အခန်း ၁ — ကောင်းကင်မှ ကျလာသော စနစ်
အပြိုင်ကမ္ဘာတစ်ခုရှိ ဟိုင်ချန်မြို့။
ငှားရမ်းနေထိုင်သည့် အခန်းလေးတစ်ခန်း၏ ဧည့်ခန်းထဲတွင် စုယန်သည် မုတ်ဆိတ်မွေးအနည်းငယ်ထွက်နေသောမျက်နှာဖြင့် ဆိုဖာပေါ်၌ မျက်လုံးမှိတ်ကာ အနားယူနေသည်။
ယနေ့မနက်တွင်ပင် သူသည် နှစ်နှစ်ကြာ အလုပ်လုပ်ခဲ့သည့် ကြော်ငြာကုမ္ပဏီမှ အလုပ်ထွက်လာခဲ့သည်။
ယခုနှစ်တွင် သူ့အသက်မှာ နှစ်ဆယ့်လေးနှစ်သာ ရှိသေးသည်။ မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့မှ ဟိုင်ချန်မြို့သို့ လာရောက်ကာ ဒုတိယတန်းအဆင့်ရှိသည့် သာမန်တက္ကသိုလ်တစ်ခုတွင် ပညာသင်ယူခဲ့သူဖြစ်သည်။
ဘွဲ့ရပြီးနောက် ဟိုင်ချန်မြို့ရှိ သာမန်ကြော်ငြာကုမ္ပဏီတစ်ခုတွင် ဝင်ရောက်အလုပ်လုပ်ခဲ့သည်။
နှစ်နှစ်တာကာလအတွင်း အချိန်ပိုအလုပ်များကို မရေမတွက်နိုင်အောင် လုပ်ခဲ့ရသည်။
တစ်ချိန်က တက်ကြွပြီး နေရောင်ခြည်ကဲ့သို့ လန်းဆန်းနေသည့် ချောမောသောလူငယ်တစ်ဦးဖြစ်ခဲ့သည့် သူသည် ယခုအခါမှာတော့ အသက်မဲ့လာပြီး အလုပ်တွေကြောင့်ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည့် စက်ရုပ်တစ်ရုပ်နှင့်ပင် တူလာခဲ့သည်။
နေ့စဉ်ဘဝသည်လည်း ထပ်ခါတလဲလဲဖြစ်နေသည့် သံသရာတစ်ခုသာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။
အိမ်နှင့် အလုပ်ကြားတွင်သာ နေ့စဉ် သွားလာနေရသည်။
မူလက သူသည် အလုပ်ထွက်ရန် မစဉ်းစားခဲ့ပေ။ အထူးသဖြင့် လက်ရှိစီးပွားရေးအခြေအနေမှာလည်း သိပ်မကောင်းသည့်အပြင် သူ၏ကိုယ်ပိုင်ကျွမ်းကျင်မှုများကလည်း ထူးထူးခြားခြားမရှိသဖြင့် အလားတူအလုပ်တစ်ခုကို ပြန်လည်ရှာဖွေနိူင်ရန်မှာ အတော်လေးခက်ခဲမည်ဖြစ်သည်။
သို့သော် တစ်လလုံး မနားတမ်း အသည်းအသန် အချိန်ပိုအလုပ်လုပ်ခဲ့ရသဖြင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာရော ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာပါ လုံးဝပင်ပန်းနွမ်းနယ်သွားခဲ့သည်။
သူတာဝန်ယူထားသည့် အိမ်ခြံမြေစီမံကိန်းတစ်ခု၏ နမူနာအိမ်ဖွင့်ပွဲအတွက် တစ်လလုံး နံနက်ကိုးနာရီမှ မနက်သုံးနာရီ၊ လေးနာရီအထိ နေ့တိုင်း အလုပ်လုပ်ခဲ့ရသည်။ စနေ၊ တနင်္ဂနွေများပင် အနားမရခဲ့ပေ။
နောက်ဆုံးတွင် ထိုအလုပ်များလွန်းသည့်ကာလကို ကျော်ဖြတ်ပြီး ခဏလောက် အနားယူနိုင်တော့မည်ဟု ထင်လိုက်သည့်အချိန်မှာပင် သူ့အထက်လူကြီးက စီမံကိန်းကို မကြာမီ တရားဝင်စတင်တော့မည်ဟု ပြောလာခဲ့သည်။
စုယန်သည် တစ်စက္ကန့်ပင် မတွေးတော့ဘဲ ထိုနေရာမှာပင် အလုပ်ထွက်လိုက်သည်။
