အခန်း ၂၈ — ဆရာ... တပည့်တော့ ထပ်မတိုးတက်ချင်တော့ဘူး...

ဆွမ်နီသားရဲဘုရင်အိုကြီးက မသေခင်မှာ သူ့ရဲ့အဖိုးတန်ခန္ဓာကိုယ်ကို ကိုယ်တိုင်ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့ပေမဲ့ လီဟွာနွားနတ်ဆိုးနဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးမျောက်ဝံတို့ကတော့ အဲဒီလို မလုပ်ခဲ့ကြပေ။

ဒါကြောင့် သူတို့ရဲ့အသားတွေကို အနီရောင်အိတ်ထဲကနေ ထုတ်ယူလိုက်တဲ့အခါ—

အခန်းတစ်ခုလုံး အစားအစာထဲက ကြွယ်ဝလှတဲ့ အသက်စွမ်းအင်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။

အစားအစာတွေက အလင်းတလက်လက် တောက်ပနေပြီး တံခါးကြားက အက်ကြောင်းတွေကနေတောင် အလင်းရောင်တွေ ဖြာထွက်နေသည်။

ကျီကျန်းတစ်ခါမှ မကြုံဖူးတဲ့အထိ အံ့အားသင့်သွားသည်။ အစားအစာရနံ့က အလွန်မွှေးလွန်းလို့ သူတောင် မူးမေ့လဲကျတော့မတတ် ဖြစ်သွားသည်။ အသက်စွမ်းအင်ကလည်း အလွန်အမင်း ကြွယ်ဝလွန်းနေခဲ့သည်။

“အထဲမှာ ထုတ်ယူမထားရသေးတဲ့ အဖိုးတန်သွေးဓာတ် နည်းနည်းတော့ ကျန်နေဦးမှာ သေချာတယ်။”

သာမန်သားရဲဘုရင်တွေရဲ့ အသားမှာ ဒီလောက်ကြွယ်ဝတဲ့ အသက်စွမ်းအင်မျိုး ရှိမှာမဟုတ်ပေ။ မဟုတ်ရင် ကျောက်ရွာက သာမန်ရွာသားတွေက ဒီအသားတွေကို ဘယ်လိုစားနိုင်မှာလဲ။

“ရွာလူကြီးကလည်း လက်ဆောင်ပြန်ပေးတဲ့အနေနဲ့ အဖိုးတန်သွေးနဲ့ အဖိုးတန်ဆေးပင်တချို့ကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ချန်ထားပေးခဲ့တာ ဖြစ်မယ်။”

ဒါက ကောင်းတဲ့ကိစ္စလား။

အရမ်းကောင်းတာပေါ့။

ဒါပေမဲ့ ကောင်းလွန်းလို့တောင် ပြဿနာဖြစ်နေပြီ။

“ဆွမ်နီအသားစွပ်ပြုတ်ကိုတော့ ငါ စားနိုင်သေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျန်နေတဲ့ ‘နွားသားစွပ်ပြုတ်’ နဲ့ ‘မျောက်သားစွပ်ပြုတ်’ ကိုတော့ စားနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ များလွန်းတယ်။”

ကျီကျန်းက ပျော်လွန်းလို့ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိတော့သလို ဖြစ်သွားသည်။ နွားသားစွပ်ပြုတ်နဲ့ မျောက်သားကို အရင်သိမ်းထားလိုက်ပြီး “နဂါးအသားစွပ်ပြုတ်” ကိုသာ အရင် တဂွတ်ဂွတ် သောက်ချလိုက်သည်။

“အရသာရှိလိုက်တာ...”

