“အစ်ကိုချန်ချိုး... ဒီဓားကို ကျွန်မကို ပေးမလားဟင်"
နားနားကပ်ကာ ကြားလိုက်ရသော အသံလေးတစ်သံ…
အရိုးထဲအထိ စိမ့်ဝင်သွားစေနိုင်လောက်အောင် ချိုမြိန်နူးညံ့လှသော အသံလေးမှာ ချွဲနွဲ့သည့် လေသံအနည်းငယ်လည်း ပါဝင်နေသည်။
ချန်ချိုးသည် အားယူကာ မျက်ခွံများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။
“အား...”
‘နာလိုက်တာ..’
တစ်ကိုယ်လုံးကို အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ချေမွဖျက်ဆီးပြီးမှ ပြန်လည်ဆက်စပ်ထားသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။
အရိုးတစ်ချောင်းချင်းစီကပင် သည်းမခံနိုင်လောက်အောင် နာကျင်နေကြသည်။
ဒါ ဘာဖြစ်နေတာလဲ…
ချန်ချိုးသည် အားကုန်ထုတ်ကာ မျက်လုံးကို အနည်းငယ်သာ ဖွင့်နိုင်ခဲ့သော်လည်း အကြည့်တစ်ချက်နှင့်ပင် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားရသည်။
သူ့ရှေ့တည့်တည့်တွင် လှပသော မျက်နှာလေးတစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။
မိန်းကလေးမှာ အသက် ဆယ့်ခုနစ်... ဆယ့်ရှစ်နှစ်ခန့် ရှိလိမ့်မည်။
အသားအရေမှာ နို့နှစ်ကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနူးညံ့ပြီး မျက်ဝန်းများက ဆောင်းဦးရေပြင်ကဲ့သို့ ကြည်လင်နေသည်။
နှာတံလေးက သွယ်လျပြီး နှုတ်ခမ်းများက ချယ်ရီသီးကဲ့သို့ နီရဲလှပနေသည်။
နက်မှောင်သော ဆံနွယ်များကလည်း ရေတံခွန်တစ်စင်းကဲ့သို့ ပခုံးပေါ်သို့ ဖြာကျနေသည်။
သူမသည် အပြာနုရောင် ဝတ်စုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဝတ်စုံက သူမ၏ သွယ်လျသော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် လောကီဆန်မှုကင်းသည့် အသွင်အပြင်ကို ပိုမိုပေါ်လွင်စေသည်။
ယခုအချိန်တွင် သူမသည် ရေစိုနေသကဲ့သို့ စိုစွတ်ကြည်လင်သော မျက်ဝန်းကြီးတစ်စုံကို ဖွင့်ကာ သူ့အား မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။
‘လှလိုက်တာ…’
‘တကယ်ကို အလွန်လှပတဲ့ မိန်းကလေးပဲ…’
‘ဒါပေမဲ့... ငါ ဘယ်နေရာကို ရောက်နေတာလဲ’
‘ငါ အချိန်ပိုဆင်းနေတာ မဟုတ်ဘူးလား…’
ချန်ချိုး၏ စိတ်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးမှုများ ပြည့်နှက်သွားသည်။
သို့သော် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူ့စိတ်အတွင်းပိုင်းမှ ပြင်းထန်သော စုတ်ဖြဲခံရသည့် ဝေဒနာတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာပြီး ရှုပ်ထွေးပွေလီသော ပုံရိပ်များနှင့် အချက်အလက်များစွာက ရေလှောင်တမံကျိုးပေါက်သွားသကဲ့သို့ သူ့အသိစိတ်ထဲသို့ အတင်းအဓမ္မ စီးဝင်လာကြသည်။
ခဏအကြာတွင် သည်းမခံနိုင်လောက်အောင် နာကျင်နေသော ဝေဒနာသည် တဖြည်းဖြည်း လျော့ပါးသွားသည်။
ချန်ချိုး၏ မျက်ဝန်းများသည်လည်း ရှုပ်ထွေးဝေဝါးနေရာမှ ကြည်လင်လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် ရှုပ်ထွေးမှုနှင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လှောင်ပြောင်လိုသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
သူ နားလည်သွားပြီ...
