“ငါက သူတစ်ပါးကိစ္စတွေထဲ ဝင်ပါတတ်တဲ့ အလေ့အကျင့်မရှိပါဘူး” ကောင်းကင်အုပ်စိုးအရှင်က ဘေးတစ်ဖက်တွင် ထိုင်ကာ ပြုံးလျက် လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ “ငါသာ ဝင်သွားရင် အဲဒီအမျိုးသမီးကို စော်ကားသလို ဖြစ်သွားမှာပေါ့”
“ဒီမိန်းမက ရိုးရိုးရှင်းရှင်းတော့ မဟုတ်ဘူး၊ခင်ဗျားဘေးကင်းတယ်လို့ ထင်တဲ့နေရာမှာတင် ခလုတ်တိုက်မလဲအောင် သတိထားဦး” ရူဇီမိုက သတိပေးစကား ပြောပြီးနောက် ဘာမှဆက်မပြောတော့ပေ။
သုံးမိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် အဒေါ်ကြီးက နွေးထွေးသော အပြုံးဖြင့် ပြန်ရောက်လာသည်။ သူမက ရူဇီမိုကို ကြည့်ကာ “သခင်လေး... မိန်းကလေးပေးယွီက ပြောပါတယ်၊ သခင်လေးအနေနဲ့ စိတ်မရှိဘူးဆိုရင် သူမရဲ့ အိပ်ဆောင်ကို ကြွလှမ်းခဲ့ပါတဲ့”
“သွားကြစို့” ရူဇီမိုက ကောင်းကင်အုပ်စိုးအရှင်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။
အပြင်တွင် ရှိနေသူအားလုံး၏ မနာလိုသော အကြည့်များအောက်တွင် သူတို့နှစ်ဦး အပေါ်ထပ်သို့ တက်လှမ်းသွားကြသည်။
ကောင်းကင်အုပ်စိုးအရှင်က အခန်းထဲသို့ မဝင်ဘဲ တံခါးဝတွင်သာ စောင့်ကြပ်နေခဲ့သည်။
ရူဇီမို တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် သင်းပျံ့သော ရနံ့တစ်ခု လွင့်ပျံ့လာသည်။ ၎င်းက နှင်းဆီနှင့် ပီယိုနီပန်းရနံ့များ ရောယှက်နေသကဲ့သို့ နူးညံ့ကာ ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှသည်။
အခန်းကို အပြင်ဘက် ဧည့်ခန်းဆောင်နှင့် အတွင်းဘက် အိပ်ဆောင်ဟူ၍ နှစ်ပိုင်း ပိုင်းခြားထားသည်။ ရူဇီမိုက ပျင်းရိပျင်းတွဲဖြင့် လမ်းလျှောက်ဝင်သွားသည်။
အပြင်ဘက် အခန်းကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် ပြင်ဆင်ထားသည်။ ပန်းရောင်နံရံများပေါ်တွင် မိန်းကလေးဆန်သော အလှဆင်ပစ္စည်းများကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။ သက်တန့်ရောင် ပိုးသားလိုက်ကာများက အတွင်းခန်းသို့ ဝင်သည့် တံခါးဝကို အသာအယာ ဖုံးကွယ်ထားသည်။
အတွင်းခန်းထဲမှ သာယာနာပျော်ဖွယ်ကောင်းသော စောင်းသံများ လွင့်ပျံ့လာသည်။ ၎င်းက ဥယျာဉ်ထဲမှ စီးဆင်းနေသော စမ်းချောင်းလေးကဲ့သို့ တည်ငြိမ်အေးချမ်းပြီး မြင့်မြတ်လှသည်။
အတွင်းခန်း အဝင်ဝကို ပန်းရောင်ပိုးသား လိုက်ကာပါးလေးဖြင့် ကာရံထားသည်။ ထိုလိုက်ကာနောက်မှ စောင်းတီးနေသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အရိပ်အယောင်ကို ရူဇီမို ဝေဝေဝါးဝါး မြင်နေရသည်။
“မိန်းမတွေကတော့ အမြဲတမ်း ပရိယာယ်တွေ များတာပဲ” ရူဇီမိုက ပြုံးစစဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး လိုက်ကာကို ဆွဲဖယ်ကာ အတွင်းသို့ ဝင်လိုက်သည်။
အတွင်းဘက် အိပ်ဆောင်ကတော့ အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အိပ်ခန်းဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။ ပန်းရောင် ကတ္တီပါကုတင်နှင့် ဘယ်ဘက်ပြတင်းပေါက်နားတွင် မှန်တင်ခုံတစ်ခု ရှိသည်။
တည့်တည့်တွင်တော့ စန္ဒကူးသား စားပွဲတစ်ခု ရှိပြီး ထိုစားပွဲနောက်တွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက သူမ၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းများဖြင့် စောင်းကို ကျွမ်းကျင်စွာ တီးခတ်နေကာ ရူဇီမိုကို နောက်ပြောင်လိုသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
