“အစ်ကိုကြီးဇီမို… တစ်လုတ်လောက်ပဲ မြည်းကြည့်ပါရစေနော်… နော်လို့…” လျောင်ရူယန်က သူမ၏ အချစ်စဖွယ်အကောင်းဆုံး ပုံစံလေးဖြင့် ချွဲနွဲ့နေလေသည်။
“စားချင်လို့လား? ရတာပေါ့… ငါ့ကို အရင်မြှောက်ပင့်ပြောဦး၊ အဲဒါဆိုရင်တော့ စဉ်းစားပေးမယ်” ဟု ရွှီဇီမိုက နှာခေါင်းရှုံ့ရင်း ပြောလိုက်သည်။
“မလုပ်နိုင်ပါဘူး!” လျောင်ရူယန်က တည်တည်တံ့တံ့ဖြင့် ငြင်းဆိုလိုက်သည်။ “ကျွန်မက အစားအသောက်အတွက်နဲ့ ခေါင်းငုံ့ခံတတ်တဲ့ လူမျိုးမဟုတ်ဘူး။ ဗိုက်ပြည့်ဖို့အတွက်နဲ့တော့ ဘယ်တော့မှ လိမ်မပြောနိုင်ဘူး။”
သူမက ဝိုင်းစက်ကြည်လင်သော မျက်လုံးများဖြင့် သူ့ကိုကြည့်ကာ ဆက်ပြောသည်မှာ “ကျွန်မ အမြဲယုံကြည်တာက အလှတရားဆိုတဲ့အနုပညာတစ်ရပ်ကို ဘာသာစကားတစ်ခုဖြစ်ဖော်ပြရမယ်ဆိုရင် အစ်ကိုကြီးရဲ့ ခန့်ညားမှုက စကားလုံးတွေနဲ့တောင် ဖော်ပြလို့ မရနိုင်တော့ဘူး။ အစ်ကိုကြီးရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်နေရတာတင်ကို အပြစ်တစ်ခု လုပ်နေရသလိုပဲ။ အိုး… မဟုတ်မှလွဲရော ဒါက အချစ်လား? မြန်မြန် မျက်နှာလွှဲလိုက်ပါတော့! ကျွန်မကို အစ်ကိုကြီးရဲ့ မျက်နှာ မပြပါနဲ့တော့! ကျွန်မနှလုံးခုန်သံတွေက အရမ်းမြန်နေပြီ၊ ရပ်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ?”
“အရမ်းကြီး အမှန်တရားတွေ လာမပြောနဲ့လေ” ဟု ရူဇီမိုက စနောက်သည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ၊ ခဏနေရင် မင်းအတွက် ငှက်ပေါင်တစ်ခု ရစေရမယ်။”
ဘေးနားရှိ လင်းရူဟုနှင့် ကျန်းကျန့်ထျန်းတို့မှာမူ တိတ်တဆိတ် ရေရွတ်နေကြသည် - “အရှက်မရှိလိုက်ကြတာ နှစ်ယောက်လုံး။ တစ်ယောက်ကလည်း ပြောရဲတယ်၊ နောက်တစ်ယောက်ကလည်း အဟုတ်မှတ်ပြီး လက်ခံနေသေးတယ်။”
မီးငြိမ်းသွားပြီး ဟင်းလျာများကို ချလိုက်သည်။
ဝါဝင်းပြီး ကြွပ်ရွနေသော ဆေးဖက်ဝင် နတ်ငှက်သားဆီပြန်ဟင်းမှာ မြင်လိုက်ရုံဖြင့် သွားရည်ကျစရာပင်။
ပေါင်းထားသော ငှက်စွပ်ပြုတ်အိုး၏ အဖုံးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ ပြင်းထန်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ရနံ့များ ထွက်ပေါ်လာပြီး ငှက်သား၏ အဆီအနှစ်အားလုံးက ဟင်းရည်ထဲတွင် ပျော်ဝင်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။
“ကဲ… သောက်ကြစို့!” ရူဇီမိုက သူ့ပန်းကန်လုံးကို မြှောက်လိုက်သည်။ “ငှက်စွပ်ပြုတ်အတွက်!”
