ့ အရာအာလုံး ပြောင်းလဲသွားနိုင်တာ။
သူ ရောက်ရောက်ချင်းပဲ သေရတော့မှာလား။
လျှိုချွမ် ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားတာကို မြင်တော့ ဝန်ကြီးချုပ် လျှိုကျုံး ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ တွန့်ဆုတ်သွားတဲ့ အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ သူက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး အသံကို လျှော့လိုက်သည်။
"ချွမ်အာရယ်... မင်းကို စာမဖတ်စေချင်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ လျှိုမိသားစုရဲ့ အခြေအနေက နာမည်ဆိုးနဲ့ ကျော်ကြားတဲ့ အသုံးမကျတဲ့ ကောင်တစ်ယောက် လိုအပ်နေလို့ပါ။"
"ပြီးတော့ မင်းက ငါ့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသား မဟုတ်လား"
လျှိုချွမ် ရဲ့ ရင်ထဲ လှုပ်ရှားသွားပေမဲ့ မျက်နှာကတော့ ဘာအမူအရာမှ မပြဘဲ တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။
"အဖေ... ဆိုလိုတာက..."
"ဒီနေ့ကစပြီး မင်း စာကြိုးစားခွင့်မရှိဘူး။ ကျမ်းစာတွေ စာပေတွေကို ငြင်းခုံခွင့်မရှိဘူး။ မင်းရဲ့ ပါရမီကို နည်းနည်းလေးမှ ထုတ်ပြခွင့်မရှိဘူး"
ဝန်ကြီးချုပ် လျှိုကျုံး က သူ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း အသံကို လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
"မင်းက အလိုလိုက်ခံထားရတဲ့ အဖျက်သမား ယုတ်မာတဲ့ သားဆိုး မြို့တော်မှာရှိတဲ့ လူတိုင်း မုန်းတီးကြတဲ့ အသုံးမကျတဲ့ ကောင် ဖြစ်ရမယ်"
"မင်း သောက်စားပျော်ပါးမလား စိတ္တဇဆန်ဆန် နေထိုင်မလား လမ်းပေါ်မှာ ရန်ဖြစ်ပြီး အရေးပါတဲ့လူတွေကို ပြစ်မှားမလား ငါဝင်မပါဘူး။ ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်လေ ပိုကောင်းလေပဲ"
ဒါကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ လျှိုချွမ် ရဲ့ မျက်လုံးတွေ ချက်ချင်း တောက်ပသွားခဲ့သည်။
အခြားသူတွေက ပညာရှိမင်းစနစ် တော်တဲ့ အမတ် ဒါမှမဟုတ် ရွေးချယ်ခံရသူတွေ အဖြစ် ကူးပြောင်းလာကြပေမဲ့ သူကတော့ မတူပါဘူး။ စစချင်းမှာပဲ သူ့အဖေအရင်းက သူ့ကို မြို့တော်ရဲ့ သားဆိုးအဖြစ် ဖန်တီးပေးနေတာပါ။
နန်းတွင်းအရာရှိဖြစ်ဖို့ အစိုးရစာမေးပွဲတွေ ဖြေစရာမလို နန်းတွင်းက အာဏာလုပွဲတွေကို ပါဝင်စရာမလိုဘဲ နေ့တိုင်း စား သောက် ပျော်ပါးပြီး စိတ္တဇဆန်ဆန် နေချင်သလို နေလို့ရတာလေ။
သူတော်ကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်ဖို့ဆိုတာ စည်းကမ်းတွေကို လိုက်နာရပြီး ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ အန္တရာယ်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတာပါ။
ဒါပေမဲ့ သားဆိုးတစ်ယောက် ဖြစ်ဖို့ဆိုတာ လူတိုင်း လုပ်နိုင်တဲ့အရာ မဟုတ်ဘူးလား။
ဒီဘဝကတော့ သူ အမြဲမက်ခဲ့ရတဲ့ သာယာလှတဲ့ ဘဝပါပဲ။
လျှိုချွမ် က အချိန်အတန်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေတာကို မြင်တော့ ဝန်ကြီးချုပ် လျှိုကျုံး က သူ မလိုလားသေးဘူးလို့ ထင်မှတ်သွားခဲ့သည်။ အသံက ပြန်လည် တင်းမာသွားခဲ့ပေမဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာတော့ တောင်းပန်တဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ပါဝင်နေခဲ့သည်။
"ချွမ်အာ... ဒါက မင်းအတွက် မတရားဘူးဆိုတာ ငါသိပါတယ် ဒါပေမဲ့ လူပေါင်း ၁၀၀ မကတဲ့ လျှိုမိသားစုအတွက် ဒီတစ်ကြိမ်တော့ မင်း မိုက်မဲပေးပါ"
မတရားဘူး ဟုတ်လား။
ငါ လုံးဝ မတရားဘူးလို့ မခံစားရပါဘူး။
လျှိုချွမ် က သူ့ရဲ့ အတိုင်းအဆမရှိ ပျော်ရွှင်မှုကို မနည်းထိန်းချုပ်ထားရပြီး ဝမ်းသာလွန်းလို့ အော်ရယ်လိုက်ချင်စိတ်ကို အတော်လေး ထိန်းထားခဲ့ရသည်။
ဒါပေမဲ့ အပြင်ပန်းမှာတော့ သူက လေးလေးနက်နက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
"အဖေ... အဖေ ပြောတာ လုံးဝ မှန်ပါတယ်"
"အဖေရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေက ဧကရာဇ်ထက် တာထွက်နေတာကြောင့် ဧကရာဇ်က အဖေကို နေ့ရောညပါ သံသယဝင်နေတာပါ။ တကယ်လို့ ငါသာ စာကြိုးစားပြီး နောက်ထပ် အောင်မြင်မှုတွေ ရလာခဲ့ရင် အဖေကို ကူညီတာ မဟုတ်ဘဲ လျှိုမိသားစုကို မီးတွင်းထဲ တွန်းပို့လိုက်သလို ဖြစ်သွားပါလိမ့်မယ်"
ဝန်ကြီးချုပ် လျှိုကျုံး က သားဖြစ်သူ သဘောပေါက်သွားတာကို မြင်တော့ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
"ချွမ်အာ... မင်း နားလည်သွားတာ ကောင်းတာပေါ့"
"စိတ်မပူပါနဲ့ မင်း ပုန်ကန်မှု မလုပ်သရွေ့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ မင်းကို ကာကွယ်ပေးမယ်"
အဖေက ကာကွယ်ပေးမှာ ဟုတ်လား။
ဒါကတော့ အစကတည်းက အနိုင်ရထားတဲ့ ပွဲပါပဲ။
ဒီလို သာယာလှတဲ့ အရာကို ဧကရာဇ်တောင် ဖြစ်ချင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။
လျှိုချွမ် က ချက်ချင်းပဲ ရင်ဘတ်ကို မတ်လိုက်ပြီး စကားတစ်ခွန်းချင်းစီကို ခိုင်မာလှတဲ့ အသံနဲ့ ပြောလိုက်သည်။
"အဖေ... ဒီနေ့ကစပြီး ငါဟာ စားလိုက် သောက်လိုက် ပျော်ပါးလိုက်နဲ့ မြို့တော်ရဲ့ နာမည်ကြီး သားဆိုးအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရအောင် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပါ့မယ်"
"ငါ ဘာစာမှလည်း စာမကြိုးစားတော့ဘူး။ နိုင်ငံရေးမှာလည်း ဘယ်တော့မှ ဝင်မပါတော့ဘူး"