ကျန်းကျုံးထျန်း ထွက်သွားပြီးနောက် ရူဇီမိုနှင့် လင်းရုဟုတို့ ပြင်ဆင်စရာရှိသည်များကို စတင်ကြတော့သည်။
ရေနွေးဆူအောင်တည်ခြင်း၊ ငှက်သတ်ခြင်း၊ အမွှေးနုတ်ခြင်းနှင့် အမွှေးအကြိုင်များ ပြင်ဆင်ခြင်းတို့ ဖြစ်သည်။
ကျန်းကျုံးထျန်းတစ်ယောက် ဝိညာဉ်သစ်ကိုင်းပုံကြီးကို ပိုက်ပြီး ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် သူတို့နှစ်ယောက်မှာ အားလုံး အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။
"ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ကြာနေတာလဲ" ရူဇီမိုက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"ဇာတ်လမ်းကောင်းလေး ကြည့်နေလို့ပါကွာ" ကျန်းကျုံးထျန်းက ရယ်ကျဲကျဲဖြင့် ပြောသည်။ "မနေ့က ဒုတိယအကြီးအကဲဟာ အမျိုးသမီးတပည့်တွေ ရေချိုးတာကို ချောင်းကြည့်နေတုန်း အမိဖမ်းခံလိုက်ရတယ်လေ။ လွတ်အောင်ပြေးဖို့အတွက် သူက သူ့ရဲ့ အကြီးတန်းတပည့် ရှောင်ရှင်းဟယ်အသွင်ကို ပြောင်းလိုက်တာ။ အခုတော့ တကယ့်ရှောင်ရှင်းဟယ်ခမျာ ဂိုဏ်းထဲက အမျိုးသမီးတပည့်တွေ အားလုံးရဲ့ ဝိုင်းလိုက်ဖမ်းတာကို ခံနေရတယ်"
"အဲဒီလို ဆရာမျိုးရှိမှတော့ စီနီယာအစ်ကိုရှောင် ကံဆိုးတာ မဆန်းပါဘူး" လင်းရုဟုက ရယ်မောလိုက်သည်။
ရူဇီမိုက ဝိညာဉ်သစ်ကိုင်းများကို မီးမွှေးပြီး ကင်စင်ကို အသင့်ပြင်လိုက်သည်။ 'နတ်ဆေးပညာရှိငှက်' တစ်ကောင်ကို ကင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး နောက်တစ်ကောင်ကိုမူ နဂါးဝိညာဉ်မြက်၊ ကောင်းကင်နှလုံးသားပန်းနှင့် လန်းဆန်းစေသော ပူဒီနာတို့ကဲ့သို့ အခြားပါဝင်ပစ္စည်းများနှင့်အတူ ပေါင်းအိုးထဲ ထည့်လိုက်သည်။
ဝိညာဉ်သစ်သားများ လောင်ကျွမ်းလာသည်နှင့်အမျှ သင်းပျံ့သောရနံ့တစ်ခုက လေထုထဲ ပျံ့လွင့်လာသည်။ အိုးထဲရှိ ရေများလည်း စတင်ဆူပွက်လာတော့သည်။
ထိုအချိန်တွင် အစေခံမလေး ချွင်းရှောင်း ရောက်လာပြီး "သခင်လေး၊ မိန်းကလေး လျောင်ရူယန့် ရောက်နေပါတယ်။ သခင်လေးနဲ့ ကိစ္စရှိလို့တဲ့ရှင့်" ဟု လာသတင်းပို့သည်။
ရူဇီမိုနှင့် ကျန်းကျုံးထျန်းတို့အပြင် တောင်ပံငန်းတောင်ကုန်းရှိ သူ၏ခြံဝန်းထဲတွင် နေ့စဉ်ကိစ္စများကို လုပ်ကိုင်ပေးသည့် ချွင်းရှောင်းနှင့် ရှချူးဟူသော အစေခံမလေး နှစ်ဦးရှိသည်။
"သူ့ကို ဝင်ခိုင်းလိုက်" ဟု ရူဇီမိုက ပြောလိုက်သည်။
မကြာမီမှာပင် လျောင်ရူယန့်သည် လက်တစ်ဖက်စီတွင် ကောင်းကင်နက်ကျားပေါက်လေး တစ်ကောင်စီကို ဂုတ်မှ ဆွဲမလာရင်း ဝင်လာသည်။
သူမက ၎င်းတို့ကို ကြောင်ပေါက်လေးများကဲ့သို့ တွဲလောင်းဆွဲလာရာ ကျားပေါက်လေးနှစ်ကောင်မှာ လုံးဝကို စိတ်ပျက်အားငယ်နေသည့် ပုံစံပေါက်နေသည်။
"ရှင်နဲ့ အကြွေးတင်နေတာတွေ လာပေးတာ၊ အခုဆို ငါတို့ ကျေပြီနော်" လျောင်ရူယန့်က အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။
သူမ၏ မျက်လုံးများက နီရဲနေသည်။ ငိုထားသည့်ပုံစံမျိုးဖြစ်ပြီး လုံးဝကို စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေပုံရသည်။
"မင်းကို ဘယ်သူအနိုင်ကျင့်လို့လဲ" လင်းရုဟုက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"ငါ့ရဲ့ နတ်ဆေးပညာရှိငှက်ပေါက်လေး နှစ်ကောင် ပျောက်သွားလို့ပါ" သူမက သနားစရာကောင်းအောင် ပြောသည်။ "မနေ့ကတင် သူတို့နဲ့ ကစားခဲ့သေးတာကို..."