အသားတစ်ဖဲ့ကို ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်နှင့် နွေးထွေးသော စွမ်းအင်များ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ စီးဆင်းသွားပြီး ပြင်းထန်လှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ သွေးကြောထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ ထိုနေရာတွင်တင် ဝိဉာဏ်မရီဒန် အဆင့် သို့ ချိုးဖျက်ဝင်ရောက်နိုင်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။
လူတိုင်း အငမ်းမရ စားသောက်ကြသည်။ စားပြီးချိန်တွင် အားအင်များ ပြည့်ဖြိုးလာကာ နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ခံစားချက်မျိုး ရရှိစေသည်။
“ဒီငှက်ကို ဘယ်ကဝယ်တာလဲ? တကယ့်ကို အံ့မခန်းပဲ!” လျောင်ရူယန်က ငှက်ပေါင်ကို ကိုက်ရင်း မေးလိုက်သည်။
“ကျွန်မ အဖိုးကိုလည်း ဒါမျိုးဝယ်ခိုင်းရမယ်။”
“စကားမပြောနဲ့၊ စားစရာရှိတာ ဆက်စား ၊ မင်းပါးစပ်က အစားအသောက်နဲ့ပဲ အလုပ်များနေလို့ မရဘူးလား?”ရူဇီမိုက ဟန့်လိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင် စိမ်းလန်းသောတောင်တန်း ထိပ်၌ အမျိုးသမီးတစ်ဦး ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာသည်။
သူမသည် ခရမ်းရောင် ဝတ်ရုံရှည်ကို ဆင်မြန်ထားပြီး ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် သွယ်လျသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာ ပေါ်လွင်နေသည်။
ဆံပင်ရှည်များကို အပြာရောင်ဖဲကြိုးဖြင့် ထုံးထားသည်။
သူမ၏ မျက်နှာမှာ အပြစ်ပြောစရာမရှိအောင် လှပသော်လည်း သူမထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော အေးစက်ပြီး အရှိန်အဝါကြီးမားသည့် ဖိအားကြောင့် ဘယ်သူမျှ တည့်တည့်မကြည့်ဝံ့ကြပေ။
“ဆဋ္ဌမမြောက် အကြီးအကဲ… တစ်ခုခု ကိစ္စရှိလို့လား?” ရူချင်းရှန်းက လှည့်မေးလိုက်သည်။
သူမသည် စစ်မှန်သော သိုင်းမြင့်မြတ်ဂိုဏ်း ၏ ဆဋ္ဌမမြောက် အကြီးအကဲ ‘လရောင်နတ်သမီး’ ဟု လူသိများသော ရှောင်ယွဲ့ရွှမ်း ဖြစ်သည်။
ပထမမှ ပဉ္စမအထိ အကြီးအကဲများသည် ‘ကောင်းကင်ဘုံမရီဒန်နယ်ပယ်’ (Empyrean Meridian Realm) သို့ ရောက်ရှိရန် နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ ကျင့်ကြံခဲ့ရသူများဖြစ်ပြီး ဝါရင့်မှုနှင့် အတွေ့အကြုံကြောင့် ထိုနေရာကို ရရှိခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။
ဆဋ္ဌမနှင့် သတ္တမအကြီးအကဲများမှာမူ ရူချင်းရှန်းကဲ့သို့ပင် ထူးခြားသော ပါရမီရှင်များဖြစ်ကြပြီး နှစ်ပေါင်းတစ်ရာကျော်အတွင်းမှာပင် ထိုအဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သူများဖြစ်သည်။
၎င်းတို့၏ လက်ရှိရာထူးမှာ စွမ်းအားနှင့် ပြတ်သားမှုတို့ဖြင့် တည်ဆောက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
“ဂိုဏ်းချုပ်ကိုယ်စားလှယ်…” ရှောင်ယွဲ့ရွှမ်းက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည် - “ကျွန်မ ဂိုဏ်းကနေ ခေတ္တ ထွက်ခွာသွားပါဦးမယ်။”