အရသာရှိလှတဲ့ အသက်စွမ်းအင်တွေဟာ အသားစွပ်ပြုတ်နဲ့အတူ သူ့ပါးစပ်ထဲမှာ ပေါက်ကွဲထွက်လာသလို ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

နတ်အလင်းတန်းတွေကလည်း ဖြာထွက်လာပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းကြားကနေတောင် အလင်းရောင်တွေ လွတ်ထွက်တော့မတတ် ဖြစ်နေသည်။

ကျီကျန်းက အလျင်အမြန် ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ တင်ပလ္လင်ခွေထိုင်လိုက်ပြီး အသက်ရှည်ခြင်းကျင့်စဉ်ကို ချက်ချင်း လှည့်ပတ်ကျင့်ကြံကာ ကြီးမားလှတဲ့ အသက်စွမ်းအင်တွေကို ချေဖျက်စုပ်ယူလိုက်သည်။

ဝှူး—

နတ်စွမ်းအင်ကြိုးတန်းတွေပါ ပေါ်ထွက်လာသည်။ ကျီကျန်းက နိဗ္ဗာန်ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းနည်းစနစ်ကိုပါ အသက်သွင်းပြီး သားရဲဘုရင်ရဲ့အသားကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ချေဖျက်စုပ်ယူလိုက်သည်။

“ဝုန်းဝုန်း ရွှီးရွှီးးးး”

သူက အစားစားနေတာသက်သက်ပဲ ဖြစ်ပေမဲ့ တိုက်ပွဲတစ်ပွဲ ဆင်နွှဲနေရသလို ခံစားရသည်။ ဒါက တကယ်ကို စိတ်ကူးယဉ်လို့တောင် မရနိုင်တဲ့ မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက စစ်မှန်ချီဓာတ်ကတော့ ပျော်ရွှင်စွာ လှုပ်ရှားနေသည်။ သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အားကလည်း အဆက်မပြတ် တိုးတက်လာပြီး ကြီးမားလှတဲ့ အသက်စွမ်းအင်တွေကို လောဘတကြီး စုပ်ယူနေသည်။

၂၆,၀၀၀ ကျင်း။

၂၇,၀၀၀ ကျင်း။

…

ကျီကျန်းမှာ ခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ဒီဆွမ်နီအသားစွပ်ပြုတ်တစ်အင်တုံလုံးကို ကုန်အောင် စားလိုက်ရင် သူ့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်အားက ၅၀,၀၀၀ ကျင်းအထိ တိုက်ရိုက် နှစ်ဆတိုးသွားနိုင်လောက်သည်။

ဒါက ဆွမ်နီအသားစွပ်ပြုတ် တစ်အင်တုံပဲ ရှိသေးသည်။ စားဖို့စောင့်နေတဲ့ “အသားသုံးမျိုးနဲ့ စွပ်ပြုတ်နှစ်မျိုး” ကျန်နေသေးသည်။

“ဟူးးးးး”

“ဒုက္ခများလိုက်တာ... တကယ်ကို ဒုက္ခများလွန်းတယ်။”

…

ရှောင်ယန်ဘက်မှာတော့ ချက်ဂရုထဲမှာ ဘယ်သူမှ စကားမပြောကြတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ သူတို့အားလုံး အပြင်မှာ တိတ်တဆိတ် စားနေကြပြီဆိုတာ သိလိုက်သည်။

ဒေါသထွက်စရာ ကောင်းလိုက်တာ…

ဒါကြောင့် သူလည်း စတင်လုပ်ဆောင်တော့သည်။

ဘေးကင်းစေဖို့ ရှောင်ယန်က ဆွမ်နီအသားစွပ်ပြုတ်ကို အရင်ထုတ်ယူလိုက်သည်။ စွပ်ပြုတ်ဆိုတော့ အစာကြေလွယ်မှာပဲ။ ဒါကြောင့် သူ စားနိုင်လောက်သည်။

သို့သော် စွပ်ပြုတ်ကို ထုတ်လိုက်တာနဲ့ ယောင်လောင်က ချက်ချင်း လှုပ်ရှားလာပြီး အလျင်အမြန် ပေါ်လာသည်။

“ရှောင်ယန်လေး... မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ...”

