“စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါ အခုဆို ဝိညာဉ်သွေးကြောအဆင့် (၇) ကိုတောင် ရောက်နေပြီ။ နောက်တစ်ခေါက် ကျင်းပမယ့် ဂိုဏ်းပြင်ပတပည့်များ ပြိုင်ပွဲကျရင် ငါ ထိပ်တန်းအဆင့် ရမှာသေချာတယ်” ဟု ရွှယ်မုန့်မုန့်က ယုံကြည်မှုအပြည့်နှင့် ကြုံးဝါးလိုက်သည်။
ပိုင်လီရှောင်က ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး နုနယ်သော မိုးမခတောင်ထိပ်သို့ တစ်ယောက်တည်း လျှောက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် အဆုံးအစမဲ့သည့် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းကို ငေးကြည့်ရင်း အတွေးနယ်ချဲ့နေမိသည်။
ထိုဘက်အရပ်ကား နေခြည်ကျေးရွာ ရှိရာအရပ်...။ သူမက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်မှာ... “ချူရန်... အခု နင် ဘာတွေများ လုပ်နေမလဲ? နင်ရော ငါ့ကို သတိရနေပါ့မလား...?”
ဖွဖွခြေသံအချို့ကြောင့် သူမ၏အတွေးများ ပြတ်တောက်သွားကာ အမြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး “ဒေါ်လေး...” ဟု ခေါ်လိုက်သည်။
ရှောက်ယွဲ့ရွှမ်က သဘောကျသလို ခေါင်းညိတ်ပြရင်း ပြုံးလိုက်သည်။ “နင် သွေးကြောသွန်းလောင်းခြင်းအဆင့်ကို ချိုးဖြတ်နိုင်သွားပြီပေါ့?”
“ဟုတ်ကဲ့၊ အခုလေးတင် အောင်အောင်မြင်မြင် ချိုးဖြတ်နိုင်ခဲ့တာပါ” ဟု ပိုင်လီရှောင်က ပြန်ဖြေသည်။
“ငါ ဒုဂိုဏ်းချုပ်နဲ့ ဆွေးနွေးကြည့်ပြီးပြီ” ဟု ရှောက်ယွဲ့ရွှမ်က အနည်းငယ် နှမြောတသဟန်ဖြင့် ဆိုသည်။ “ကြည့်ရတာ နင်နဲ့ ရူဇီမိုတို့ရဲ့ စေ့စပ်ပွဲက ပျက်သွားမယ့်ပုံပဲ”
“ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်?” ပိုင်လီရှောင်က အံ့ဩတကြီး မေးလိုက်သည်။
သူမသည် မိမိ၏ ရုပ်ရည်ရူပကာနှင့် ပတ်သက်လျှင် အလွန်ယုံကြည်မှု ရှိသူဖြစ်သည်။ အမှန်စင်စစ် သူမသည် ရူဇီမိုအပေါ် မည်သည့်အချစ်စိတ်မျှ မရှိပေ။ ဤစေ့စပ်ပွဲကို လက်ခံခဲ့ခြင်းမှာလည်း ဒုဂိုဏ်းချုပ်၏ ဩဇာအာဏာကို အသုံးချလို၍သာ ဖြစ်သည်။
အကယ်၍ သူမသာ သိုင်းမြင့်မြတ်နယ်မြေ (True Martial Sacred Ground) ၏ သူတော်စင်သမီးတော် (Saintess) ဖြစ်လာပါက ကျင့်ကြံခြင်းဆိုင်ရာ အထောက်အပံ့ အရင်းအမြစ်များကို အလျှံပယ် ရရှိမည်ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ရည်မှန်းချက်များ အောင်မြင်သွားသည်နှင့် ဤအဓိပ္ပာယ်မရှိသော စေ့စပ်ပွဲကိုလည်း သူမ ဂရုစိုက်တော့မည် မဟုတ်။
သူမ၏ နှလုံးသားက ချူရန်ဆီမှာပဲ အမြဲရှိနေခဲ့သည်။ သိုင်းမြင့်မြတ်နယ်မြေနှင့် ရူဇီမိုတို့ဆိုသည်မှာ သူမ၏ ခရီးလမ်းအတွက် ခြေနင်းတုံးများသာ ဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူမလိုအပ်သည်မှာ အင်အားဖြစ်သည်။ သူမ၏ဒေါ်လေးနှင့် ဂိုဏ်းထံမှ ရရှိနိုင်မည့် အင်အားမျိုး ဖြစ်သည်။ ရူဇီမို၏ စေ့စပ်ထားသူ ဖြစ်လာခြင်းက ထိုအရာအားလုံးကို ရရှိစေမည့် လမ်းစပင်။