“ကျွန်မ ကျင့်ကြံမှု မစတင်ခင်တုန်းက အစ်မတစ်ယောက်နဲ့ အတူနေခဲ့တာပါ။ အခု သိုင်းလမ်းစဉ်ကို လိုက်စားပြီး ဂိုဏ်းထဲဝင်လာတဲ့အခါမှာတော့ အဆက်အသွယ် ပြတ်သွားခဲ့တယ်။”
“အခု ကျွန်မ ဒီအဆင့်ကို ရောက်လာတဲ့အခါ သူ့အကြောင်းကို ခဏခဏ ပြန်တွေးမိနေလို့ သူ့ကို သွားရှာချင်ပါတယ်” ဟု သူမက ရှင်းပြသည်။
“ပြဿနာမရှိပါဘူး၊ သွားပါ” ဟု ရူချင်းရှန်းက လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။
စစ်မှန်သော သိုင်းမြင့်မြတ်ဂိုဏ်း သည် စည်းကမ်းတင်းကျပ်သော နေရာတစ်ခုဖြစ်သည်။ တပည့်များ အပြင်ထွက်လိုပါက ခွင့်ပြုချက်လိုသည်။ အတွင်းစည်းနှင့် အပြင်စည်း အကြီးအကဲများလည်း အထက်လူကြီးကို တင်ပြရသည်။
အကြီးအကဲခုနစ်ပါးမှာမူ ဂိုဏ်းချုပ် သို့မဟုတ် ဂိုဏ်းချုပ်ကိုယ်စားလှယ်ကို အသိပေးရုံဖြင့် လွတ်လပ်စွာ သွားလာနိုင်သည်။
ရူချင်းရှန်းအနေဖြင့်လည်း ခက်ခဲအောင် မလုပ်ပေ။ ၎င်းမှာ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
ဂိုဏ်းဆိုသည်မှာ များစွာသောသူတို့အတွက် ခိုလှုံရာဖြစ်သလို စည်းကမ်းများ ရှိရာနေရာလည်း ဖြစ်သည်။ မိမိက စည်းကမ်းအားလုံးကို လျစ်လျူရှုနိုင်လောက်အောင် အစွမ်းမထက်မချင်း စိတ်တိုင်းကျ ဝင်ထွက်သွားလာ၍ မရပေ။
ဂိုဏ်းမှ ထွက်ခွာပြီးနောက် ရှောင်ယွဲ့ရွှမ်းသည် အရှေ့ဘက်သို့ ပျံသန်းသွားလေသည်။
သူမသည် လေထဲတွင် ကျကျနနနှင့် တည်ငြိမ်စွာ ဝဲပျံနေပြီး ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံမှာ လေထဲတွင် တဖျတ်ဖျတ် လွင့်နေကာ သူမ၏ အရှိန်အဝါမှာ ကျယ်ပြောပြီး တုန်လှုပ်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။
သူမ တောအုပ်တစ်ခုအပေါ်မှ ဖြတ်သွားစဉ် အောက်ရှိ သားရဲတိရစ္ဆာန်အားလုံး ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေကြသည်။
တောင်ပိုင်းငန်းတောင်ပေါ်တွင်မူ ရူဇီမိုသည် တောင်ထိပ်၌ ရပ်ရင်း အရှေ့ဘက် ကောင်းကင်ယံကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ချူးယန်… မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုခရီးစဉ်က အခုလောက်ဆို စတင်နေလောက်ပြီပေါ့” ဟု သူက ယုတ်မာသော အပြုံးဖြင့် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ “ဇာတ်လိုက်က စပေါ်လာပြီ၊ မင်းသမီးတွေလည်း မကြာခင် ရောက်လာတော့မယ်။ ဇာတ်လမ်းကြီးက နောက်ဆုံးတော့ စတင်နေပြီပဲ။”
သူသည် ကောင်းကင်ကို ကြည့်ရင်း မေ့ပစ်ချင်နေသည့် အတိတ်မှ မှတ်ဉာဏ်များကို ပြန်လည် မြင်ယောင်လာသည်။
“ပိုင်လီရှောင်… အိုး ပိုင်လီရှောင်… ငါ့ရဲ့ အရင်ဘဝတုန်းက မင်း ငါ့ကို အကြာကြီး အသုံးချခဲ့ပြီးမှ ချောက်ထဲကို ကန်ချခဲ့တာနော်။ ဒီတစ်ခါတော့ ငါတို့ အသစ်က ပြန်စကြတာပေါ့။ အခုတော့ အစီအစဉ်တွေက ငါလက်ထဲမှာ ရှိနေပြီ။”
ရူဇီမိုသည် တောင်ထိပ်မှ ရယ်မောရင်း ဆင်းလာပြီး စိမ်းလန်းသောတောင်တန်း ဆီသို့ ဦးတည်လိုက်သည်။
သူ စိုးရိမ်မနေပါ။ တကယ်တော့ သူသည် ထူးဆန်းသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ခံစားနေရသည်။