တေးဂီတသံ ရပ်တန့်သွားသည်။ ထိုအမျိုးသမီးက ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့်အုပ်ကာ အသာအယာ ရယ်မောလိုက်သည်။ “သခင်လေးက တကယ့်ကို စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတဲ့သူပဲ။ ကျွန်မနဲ့ တွေ့တဲ့သူတိုင်းက ကျွန်မရဲ့ အလှအပမှာ နစ်မောသွားတတ်ကြတာ။ ဒါပေမဲ့ သခင်လေးကတော့ ဝင်လာကတည်းက အခန်းကိုပဲ လိုက်စစ်ဆေးနေတယ်”
“တချို့အရာတွေကို ငါ့မျက်လုံးနဲ့ ကြည့်တယ်” ရူဇီမိုက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ တချို့လူတွေကိုတော့... ငါ့နှလုံးသားနဲ့ ကြည့်တယ်”
ထိုအခါမှသာ သူသည် ထိုအမျိုးသမီးကို သေချာကြည့်လိုက်သည်။
သူမက အဖြူရောင် ပန်းထိုးဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကျပ်ထုတ်နေသော ရင်စေ့အင်္ကျီက သူမ၏ လှပသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကို ပေါ်လွင်စေသည်။ ၎င်းအပေါ်တွင် ဇာပဝါအဖြူပါးလေးကို ထပ်မံ ခြုံထားသည်။
သူမ၏ ရုပ်ရည်က ထင်ရှားပေါ်လွင်ပြီး မြင့်မြတ်သော အသွင်ရှိသည်။
လှပသော မျက်ခုံးတန်းများ၊ မြင့်မားသော နှာတံ၊ နက်မှောင်သော မျက်ဝန်းကြီးများနှင့် ချယ်ရီသီးကဲ့သို့ နှုတ်ခမ်းအစုံ။
သူမ၏ ရှည်လျားနက်မှောင်သော ဆံပင်များက ကျောပြင်ပေါ်တွင် လွတ်လပ်စွာ ဝဲဖြာနေပြီး ပန်းရောင်ပိုးကြိုးလေးဖြင့် အသာအယာ စည်းနှောင်ထားသည်။
“ကျွန်မရဲ့ ဂီတသံကို ဘယ်လိုထင်သလဲ သခင်လေး?” ကျိပိုင်ယွီက ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။
“မင်းရဲ့ ဝန်ဆောင်မှုကတော့ လိုအပ်ချက်ရှိနေသေးတယ်၊ ငါ့ကို လက်ဖက်ရည်တောင် ငှဲ့မပေးဘူးပဲ” ရူဇီမိုက ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်ချလိုက်ရင်း ပြောသည်။ သူက ကိုယ့်ဘာသာ လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ငှဲ့လိုက်ပြီးနောက် မေးလိုက်သည် - “မင်းစစ်ပွဲသံစဉ်တွေ တီးတတ်သလား? တကယ့်ကို စွမ်းအားပါတဲ့၊ သွေးဆူစေမယ့် သံစဉ်မျိုးပေါ့။ အခုနက မင်းတီးသွားတဲ့ နူးညံ့ပျော့ပျောင်းတဲ့ အချစ်သီချင်းမျိုးကို ငါက နားမလည်ဘူး။ အဲဒါ ကောင်းမကောင်းတောင် ငါ မဝေဖန်တတ်ဘူး”
ကျိပိုင်ယွီက ရူဇီမိုကို သေချာကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ် စေ့လိုက်သည်။
“သခင်လေးက တကယ့်ကို ကွဲပြားတာပဲ”
“ဘာတွေများ ကွဲပြားလို့လဲ? ငါ့မှာလည်း ပါးစပ်တစ်ခု၊ မျက်စိနှစ်လုံး ရှိတာပဲ။ ခေါင်းသုံးလုံး၊ လက်ခြောက်ဖက် ရှိတာမှ မဟုတ်တာ” ရူဇီမိုက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“သခင်လေးဆီမှာ ထူးခြားတဲ့ အရှိန်အဝါတစ်ခု ရှိတယ်” ကျိပိုင်ယွီက စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ပြောသည်။ “ဆွဲဆောင်မှုမျိုးတော့ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သခင်လေးက လူအုပ်ကြီးနောက်ကို လိုက်မယ့်သူမျိုး မဟုတ်တာတော့ သေချာတယ်”
“အဲဒါက ချီးကျူးစရာတော့ မဟုတ်ပါဘူး” ရူဇီမိုက ခေင်းခါရင်း ပြောသည်။ “ငါက လောကဝတ်တွေကို ဂရုမစိုက်တာပဲ ရှိတာပါ”
“ဒါဆို ကျွန်မကိုကော ဘယ်လိုမြင်သလဲ?” ကျိပိုင်ယွီက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။
“ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ?” ရူဇီမိုက ပြန်မေးသည်။
“ကျွန်မက ပျော်တော်ဆက်ရုံက ကချေသည်တစ်ယောက်ပဲ။ သခင်လေးက ကျွန်မကို တန်ဖိုးမရှိတဲ့၊ ယောက်ျားတွေကို မြှူဆွယ်တတ်တဲ့၊ လေးစားဖို့ မထိုက်တန်တဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်လို့ မြင်နေသလား?” ကျိပိုင်ယွီ၏ အသံက တိုးညှင်းသွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာတွင် ဝမ်းနည်းရိပ်များ ယှက်သန်းသွားသည်။