သူသည် အခြားကမ္ဘာသို့ ကူးပြောင်းရောက်ရှိသွားခဲ့ခြင်းပင်။
ထို့ပြင် “ချန်ချိုး” ဟု အမည်တူသော လူငယ်တစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကိုလည်း သိမ်းပိုက်မိသွားခဲ့သည်။
မူလပိုင်ရှင်၏ မှတ်ဉာဏ်များကြောင့် လက်ရှိအခြေအနေကိုလည်း သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း နားလည်သွားခဲ့သည်။
ခန္ဓာကိုယ်၏ မူလပိုင်ရှင်သည် ထျန်းပေါမြို့ရှိ ပိုင်ပေါင်ခန်းမတွင် အလုပ်ကြမ်းသမားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။
မိဘမရှိ... အကျင့်စရိုက်မှာလည်း ကြောက်တတ်ပြီး အခြားသူများကို အလွန်အမင်း အားနာတတ်သူဖြစ်သည်။
သို့သော် ချင်းယွင်ဂိုဏ်း၏ အပြင်စည်းတပည့်တစ်ဦးဖြစ်သော သူ့ရှေ့မှ မိန်းကလေး လျိုရူယန်ကိုတော့ အစွဲအလမ်းကြီးစွာ ချစ်မြတ်နိုးနေခဲ့သည်။
သူမကို လိုက်လံပိုးပန်းနိုင်ရန်အတွက် မူလပိုင်ရှင်သည် အဆုံးစွန်အထိ အလိုလိုက်အကြိုက်ဆောင်ပေးတတ်သော လူတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့သည်။
သူ့၏ အချိန်နှင့် ငွေကြေးအင်အားအားလုံးနီးပါးကို ထိုမိန်းကလေးအတွက်သာ သုံးစွဲခဲ့သည်။
လက်ဆောင်ပေးရန်လည်း ဘယ်တော့မှ မမေ့ခဲ့ပေ။
လစဉ်ရရှိသည့် မဖြစ်စလောက် ထောက်ပံ့ကြေးလေးကိုပင် တစ်ပြားတစ်ချပ်မျှ မချန်ဘဲ သူမအား အကုန်ပေးအပ်ခဲ့သည်။
သို့သော် အလိုလိုက်အကြိုက်ဆောင်ပေးနေသည့် လူတစ်ယောက်၏ အဆုံးသတ်ကတော့ မည်သည့်အရာမျှ မရရှိခြင်းပင်။
လျိုရူယန်သည် လက်ဆောင်ရရှိသည့်အချိန်တွင်သာ သူ့အား ကြင်နာသည့် အမူအရာအနည်းငယ် ပြသပေးပြီး “အစ်ကိုချန်ချိုး” ဟု ချိုချိုသာသာ ခေါ်ပေးတတ်သည်။
ကျန်သည့်အချိန်များတွင်တော့ မူလပိုင်ရှင်အတွက် သူမကို တစ်ကြိမ်လောက် တွေ့မြင်ရဖို့ပင် ခက်ခဲလှသည်။
သို့သော် လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်ကတော့...