“ရူဇီမိုက တစ်ခုခုကို တွန့်ဆုတ်နေပုံရတယ်” ဟု ရှောက်ယွဲ့ရွှမ်က ဆက်ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ ဒါက ပြဿနာကြီးတစ်ခုတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါ နင့်ကို ယုံကြည်တယ်။ သူပြန်ရောက်လာရင် သူ့နားကို ပိုကပ်အောင် ကြိုးစားကြည့်ပါ။ အဲဒီအရွယ် ယောင်္ကျားလေးတွေဆိုတာ စိတ်ကစားလွယ်တတ်ကြတာပဲ”
“သမီး နားလည်ပါပြီ” ပိုင်လီရှောင်က တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပင် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
…
နေရောင်ခြည်သည် ရွှေရောင်ခြည်လွှာတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြာကျနေပြီး ကမ္ဘာလောကကြီးကို နွေးထွေးသော အလင်းတန်းများဖြင့် လွှမ်းခြုံထားသည်။
ဆရာမို၏ ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားတစ်ဝက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ချူရန်သည် နေခြည်ကျေးရွာမှ ထွက်ခွာကာ သူ၏ ခရီးလမ်းသစ်ကို စတင်ခဲ့သည်။
နက်နဲမူလမြို့သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် တစ်ညတာ အနားယူကာ နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ဆရာမို ညွှန်းဆိုခဲ့သော စစ်စခန်းသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။
မြို့အတော်များများတွင် စစ်စခန်းများ ရှိတတ်သော်လည်း ၎င်းတို့မှာ ဒေသန္တရအုပ်ချုပ်ရေးမှူး၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် မရှိဘဲ သီးခြားလွတ်လပ်စွာ လည်ပတ်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ စစ်စခန်းမှာ စည်းကမ်းကြီးပြီး စနစ်ကျလှသည်။ နက်မှောင်သော သံချပ်ကာဝတ်စုံဝတ် စစ်သည်များက ဝင်းအတွင်း ကင်းလှည့်နေကြသည်။
“မင်းက စစ်ထဲဝင်ချင်လို့လား ကောင်လေး?” ဟု မှတ်ပုံတင်သည့် စားပွဲတွင် ထိုင်နေသော ကြွက်သားအမြှောင်းမြှောင်းနှင့် လူနှစ်ယောက်က ရယ်မောကာ မေးလိုက်သည်။
“တူးထျန်းယင်း ဆိုတဲ့လူကို သိကြသလား?” ဟု ချူရန်က ပြန်မေးလိုက်သည်။
“ဗိုလ်ချုပ်တူးကို ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ?” စစ်သားတစ်ယောက်က လေသံကို ပြောင်းကာ အလေးအနက် မေးလာသည်။
“ကျွန်တော့်ကို ဆရာမိုထျန်းချီက သူ့ဆီ လာရှာခိုင်းလိုက်တာပါ” ဟု ချူရန်က ပြောရင်း ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။
“ဒီမှာ ခဏစောင့်ဦး” စစ်သား၏ မျက်နှာပေးမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး အတွင်းထဲသို့ အမြန်ပြေးဝင်သွားတော့သည်။
မကြာမီ စစ်စခန်းအတွင်းမှ ကျယ်လောင်ပြီး ရွှင်မြူးသော ရယ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဆံပင်နက်ရှည်များဖြင့် ခန့်ညားထည်ဝါပြီး ခွန်အားကြီးမားပုံရသော လူတစ်ယောက် လျှောက်ထွက်လာသည်။