လင်းရုဟုက ကင်စင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ပြီးတော့ ဆူပွက်နေသော အိုးကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ကောင်းကင်ကြီးကိုသာ ငေးကြည့်နေတော့သည်။
သူမ ထပ်ငိုတော့မည့်ပုံကို မြင်သဖြင့် ရူဇီမိုက သက်ပြင်းချကာ "ရူယန့်၊ နင်က အမြဲတမ်း ထက်မြက်ပြီး ပါးနပ်တဲ့ မိန်းကလေးလို့ ငါထင်ခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ အခုမှပဲ နင်က တကယ်ကို နုံအတာပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ" လျောင်ရူယန့်က ဝိုင်းစက်သော မျက်လုံးများဖြင့် မေးသည်။
"သက်ရှိတိုင်းမှာ ကိုယ်စီ လျှောက်လှမ်းရမယ့် လမ်းစဉ်ရှိတယ်" ရူဇီမိုက တည်တည်တံ့တံ့ ပြောလိုက်သည်။ "ငှက်တစ်ကောင်ဟာ ကင်တာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ပေါင်းတာပဲဖြစ်ဖြစ် တစ်နေ့တော့ သေရမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုပဲသေသေ၊ အဓိပ္ပာယ်ရှိရှိနဲ့ တန်ဖိုးရှိရှိ သေဆုံးသွားမယ်ဆိုရင် အဲဒီသေခြင်းတရားဟာ ထိုက်တန်ပါတယ်။ နင်နားလည်လား"
"ဪ... အင်း" လျောင်ရူယန့်က ဇဝေဇဝါဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်သည်။ "ဒါဆို ငါ သူတို့ကို လိုက်မရှာသင့်တော့ဘူးပေါ့?"
"တချို့အရာတွေက" ရူဇီမိုက သက်ပြင်းချရင်း "နင်က ပိုပြီးလိုက်ရှာလေ၊ သူတို့က ပိုဝေးသွားလေပဲ။ လိုက်မရှာဘဲ နေလိုက်ရင် သူတို့က နင့်ဆီ အလိုလို ပြန်ရောက်လာကောင်း ရောက်လာလိမ့်မယ်"
လျောင်ရူယန့်က လေးလေးနက်နက် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ "ငါ နားလည်ပါပြီ..."