လျိုရူယန်သည် သူ့ဆီသို့ ကိုယ်တိုင်လာရှာခဲ့သည်။
အကြောင်းရင်းမှာ ပိုင်ပေါင်ခန်းမအတွင်းရှိ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်အဆင့် ဝိညာဉ်ဓားတစ်လက်၏ ဓားဝိညာဉ်မှာ ရူးသွပ်သောင်းကျန်းလာပြီး ဓားစွမ်းအင်ကိုလည်း ထိန်းချုပ်မရတော့ဘဲ မကောင်းဆိုးဝါးစွမ်းအင်များ အပြင်သို့ လျှံထွက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ပိုင်ပေါင်ခန်းမအတွင်းရှိ အကြီးအကဲက ထိုဓားစွမ်းအင်ကို ဖိနှိပ်ရန်... ဝိညာဉ်ဓားကို ပြန်လည်သွန်းလုပ်ရန်နှင့် ဆုံးရှုံးမှုများ မဖြစ်ပေါ်စေရန်အတွက် ယန်စင်ကြယ်သွေး ပိုင်ဆိုင်သူတစ်ဦးကို ရှာဖွေပြီး သွေးပူဇော်ပွဲ ပြုလုပ်ရမည်ဟု ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။
ထိုကိစ္စမှာ အလွန်အမင်း အန္တရာယ်များလှသည်။
အနည်းငယ်မျှ သတိလက်လွတ်ဖြစ်သွားသည်နှင့် သွေးပူဇော်ပွဲ ပြုလုပ်သူသည် ဓားစွမ်းအင်၏ ဝါးမျိုခြင်းကို ခံရကာ ဝိညာဉ်နှင့် အသိစိတ်ပါ ပျက်စီးသွားနိုင်သည်။
သေဘေးမှ လွတ်မြောက်နိုင်ရန် အခွင့်အရေး ဆယ်ပုံတစ်ပုံသာ ရှိသည့် အခြေအနေမျိုးပင်။
ပိုင်ပေါင်ခန်းမအတွင်းရှိ တာဝန်ရှိသူက ထိုအလုပ်ကို အောင်မြင်စွာ လုပ်ဆောင်နိုင်သူအား မြေကမ္ဘာအဆင့် ဝိညာဉ်ဓားတစ်လက် ဆုချီးမြှင့်မည်ဟု ကတိပေးခဲ့သည်။
သို့သော် မည်သူမျှ ထိုအလုပ်ကို မလုပ်ရဲကြပေ။
ထိုအချိန်တွင်ပင် လျိုရူယန်သည် မည်သည့်နေရာမှ သတင်းရခဲ့သည်မသိ။
မူလခန္ဓာပိုင်ရှင်ထံသို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ကိုယ်တိုင်လာရှာခဲ့သည်။
တိုက်ဆိုင်စွာပင် မူလပိုင်ရှင်သည် လိုအပ်ချက်နှင့် ကိုက်ညီသော ယန်စင်ကြယ်သွေးကို အမှန်တကယ် ပိုင်ဆိုင်ထားသူ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
လျိုရူယန်၏ ချိုသာလှသော စကားများနှင့် သူတို့နှစ်ဦး၏ “အနာဂတ်” အတွက် ကြိုးစားပေးရန် တိုက်တွန်းမှုများအောက်တွင် မူလပိုင်ရှင်သည် သူမ၏ စကားကို အမှန်တကယ် ယုံကြည်သွားခဲ့သည်။
သူ့မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် သွေးပူဇော်ပွဲ အစီအရင် စတင်အသက်ဝင်လာသည့် မြင်ကွင်းမှာ အလွန်ပင် ရှင်းလင်းနေဆဲဖြစ်သည်။
အဆုံးမရှိသော သင်္ကေတအက္ခရာများ တောက်ပလာပြီး သွေးနီရောင် သံကြိုးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ သူ့တစ်ကိုယ်လုံးကို ရစ်ပတ်ချည်နှောင်လိုက်ကြသည်။
ထို့နောက် သူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အသက်စွမ်းအင်နှင့် သွေးအနှစ်သာရများကို အရူးအမူး စုပ်ယူကြတော့သည်။
အသားနှင့် သွေးများကို တစ်လက်မချင်းစီ စုတ်ဖြဲခံရသည့် နာကျင်မှု…