“စားနေတာလေ။” ရှောင်ယန်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

စားနေတာလား။

ယောက်လောင်က ရှောင်ယန်လက်ထဲက ဆွမ်နီအသားစွပ်ပြုတ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ အံ့ဩမှုတွေ ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။ ဒီလောက် သန့်စင်ပြီး ကြွယ်ဝတဲ့ အသက်စွမ်းအင်မျိုးကို သူ့ဘဝမှာ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။

ဒါပေမဲ့ ရှောင်ယန်က ဒါကို နေ့စဉ်စားစရာတစ်ခုလို စားမလို့လား။

ယောက်လောင်က ထူးဆန်းတဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ သူ့ကို ကြည့်လိုက်မိသည်။

ရှောင်ယန်လည်း တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေမှန်း ခံစားလိုက်ရသည်။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ... ဆရာ။ ဒီစွပ်ပြုတ်ကို ကျွန်တော် သောက်လို့မရဘူးလား...”

“သောက်လို့မရဘူးလို့ ပြောတာ မဟုတ်ဘူး။” ယောက်လောင်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“ဒီအသားစွပ်ပြုတ်ထဲက အသက်စွမ်းအင်ရဲ့ သန့်စင်မှုနဲ့ နူးညံ့မှုက ငါ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့အရာပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်းကတော့…”

ယောက်လောင်က ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

“ဒီလောက်ပဲ စားနိုင်မယ်ထင်တယ်။”

သူက လက်သန်းလေးရဲ့ ထိပ်ဖျားကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

ရှောင်ယန် အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသွားသည်။

ဒီလောက်သေးသေးလေးလား။

သူ စိတ်ထိခိုက်သွားရသည်။ သူ့ရဲ့စားနိုင်စွမ်းက တကယ်ပဲ ဒီလောက်သေးနေတာလား။

“ဒါပေမဲ့ ပိုစားလို့မရဘူးလို့တော့ မဟုတ်ဘူး။ ဒီသားရဲဘုရင်အသားစွပ်ပြုတ်ကို အသုံးပြုပြီး ငါ အရင်က စိတ်ကူးထားတဲ့ ကျင့်ကြံနည်းစနစ်တစ်ခုကို အခုတော့ စိတ်ချလက်ချ စမ်းသပ်နိုင်ပြီ။”

“ခြောက်လအတွင်း မင်းကို ဒိုကျီချီအဆင့် ရောက်အောင် ငါ အာမခံပေးနိုင်တယ်။”

“ဒီလောက်တောင် မြန်တာလား...” ရှောင်ယန်က အံ့အားသင့်ပြီး ဝမ်းသာသွားသည်။ “ဒါဆို ဆရာ... မြန်မြန်သင်ပေးပါဦး။”

သူက ချက်ဂရုထဲမှာ အမြဲတမ်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနဲ့ နေနေတတ်ပေမဲ့ တကယ်တမ်းမှာတော့ စိတ်ထဲကနေ စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။

လင်တုန်းတောင် ခွန်အားရာနဲ့ချီပြီး တိုးလာနေပြီဖြစ်သလို ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်းအဆင့်မှာ လေ့ကျင့်ထားတဲ့ သူ့အရေပြားကလည်း သာမန်ဓားတွေကို တားဆီးနိုင်နေပြီ။

သူက ဒီအကြောင်းကို မပြောခဲ့ပေမဲ့ တကယ်တမ်းမှာတော့ ကျင့်ကြံမှုကို မြန်မြန်တိုးတက်စေချင်ပြီး တခြားသူတွေရဲ့ အရှိန်အဟုန်ကို လိုက်မီချင်နေခဲ့သည်။

သို့သော် တိုက်ချီတိုက်ကြီးရဲ့ ကျင့်ကြံမှုစနစ်က တခြားကမ္ဘာတွေနဲ့ မတူပေ။

တခြားကမ္ဘာတွေမှာဆိုရင် ပထမအဆင့်ကတည်းက ဆေးလုံးတွေ စားပြီး အဆင့်မြန်မြန်တက်နိုင်သည်။

ဒါပေမဲ့ သူကတော့ မတူပေ။ သူ့ရဲ့ ချီကြောတွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း အားဖြည့်ပေးရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့သည်။

ဆေးလုံးတွေထဲက စွမ်းအားကို ခံနိုင်လောက်အောင် ချီကြောတွေ သန်မာလာတဲ့အခါမှသာ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် မြန်မြန်တက်လာနိုင်မယ့် ကာလကို ရောက်ရှိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

“ဒါပေမဲ့ ဆရာ... ဘာလို့ ထူးဆန်းတဲ့မီးတောက်တစ်ခုကို ခေါ်ထုတ်နေတာလဲ...”