"လင်းရုဟု၊ ကျားပေါက်လေးတွေကို ခွဲယူရအောင်၊ တစ်ယောက် တစ်ကောင်စီပေါ့" ရူဇီမိုက ပြောလိုက်သည်။
ကောင်းကင်နက်ကျားလေးများမှာ အိမ်မွေးကြောင်ထက် မကြီးသေးဘဲ အလွန်သေးငယ်သေးသည်။ သူတို့၏ ကျောပေါ်တွင် ပါးလွှာပြီး အလင်းပေါက်သည့် တောင်ပံငယ်လေးနှစ်ခု ရှိနေသည်မှလွဲလျှင် ကြောင်နှင့် တူလှသည်။
သူတို့၏ အမွှေးများမှာ အနက်ရောင်ဖြစ်ပြီး အစင်းကြောင်းများ ပါရှိသည်။ အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် အတော်လေး ချစ်စရာကောင်းသည်။
ကျားပေါက်လေး တစ်ကောင်မှာ လူးလိမ့်ဆော့ကစားနေပြီး အစွမ်းပြနေသည်။
နောက်တစ်ကောင်မှာမူ ရူဇီမို၏ ဖိနပ်ကြိုးကို အသည်းအသန် ကိုက်ဖြတ်နေသည်။
သတ္တဝါတစ်ကောင်၏ အနာဂတ်ကို ၎င်း၏ ငယ်ဘဝ အပြုအမူကိုကြည့်၍ သိနိုင်သည်ဟု ဆိုကြသည်။
လူးလိမ့်ဆော့ကစားနေသည့် အကောင်မှာ လုံးဝ အသုံးမကျမည့်ပုံ ဖြစ်သည်။
သို့သော် ဖိနပ်ကြိုးကို ကိုက်နေသည့် အကောင်မှာမူ ရန်လိုပြီး ကြမ်းတမ်းသဖြင့် နောင်တစ်ချိန်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အစီးအနင်းတိရစ္ဆာန်ကြီး ဖြစ်လာမည်မှာ သေချာသည်။
ထို့ကြောင့်ပင် ရူဇီမိုက ဆော့ကစားနေသည့် အသုံးမကျမည့် အကောင်ကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။
ကောင်းကင်နက်ကျားပေါက်လေး: ... (ငါ့ဘဝတော့ သွားပြီ)။
"ဇီမို၊ သူတို့ကို နာမည်ပေးသင့်တယ် ထင်တယ်" လင်းရုဟုက အကြံပြုသည်။
"ဧကရာဇ်သွေးမျိုးနွယ်ဝင် သတ္တဝါတွေရဲ့ အနွယ်အဆက်တွေအနေနဲ့ သူတို့ဟာ တစ်နေ့မှာ ဘိုးဘေးတွေရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ဆောင်ကြဉ်းပေးမယ့်သူတွေပဲ" ရူဇီမိုက ကောင်းကင်ကြီးကို မော့ကြည့်ရင်း ဟန်အပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"သူတို့ရဲ့ နာမည်တွေဟာ ပင်လယ်လေးစင်ထက်မှာ ဟိန်းထွက်နေပြီး ကြယ်တာရာတွေကို တုန်လှုပ်စေကာ အရပ်ရှစ်မျက်နှာလုံးကို လွှမ်းမိုးလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် သူတို့ရဲ့နာမည်တွေဟာ ရဲရင့်ပြီး ခန့်ညားထည်ဝါရမယ်။ ဒီနေ့ကစပြီး သူတို့နာမည်တွေကို... ကျူးကော့ ဆွေဟွာ (Zhuge Cuihua) နဲ့ စစ်ထု ဂေါ့တန်း (Situ Goudan) လို့ မှည့်ခေါ်လိုက်မယ်!"
လင်းရုဟု: ...
လျောင်ရူယန့်: ...
ကျားပေါက်လေး နှစ်ကောင်: ????
"ပြောင်မြောက်လိုက်တာ! တကယ်ကို ပြောင်မြောက်တယ်!" ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားပြီးနောက် လင်းရုဟုက လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။
"ဒီနာမည်တွေဟာ တိုတောင်းရိုးရှင်းပေမဲ့ သဒ္ဒါအရ တိကျပြီး၊ ဖွဲ့စည်းပုံက ပြေပြစ်တဲ့အပြင် စည်းချက်ဝါကျတွေကလည်း နားဝင်ချိုလှတယ်။ ဒီတိရစ္ဆာန်လေးတွေအပေါ် နာမည်ပေးသူရဲ့ နက်ရှိုင်းတဲ့ မေတ္တာနဲ့ ဆုတောင်းတွေကို အပြည့်အဝ ဖော်ပြနေတာပဲ။ စကားလုံးတိုင်းက လှိုင်းထနေပြီး အသံထွက်တိုင်းက နှလုံးသားကို ထိုးဖောက်သွားတယ်။ တကယ့် စာပေပညာရှင်တစ်ယောက်ရဲ့ လက်ရာပဲ၊ အားစိုက်စရာမလိုဘဲ ဖန်တီးလိုက်တဲ့ ထူးခြားဆန်းသစ်မှုပဲ။ ငါ တကယ်ကို အံ့ဩမိတယ်! ပြီးတော့ အဆုံးသတ်မှာ အာမေဍိတ်သင်္ကေတနဲ့ ပိတ်လိုက်တာကလား? တကယ့်ကို ဆရာကျတဲ့ အကွက်ပဲ! အားလုံးကို တစ်သားတည်းဖြစ်စေပြီး အသံနေအသံထားကို မြှင့်တင်ပေးလိုက်သလို ခံစားချက်တွေကိုလည်း စာမျက်နှာပေါ်ကနေ ခုန်ထွက်လာစေတယ်။ စိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းပြီး အချိန်မရွေး ခေတ်မီနေမယ့် နာမည်ပေးခြင်းဆိုင်ရာ ပြောင်မြောက်တဲ့ လက်ရာတစ်ခုပဲ!"