နမူနာအိမ်ဖွင့်ပွဲတစ်ခုတည်းနှင့်ပင် ဒီလောက်အလုပ်များနေသည်ဆိုလျှင် စီမံကိန်းကို တကယ်စတင်လိုက်သည့်အခါ ဘာဖြစ်လာမည်နည်း။
အလုပ်ပင်ပန်းလွန်း၍ အသက်ဆုံးရှုံးရသည်အထိပင် ဖြစ်သွားနိုင်သည်။
ပိုက်ဆံနှင့် အသက်ကို ရွေးချယ်ရမည်ဆိုလျှင် သူသည် တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ အသက်ကိုသာ ရွေးချယ်လိုက်မည်ဖြစ်သည်။
နောက်ဆုံးတော့ သူ့အသက်က နှစ်ဆယ့်လေးနှစ်ပဲ ရှိသေးသည်။ တစ်လလျှင် ယွမ်ခြောက်ထောင်လောက်ရဖို့အတွက် အသက်ကို စွန့်စားနေစရာ အကြောင်းမရှိပေ။
ကုမ္ပဏီမှ အလုပ်ထွက်ပြီး အိမ်ပြန်ရောက်လာသည့်နောက် စုယန်သည် အလုပ်လျှောက်လွှာများကို အသည်းအသန် လိုက်လံပေးပို့ခဲ့သည်။
အခုဆို အလုပ်လျှောက်လွှာ ဒါဇင်နှင့်ချီ ပေးပို့ပြီးဖြစ်သဖြင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော သူသည် ဆိုဖာပေါ်တွင် မျက်လုံးမှိတ်ကာ အနားယူနေခဲ့သည်။
စုယန်သည် မျက်လုံးကို အနည်းငယ်မှေးကာ ဆေးလိပ်တစ်လိပ်ထုတ်ပြီး ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။
သူ၏စိတ်များ လွတ်လပ်သွားသကဲ့သို့ ဘာကိုမျှ မတွေးတော့သည့်အချိန်တွင်
“တင်း”
“သင့်တော်သော စနစ်ရှင်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပါပြီ။ အပူအပင်ကင်းတဲ့ဘဝစနစ်ကို စတင်ချိတ်ဆက်နေပါပြီ။”
ဆေးလိပ်မီးညှိရန် ပြင်ဆင်နေသည့် စုယန်၏လက်သည် ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားသည်။
သူသည် ချက်ချင်းဆိုသလို လှန်ထကာ ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။
“ဒါ… ဘာအသံလဲ”
“စနစ်ချိတ်ဆက်နေပါပြီ… ချိတ်ဆက်မှု အောင်မြင်ပါပြီ။”
[စနစ်ရှင် — စုယန်]
[အသက် — နှစ်ဆယ့်လေးနှစ်]
[အရပ် — တစ်ရာ့ရှစ်ဆယ် စင်တီမီတာ]
[ကိုယ်အလေးချိန် — ခုနစ်ဆယ့်သုံး ကီလိုဂရမ်]
[ရုပ်ရည် — ရှစ်ဆယ့်လေးမှတ်]
[ကိုယ်ခန္ဓာကြံ့ခိုင်မှု — ခြောက်ဆယ့်ငါးမှတ်]
[သာမန်လူ — ခြောက်ဆယ်မှ ခုနစ်ဆယ်မှတ်]
[ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစား — ခုနစ်ဆယ်မှတ်]
[ဆွဲဆောင်မှု — ခုနစ်ဆယ်မှတ်]
[ကျွမ်းကျင်မှု — မရှိ]
[ချိတ်ဆက်ထားသောအရာ — မရှိ]
[လက်ကျန်ငွေ — ယွမ်ခြောက်ထောင်ငါးရာခြောက်ဆယ့်ခြောက်]
“ဤစနစ်တွင် အလွန်ရှုပ်ထွေးသည့် လုပ်ဆောင်ချက်များ မရှိပါ။ အဓိကရည်ရွယ်ချက်မှာ စနစ်ရှင်အား ဘဝကို အပူအပင်ကင်းကင်းဖြင့် ခံစားနေထိုင်နိုင်ရန် ကူညီပေးခြင်းဖြစ်သည်။”