ဝိညာဉ်ကိုလည်း အသက်ရှင်လျက် ခန္ဓာကိုယ်မှ ဆွဲထုတ်ခံရသည့် ဝေဒနာ…
စကားလုံးများဖြင့် ဖော်ပြရန် မဖြစ်နိုင်သော နာကျင်မှုမျိုးပင်။
အသိစိတ် ပျောက်ကွယ်လုနီးပါးဖြစ်သည့် နောက်ဆုံးအချိန်တွင် သူမြင်လိုက်ရသည်မှာ အပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေသော လျိုရူယန်ကို ပင်ဖြစ်သည်။
သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှု အရိပ်အယောင် တစ်စက်မျှ မရှိခဲ့ပေ။
သူမ မျက်ဝန်းထဲတွင် ရှိနေသည်မှာ မြေကမ္ဘာအဆင့် ဝိညာဉ်ဓားကို လိုချင်တပ်မက်နေသည့် လောဘနှင့် မျှော်လင့်ချက်များသာ ဖြစ်သည်။
ထို့နောက် မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင် သေဆုံးသွားခဲ့သည်။
ယခုအချိန်တွင် ခန္ဓာကိုယ်ကို သိမ်းပိုက်ထားသူမှာ ကြယ်ပြာဂြိုလ်ကမ္ဘာမှ ချန်ချိုးပင် ဖြစ်သည်။
“အလိုလိုက်အကြိုက်ဆောင်ပေးရင်း အဆုံးအထိ လိုက်ပိုးပန်းခဲ့ပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ ဘာတစ်ခုမှ မရခဲ့ဘူး.. ရှေးလူကြီးတွေ ပြောခဲ့တာတွေက တကယ်ကို မမှားပါလား"
ချန်ချိုးသည် စိတ်ထဲတွင် အေးစက်စက် ရယ်မောလိုက်သည်။
လျိုရူယန်ကို ကြည့်နေသည့် သူ့မျက်ဝန်းများထဲတွင် မူလပိုင်ရှင်၏ ယခင်ကလို စွဲလမ်းမှုများ မရှိတော့ဘဲ စူးစမ်းသုံးသပ်သည့် အကြည့်နှင့် အေးစက်မှုတို့သာ ကျန်ရှိတော့သည်။
‘အင်း... အလှအပဆိုတာ ဘေးဒုက္ခတစ်ခုပဲ…’
ချန်ချိုး၏ အကြည့်များ အေးစက်သွားသည်။
“အစ်ကိုချန်ချိုး... နိုးလာပြီလား... ကျွန်မကို သေမတတ် လန့်သွားစေတာပဲ"
ချန်ချိုး မျက်လုံးဖွင့်လာသည်ကို မြင်သည်နှင့် လျိုရူယန်သည် ချက်ချင်းပင် သူ့အနားသို့ တိုးကပ်လာခဲ့သည်။
သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်နေသည့် အမူအရာကို အချိုးကျကျ ပုံဖော်ထားသည်။
သူမသည် ချန်ချိုး၏ လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး တမင်တကာလား... မတော်တဆလား မသိရသည့် ပုံစံဖြင့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို သူ့အနားသို့ ဖိကပ်လိုက်သည်။
နွေးထွေးနူးညံ့သော ထိတွေ့မှုနှင့် မိန်းကလေး၏ ကိုယ်သင်းရနံ့တို့သည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း သူ့ထံသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။
ရင်ခုန်စရာကောင်းလှသည့် မြင်ကွင်းတစ်ခုပင်…
အကယ်၍ မူလပိုင်ရှင်သာ ဒီနေရာမှာ ရှိနေခဲ့ပါက သူမ၏ လှည့်ကွက်လေးများအောက်တွင် ယစ်မူးသွားလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။
သို့သော် ယခု ချန်ချိုးကတော့...
“မိန်းမတွေဆိုတာ ငါ့ဓားဆွဲထုတ်တဲ့ အရှိန်ကိုပဲ နှောင့်နှေးစေမှာပဲ...”
