“လမ်းဘေးက အတင်းအဖျင်းတွေကို ဘယ်လိုလုပ် ယုံကြည်လို့ရမှာလဲ” ချန်ထျန်းရှုံက ရယ်မောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဘိုးဘေးဟာ ကျင့်စဉ်အချို့ ရရှိခဲ့တာတော့ အမှန်ပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူက သူကောင်းမျိုးနွယ်က မွေးဖွားလာတာပါ၊ တောင်ပေါ်သား ရွာသားတစ်ယောက် ဖြစ်နေဖို့ဆိုတာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး”
“ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ကြားမိတာကတော့” ရှုဇီမိုက ခပ်မှိန်မှိန် အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ဘိုးဘေးဟာ ကျင့်စဉ် အနည်းငယ်လောက်ပဲ ရခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကြားတယ်”
ဝိုင်ခွက်ကို မြှောက်နေသော ချန်ထျန်းရှုံ၏ လှုပ်ရှားမှုက ရုတ်တရက် တုံ့ခိုင်းသွားသည်။
သူက အားတင်းကာ ရယ်မောလိုက်ပြီး “ကောလာဟလဆိုတာ ပျံ့နှံ့လေလေ ပိုပြီး ချဲ့ကားလာလေလေပဲ၊ ယုံကြည်ဖို့ မတန်ပါဘူး”
“ခင်ဗျားတို့ ဘိုးဘေးဟာ နတ်ဘုရားပုလဲတစ်လုံးကိုလည်း ရခဲ့တယ်လို့ ကျွန်တော် ကြားတယ်” ရှုဇီမိုက အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြောလိုက်သည်။ “ဒါကို ကျွန်တော် ထုတ်ပြောဝံ့တယ်ဆိုမှတော့ ကျွန်တော့်မှာ ခိုင်လုံတဲ့ အကြောင်းပြချက် ရှိလို့ပေါ့”
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ချန်ထျန်းရှုံ၏ စိတ်ထဲ၌ လင်းကနဲ ဖြစ်သွားသည်။
ရှုဇီမိုက ပုလဲအတွက် ရောက်လာခြင်းပင်။
သို့သော် ထိုအကြောင်းမှာ လွန်ခဲ့သော ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာက ကိစ္စဖြစ်သည်၊ သူက ဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်မှာနည်း။
ချန်မျိုးနွယ်စု၏ မျိုးဆက်တစ်ခုချင်းစီမှ ခေါင်းဆောင်များသာလျှင် ထိုလျှို့ဝှက်ချက်ကို သိရှိခွင့်ရှိသည်။
သူတို့၏ ဘိုးဘေးက ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီးနောက်တွင် ကံကြမ္မာပါသူတစ်ဦး ပေါ်ထွန်းလာလိမ့်မည်ဟူသော မျိုးနွယ်စု မိန့်မှာချက်ကို ချန်ထားခဲ့သည်။
ထိုနေ့ရောက်လာလျှင် ချန်မျိုးနွယ်စုသည် ပုလဲကို ထိုသူ့ထံ အပ်နှံပြီး သစ္စာခံရမည်ဖြစ်သည်။
ထိုသူသည် တစ်နေ့တွင် မဟာဧကရာဇ် (Grand Emperor) ရာဇပလ္လင်ပေါ်သို့ တက်လှမ်းနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး ချန်မျိုးနွယ်စုသည်လည်း သူ၏ ခေတ်စနစ်အောက်တွင် ဘုန်းမီးနေလ တောက်ပလာမည်ဖြစ်သည်။
သို့သော် ရှုဇီမိုသည် ထိုကံကြမ္မာပါသူ အစစ်အမှန် ဟုတ်မဟုတ်ကိုမူ ချန်ထျန်းရှုံ မသေချာပေ။
တကယ်တော့ သူမဟုတ်လောက်ဘူးဟုပင် စိတ်ထဲက ခံစားနေရသည်။
“လူငယ်လေးရှု ပြောနေတဲ့ ဒီပုလဲက ဘာလဲဆိုတာ ကျွန်တော် တကယ်ပဲ မသိပါဘူး” ချန်ထျန်းရှုံက ခေါင်းခါရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ခေါင်းမာနေဖို့ မလိုပါဘူး ခေါင်းဆောင်ချန်” ရှုဇီမိုက တဟားဟား ရယ်မောရင်း ပြောသည်။ “ပုလဲက ရတနာကောင်း တစ်ခု ဖြစ်နိုင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ဖို့ ကံတရား ရှိမှသာလျှင်ပေါ့။ အသေးအဖွဲ ကိစ္စလေးတစ်ခုအတွက်နဲ့ ခင်ဗျားတို့ မျိုးနွယ်စု တစ်ခုလုံးရဲ့ အုတ်မြစ်ကို အန္တရာယ် မပြုစေချင်ဘူး”