“မင်းက အဘိုးကြီးမိုရဲ့ တူလား?” ဟု သူက မေးလိုက်သည်။ သူသည် အနုစိတ်ပုံဖော်ထားသော နက်မှောင်သည့် သံချပ်ကာကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခါးတွင် စစ်သုံးဓားတစ်လက် ချိတ်ထားသည်။ လည်ပင်းမှ အမာရွတ်မှာ တိုက်ပွဲများစွာကို ဖြတ်သန်းခဲ့သူဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေသည်။
“ဟုတ်ကဲ့၊ ဆရာမိုက ဦးလေးဆီ လာရှာခိုင်းလိုက်တာပါ” ဟု ချူရန်က ပြောရင်း ဆွဲပြားကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။
“မင်းက အဘိုးကြီးမိုရဲ့ တူဆိုရင်တော့ အားနာနေစရာ မလိုပါဘူး။ ငါ့ကို ဦးလေးတူးလို့ပဲ ခေါ်ပါ” ဟု တူးထျန်းယင်းက ချူရန်၏ ပုခုံးကို ပုတ်ရင်း ရင်းရင်းနှီးနှီး ပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့... မင်္ဂလာပါ ဦးလေးတူး” ဟု ချူရန်က လေးစားစွာ နှုတ်ဆက်သည်။
“မိုက မင်းကို ငါ့ဆီ လွှတ်လိုက်တယ်ဆိုရင် မင်းကို စစ်တပ်ထဲမှာ လေ့ကျင့်စေချင်လို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ သူညွှန်းတဲ့သူမှန်သမျှကို ငါယုံတယ်။ အဆင်သင့်ဖြစ်ရင် ဒီနေ့ပဲ စာရင်းသွင်းလိုက်တော့” ဟု တူးက ပြောသည်။
ချူရန်သည် တူးထျန်းယင်း၏ နောက်မှ စစ်စခန်းအတွင်းသို့ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။ အတွင်းထဲတွင် နက်မှောင်သော စိမ်းရောင်တဲတန်းများ စနစ်တကျ ရှိနေသည်။ အပေါ်ပိုင်းဗလာနှင့် စစ်သည်အချို့က ကျောက်တုံးကြီးများကို မကာ လေ့ကျင့်နေကြပြီး အချို့မှာမူ ဓားရေးလေ့ကျင့်နေကြရာ ဓားချင်းရိုက်သံများက ပေါက်ကွဲသံကဲ့သို့ ဟိန်းထွက်နေသည်။ ဓားအရှိန်အဝါများမှာ လေးမီတာခန့်အထိ ဖြာထွက်နေပြီး လေထုကို ဖြတ်သန်းကာ မြည်ဟီးနေသည်။
ချူရန်သည် သူ၏ အချက်အလက်များကို မှတ်ပုံတင်ပြီးနောက် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ တံဆိပ်ပြားတစ်ခုကို လက်ခံရရှိခဲ့သည်။
“ဒီနေ့ကစပြီး မင်းဟာ သွေးဝံပုလွေအစောင့်တပ် (Blood Wolf Guard) ရဲ့ အဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက် ဖြစ်သွားပြီ” ဟု တံဆိပ်ပြားထုတ်ပေးသော စစ်သားက ပြတ်သားစွာ ကြေညာလိုက်သည်။ “မင်း ငါတို့နဲ့အတူ ရှိနေသရွေ့ စည်းကမ်းတိုင်းကို တိတိကျကျ လိုက်နာရမယ်။ တကယ်လို့ မင်းထွက်သွားချင်တဲ့နေ့ ရောက်လာရင် ဒီတံဆိပ်ပြားကို ပြန်ပေးရမယ်။ ဒါက အဖွဲ့ဝင်ဖြစ်ကြောင်း သက်သေတင်မဟုတ်ဘူး၊ မင်းရဲ့ တစ်သက်တာ ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့ အစဉ်အလာကိုပါ ကိုယ်စားပြုတယ်”
ချူရန်က အလေးအနက် ခေါင်းညိတ်ကာ တံဆိပ်ပြားကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ့ကို စစ်ဝတ်စုံတစ်စုံနှင့် အဆင့်မြင့် (Profound-grade) မရီဒန် ကျင့်စဉ်နှစ်ခု ပေးအပ်သည်။ စစ်ဝတ်စုံမှာ သွေးဝံပုလွေအစောင့်တပ်၏ စံသတ်မှတ်ချက်အတိုင်း သွေးရောင်ခေါင်းစွပ်ပါသည့် နက်မှောင်သော ဝတ်ရုံရှည်ဖြစ်သည်။
