အခန်း ၂၁ — သန့်စင်သောယန်သွေးနီဆေးလုံး

ရှူး...

နို့သကြားလုံးတစ်လုံးက လေထဲမှ ပြုတ်ကျလာပြီး လင်တုန်း၏ လက်ထဲသို့ ဖတ်ခနဲ ကျလာသည်။

ထို့နောက် မြေကြီးပေါ် ကျသွားသလိုပင် လက်ထဲမှာလည်း နှစ်ချက်... သုံးချက်လောက် ခုန်ပေါက်သွားသေးသည်။

“ယုန်ဖြူလေးလား”

လင်တုန်းက နို့သကြားလုံးပေါ်ရှိ စာလုံးသုံးလုံးကို သတိပြုမိသွားသည်။ ထိုစာလုံးများသည် သူ့ကမ္ဘာမှ စာလုံးများ မဟုတ်ပေ။

သို့သော် အခုလို ကမ္ဘာအမျိုးမျိုးမှ လူများ စုဝေးနေသည့် ချက်ဂရု ရှိနေသည့်အတွက် တစ်ယောက်၏ ကမ္ဘာမှ စာလုံးများကို အခြားတစ်ယောက်က ဖတ်တတ်နေခြင်းမှာလည်း ထူးဆန်းသည့်ကိစ္စ မဟုတ်တော့ပေ။

“ဒါပေမဲ့ ဒီယုန်ဖြူလေး နို့သကြားလုံးက ဘာအသုံးဝင်တာလဲ...”

စားကြည့်ရမလား...

[ ရှောင်ယန် — “အိုး... ငါ့ရဲ့ အနီရောင်စာအိတ်ကို ရသွားတာ လင်တုန်းပဲကိုး။” ]

[ ရှောင်ယန် — “ဘယ်လိုလဲ... ပစ္စည်းကောင်းတယ် မဟုတ်လား... ဒါက ငါ့ဆရာကို ဂရုခေါင်းဆောင်ရဲ့ သားရဲနို့ကို အသုံးပြုပြီး အထူးတလည် သန့်စင်ခိုင်းထားတဲ့ ရတနာပဲ။ စားလိုက်ရင် သားရဲနို့ သောက်ရတာနဲ့ ဘာမှမကွာဘူး။” ]

[ ရှောင်ယန် — “ဒါပေမဲ့ ဒီဝှိုက်ရက်ဘစ်ရဲ့ အကောင်းဆုံးအသုံးဝင်ပုံက အဲဒါ မဟုတ်သေးဘူး။” ]

လင်တုန်းက သူ့အနီရောင်စာအိတ်ကို ရသွားကြောင်း သိလိုက်ရသည့် ရှောင်ယန်မှာ ချက်ချင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။

ဟဲဟဲ... ဒီတစ်ခါတော့ ဂရုထဲကကောင်တွေ သူ့ကို ထပ်ပြီး လှည့်စားဖို့ ကြိုးစားရဲဦးမလား ကြည့်ကြသေးတာပေါ့။

ဒီတစ်ခါ သူပို့လိုက်တဲ့ အနီရောင်စာအိတ်ထဲက ပစ္စည်းဟာ တကယ်ကို ကောင်းလွန်းလှသည်။

[ လင်တုန်း — “ဟင်...” ]

စားတာအပြင် ဒီနို့သကြားလုံးကို တခြားဘာလုပ်လို့ရသေးတာလဲ...

[ ရှောင်ယန် — “မင်းညီမကို ပေးလိုက်လေ...” ]

[ ရှောင်ယန် — “မင်းမှာ ညီမရှိတယ် မဟုတ်လား... မရှိရင်လည်း တခြားသူတွေကို ပေးလို့ရတယ်။ ငါ ဒီနို့သကြားလုံးကို သန့်စင်ပြီးတော့ ငါ့ဝမ်းကွဲညီမ ရွှမ်းအာကို တိတ်တိတ်လေး ပေးစားခဲ့တယ်။” ]

[ ရှောင်ယန် — “အဲဒါနဲ့ ရွှေဒင်္ဂါး သုံးထောင်တောင် လဲလှယ်ယူနိုင်ခဲ့တာ...” ]

ရှောင်ယန်က သူ့အတွေ့အကြုံကို လင်တုန်းအား ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ မျှဝေနေခဲ့သည်။

သို့သော် ဂရုထဲက ကျီကျန်းကတော့ ဒီစကားကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အကြီးအကျယ် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

ကိုယ့်ကို သဘောကျနေတဲ့ မိန်းကလေးကို နို့သကြားလုံးတစ်လုံး ပေးလိုက်ပြီးမှ နောက်ပြန်လှည့်ကာ ရွှေဒင်္ဂါး သုံးထောင်နဲ့ ပြန်လဲယူလိုက်တယ်တဲ့လား...