နောက်ဆုံးတော့ ဇာတ်လမ်းတိုင်းမှာ ဇာတ်လိုက်တစ်ယောက်နဲ့ ဗီလိန်တစ်ယောက် လိုအပ်တာပဲ မဟုတ်လား။
ဇာတ်လိုက်တွေက အမြဲတမ်း ကံကြမ္မာရဲ့ စောင့်ရှောက်မှုကို ခံရတယ်၊ အံ့ဖွယ်တွေနဲ့ ဝိုင်းရံနေတယ်၊ ကံတရားက သူတို့ကို ကာကွယ်ပေးထားတယ်။ သူတို့မှာ ဇာတ်ညွှန်းရဲ့ ကာကွယ်မှုတွေ၊ ပစ္စည်းကောင်းတွေ၊ ဆွဲဆောင်မှုတွေ ရှိကြတယ်။ ချောက်ထဲက ပြုတ်ကျရင်တောင် သူတို့ မသေဘူး။ အဲဒီအစား ဒဏ္ဍာရီလာ ပစ္စည်းတွေ ဒါမှမဟုတ် သိုင်းပညာသင်ပေးမယ့် လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားတဲ့ အဘိုးကြီးတွေနဲ့ပဲ တွေ့တတ်ကြတယ်။
လှပတဲ့ အမျိုးသမီးတွေက သူတို့ဆီ တအုန်းအုန်း ရောက်လာကြတယ်။ သူတို့မှာ စွမ်းအားကြီးတဲ့ မိန်းမလှလေးတွေ အများကြီးပါတဲ့ ဟာရမ်ကြီးတွေ ရှိတတ်ပြီး အဲဒီမိန်းကလေးတွေကလည်း တစ်တိုက်လုံးကို တုန်လှုပ်စေနိုင်တဲ့ နောက်ခံအသိုင်းအဝိုင်းတွေ ရှိကြပြန်တယ်။
ဗီလိန်တွေကျတော့ကော? ဗီလိန်တွေက အမြဲတမ်း သနားစရာကောင်းပါတယ်။ သူတို့ လုပ်သမျှ အမှားမှားအယွင်းယွင်း ဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံး မိသားစုပါ ပျက်စီးသွားတတ်ကြတယ်။ ဇာတ်လိုက် လမ်းလျှောက်ဖို့အတွက် နင်းစရာ ကျောက်ခဲတစ်ခုပဲ ဖြစ်သွားကြရတယ်။
ဒါပေမဲ့ ရူဇီမိုကတော့ ဇာတ်လိုက်တွေ အောင်မြင်လာတာဟာ ဗီလိန်တွေကို လူအ တွေအဖြစ် ရေးထားလို့ပဲလို့ ယုံကြည်ထားသည်။
ဗီလိန်တွေမှာ ဇာတ်လိုက်ကို ချက်ချင်း သတ်နိုင်တဲ့ အင်အားရှိပါလျက်နဲ့ အမြဲတမ်း အသုံးမကျတဲ့ လက်ပါးစေတွေကိုပဲ အဆင့်ဆင့် လွှတ်တတ်ကြသည်။
ဇာတ်လိုက် ပြန်တိုက်နိုင်တဲ့အထိ သူတို့ကပဲ ဇာတ်လိုက်ကို အစာကျွေးပြီး မွေးမြူပေးနေသလို ဖြစ်နေတတ်သည်။
ရူဇီမိုက တဟားဟား ရယ်လိုက်သည်။
“ငါလည်း အရင်ဘဝတုန်းက အဲဒီလို ဦးနှောက်မရှိတဲ့ ဗီလိန်တွေထဲက တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့တာ မဟုတ်လား?”
အခုတော့ သူက ချူးယန်ရဲ့ အကြောင်း အကုန်သိနေပြီ။ သူ အခုနေနေတဲ့ ရွာလေးကအစပေါ့။
သူသာ အခုသတ်ချင်တယ်ဆိုရင် လက်ပါးစေတွေ လွှတ်နေဖို့တောင် မလိုဘူး။ သူ့အဖေဖြစ်တဲ့ ‘ကောင်းကင်ဘုံမရီဒန်နယ်ပယ်’ (Empyrean Meridian Realm) ပိုင်ရှင် ရူချင်းရှန်းကို ကိုယ်တိုင် သွားသတ်ခိုင်းလိုက်လို့ ရတယ်။ ဇာတ်လိုက်ပဲဖြစ်ဖြစ် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အသက်ဆယ်ချောင်း ရှိရင်တောင် လွတ်မှာမဟုတ်ဘူး။
ဟုတ်ပါတယ်၊ ဇာတ်လိုက်တွေမှာ ကံကြမ္မာရဲ့ အကာအကွယ် ရှိတတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအကာအကွယ်မှာလည်း အကန့်အသတ် ရှိပါတယ်။ ကံကြမ္မာက အကန့်အသတ်မရှိ ကာကွယ်ပေးနေတာမှ မဟုတ်တာ။
ရူချင်းရှန်းလို ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုတင်၊ ချူးယန်မှာ ဘယ်လိုလျှို့ဝှက်အဘိုးကြီး
ပဲရှိရှိ၊ ဘယ်လိုဝင်စားမှုပဲရှိရှိ သူ လုံးဝ အသက်ရှင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။