“ဒါက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ လူငယ်လေး” ချန်မျိုးနွယ်စုမှ အကြီးအကဲချုပ်က ငေါက်ခနဲ ပြောလိုက်သည်။ “စစ်မှန်သော သိုင်း မြင့်မြတ်ဂိုဏ်းက လုပ်ကြံဖန်တီးထားတဲ့ ပုလဲပုံပြင်တစ်ခုအတွက်နဲ့ ငါတို့မျိုးနွယ်စု တစ်ခုလုံးကို တကယ်ပဲ ဖျက်ဆီးတော့မှာလား။ ငါတို့က ဂိုဏ်းကို အမြဲတမ်း ထောက်ခံအားပေးလာတာ။ အခြေအမြစ်မရှိတဲ့ စွပ်စွဲချက်နဲ့ အပြစ်ပေးခံရမယ်ဆိုရင်တော့ ဒီမတရားမှုကို တစ်လောကလုံး သိအောင် ငါ ချပြမယ်။ ဒါမှမဟုတ်... ဒါက ဂိုဏ်းနဲ့ မဆိုင်ဘဲ မင်းရဲ့ ကိုယ်ကျိုးအတွက် လုပ်နေတာလား”
ရှုဇီမို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း နားလည်သွားသည် - သူ့တွင် တရားဝင် လာရောက်ရသည့် အကြောင်းပြချက် မရှိသဖြင့် ချန်မျိုးနွယ်စုက ရဲတင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့က “ဖြောင့်မတ်ခြင်း” နှင့် လူထုအမြင်ကို ဒိုင်းသဖွယ် အသုံးချကာ ပုန်းကွယ်လိုနေကြသည်။
“ခင်ဗျားတို့ နားလည်မှု လွဲနေပြီ” ရှုဇီမိုက ပြုံးလျက် ပြောသည်။ “ကျွန်တော်တို့ ဂိုဏ်းက မိုင်ပေါင်း သန်းချီ ကျယ်ဝန်းတဲ့ အနောက်ဘက် ဒေသတစ်ခုလုံးကို အုပ်ချုပ်နေတာ။ ဒီမြေပေါ်မှာ နေထိုင်သူ အားလုံးဟာ စစ်မှန်သော သိုင်း မြင့်မြတ်ဂိုဏ်းရဲ့ နိုင်ငံသားတွေပဲ။ ကျွန်တော်တို့ ခင်ဗျားတို့ကို အတတ်နိုင်ဆုံး ကာကွယ်ပေးပါတယ်။ ဘာလို့ အန္တရာယ်ပြုရမှာလဲ”
“ဒါဆို အခုနက မင်း ပြောလိုက်တာက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ” ချန်ထျန်းရှုံက အသံကို နှိမ့်ကာ မေးလိုက်သည်။
“အို... ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး” ရှုဇီမိုက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြန်ဖြေသည်။ သူက ဝိုင်ခွက်ကို မြှောက်ကာ တစ်ကျိုက်တည်း သောက်လိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ဒီလို အခြေအနေမျိုးကို ခင်ဗျား စဉ်းစားဖူးလား ခေါင်းဆောင်ချန်။ ဒီနေ့ ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ မျိုးနွယ်စုဆီ လာလည်တယ်။ ကျွန်တော်တို့ ပျော်ပျော်ပါးပါး စကားပြောကြတယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်တော် ပြန်သွားတယ်။ အဲဒီညမှာပဲ ဝတ်စုံနက်ဝတ်ထားတဲ့ လျှို့ဝှက်သည်းဖို လူတစ်ယောက် ပေါ်လာပြီး... ခင်ဗျားတို့ မျိုးနွယ်စု တစ်ခုလုံးကို သတ်ဖြတ်သွားတယ်။ ပြီးတော့ အဲဒီ နတ်ဘုရားပုလဲကို ယူသွားတယ်။ အဲဒါက ဂိုဏ်းနဲ့ ဘာမှ မသက်ဆိုင်ဘူး မဟုတ်လား။ တကယ်လို့ တစ်စုံတစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို ကြိုးကိုင်တယ်လို့ စွပ်စွဲချင်ရင် ခိုင်လုံတဲ့ အထောက်အထား ရှိရမယ်။ မဟုတ်ရင် ဒါဟာ သိက္ခာချတာပဲ။ နောက်ပိုင်းမှာ ကျွန်တော်က အဲဒီ ဝတ်စုံနက်နဲ့ လူကို ဖမ်းမိပြီး နတ်ဘုရားပုလဲကို ပြန်သိမ်းလိုက်မယ်။ ဆိုတော့ နောက်ဆုံးမှာ ပုလဲက ကျွန်တော့်ဆီပဲ ရောက်လာဦးမှာပါ၊ လုပ်ငန်းစဉ်က နည်းနည်း ရှုပ်ထွေးသွားတာပဲ ရှိမယ်”
ချန်ထျန်းရှုံ၏ မျက်နှာ ပျက်သွားသည်။
သူ ကြောက်သည်မှာ အယောင်ဆောင်သူများ သို့မဟုတ် ထင်ရှားသော လူယုတ်မာများကို မဟုတ်ဘဲ ဤကဲ့သို့သော လူမျိုးကို ဖြစ်သည်။