ဂရုထဲက ချူဖုန်းနဲ့ ယဲ့ဖန်တို့လည်း မျက်နှာအမူအရာ ထူးဆန်းသွားကြသည်။ သူတို့က ဂရုခေါင်းဆောင်လောက် အတွေ့အကြုံ မကြွယ်ဝကြသော်လည်း ဒီကိစ္စထဲက ထူးဆန်းမှုတစ်ခုခုကိုတော့ မရေမရာ ခံစားမိကြသည်။

မမေးနဲ့…..

မေးလာရင်တော့ အတွေ့အကြုံများလွန်းလို့ပဲလို့ ပြောရမှာပေါ့။

ဒါကြောင့် သူတို့အားလုံး မျက်နှာထားထူးထူးဆန်းဆန်းနဲ့ ဘာမှဝင်မပြောကြဘဲ ရှောင်ယန်ရဲ့ အနီရောင်စာအိတ်အကြောင်းကိုသာ စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်ကြသည်။

[ ချူဖုန်း — “ဆေးဖော်စပ်သူတွေက နို့သကြားလုံးတောင် သန့်စင်ဖော်စပ်နိုင်တာလား... ဒါဆို ပုလဲနို့လက်ဖက်ရည်ကိုလည်း ဖော်စပ်လို့ရမလား... ငါ အဲဒါမသောက်ရတာ ကြာပြီ။” ]

ဒီဘက်မှာ သွားလာရေးလမ်းကြောင်းတွေ ပြတ်တောက်နေသဖြင့် ပုလဲနို့လက်ဖက်ရည်လို မရှိမဖြစ်မဟုတ်တဲ့ သောက်စရာတွေကို ရောင်းချနေသူလည်း သဘာဝအတိုင်း မရှိတော့ပေ။

[ ယဲ့ဖန် — “ငါ့ဘက်မှာလည်း ဆေးဖော်စပ်သူတွေ ရှိတယ်။ ဒဏ္ဍာရီခေတ်တုန်းကဆို ကောင်းကင်ပုဂ္ဂိုလ်တွေက ကိုးပတ်လည်ရွှေဆေးလုံးတွေ သန့်စင်ဖော်စပ်ခဲ့ကြတယ်ဆိုတဲ့ ဒဏ္ဍာရီတွေတောင် ရှိသေးတယ်။” ]

[ ယဲ့ဖန် — “ဒါပေမဲ့ ဆေးလုံးတစ်လုံးရဲ့ ဆေးစွမ်းအားကို အပြည့်အဝ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ရင်းနဲ့ ရွှေဆေးလုံးပုံစံ မဟုတ်တဲ့ တခြားပုံစံမျိုး ဖော်စပ်နိုင်တယ်ဆိုတာတော့ တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး။” ]

ဆေးလုံးတွေဟာ မဖြစ်မနေ ရွှေဆေးလုံးပုံစံ ဖြစ်နေရမယ်လို့တော့ မဆိုလိုပေ။ သို့သော် ရွှေဆေးလုံးပုံစံက ဆေးစွမ်းအားကို အကောင်းဆုံး ထိန်းသိမ်းပေးနိုင်သည့် ပုံစံဖြစ်သည်။

အဲဒီပုံစံကနေ သွေဖည်သွားပြီဆိုရင် ဆေးစွမ်းအား ထိခိုက်သွားပြီလို့ ဆိုလိုသည်။

ဒါဟာ ဆေးဖော်စပ်သူရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှု မလုံလောက်ခြင်းကြောင့်ပင်။

[ ကျီကျန်း — “ဟုတ်တယ်။ ငါတို့ဘက်မှာတော့ ဆေးစွမ်းအား အပြည့်အဝ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ဖို့ မပြောနဲ့ဦး... ဆေးစွမ်းအား ဆယ်ပုံမှာ ခုနစ်ပုံ... ရှစ်ပုံလောက်ပဲ ကျန်တဲ့ ဆေးလုံးတွေတောင် ရှိတယ်။ အဲဒီဆေးလုံးတွေထဲမှာလည်း အညစ်အကြေးတွေ ပါနေတတ်တယ်။ အများကြီး စားမိရင်တောင် ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိခိုက်စေနိုင်တယ်။” ]

ဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ရင် သူက အသိဆုံးပင်။

ဆေးဖော်စပ်သူတွေက တကယ်ကို အသုံးမကျလွန်းနေတာ မဟုတ်ခဲ့ရင် သူ့အဖေက သူ့အတွက် ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေကို နေရာအနှံ့ လိုက်ရှာနေစရာ မလိုပေ။

တစ်ခါတလေ ဆေးလုံးစားရတာထက် ဝိညာဉ်ဆေးပင်ကို တိုက်ရိုက်စားတာကတောင် ပိုကောင်းသေးသည်။ အနည်းဆုံးတော့ ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေမှာ အညစ်အကြေးတွေ မပါဝင်ပေ။

[ ယဲ့ဖန် — “အစ်ကိုရှောင်ယန်ရဲ့ ဆရာက တကယ်ကျွမ်းကျင်တာပဲ။” ]

[ ချူဖုန်း — “အစ်ကိုရှောင်ယန်ရဲ့ ဆရာရဲ့ ပညာက တကယ်ကို မိုက်တာပဲ။” ]

[ ကျီကျန်း — “အကြီးအကဲယောင်က ကျွမ်းလည်းကျွမ်းကျင်... ပညာလည်း ခိုင်မာလိုက်တာ။ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးပေါ်မှာ သူ့ကို ယှဉ်နိုင်မယ့်သူ မရှိလောက်ဘူး...” ]

ချီးကျူးပြီးနောက် ကျီကျန်းက ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားသည်။

အရင်တုန်းက သူ့ခန္ဓာကိုယ် အားနည်းလွန်းနေသဖြင့် ဆေးလုံးတွေ မစားနိုင်ခဲ့ပေ။

အညစ်အကြေးပါတဲ့ ဆေးလုံးတွေကို စားလိုက်ရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေလိုက်တာနဲ့ မခြားနားတော့ပေ။

ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူ အဆင်ပြေနေပြီ။

ထို့အပြင် သူဟာ လက်ရှိမှာ ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့်ကို ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။

နောက်တစ်ဆင့်ဖြစ်တဲ့ မူလတစ်သားတည်းဖြစ်ခြင်းအဆင့်ကို တက်လှမ်းချင်ရင်တော့ ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ်ထဲက စစ်မှန်ချီဓာတ်ကို အပြည့်အဝ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ထိန်းချုပ်နိုင်ဖို့ လိုအပ်သည်။

အဲဒီအတွက် အလွန်အားကောင်းတဲ့ စိတ်စွမ်းအား လိုအပ်ပေသည်။

ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ စစ်မှန်ချီဓာတ် ပိုများလေလေ လိုအပ်တဲ့ စိတ်စွမ်းအားကလည်း ပိုမိုအားကောင်းလေလေ ဖြစ်သည်။

သူတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပေ။ သူ့အဖေလည်း ထိုနည်းတူပင်။

သူ့အဖေက ပြင်ပစွမ်းအားအဆင့်ကို ထိုးဖောက်တက်လှမ်းပြီး ပြင်ပချီဓာတ်ကို ပုံစံအမျိုးမျိုး ပြောင်းလဲကာ ထိန်းချုပ်နိုင်ဖို့ ကြိုးစားနေသည်။

အဲဒီအတွက်လည်း စိတ်စွမ်းအားက မရှိမဖြစ် လိုအပ်ပေသည်။

“ဦးလီဆီမှာ သန့်စင်သောယန်သွေးနီဆေးလုံးရဲ့ ဆေးနည်းတစ်ခု ရှိတယ်။ အဲဒီဆေးက စိတ်စွမ်းအားကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်သလို ဝိညာဉ်အင်အားကိုလည်း အားကောင်းလာစေနိုင်တယ်။”

ဒီဆေးနည်းဟာ နတ်ဘုရားစက်ဝန်းအဆင့်ရှိ ဆေးနည်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သူသာ အဲဒီဆေးလုံးကို တစ်ကိုက်လောက် စားလိုက်ရရင် မူလတစ်သားတည်းဖြစ်ခြင်းအဆင့်ရဲ့ အထွတ်အထိပ်ကို ချက်ချင်း ရောက်သွားနိုင်သည်။