သူသည် နှစ်ဆယ့်တစ်ရာစု၏ ခေတ်သစ်လူသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။
“ကြည့်ပါဦး... အစ်ကိုက ဒီမြေကမ္ဘာအဆင့် ဝိညာဉ်ဓား ‘ချိုးရွှေ့့’ ကို ရဖို့အတွက် ဒီလောက်တောင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရခဲ့တာ..ဒီဓားကို ကျွန်မကိုင်ထားမှသာ ဂိုဏ်းထဲမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်နိုင်မှာ.. အဲဒီအခါမှသာ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ အနာဂတ်လည်း ရှိလာမှာပေါ့"
သူမ၏ စကားလုံးများမှာ နူးညံ့ချိုသာလှသည်။
စကားတစ်ခွန်းချင်းစီတိုင်းက ချန်ချိုးအတွက် စဉ်းစားပေးနေသကဲ့သို့ပင်။
ချန်ချိုးသည် စိတ်ထဲတွင် အေးစက်စက် ရယ်မောလိုက်သည်။
‘ဘာတဲ့... ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ အနာဂတ်တဲ့..ဟုတ်လား…’
‘မူလပိုင်ရှင်၏ ခန္ဓာကိုယ်တောင် မအေးသေးဘူး…သူ့အသက်နဲ့ လဲလှယ်ရထားတဲ့ ပစ္စည်းကို လာတောင်းဖို့ အလျင်လိုနေပြီလား…’
ချန်ချိုးသည် ဘာမှမပြောဘဲ မျက်နှာသေဖြင့် သူမ၏ သရုပ်ဆောင်မှုကိုသာ ကြည့်နေခဲ့သည်။
သူ့ထံမှ တုံ့ပြန်မှုတစ်စုံတစ်ရာ မရရှိသည့်အခါ လျိုရူယန်သည် အောက်နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်သည်။
“အစ်ကိုချန်ချိုး... ဘာလို့ စကားမပြောတာလဲ ဒီဓားက အစ်ကို အသက်နဲ့ရင်းပြီး ရယူထားခဲ့တာလေ.. ဒါက ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ အနာဂတ်အတွက် အစ်ကိုလည်း ကြိုးစားနေတာပဲ မဟုတ်လား... ကျွန်မ သိပါတယ်"
‘ဒီမိန်းမရဲ့ မျက်နှာက တော်တော်ထူတာပဲ…’ချန်ချိုးသည် အပြင်ပန်းတွင် ဘာမှမပြောသော်လည်း စိတ်ထဲ၌တော့ ဆဲဆိုနေမိပြီဖြစ်သည်။
ဒီလိုစကားမျိုးကို လျိုရူယန်တစ်ယောက်ပဲ ပြောရဲလိမ့်မည်။
‘ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ အနာဂတ်’ တဲ့လား...
‘ဒီတစ်ခါ ဓားကို ယူသွားပြီးတာနဲ့ သူမဟာ ဂိုဏ်းထဲက ဘယ်တစ်ယောက်နဲ့ တွဲသွားပြီး အတူတူ နေထိုင်တော့မယ်ဆိုတာ ဘယ်သူသိနိုင်မှာလဲ’
‘ပိုင်ပေါင်ခန်းမက အလုပ်ကြမ်းသမားလေး တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ သူ့လိုလူကို သူမက ဘယ်လိုလုပ် အထင်ကြီးမှာလဲ’
အဲဒီအကြောင်းကို တွေးမိလိုက်သည်နှင့် ချန်ချိုး၏ ဒေါသများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
‘ဒီနေ့ ဒီဓားကို သူမကို ပေးလိုက်မိရင်တော့ ငါဟာ တကယ့်ကို အသုံးမကျတဲ့ အကောင်ပဲ…’
ထိုစဉ်…
【ဒင်... အိမ်ရှင်ရှေ့တွင် အဆင့်မြင့် လက်ဖက်စိမ်းမိန်းကလေးတစ်ဦး ပေါ်ပေါက်လာကြောင်း စစ်ဆေးတွေ့ရှိရသည် စနစ်မှ ပြင်းထန်စွာ မထီမဲ့မြင်ပြုကြောင်း ဖော်ပြအပ်ပါသည်】
ချန်ချိုး သူမကို ဆဲဆိုတော့မည့်အချိန်တွင် အသံတစ်ခု သူ့စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။
လက်ဖက်စိမ်းမိန်းကလေးကို စစ်ဆေးတွေ့ရှိတယ်တဲ့လား...