ရှောင်ယန်က ယောက်လောင် ပြုံးပြုံးကြီးနဲ့ အေးစက်ဖြူဖွေးတဲ့ မီးတောက်တစ်ခုကို ခေါ်ထုတ်နေတာ မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ ထူးဆန်းသွားတော့သည်။

‘ဒီနေရာမှာ ဆေးဖော်စပ်ဖို့ ဆေးပင်တွေမှ မရှိတာ….’

‘မဟုတ်သေးဘူး။ ဆရာ... ဘာလို့ ဆေးအိုးကြီးကိုပါ ထုတ်နေတာလဲ….’

‘ဒါပေမဲ့ ဒီဆေးအိုးကြီးက ရှေးဟောင်းဆန်ပြီး ခိုင်ခံ့တဲ့ပုံပေါက်တယ်။ ကြည့်ရတာ အတော်လေး အားကိုးရမယ့်ပုံပဲ။_

‘ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ အိုးထဲကို ရေပါ ထည့်နေတာလဲ။’

‘တစ်ခုခုကို ပြုတ်မလို့လား။’

‘ခဏနေဦး…’

‘ပြုတ်မယ်…’’

ရှောင်ယန်ရဲ့မျက်နှာက ချက်ချင်း ဖြူဖျော့သွားပြီး ယောက်လောင်ကို အားကိုးရာမဲ့စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

ယောက်လောင်က ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“စိတ်မပူနဲ့။ ငါ့ရဲ့ ဆေးဖော်စပ်ပညာက အခြေခံအဆင့်လောက်ပဲ ရှိသေးပေမဲ့ ဆေးဖော်စပ်တာ... လူကို ဆေးဖော်စပ်သလို ပြုပြင်တာ... ကောင်းကင်ကြီးကိုတောင် ဆေးဖော်စပ်တာမျိုး မလုပ်နိုင်ဘူးလို့တော့ မဆိုလိုဘူး။”

“ဒါပေမဲ့ ငါ့တပည့်ရဲ့ အစာအိမ်ကို သန်မာလာအောင် လုပ်ပေးပြီး အစာကြေလွယ်အောင် ကူညီပေးဖို့တော့ ငါ့မှာ ယုံကြည်မှုတချို့ ရှိသေးတယ်။”

မလိုတော့ဘူး…….

အခုတော့ အဲဒါမျိုး လုံးဝမလိုတော့ဘူးလို့ သူ ခံစားနေရပြီ……..

ထို့နောက် ရှောင်ယန်က လှည့်ပြီး ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားလိုက်သည်။

ဒါပေမဲ့ ယောက်လောင်က ပြုံးရင်း တိုက်ချီဓာတ်နဲ့ ဖွဲ့စည်းထားတဲ့ ကြာပွတ်တစ်ချက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ရှောင်ယန်ကို ပြန်ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။

ပြီးနောက် သူက ဖြည်းဖြည်းချင်း အိုးအဖုံးကို ဖွင့်ကာ မီးစတင်မွှေးလိုက်သည်။

သီချင်းတောင်ဆိုလိုက်သေးသည်။

“မီးတောက်ကလေး…မီးတောက်ကလေး ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် လှပရတာလဲ အိုးးးး”

သူ့တပည့်လေးကို ကူညီပေးဖို့အတွက် ရေချိုးသန့်စင်ပွဲတစ်ခုနဲ့ အားဖြည့်ပေးတော့မည်။

[ ရှောင်ယန် — မလုပ်ပါနဲ့——......... ]