အာဏာရှိသော်လည်း စည်းမျဉ်းအတိုင်း ကစားရန် ငြင်းဆန်သူ။
၎င်းမှာ ဗြောင်ကျကျ ခြိမ်းခြောက်မှုပင် ဖြစ်သည်။
အကယ်၍ သူသာ ယနေ့ နတ်ဘုရားပုလဲကို မအပ်နှံပါက မနက်ဖြန်တွင် မျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပေတော့မည်။
ရှုဇီမိုက ထိုစကားကို ဗြောင်ကျကျ ထုတ်ပြောလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားသော်လည်း သူ့ကို မမည်သည့်အရာနှင့်မျှ တရားစွဲရန် အထောက်အထား မရှိပေ။
ဘာကိုမဆို လုပ်ဝံ့ပြီး အရှက်အကြောက်မရှိ ယုံကြည်မှုလွန်ကဲနေသောသူ။ ထိုအချက်မှာ ချန်ထျန်းရှုံ မြင်လိုက်ရသော ရှုဇီမို၏ ပုံရိပ်ဖြစ်သည်။
“ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ လူငယ်လေးရှု” ချန်ထျန်းရှုံက မျက်နှာ တင်းမာစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“အို... ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး” ရှုဇီမိုက ပြုံးရင်း ထရပ်လိုက်သည်။
“ဧည့်ဝတ်ပြုမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်တော် ဗိုက်ဝပြီ၊ သွားဖို့ အချိန်တန်ပြီ”
ထို့နောက် သူက ဖုန်းပုယွီဘက်သို့ လှည့်ကာ “စီနီယာအစ်ကိုကြီးဖုန်း၊ မြို့တော်ဝန်အိမ်တော်ကို အကြောင်းကြားလိုက်ပါ - ဒီည ကောင်းကင်ဓားမြို့တော်ကနေ ဘယ်သူမှ ထွက်ခွာခွင့် မရှိစေနဲ့။ မြို့တံခါးတွေကို ပိတ်ထားလိုက်။ မနက်ကျမှ ကျွန်တော်တို့ ပြန်ပြောကြတာပေါ့”
ရှုဇီမို ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်စဉ် ချန်ထျန်းရှုံ ထိတ်လန့်သွားသည်။
သူ ကမန်းကတန်း ထရပ်လိုက်ပြီး “လူငယ်လေးရှု! ကျွန်တော် အခုမှ သတိရတယ်၊ ကျွန်တော်တို့ စုဆောင်းထားတဲ့ အထဲမှာ ပုလဲအဝိုင်းလေး တစ်လုံး ရှိပါတယ်။ အဲဒါက ခင်ဗျား ရှာနေတာ ဟုတ်မဟုတ်တော့ မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျား လိုချင်တယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် အခုချက်ချင်း သွားယူပေးပါ့မယ်”
“အို...” ရှုဇီမိုက ပြုံးလျက် လှည့်ကြည့်သည်။ “အတင်းအကျပ် လုပ်နေဖို့ မလိုပါဘူး။ ခင်ဗျားတို့ မြတ်နိုးတဲ့ အရာကို ကျွန်တော် မယူချင်ပါဘူး”
“မဟုတ်တာ၊ မဟုတ်တာ။ ခဏလေး စောင့်ပါ၊ ကျွန်တော် အခုပဲ သွားယူပါ့မယ်” ချန်ထျန်းရှုံက အလျင်အမြန် ပြောကာ အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားသည်။
သူ့ရင်ထဲတွင် တဒိတ်ဒိတ် ခုန်နေသည်။
ရှုဇီမို ပြန်လှည့်သွားချိန်တွင် ဘေးဒုက္ခကြီး ကျရောက်တော့မည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။
ဘိုးဘေးတို့၏ မိန့်မှာချက်က အရေးကြီးသော်လည်း သူ၏ လက်ထက်တွင် ချန်မျိုးနွယ်စုကို အပျက်စီး မခံနိုင်ပေ။
ထိုသို့သာ ဖြစ်ခဲ့လျှင် သူသည် မျိုးနွယ်စု သမိုင်းတွင် အကြီးမားဆုံး အပြစ်ရှိသူ ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။
မကြာမီပင် ချန်ထျန်းရှုံသည် သေတ္တာငယ်လေး တစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ကာ ပြန်ရောက်လာသည်။
သေတ္တာမှာ ရှေးကျသော ပုံစံရှိပြီး မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ချပ်ဝတ်တန်ဆာ ပုံရိပ်တစ်ခု ရေးဆွဲထားသည်။