ဒါဆို စနစ်က ပေါ်လာပြီပေါ့...
ဝတ္ထုတွေကို ဆယ်နှစ်တိုင်တိုင် ဖတ်လာခဲ့သည့် ဝါရင့်စာဖတ်သူတစ်ဦးဖြစ်သော ချန်ချိုးသည် စနစ်ဆိုသည်မှာ ဘာကိုဆိုလိုကြောင်း သဘာဝကျကျ သိရှိထားသည်။
စနစ်ဆိုတာ အခြားကမ္ဘာသို့ ကူးပြောင်းရောက်ရှိလာသူများအတွက် ရရှိတတ်သည့် အထူးစွမ်းရည်ဖြစ်ပြီး ဝတ္ထုထဲမှ မင်းသားတစ်ဦး၏ စံပြပစ္စည်းတစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။
‘စနစ်တစ်ခု ရရှိထားပြီဆိုမှတော့ ဘယ်သူ့ကိုမှ ဂရုစိုက်စရာမလိုဘဲ စိတ်တိုင်းကျ လုပ်နိုင်ပြီပေါ့…’
“စနစ်... မင်းမှာ ဘယ်လိုလုပ်ဆောင်ချက်တွေ ရှိလဲ"
ချန်ချိုးသည် စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် မေးလိုက်သည်။
【ဒီစနစ်၏ အမည်မှာ ‘လက်ဆောင်ပေးလျှင် အဆတစ်သောင်း ပြန်လည်ရရှိခြင်း’ စနစ် ဖြစ်ပါသည်။】
【အိမ်ရှင်သည် ရုပ်ရည်အမှတ် ၈၀ နှင့်အထက်ရှိသော လှပသည့် မိန်းကလေးတစ်ဦးအား မည်သည့်လက်ဆောင်ကိုမဆို ပေးအပ်ပါက ကျပန်းအဆမြှောက်နှုန်းဖြင့် ပြန်လည်ရရှိနိုင်မည်။】
【လက်ဆောင်ပေးသည့် ပစ္စည်း၏ အရည်အသွေး ပိုမိုမြင့်မားလေလေ... ပြန်လည်ရရှိမည့် အဆမြှောက်နှုန်း ပိုမိုမြင့်မားလေလေ ဖြစ်ပါတယ်..အများဆုံး အဆတစ်သောင်းအထိ ပြန်လည်ရရှိနိုင်ပါမည်။】
လက်ဆောင်ပေးရင် ပြန်ရတယ်တဲ့လား...
ဒါပေမဲ့ လှပတဲ့ မိန်းကလေးတွေကိုပဲ လက်ဆောင်ပေးရမှာတဲ့လား…
ချန်ချိုး၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် စိတ်ဝင်စားသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။
‘ဒီစနစ်က...မူလပိုင်ရှင်၏ အကျင့်စရိုက်နဲ့ပါ ပေါင်းစပ်လိုက်မယ်ဆိုရင်…’
‘မူလပိုင်ရှင်က စနစ်ရှိနေလို့ သူ့ငွေတွေအားလုံးကို ပေးခဲ့တာများလား…’
ထိုအတွေးများကို ခဏဘေးဖယ်ထားပြီး ချန်ချိုးသည် သူ့ရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော ကြည်လင်သည့် စနစ်မျက်နှာပြင်ကိုသာ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။
ရုပ်ရည်အမှတ် ၈၀ ကျော်တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ရှာရမှာပေါ့...
ဒါပေမဲ့ ဒီအမှတ်ကို ဘယ်လိုတွက်ချက်သလဲဆိုတာတော့ သူ မသိသေးပေ။
【ဒင်... အိမ်ရှင်၏ အနီးအနားတွင် သတ်မှတ်ချက်နှင့် ကိုက်ညီသော ပစ်မှတ်တစ်ဦး ရှိနေကြောင်း စစ်ဆေးတွေ့ရှိရပါသည်။】
【ပစ်မှတ် - လျိုရူယန်】
【ရုပ်ရည်အမှတ် - ၈၃ မှတ်】
【လက်ဆောင်ပေးခြင်းဆိုင်ရာ သတ်မှတ်ချက်များနှင့် ကိုက်ညီပြီး အဆတစ်ရာ ပြန်လည်ရရှိနိုင်ရန် ခန့်မှန်းထားပါသည်။】
“ဟားးး...”