“စနစ်အသုံးပြုစည်းမျဉ်းများမှာ အောက်ပါအတိုင်းဖြစ်သည်။”
“ပထမအချက် — စနစ်ရှင်အနေဖြင့် ဘဝကို ပျော်ရွှင်စွာ ခံစားစေနိုင်မည့် အရာများကို ပိုမိုလုပ်ဆောင်ရန်သာ လိုအပ်သည်။ ထိုမှတစ်ဆင့် စနစ်၏ ကျပန်းဆုလာဘ်များကို ရရှိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။”
“ဒုတိယအချက် — စနစ်တွင် အခြေခံအချက်အလက်များကို စစ်ဆေးနိုင်သည့် လုပ်ဆောင်ချက် ရှိသည်။ မည်သူ့ကိုမဆို စစ်ဆေးနိုင်ပြီး စစ်ဆေးပြီးနောက် ထိုသူ၏ အခြေခံအချက်အလက်များနှင့် စနစ်ရှင်အပေါ်ထားရှိသည့် သဘောကျမှုအဆင့်ကို ကြည့်ရှုနိုင်မည်ဖြစ်သည်။”
“သတိပြုရန် — သဘောကျမှုအဆင့်သည် ရုပ်ရည်အမှတ် ရှစ်ဆယ့်ငါးမှတ်အထက်ရှိသော အမျိုးသမီးများအတွက်သာ အကျုံးဝင်သည်။”
“ရုပ်ရည်အမှတ် ရှစ်ဆယ့်ငါးမှတ်အထက်ရှိသော အမျိုးသမီးများကို စနစ်ရှင်က တစ်ဖက်သတ် ချိတ်ဆက်နိုင်သည်။ ချိတ်ဆက်ပြီးနောက် ထိုအမျိုးသမီး၏ စနစ်ရှင်အပေါ် သဘောကျမှုအဆင့်သည် အမှတ်နှစ်ဆယ် တိုးလာတိုင်း စနစ်ရှင်အနေဖြင့် ထပ်ဆောင်းဆုလာဘ်တစ်ခု ရရှိမည်ဖြစ်သည်။”
“တတိယအချက် — စနစ်ရှင်သည် နေ့စဉ်ဝင်ရောက်ဆုယူနိုင်သည်။ တစ်ကြိမ်ဝင်ရောက်ဆုယူတိုင်း ယွမ်ငါးသောင်း ရရှိမည်ဖြစ်ပြီး ပထမဆုံးအကြိမ် ဝင်ရောက်ဆုယူရာတွင် အထူးဆုလာဘ်ကြီးတစ်ခု ရရှိမည်ဖြစ်သည်။”
စနစ်၏ ရှည်လျားလှသည့် မိတ်ဆက်စကားကို နားထောင်ပြီးနောက် စုယန်သည် လုံးဝကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားသည်။
စနစ်ဆိုသည်မှာ ဘာလဲဆိုတာကိုတော့ သူသိသည်။
သူသည် ဝတ္ထုများကို အလွန်နှစ်သက်သည့် စာဖတ်ဝါသနာအိုးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး အထက်တန်းကျောင်းသားဘဝကတည်းက အွန်လိုင်းဝတ္ထုများကို ဖတ်လာခဲ့သူဖြစ်သည်။
သို့သော် ထိုကဲ့သို့သောအရာမျိုးကို ဝတ္ထုဖတ်ရင်း စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့ဖူးရုံသာရှိပြီး တစ်နေ့တွင် ကိုယ်တိုင်တကယ်ရရှိလာမည်ဟုတော့ လုံးဝမမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။
အစပိုင်းတွင် သူသည် အာရုံမှားနေသည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။
သို့သော် စနစ်၏အသံမှာ တစ်မိနစ်ခန့်အထိ ဆက်တိုက်ကြားနေရသည်။
စုယန်၏ ကြောင်တောင်တောင်ဖြစ်နေသောမျက်နှာသည် တဖြည်းဖြည်း အံ့အားသင့်မှုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုအပြည့် ဖြစ်လာသည်။
“စနစ်”
“ငါ့မှာ တကယ်ပဲ စနစ်ရှိတာလား?”