၎င်းမှာ နက်မှောင်သော အရောင်ရှိသည်။ သူက ရှုဇီမိုထံ ကမ်းပေးလိုက်ပြီး “ဒါက ခင်ဗျား ရှာနေတဲ့ ပစ္စည်း ဟုတ်မဟုတ် ကြည့်ပေးပါဦး” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ရှုဇီမိုက သေတ္တာကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ အထဲတွင် ဖျော့တော့သော အဝါရောင်ရှိသည့် ပုလဲတစ်လုံး ရှိနေပြီး ၎င်း၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ရှုပ်ထွေးလှသော အမှတ်အသားများ ယှက်နွယ်နေသည်။
လင်းရူဟူက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး “ဒီပုလဲက ဘာလို့ ဒီလောက် ရင်းနှီးနေရတာလဲ။ တစ်နေရာရာမှာ မြင်ဖူးသလိုပဲ” ဟု ဆိုသည်။
ရှုဇီမိုက ပြန်မဖြေဘဲ ပြုံးလျက် ပုလဲကို အိတ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။
ရင်းနှီးနေမည်မှာလည်း ထူးဆန်းသည်မဟုတ်။
ဤအရာသည် အခြားမဟုတ်၊ ငရဲနှိမ်ပုလဲ (Hell-Suppressing Pearl) ပင် ဖြစ်သည်။
ဆွဲအားမျှော်စင် (Gravity Tower) တွင် ရှိစဉ်က ရှုဇီမိုသည် ချွေယွမ်ထံမှ ပထမဆုံး ပုလဲကို ရရှိခဲ့ဖူးသည်။
ယခုမူ သူ ဒုတိယမြောက် တစ်လုံးကို ရရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ရှုဇီမိုက ပြုံးလျက် ခောင်ညိတ်လိုက်ပြီး “ဒါဆိုရင် ခေါင်းဆောချန်ကို အထူးပဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
“ဘာမှ အားနာမနေပါနဲ့” ချန်ထျန်းရှုံက ခေါင်းကို အမြန်ခါရင်း ပြောသည်။ “ဒီပစ္စည်းက ကျွန်တော်တို့ မျိုးနွယ်စုမှာ ရှိနေတာ ရာစုနှစ်ချီနေပြီ၊ ဒါက ဘာအတွက်လဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိခဲ့ကြဘူး။ အခု ခင်ဗျားလက်ထဲ ရောက်သွားပြီဆိုတော့ ဒါဟာ နောက်ဆုံးမှာ တောက်ပလာနိုင်မှာပါ”
ထို့နောက် ရှုဇီမိုသည် သူ၏ လူစုနှင့်အတူ ချန်အိမ်တော်မှ ထွက်ခွာသွားသည်။
ချန်ထျန်းရှုံသည် ထွက်ခွာသွားသော သူတို့၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် ဒေါသများ မုန်တိုင်းထန်နေသည်။
သူသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် အနားရှိ စားပွဲကို ရိုက်ချလိုက်ရာ စားပွဲမှာ အစအနများ ဖြစ်သွားသည်။
လက်ဖက်ရည်ခွက်များ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ကွဲအက်ကုန်သည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်ကာ ကြောက်စရာ ကောင်းနေသည်။
ချန်အိမ်တော်မှ ထွက်လာချိန်တွင် ရှုဇီမို၏ စိတ်အခြေအနေမှာ အလွန်ကောင်းမွန်နေသည်။
ဤပစ္စည်းသည် သူ့အတွက် အလွန်အရေးကြီးပြီး ယခုအခါ ပစ္စည်းစုံရန် အလှမ်းမဝေးတော့ပေ။
သူက အမှောင် (၁၃) ဘက်သို့ လှည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည် - “မနက်ဖြန် နေမထွက်ခင်မှာ ချန်မျိုးနွယ်စု တစ်ခုလုံး မရှိတော့တာကိုပဲ ငါ မြင်ချင်တယ်”
သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူတိုင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြသည်။
“ဂျူနီယာညီလေးရှု” ကွမ်းကျန့်ဟိုင်က တွေဝေစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည် “သူတို့က ပုလဲကို ပေးလိုက်ပြီ မဟုတ်လား။ ဘာလို့ ချန်မျိုးနွယ်စု တစ်ခုလုံးကို အမြစ်ပြတ် သတ်ချင်ရတာလဲ”