ထိုအသံနှင့် မျက်ဝန်းထဲမှ ဝမ်းနည်းရိပ်များက ကြည့်နေသူတိုင်းကို သူမအား ကာကွယ်ပေးလိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာစေသည်။
“လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး” ရူဇီမိုက လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို အသာအယာ ချလိုက်ရင်း သူမကို ပြုံးကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “ငါသာ မင်းကို အထင်သေးမယ့်လူမျိုးဆိုရင်... 'မိုးတိမ်မြူခိုးဆောင်' ရဲ့ တည်ထောင်သူ၊ 'ဓားနတ်ဘုရား နှစ်ဆယ့်လေးပါး' ထဲက တစ်ဦးဖြစ်တဲ့ 'ဓားကကြိုးနတ်ဘုရားမ ကျိပိုင်ယွီ' ကိုတောင် ငါက မလေးစားဘူးဆိုရင် ဒီလောကမှာ ဘယ်သူက ငါ့ရဲ့ လေးစားမှုကို ခံယူထိုက်တော့မှာလဲ?”
ကျိပိုင်ယွီ၏ အမူအရာက ခဏတာ တောင့်တင်းသွားသည်။ ထို့နောက် သူမက ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောသည် - “ဒါဆို သခင်လေးက အစကတည်းက သိနေတာပေါ့”
သူမက မတ်မတ်ထိုင်လိုက်သည်။ နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး သနားစရာကောင်းသော အမျိုးသမီးအသွင် မဟုတ်တော့ဘဲ တည်ငြိမ်ရဲရင့်ပြီး ယုံကြည်ချက်ရှိသော အသွင်ကို ဖော်ပြလိုက်သည်။
“ငါ့ရှေ့မှာ ဒီလောက်တောင် သရုပ်ဆောင်ပြနေတာကို ငါက မျက်တောင်တစ်ချက်တောင် မခတ်ဘဲ ကြည့်နေတာလေ” ရူဇီမိုက ပြုံးစစဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ဒါဆို သခင်လေးက ဘာကိစ္စနဲ့ ကျွန်မဆီကို လာတာလဲ?” ကျိပိုင်ယွီက မေးသည်။ “မိုးတိမ်မြူခိုးဆောင်က သခင်လေးကို တစ်ခုခု စော်ကားမိတာ ရှိရင် ပြောပါ၊ ကျွန်မ ပြင်ဆင်ပေးပါ့မယ်”
ရူဇီမိုက ချက်ချင်း ပြန်မဖြေပေ။ သူက လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်သည်။ “လက်ဖက်ရည် ကောင်းသားပဲ”
“သခင်လေး ကြိုက်ရင် ကျွန်မ လက်ဆောင်ပေးပါ့မယ်” ကျိပိုင်ယွီက ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေသည်။ “ဒါက ကျွန်မရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်နည်းလမ်းနဲ့ လုပ်ထားတာ၊ တခြားဘယ်နေရာမှာမှ ရှာမရနိုင်ဘူး”
“ဟုတ်လို့လား?” ရူဇီမို၏ အကြည့်များက အတိတ်ကို ပြန်လည်အမှတ်ရသွားဟန် ရှိသည်။ သူက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည် - “လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်အတော်ကြာတုန်းက ဒီလက်ဖက်ရည်မျိုးကို ငါသောက်ခဲ့ဖူးတယ် ထင်တယ်။ မြောက်ဘက်တိုက်ကြီးက 'တောအုပ်မိုးတိမ်မြို့တော်' ဆိုတဲ့ နေရာမှာပေါ့။ ရှင်သိလား၊ အဲဒီမှာ ရှင်နဲ့ မျိုးရိုးတူတဲ့ 'ကျိ' မျိုးနွယ်စု သေးသေးလေးတစ်ခု ရှိခဲ့ဖူးတယ်။ သူတို့က 'မဟာဧကရာဇ် ဖေးယွီ' ရဲ့ မျိုးဆက်တွေလို့ ပြောကြတယ်။ တကယ်တော့ အရှိန်အဝါ ကျဆင်းသွားတဲ့ မိသားစုလေးပါပဲ”
ရူဇီမိုက နှမြောတသဟန်ဖြင့် လျှာသပ်လိုက်သည်။
ကျိပိုင်ယွီ၏ အမူအရာက ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်လေး အနည်းငယ် တုန်ရင်သွားပြီး မျက်နှာတွင် သွေးဆုတ်ဖြူလျော်သွားကာ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
သူမက အတင်းအကျပ် တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားရင်း မေးလိုက်သည် - “သခင်လေး ဘာပြောချင်တာလဲ?”