စုယန်သည် တံတွေးမျိုချရင်း မယုံနိုင်သေးသည့်ပုံစံဖြင့် ထရပ်လိုက်သည်။
ခဏတာ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ စိတ်လှုပ်ရှားနေသည့် နှလုံးသားကို ငြိမ်သက်အောင် ကြိုးစားနေခဲ့သည်။
စနစ်၏ မိတ်ဆက်စကားများသည် သူ့စိတ်ထဲတွင် ယခုထိ ပဲ့တင်ထပ်နေဆဲဖြစ်သည်။
စုယန်သည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး စနစ်က တကယ်ရှိမရှိ အတည်ပြုရန် စိတ်ထဲမှ ချက်ချင်းမေးလိုက်သည်။
“စနစ်၊ အခု ဝင်ရောက်ဆုယူလို့ရပြီလား”
“တစ်နေ့လျှင် တစ်ကြိမ် ဝင်ရောက်ဆုယူနိုင်ပါတယ်။”
“ဒါဆို ငါ ဝင်ရောက်ဆုယူမယ်!”
“တင်း စနစ်ရှင် ပထမဆုံးအကြိမ် ဝင်ရောက်ဆုယူမှု အောင်မြင်ပါပြီ။ ဆုလာဘ်များမှာ ငွေသား ယွမ်တစ်ဆယ်သန်း၊ ပေါ်ရှေး အက်စ်ကားတစ်စီးနှင့် ‘ကိုယ်ခန္ဓာစီမံခန့်ခွဲရေးကျွမ်းကျင်ပညာရှင်’ ကျွမ်းကျင်မှုတို့ ဖြစ်ပါတယ်။”
“ငွေသားကို စနစ်ရှင်၏ တစ်ခုတည်းသော ဘဏ်အကောင့်ထဲသို့ လွှဲပြောင်းပေးပြီးပါပြီ။ ငွေကြေးရင်းမြစ်မှာ လုံခြုံပြီး တရားဝင်ကာ စည်းမျဉ်းများနှင့် ကိုက်ညီသောကြောင့် စနစ်ရှင်အနေဖြင့် စိတ်ချလက်ချ အသုံးပြုနိုင်ပါတယ်။ ယာဉ်ကိုလည်း စနစ်ရှင်၏ နေထိုင်ရာအဆောက်အအုံအောက်တွင် ရပ်ထားပြီးပါပြီ။ ယာဉ်နှင့်သက်ဆိုင်သည့် လုပ်ထုံးလုပ်နည်းများနှင့် စာရွက်စာတမ်းများ အားလုံးပြည့်စုံပါတယ်။ စိတ်ချလက်ချ မောင်းနှင်နိုင်ပါတယ်။”
“‘ကိုယ်ခန္ဓာစီမံခန့်ခွဲရေးကျွမ်းကျင်ပညာရှင်’ ကျွမ်းကျင်မှု မိတ်ဆက်ချက် — ဤကျွမ်းကျင်မှုသည် စနစ်ရှင်၏ ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားကိုသာ ပြုပြင်ပေးပြီး ပြီးပြည့်စုံသည့်အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိစေမည်ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများ၏ လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်းကိုမူ တိုးတက်စေမည်မဟုတ်ပါ။”
စနစ်၏အသံ ဆုံးသွားသည်နှင့် စုယန်သည် ပျော်ရွှင်မှုကိုပင် မခံစားလိုက်ရသေးမီ သူ့တစ်ကိုယ်လုံး ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားသည်။
ခေါင်းမူးဝေဝါးပြီး ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး လည်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
လဲကျတော့မည့်အချိန်တွင် သူသည် အနီးရှိ စားပွဲကို အမြန်လက်လှမ်းကိုင်ကာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းထားလိုက်သည်။
ငါးစက္ကန့်၊ ခြောက်စက္ကန့်ခန့်ကြာပြီးနောက် ခေါင်းမူးဝေဝါးနေမှုက ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
စုယန်သည် သတိပြန်ကြည်လင်လာပြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။
“ဟာ… ဘာဖြစ်သွားတာလဲ၊ သေတော့မယ်လို့တောင် ထင်ရတယ်”
ထိုသို့ပြောရင်း အောက်သို့ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ့လက်များ၏ ပြောင်းလဲမှုကို ချက်ချင်းသတိထားမိလိုက်သည်။