သူစကားဆုံးသွားသောအခါ အားလုံးက သူ့ကို ငှက်တစ်ကောင်ရဲ့ ပါးရိုက်ခြင်း ခံလိုက်ရသလိုမျိုး ကြောင်ကြည့်နေကြသည်။
"...ငါ ပြောတာ မှားလို့လား" လင်းရုဟုက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးသည်။
ထိုအခါမှ ရူဇီမိုသည် "အရှက်မရှိတတ်ရင် ဘယ်သူမှ မယှဉ်နိုင်ဘူး" ဆိုသည့် စကားစု၏ အဓိပ္ပာယ်ကို အမှန်တကယ် နားလည်သွားတော့သည်။
"...အေးပါ၊ မင်းပြောတာ မှန်ပါတယ်" ကျန်တဲ့လူတွေက အားနာနာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်ကြသည်။
ထိုအတောအတွင်း ကင်စင်ပေါ်မှ ငှက်ကင်မှာ ရွှေဝါရောင်သန်းလာပြီး ဆီများ တဖြဖြထွက်နေသည်။
အရေခွံပေါ်မှ ဆီများ စိမ့်ထွက်လာသည်နှင့် ရူဇီမိုက အမွှေးအကြိုင်များကို အမြန်ဖြူးလိုက်သည်။
မွှေးကြိုင်လှသော ရနံ့က လေထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားပြီး သူတို့လေးယောက်လုံး မသိလိုက်ဘဲ လျှာသပ်မိသွားကြသည်။
"ဪ ဒါနဲ့ ရူယန့်" ရူဇီမိုက မေးလိုက်သည်။ "စိတ်သက်သာရာ ရသွားပြီလား"
"အများကြီး သက်သာသွားပြီ" သူမက ဗိုက်ဆာဆာဖြင့် ငှက်ကင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
"ကောင်းပြီ၊ နင် ဘာမှလုပ်စရာမရှိတော့ရင် ပြန်တော့မလား" လင်းရုဟုက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့ ဒီမှာ အလုပ်နည်းနည်း ရှုပ်နေလို့..."
"ငါလည်း ဘာမှလုပ်စရာမရှိပါဘူး" လျောင်ရူယန့်က အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြောသည်။ "ငါလည်း ဘာမှမစားရသေးဘူး။ ငါ့ကိုလည်း ဝေမျှပေးမှာမလား?"
"...ငါတို့က အဲလောက်အထိ ရင်းနှီးလို့လား" လင်းရုဟုက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သည်။
"ရှင်တို့ ငါ့ကို စားစရာမပေးရင် ဒုတိယအကြီးအကဲဆီသွားပြီး တိုင်လိုက်မှာနော်" လျောင်ရူယန့်က နှာခေါင်းရှုံ့ရင်း ပြောသည်။
"ရှင်တို့ ကောင်းကင်အဆင့် ဝိညာဉ်သစ်ကိုင်းတွေကို မီးရှို့နေတာ ငါမသိဘူး မမှတ်နဲ့။ ခုနစ်ပုံစံ ကောင်းကင်မီးတောက်သစ်ပင်တွေကပဲ ဒီလိုမီးပွားတွေ ထွက်တာ"
"...ဟက်။ ငါက ဒေါသကြီးတတ်တယ်ဆိုတာ နင်သိသင့်တယ်" ရူဇီမိုက မတ်တတ်ထရပ်လိုက်သည်။ "ငါက ခြိမ်းခြောက်တာကို လုံးဝ လက်မခံဘူး။"
သူက လင်းရုဟုဘက် လှည့်ကာ "လင်းရုဟု၊ တံခါးပိတ်လို
က်၊ 'ဂေါ့တန်း' နဲ့ 'ဆွေဟွာ' ကို လွှတ်လိုက်တော့" ဟု အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။