“ဘာမှ ထွေထွေထူးထူး မဟုတ်ပါဘူး” ရူဇီမိုက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြန်ဖြေသည်။ “ပုံပြင်လေး တစ်ပုဒ်ကို စဉ်းစားနေမိတာပါ။ အဲဒီ ကျိမျိုးနွယ်စုဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်စုနှစ်တွေကတည်းက မျိုးဖြုတ်သတ်ဖြတ်ခံခဲ့ရတယ်။ လူရာပေါင်းများစွာ တိုက်ပွဲမှာ သေဆုံးခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ သတင်းတွေအရတော့ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ရဲ့ သမီးဖြစ်သူက... မဟာဧကရာဇ် ဖေးယွီရဲ့ အမွေအနှစ်တွေကို ယူဆောင်ပြီး ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားခဲ့တယ်လို့ ဆိုကြတယ်”
ရူဇီမို၏ မျက်ဝန်းများ ဝင်းလက်သွားသည်။ “မင်းသိလား? အဲဒီကောင်မလေးရဲ့ နာမည်ကလည်း... 'ကျိပိုင်ယွီ' တဲ့”
ထိုစကားများ ထွက်လာသည်နှင့် ကျိပိုင်ယွီ၏ မျက်နှာက ဖြူလျော်သွားသည်။
ဝုန်း! ဝုန်း! ဝုန်း! ဝုန်း!
သူမ၏ မရီဒန် တံခါးလေးပေါက်လုံး တစ်ပြိုင်နက် ပွင့်ထွက်သွားပြီး 'ဖျက်ဆီးခြင်း မရီဒန် အဆင့်' (Desolate Meridian Realm) ၏ စွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။
ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များက သူမ၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရစ်ပတ်နေပြီး ပြင်းထန်သော ဖိအားများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ?” ရူဇီမိုက တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပင် မေးလိုက်သည်။ “ငါက ပုံပြင်ပြောနေတာပဲလေ။ ဒီလောက်ထိ တုန်လှုပ်စရာ မလိုပါဘူး”
“ရှင်က ဘယ်သူလဲ?” ကျိပိုင်ယွီ၏ အသံက တုန်ရင်နေပြီး သူမက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ငါ့အဖေက 'စစ်မှန်သော သိုင်းမြင့်မြတ်ဂိုဏ်း' (True Martial Sacred Ground) ရဲ့ ဒုတိယဂိုဏ်းချုပ်လေ” ရူဇီမိုက ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလျက် ဖြေလိုက်သည်။ “ဒါကြောင့် အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ငါက အကောင်ကြီးကြီး တစ်ယောက်ပေါ့”
“စစ်မှန်သော သိုင်းမြင့်မြတ်ဂိုဏ်း ဟုတ်လား?” ရူဇီမို၏ နောက်ဘက်မှ ရုတ်တရက် အသံသြသြကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
အနက်ရောင်ဝတ်ရုံခြုံထားသော အဘိုးအိုတစ်ဦးသည် သူ၏နောက်တွင် တိတ်တဆိတ် ပေါ်လာသည်။
“လူငယ်လေး... မင်း ဒီကိုလာတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲ?” ထိုအဘိုးအိုက ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။ သူ၏ ဖိအားများက ရူဇီမိုအပေါ်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖိနှိပ်လာသည်။
“ခင်ဗျား အသက်ရှင်နေသေးမယ်လို့ ငါ မထင်ထားဘူး” ရူဇီမိုက ထိုဖိအားများကို လုံးဝ သတိမထားမိသကဲ့သို့ပင် အဘိုးအိုဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။