စုယန်သည် လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ သေချာစွာ ကြည့်လိုက်သည်။
အရင်ကထက် သိသိသာသာ ဗလာတောင့်လာသလို ခံစားရပြီး ဝတ်ထားသည့်အဝတ်အစားများကလည်း ကိုယ်ပေါ်တွင် ပိုမိုတင်းကျပ်လာသည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားနေရသည်။
တစ်စုံတစ်ခုကို သဘောပေါက်သွားသဖြင့် စုယန်သည် ရေချိုးခန်းထဲသို့ ချက်ချင်း ပြေးဝင်သွားလိုက်သည်။
မှန်ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည့်အခါ စုယန်၏မျက်နှာမှာ အံ့ဩလွန်းသဖြင့် ဘာမှပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။
မှန်ထဲတွင် မြင်ရသည့် သူ့မျက်နှာ၏ ပုံသဏ္ဌာန်သည် အရင်ကထက် အများကြီး ပိုမိုရှင်းလင်းထင်ရှားလာသည်။
မျက်နှာအချိုးအစားများကလည်း ပိုမိုပေါ်လွင်လာသည်။
မျက်လုံးများက နက်ရှိုင်းပြီး နှာတံက မြင့်မားလာသည်။
အသားအရေကလည်း မယုံနိုင်လောက်အောင် ချောမွေ့လာပြီး မျက်နှာပေါ်ရှိ ဝက်ခြံအမာရွတ်များနှင့် အမဲစက်များပင် အားလုံးပျောက်ကွယ်သွားသည်။
မူလကတည်းက ရုပ်ရည်ကောင်းသူဖြစ်သော်လည်း ယခုတော့ ပို၍ပင် ချောမောလာသည်။
ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးက သေချာပြင်ဆင်ပေးထားသည့်ပုံနှင့်ပင် တူနေသည်။
သို့သော် အရေးကြီးဆုံးမှာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ဖြစ်သည်။
စုယန်သည် မှန်ထဲတွင် ပေါ်နေသည့် ပိန်သွယ်ပြီး ကြွက်သားပြည့်ဝသော ကိုယ်ခန္ဓာကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်နေသည်။
“ဘုရားရေ!!! ဒါ… ဒါ… ဒါက…”
သူသည် အင်္ကျီကို ချက်ချင်းချွတ်ပစ်လိုက်ပြီး သူ့ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည့် ပြီးပြည့်စုံလှသော ကိုယ်ခန္ဓာကို ကြည့်လိုက်သည်။
ဤကိုယ်ခန္ဓာသည် ထိပ်တန်းအားကစားသမားတစ်ဦးနှင့်ပင် ယှဉ်နိုင်သည်။
ရင်ဘတ်ကြွက်သားများက ခိုင်မာပြီး ပုံသဏ္ဌာန်ကလည်း ပြီးပြည့်စုံသည်။
ဝမ်းဗိုက်တွင်လည်း အကွက်ခြောက်ကွက်က ထင်ရှားစွာ ပေါ်နေသည်။
လက်မောင်းကြွက်သားလိုင်းများကလည်း ရှင်းလင်းပြီး တစ်ကိုယ်လုံးမှာ အလွန်အမင်း ကြီးမားနေသည့် ကာယဗလသမားတစ်ဦးကဲ့သို့ မဟုတ်ဘဲ အလွန်အမင်း အချိုးကျနေသည်။
ကိုယ်အလေးချိန်ကလည်း မပြောင်းလဲခဲ့ပေ။
အခြေခံရှိပြီးသား ကိုယ်အလေးချိန်အတိုင်း အဆီများအားလုံး ကြွက်သားအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ စနစ်တကျ လေ့ကျင့်ထားခဲ့သည့်ပုံပင် ဖြစ်နေသည်။
“အဝတ်မဝတ်ရင် ကြွက်သားတွေ ထင်ရှားပြီး အဝတ်ဝတ်ထားရင် ပိန်သွယ်နေတယ်” ဆိုသည့် စကားနှင့် အတိအကျပင် ကိုက်ညီနေသည်။
“ဒါ… ငါ့ကိုယ်ခန္ဓာလား”
စုယန်သည် မှန်ထဲမှ သူ့ကိုယ်သူကို ကြည့်ရင်း ရှုပ်ထွေးပြီး အံ့အားသင့်နေသည်။
အရင်က သူသည် ကြွက်သားလိုင်းပင် မရှိသည့် သာမန်လူတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။