…

ချက်ဂရုထဲမှာတော့ ရှောင်ယန်က မျက်ရည်တွေ အဆက်မပြတ် စီးကျနေခဲ့သည်။ သူ့ရဲ့အပြုအမူကြောင့် ချက်ဂရုအဖွဲ့ဝင်အားလုံး အံ့ဩသွားကြသည်။

ဒါပေမဲ့ ရှောင်ယန် ဘာဖြစ်သွားတာလဲလို့ မေးကြတဲ့အခါ—

ရှောင်ယန်ကတော့ ဘာမှမပြောပေ။

ဒါက တကယ်ကို ထူးဆန်းနေသည်။

[ ကျီကျန်း — ဒါပေမဲ့ ရှီဟောက်ရဲ့ “နဂါးအသားစွပ်ပြုတ်” က တကယ်အရသာရှိတယ်။ ငါ့ဘဝမှာ ဒီလောက်အရသာရှိတဲ့ အသားစွပ်ပြုတ်မျိုး တစ်ခါမှ မစားဖူးသလိုပဲ။ ]

[ ကျီကျန်း — @ရှောင်ယန်... မင်းလည်း အဲဒီလိုပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ ]

‘မဟုတ်ဘူး... ငါ ဘာမှမသိဘူး။’

‘အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်... ကျွန်တော့်ကို မရှာပါနဲ့…..’

ရှောင်ယန်က တိတ်တဆိတ် ပုန်းနေလိုက်တော့သည်။ တစ်ဖက်မှာတော့ သူ့ရဲ့လက်တွေ့ဘဝထဲက ဆေးအိုးထဲမှာ ရေက ပွက်ပွက်ဆူနေပြီဖြစ်သည်။

[ လင်တုန်း — တကယ်အရသာရှိတယ်။ ငါ ဆွမ်နီအသားစွပ်ပြုတ် တစ်ငုံပဲ သောက်လိုက်ရသေးတယ်။ ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်းအဆင့် စတုတ္ထအဆင့်ကနေ ပဉ္စမအဆင့်ကို ချက်ချင်း ထိုးဖောက်တက်သွားပြီ။ ]

[ လင်တုန်း — မျိုးနွယ်စုရဲ့ ပြိုင်ပွဲငယ် မစခင် ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်းအဆင့် နဝမအဆင့်ကို ရောက်နိုင်မယ်လို့ ငါ ယုံကြည်ချက်ရှိနေပြီ။ ]

လင်တုန်းက အခုတော့ အလွန်ယုံကြည်မှုရှိနေသည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က အခုထိ လုံလောက်အောင် မသန်မာသေးတာကြောင့် စွပ်ပြုတ်ကို နည်းနည်းချင်းပဲ သောက်နိုင်သေးသည်။

ဒါ့အပြင် နှစ်ရက်... သုံးရက်လောက် ခွဲပြီးမှ တစ်ကြိမ် စားရမည်ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတော့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က အဲဒီစွမ်းအင်တွေကို ချေဖျက်ဖို့ အချိန်လိုအပ်နေသေးသည်။

ဒါပေမဲ့ ငါးလအကြာမှာ ကျင်းပမယ့် မျိုးနွယ်စုရဲ့ ပြိုင်ပွဲငယ် မတိုင်ခင် ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်းအဆင့် နဝမအဆင့်ကို ရောက်ဖို့ကတော့ ပြဿနာမရှိလောက်ပေ။

သို့သော် ကျီကျန်းကတော့ လင်တုန်းရဲ့ ရည်မှန်းချက်က သေးလွန်းနေတယ်လို့သာ ပြောချင်မိသည်။

ဒီသားရဲဘုရင်အသားစွပ်ပြုတ်တွေ ရှိနေပြီဆိုတော့ လင်တုန်း... မင်းရဲ့ စိတ်ကူးကို ပိုကြီးကြီးထားသင့်တယ်။ ဒုတိယအဆင့်ဖြစ်တဲ့ မြေကမ္ဘာအဆင့်ကိုတောင် ထိုးဖောက်တက်နိုင်လောက်တယ်။