ဝတ်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ချူရန်မှာ အလွန်ပင် ခန့်ညားထည်ဝါသွားသည်။ ကျင့်စဉ်နှစ်ခုမှာ ‘သွေးဓားခုတ်ချက်’ (Blood Blade Slash) နှင့် ‘သွေးမူလလက်ဝါး’ (Blood Origin Palm) တို့ ဖြစ်ကြသည်။ တပ်သားသစ်တိုင်း ဤကျင့်စဉ်နှစ်ခုကို သင်ယူရပြီး ပိုမိုအစွမ်းထက်သော ကျင့်စဉ်များအတွက် တာဝန်များ ထမ်းဆောင်ကာ အမှတ်များ စုဆောင်းရမည်ဖြစ်သည်။
သွေးဝံပုလွေအစောင့်တပ်အတွင်း စစ်ဘက်ရာထူးများကို တိကျစွာ သတ်မှတ်ထားသည် - တပ်သားသစ်များကို သာမန်စစ်သည်အဖြစ် စတင်စေပြီး ၎င်းတို့အထက်တွင် ဆယ်ဦးစီးတပ်ကြပ်၊ ရာဦးစီးတပ်မှူး၊ ထောင်ဦးစီးတပ်မှူးနှင့် ဗိုလ်ချုပ်တို့ ရှိကြသည်။
တူးထျန်းယင်းမှာ အလွန်အလုပ်များသူ ဖြစ်သဖြင့် ချူရန်ကို ထောင်ဦးစီးတပ်မှူးတစ်ဦးထံ အပ်နှံလိုက်ပြီး သူ၏ လေ့ကျင့်ရေးနှင့် တာဝန်များကို ကြီးကြပ်စေသည်။ ချူရန်ကို သူ၏ တိုက်ရိုက်ကာကွယ်မှုအောက်တွင် မထားဘဲ တကယ့်တိုက်ပွဲများမှတစ်ဆင့် ကြီးပြင်းလာရန် လိုအပ်သည်ဟူသော ဆရာမို၏အမြင်ကို တူးက သဘောတူပုံရသည်။
ထိုထောင်ဦးစီးတပ်မှူးက ချူရန်ကို ဆယ်ဦးစီးတပ်ကြပ်တစ်ဦး၏ လက်အောက်ခံအဖွဲ့သို့ ပို့ဆောင်လိုက်သည်။ အဖွဲ့ငယ်တစ်ခုစီတွင် အဖွဲ့ဝင် ၁၀ ဦးစီ ရှိပြီး ချူရန်၏အဖွဲ့သစ်မှာ မကြာသေးမီက ကျဆုံးသွားသူတစ်ဦးကြောင့် နေရာလွတ်နေသော အဖွဲ့ဖြစ်သည်။
သူက အဖွဲ့သားများကို မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။ အများစုမှာ သက်ကြီးပိုင်းများ ဖြစ်ကြပြီး လူငယ်တစ်ဦးသာလျှင် သူနှင့် ရွယ်တူ ဖြစ်ပုံရသည်။ မိတ်ဆက်ပြီးနောက် ထိုလူငယ်က ချူရန်အနားသို့ ချဉ်းကပ်လာကာ စိတ်ဝင်တစားဖြင့် “ငါက ထုံကွမ်။ ငါ့ရဲ့ ညီလေး လုပ်မလား?” ဟု မေးလိုက်သည်။
“မလုပ်ပါဘူး၊ ကျေးဇူးပဲ” ဟု ချူရန်က ခေါင်းခါရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။ သူက ကျင့်စဉ်အသစ်နှစ်ခုကို တတ်မြောက်ရန်သာ အာရုံစိုက်နေသည်။
“သေချာ စဉ်းစားဦးနော်။ မင်း သဘောတူရင် တာဝန်တွေသွားတဲ့အခါ ငါ မင်းကို စောင့်ရှောက်ပေးမယ်။ မဟုတ်ရင်တော့ မင်းလို အတွေ့အကြုံမရှိတဲ့ လူသစ်တွေက အရင်ဆုံး သေကြတာပဲ” ဟု ထုံကွမ်က သိသိသာသာ ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။
“ထွက်သွားစမ်း” ဟု ချူရန်က အေးစက်စွာ ပြောရင်း သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
“မင်း... မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတိထားနေပေတော့” ထုံကွမ်၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် ပျက်ယွင်းသွားပြီး ချူရန်ကို မုန်းတီးစွာ စိုက်ကြည့်ကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
…
ချူရန်မှာမူ ထိုကိစ္စကို စိတ်ထဲမထားပေ။ သူသည် ထိုင်ချလိုက်ပြီး ‘သွေးမူလလက်ဝါး’ ကို စတင်လေ့လာတော့သည်။
“ကောင်လေး၊ မင်း လူသတ်ဖူးလား?” ဟု အဖွဲ့ထဲမှ သက်ကြီးပိုင်းတစ်ဦးက သူ၏ ဘေးတွင် ဓားကို သန့်ရှင်းရင်း မေးလိုက်သည်။