ယခုတော့ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် အနည်းဆုံး ငါးနှစ်၊ ခြောက်နှစ်ခန့် လေ့ကျင့်ခန်းပြုလုပ်ထားသည့် အားကစားဝါသနာရှင်တစ်ဦးကဲ့သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
သူက လက်ကို မြှောက်ပြီး ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်စမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ကြွက်သားများ၏ တကယ့်ထိတွေ့ခံစားချက်ကို အပြည့်အဝ ခံစားနိုင်သည်။
“မိုက်လိုက်တာ၊ ပရော်ဖက်ရှင်နယ်အားကစားသမားတွေတောင် ဒီလောက်ခန္တာကိုယ်အချိုးအစားမိုက်မှာမဟုတ်ဘူး။”
“ဒီခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ရေကူးသွားရင် မိန်းကလေးတွေ အားလုံးကို ဆွဲဆောင်နိူင်မှာ သေချာတယ်။”
“စနစ်ရေ… စနစ်ရေ… မင်းကို အဖေလို့တောင် ခေါ်လို့ရမလား။”
မှန်ရှေ့တွင် နှစ်မိနစ်ခန့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သဘောကျစွာ ကြည့်ပြီးနောက် စုယန်သည် မပြန်ချင်ပြန်ချင်ဖြင့် ဧည့်ခန်းထဲသို့ ပြန်ထွက်လာလိုက်သည်။
ကိုယ်ခန္ဓာတွင် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် ကြီးမားသောပြောင်းလဲမှုကြောင့် စနစ်၏တည်ရှိမှုကို သူလုံးဝယုံကြည်သွားပြီဖြစ်သည်။
ဧည့်ခန်းထဲ ပြန်ရောက်သည့်အခါ စားပွဲပေါ်တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည့် အနက်ရောင် ပေါ်ရှေးကားသော့က သူ့အာရုံကို ဖမ်းစားလိုက်သည်။
စုယန်သည် နဖူးကို ပုတ်လိုက်သည်။
ထိုအချိန်ကျမှ ပထမဆုံးဝင်ရောက်ဆုယူရာတွင် ယွမ်တစ်ဆယ်သန်းနှင့် ပေါ်ရှေးအက်စ်ကားတစ်စီး ရရှိခဲ့သည်ကို သတိရသွားသည်။
ထိုကား၏ အခွန်အပါအဝင် စုစုပေါင်းဝယ်ယူစရိတ်မှာ ယွမ်သုံးသန်းခန့်ရှိသည်။
အက်စ်မော်ဒယ်သည် သူအမြဲတမ်း စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့ဖူးသည့် ကားများထဲမှ တစ်စီးဖြစ်သည်။
အလျားလိုက်ဆန့်ကျင်ဘက်ပုံစံ ဆလင်ဒါခြောက်လုံးအင်ဂျင်၊ မြင်းကောင်ရေ ခြောက်ရာ့ငါးဆယ်နှင့် လှည့်အား ရှစ်ရာနယူတန်မီတာရှိသည်။
သုညမှ တစ်နာရီလျှင် ကီလိုမီတာတစ်ရာအထိ အရှိန်မြှင့်ရန် ၂ ဒသမ ၇ စက္ကန့်သာ ကြာသည်။
ဤကားသည် လမ်းပေါ်ရှိ ကားများ၏ ကိုးဆယ့်ကိုးရာခိုင်နှုန်းကို အလွယ်တကူ ကျော်တက်နိုင်သည်ဟုပင် ပြောနိုင်သည်။
လက်ရှိ တရုတ်နိုင်ငံတွင် လျှပ်စစ်ကားနှင့် ဟိုက်ဘရစ်ကားများကို ချန်လှပ်ထားပါက ယွမ်ဆယ်သန်းအောက်တန်သည့် အတွင်းလောင်အင်ဂျင်ကားများထဲတွင် အမြန်ဆုံးကားများအနက် တစ်စီးလည်း ဖြစ်သည်။
အင်္ကျီမဝတ်ရသေးသည့် စုယန်သည် ကားသော့ကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး သေချာစွာ ကြည့်လိုက်သည်။
“ဟာ… တကယ့်ကားသော့ကြီးပဲ၊ မီးခြစ်မဟုတ်ဘူး။”
“ပထမဆုံးဝင်ရောက်ဆုယူတာနဲ့ ဒီလောက်တောင် အံ့ဩစရာကောင်းတာလား။တန်းပြီး တာဘိုအက်စ်တောင် ရလိုက်တယ်။”
“အော် ဟုတ်သားပဲ၊ ပိုက်ဆံလည်း ရသေးတယ်။ ယွမ်ဆယ်သန်း၊ ဘုရားရေ… ငါ့ဖုန်း ဘယ်မှာလဲ”