အင်း... ဒါလည်း မမှန်သေးဘူး။

ကျီကျန်းက စဉ်းစားလိုက်သည်။ လင်တုန်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မှာ ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးထဲက ယင်ရှာချီဓာတ်ကို စုပ်ယူပြီး ကျင့်ကြံရသည်။

ယင်ရှာချီဓာတ်ရဲ့ အရည်အသွေး မြင့်မားလေလေ အနာဂတ်မှာ ကျင့်ကြံနိုင်စွမ်းက ပိုမိုကောင်းမွန်လေလေ ဖြစ်သည်။

ဒါကြောင့် အဆင့်ထိုးဖောက်တက်ဖို့က တကယ်ကို ခက်ခဲနေပုံရသည်။

[ ချူဖုန်း — ငါလည်း အတူတူပဲ။ အသားစွပ်ပြုတ်တစ်လုပ် စားပြီးတာနဲ့ ခွန်အားကြီးနွားနတ်ဆိုးလက်သီးနည်းကို အသုံးပြုပြီး အဲဒီစွမ်းအင်တွေကို ချေဖျက်စုပ်ယူနိုင်တယ်။ အခုဆို ကြိတ်ဆုံကျောက်တုံးကြီးကိုတောင် မနိုင်မနင်းမဖြစ်ဘဲ မနိုင်လောက်တယ်လို့ ခံစားနေရပြီ။ တကယ်အားကောင်းလာတာပဲ။ ]

[ ချူဖုန်း — ဒါပေမဲ့ အခု ငါ့ရဲ့ခွန်အား ဘယ်လောက်ရှိနေပြီလဲတော့ မသိသေးဘူး။ ဒီကမ္ဘာရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်တွေကလည်း သိပ်မရှင်းလင်းဘူး။ ]

[ ကျီကျန်း — မင်းက နိုးထခြင်းအဆင့်မှာ ရှိနေလောက်တယ်။ အစောပိုင်းအဆင့်လား... အလယ်ပိုင်းအဆင့်လားဆိုတာတော့ ငါလည်း သေချာမသိဘူး။ ချူဖုန်း... ရွှေအိုရောင်နွားကြီးကို မေးကြည့်လို့ရတယ်။ ]

[ ကျီကျန်း — အဲဒီကောင်က အများကြီး သိတယ်။ ]

ရွှေအိုရောင်နွားကြီးက သူတော်စင်နဲ့ ဘိုးဘေးဖြစ်လာနိုင်မယ့် အခွင့်အရေးတွေကို ရှာဖွေဖို့ ချူဖုန်းရဲ့ကမ္ဘာထဲကို တရားမဝင် ဝင်ရောက်လာခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

ဒါကြောင့် ချူဖုန်းရဲ့ လက်ရှိကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကိုလည်း သေချာပေါက် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိနိုင်မည်။

[ ချူဖုန်း — ကောင်းပြီ။ ငါ့မှာလည်း မသောက်ရသေးတဲ့ နွားသားစွပ်ပြုတ်တစ်အင်တုံ ရှိသေးတယ်။ ဟီးဟီး... ဒီတစ်ခါတော့ ရွှေအိုရောင်နွားကြီးက ငါ့ကို နှာခေါင်းမော့ပြီး အထင်သေးသလို ပြောနိုင်ဦးမလား ကြည့်ကြတာပေါ့။ ]

ချူဖုန်းက ဒီကိစ္စကို အတော်လေး စိတ်ဝင်စားသွားပြီး ချက်ဂရုကနေ ထွက်ကာ ရွှေအိုရောင်နွားကြီးကို ရှာဖို့ သွားလိုက်သည်။

အခုတော့ ရှောင်ယန်တစ်ယောက်တည်းသာ တိတ်တဆိတ် ပုန်းနေရစ်တော့သည်။

ဒီလူတွေ ဘာတွေ ပြောနေကြတာလဲ။

အရသာရှိတယ်တဲ့လား။

သူကတော့ ဘာအရသာမှ မခံစားမိပါဘူးလေ။

ဝူးဝူးဝူး—

ဆရာရေ... တပည့်တော့ ထပ်မတိုးတက်ချင်တော့ဘူး။