လျိုရူယန်က တကယ်ကြီး သတ်မှတ်ချက်နဲ့ ကိုက်ညီနေတာလား...
ဒါဆို မူလပိုင်ရှင်မှာလည်း ဒီစနစ် ရှိခဲ့တာများလား...
ချန်ချိုးသည် စိတ်ထဲတွင် တွေးတောနေသော်လည်း ထိုအကြောင်းကို အလေးအနက် မထားခဲ့တော့ချေ။
မူလပိုင်ရှင်မှာ စနစ်သာ ရှိခဲ့မည်ဆိုလျှင် လစဉ်ရရှိသည့် ထောက်ပံ့ကြေးများစွာကို သူမအား ပေးခဲ့သည့်အတွက် အဆတစ်ရာ ပြန်ရရှိမှုနှင့် ပေါင်းလိုက်ပါက တိုင်းပြည်တစ်ပြည်လုံးထက်ပင် ချမ်းသာနေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။
၈၃ မှတ်..
အဆတစ်ရာ ပြန်ရရှိမည်…
ချန်ချိုးသည် စိတ်ထဲတွင် တွက်ချက်မှုတစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်သည်။
တစ်ဖက်တွင်တော့...
ချန်ချိုးသည် တိတ်ဆိတ်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူမကို ယခင်က မမြင်ဖူးသည့် အကြည့်မျိုးဖြင့်သာ စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လျိုရူယန်သည် စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် မသက်မသာ ဖြစ်လာသည်။
ယနေ့ ချန်ချိုးသည် ယခင်ကနှင့် လုံးဝမတူတော့ပေ။
ယခင်က သူမသည် သူ့အနားသို့ အနည်းငယ်မျှ တိုးကပ်လိုက်ရုံဖြင့် သူ့မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲလာပြီး စကားပင် ပီပီသသ မပြောနိုင်လောက်အောင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားတတ်သည်။
သို့သော် ယခုအခါ သူ့အကြည့်များသည် နက်ရှိုင်းသော ရေကန်တစ်ခုကဲ့သို့ ငြိမ်သက်နေပြီး သူမအနေဖြင့် သူ့စိတ်ကို ခန့်မှန်းရန်ပင် ခက်ခဲလာခဲ့သည်။
‘သွေးပူဇော်ပွဲကြောင့် သူ့ဦးနှောက် ထိခိုက်သွားတာများလား…’
လျိုရူယန်၏ စိတ်ထဲတွင် စိတ်မရှည်သည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။
သို့သော် မြေကမ္ဘာအဆင့် ဝိညာဉ်ဓားကို ရယူလိုသည့်အတွက် သူမ၏ စိတ်ခံစားချက်များကို အတင်းအကျပ် ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် ယခင်ထက်ပင် ပိုမိုဆွဲဆောင်မှုရှိကာ ချစ်စရာကောင်းသော အပြုံးတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။
သူမသည် အင်္ကျီလည်ပင်းကို ညင်သာစွာ ဆွဲဟလိုက်ပြီး ဖြူဖွေးဝိုင်းစက်သော ပခုံးတစ်ဖက်၏ အစိတ်အပိုင်းလေးကို ဖော်ပြလိုက်သည်။
ထို့နောက် ချန်ချိုး၏ နားရွက် အနားသို့ တိုးကပ်ကာ သင်းပျံ့သော ကိုယ်သင်းရနံ့နှင့်အတူ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
“အစ်ကိုက ဒီဓားကို ကျွန်မကို ပေးဖို့ သဘောတူမယ်ဆိုရင်... ကျွန်မ ဘာမဆို လုပ်ပေးနိုင်ပါတယ်"