သူသည် ဆိုဖာပေါ်မှ ဖုန်းကို အမြန်ရှာယူလိုက်သည်။
ဖုန်းကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် မဖတ်ရသေးသည့် စာတိုတစ်စောင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
စာကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ ဟိုင်ဖန်ပိုင်ဆိုင်မှုစီမံခန့်ခွဲရေးကုမ္ပဏီက သူ၏ တရုတ်ဘဏ်အကောင့်၊ နံပါတ် ၆၆၈၆ ဖြင့်ဆုံးသည့် အကောင့်ထဲသို့ ယွမ်တစ်ဆယ်သန်း လွှဲပေးထားကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။
လက်ကျန်ငွေမှာ ယွမ် ၁၀,၀၀၆,၅၆၆ ဖြစ်သည်။
“ရှီးးး”
“ဆယ်… ရာ… ထောင်… သောင်း… သိန်း… သန်း… ဆယ်… ဆယ်သန်း”
စုယန်သည် ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း အကြိမ်ကြိမ် သေချာစွာ ရေတွက်လိုက်သည်။
ဒါက ယွမ်ဆယ်သန်းဖြစ်သည်။
အရင်က သူ၏တစ်လလစာမှာ ယွမ်ခြောက်ထောင်သာ ဖြစ်သည်။
ထိုလစာဖြင့်ဆိုလျှင် စားစရာမဝယ်၊ သောက်စရာမဝယ်ဘဲ အလုပ်ပဲ ဆက်လုပ်နေရင်တောင် ဒီလောက်ငွေကို ရရှိရန် နှစ်ပေါင်းတစ်ရာကျော် အလုပ်လုပ်ရမည်ဖြစ်သည်။
အဲဒီအချိန်ရောက်လျှင် သူ့သင်္ချိုုင်းပေါ်က မြက်ပင်တွေတောင် ထူထပ်နေပြီးလောက်ပြီ။
သာမန်လူအများစုအတွက် ယွမ်ဆယ်သန်းဆိုသည်မှာ လက်လှမ်းမမီနိုင်သည့် ပမာဏတစ်ခုဖြစ်သည်။
မတော်တဆကံကောင်းမှုမျိုး မရှိပါက တစ်သက်လုံးကြိုးစားပြီးတောင် ထိုမျှငွေကို ရရှိရန် အလွန်ခက်ခဲသည်။
စုယန်သည် ဖုန်းကို မလှုပ်မယှက် စိုက်ကြည့်နေလိုက်သည်။
တံတွေးမျိုချလိုက်သော်လည်း စိတ်ထဲတွင် မသေချာသေးသဖြင့် ဘဏ်အက်ပ်ကို ဖွင့်ပြီး ထပ်မံစစ်ဆေးလိုက်သည်။
အက်ပ်ထဲတွင် ပြထားသည့် လက်ကျန်ငွေမှာလည်း ယွမ် ၁၀,၀၀၆,၅၆၆ အတိအကျပင် ဖြစ်နေသည်။
ထိုအချိန်တွင် သူသည် ရူးသွပ်တော့မတတ် ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။
သူ့ခံစားချက်များကို ဖော်ထုတ်ရန် အသံကုန်အော်လိုက်ချင်သော်လည်း အဆောက်အအုံဟောင်း၏ အသံကာကွယ်မှုမှာ မကောင်းသည်ကို သတိရကာ အတင်းအကျပ် ထိန်းထားလိုက်ရသည်။
ဖုန်းကို ကိုင်ထားသည့် စုယန်၏လက်များမှာ ထိန်းမရနိုင်အောင် တုန်ယင်နေသည်။
မိနစ်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် သူ့စိတ်လှုပ်ရှားနေသည့် နှလုံးသားနှင့် တုန်ယင်နေသည့်လက်များသည် တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်လာသည်။
သူသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ထရပ်ကာ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်သည်။
“ကောင်းကင်ကြီးက နောက်ဆုံးတော့ ငါ့ကို မျက်နှာသာပေးပြီ။ ငါ… စုယန်… နောက်ဆုံးတော့ ငါ့ဘဝကို ပြောင်းလဲနိုင်ပြီ”
ထိုအချိန်တွင် သူ့ဖုန်းမြည်လာသည်။
စုယန်သည် ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ရာဖုန်းနံပါတ်စိမ်းတစ်ခု ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်သည်။
ဖုန်းကို ပွတ်၍ လက်ခံလိုက်သည့်အခါ အမျိုးသားတစ်ဦး၏အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“မင်္ဂလာပါ။ စုယန်ဆိုတဲ့ အကိုနဲ့ ပြောလို့ရမလားခင်ဗျာ”
“ဟိုင်ချန်မြို့က ဂျူယွမ်ကြော်ငြာကုမ္ပဏီကပါ။ ကိုစုယန်က ကျွန်တော်တို့ကုမ္ပဏီကို အလုပ်ရှာဖွေရေးပလက်ဖောင်းကနေ ပို့ထားတဲ့ ကိုယ်ရေးအချက်အလက်ကို တွေ့လို့ ဆက်သွယ်တာပါ။ ဘယ်အချိန်လောက် ကုမ္ပဏီကို လာပြီး အင်တာဗျူးဖြေလို့ အဆင်ပြေမလဲဆိုတာ မေးချင်လို့ပါ။”
ထိုအခါမှ စုယန်သည် အစောပိုင်းတွင် အလုပ်လျှောက်လွှာ ဒါဇင်နှင့်ချီ ပို့ထားခဲ့သည်ကို သတိရသွားသည်။
သို့သော် အခုတော့ လွန်ခဲ့သည့် မိနစ်အနည်းငယ်က သူနှင့် လုံးဝမတူတော့ပေ။
အလုပ်လုပ်မည်လား။
ဒီဘဝမှာ သူတော့ ဘယ်တော့မှ အလုပ်ပြန်လုပ်တော့မည်မဟုတ်။
နည်းနည်းလေးတောင် မလုပ်တော့ပေ။
“တောင်းပန်ပါတယ်။ မတော်တဆ ဖုန်းလက်ခံခလုတ်ကို ပွတ်မိသွားတာပါ။ဒါပဲနော်။ ဖုန်းချလိုက်တော့မယ်”
ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် ဖုန်းကို ပြတ်ပြတ်သားသား ချလိုက်သည်။
လွန်ခဲ့သည့် ဆယ်မိနစ်အထိ သူသည် နေ့တိုင်း ရှုပ်ထွေးနေပြီး အနာဂတ်အတွက် မသေချာမရေရာဖြစ်နေကာ အလုပ်လျှောက်လွှာများ ဒါဇင်နှင့်ချီ လိုက်လံပေးပို့နေရသည့် လူတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။
စနစ်ကို မရခဲ့ပါက ဒီဖုန်းသာ ထိုအချိန်က ဝင်လာခဲ့လျှင် သူသည် အင်တာဗျူးသွားရန် စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြင်ဆင်မည်မှာ သေချာသည်။
အင်တာဗျူးအောင်မြင်သွားလျှင်လည်း နေ့တိုင်း နွားတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အားကုန်အလုပ်လုပ်ရဦးမည်။
သို့သော် ယခုတော့ အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်သည်။
သူသည် လူသစ်တစ်ယောက် ဖြစ်လာပြီဖြစ်ပြီး မလုပ်ချင်သည့်အရာများကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေရန် မလိုတော့ပေ။
ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ရှိ ကြည်လင်နေသောကောင်းကင်ကို ကြည့်ရင်း စုယန်သည် ဧည့်ခန်းလေး၏ ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင်ထိုင်ကာ သူ့အနာဂတ်အကြောင်း အကြိမ်ပေါင်းများစွာ စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့ဖူးသည်။
သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ် ပြန်ကြည့်လိုက်သည့်အခါတွင်တော့ သူ့ရှေ့ရှိ အခက်အခဲအားလုံးကို ကျော်ဖြတ်ပြီးသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
ဤအရာအားလုံးသည် သူကိုယ်တိုင် ကြိုးစားရယူခဲ့ခြင်းမဟုတ်သော်လည်း အရေးမကြီးပေ။
စနစ်က သူ့ကို ရွေးချယ်ပေးခဲ့ခြင်းသည်လည်း စွမ်းရည်တစ်မျိုးပင် မဟုတ်ပါလား။
ဒေါက်… ဒေါက်… ဒေါက်…
စုယန်သည် ထိုအံ့ဩဖွယ်ကောင်းသော ခံစားချက်ထဲတွင် နစ်မြုပ်နေဆဲအချိန်မှာပင် တံခါးခေါက်သံက ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။