သူ့အဖေ အပြင်အားအဆင့်ကို ထိုးဖောက်တက်လှမ်းနိုင်ဖို့လည်း သေချာသလောက် ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

ဒီအကြောင်းကို တွေးမိသည်နှင့် ကျီကျန်းက ချက်ချင်း လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ ပထမဆုံးအနေနဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်တဲ့ ဆေးနည်းတစ်ခုကို ရှောင်ယန် လိုချင်မလားလို့ မေးလိုက်သည်။

ရှောင်ယန်ကတော့ အူကြောင်ကြောင် ဖြစ်သွားသည်။

သူဟာ ဆေးဖော်စပ်သူတောင် မဖြစ်သေးသလို ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်တဲ့ ဆေးနည်းတစ်ခုဟာ ဆေးဖော်စပ်သူတွေအတွက် ဘယ်လောက်တန်ဖိုးရှိတယ်ဆိုတာကိုလည်း မသိသေးပေ။

[ ရှောင်ယန် — “အားပါးပါး... ဂရုခေါင်းဆောင်... မင်းမှာ ဒီလိုဆေးနည်းမျိုး ရှိတယ်လို့ ကြားလိုက်တာနဲ့ ငါ့ဆရာတောင် ကျိန်ဆဲလိုက်တာပဲ...” ]

မင်းကမှ ကျိန်ဆဲနေတာပါကွာ...

ဘေးနားမှာ အံ့အားသင့်မှုနဲ့ သံသယတွေကြား ရှိနေတဲ့ အကြီးအကဲယောင်သာ ချက်ဂရုကို မြင်နိုင်ခဲ့မယ်ဆိုရင် သူ့တပည့်ကို သေချာပေါက် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆုံးမမိမှာပင်။

ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ... သူက ကျိန်ဆဲတယ်တဲ့လား...

သူဟာ ဆေးဖော်စပ်ပညာရှင်ကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး လူတိုင်းရှေ့မှာ ကြင်နာတတ်တဲ့ အဘိုးအိုပုံစံနဲ့သာ အမြဲပေါ်လာတတ်သူ ဖြစ်သည်။

“ဒါပေမဲ့ ငါ့တပည့်ရဲ့ ကံကြမ္မာအခွင့်အရေးက တကယ်ကို အံ့ဩစရာကောင်းလွန်းတယ်။ ကမ္ဘာအမျိုးမျိုးကို ဆက်သွယ်ပေးနိုင်တဲ့ ပစ္စည်းမျိုးကို ရှေးခေတ်တုန်းကတောင် ငါ တစ်ခါမှ မကြားဖူးခဲ့ဘူး။”

“ဒါပေမဲ့ ရှောင်ယန်ကတော့ အဲဒီပစ္စည်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်။”

အကြီးအကဲယောင်ဟာ သံသယတချို့ ရှိနေသေးသည်။ အကြောင်းကတော့ သူဟာ ချက်ဂရုကို တကယ်မမြင်နိုင်ဘဲ ရှောင်ယန်ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲနေတာကိုသာ မြင်နိုင်လို့ပင်။

အဲဒီသားရဲနို့ကိစ္စကြောင့်သာ သူ့တပည့်ရဲ့ စကားကို အနည်းငယ် ယုံကြည်လာခဲ့တာ ဖြစ်သည်။ ဒါကြောင့်လည်း ရှောင်ယန်ရဲ့ ရူးကြောင်ကြောင် အကြံကို လက်ခံပြီး သားရဲနို့ကို ထူးဆန်းတဲ့ ပုံစံတစ်မျိုးအဖြစ် သန့်စင်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ကျီကျန်းက ဆေးနည်းကို ပို့ပေးလိုက်သည့်အပြင် သန့်စင်သောယန်သွေးနီဆေးလုံး တစ်သုတ်စာအတွက် လိုအပ်သည့် ဆေးပစ္စည်းတွေကိုပါ ပို့ပေးလိုက်သောအခါ သူ့ရဲ့ သံသယအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

အကြီးအကဲယောင် ယုံကြည်သွားခဲ့ချေပြီ။

ထို့နောက် သူ့ရှေ့မှာ ပုံနေတဲ့ ဆေးပစ္စည်းတွေကို အံ့ဩတကြီး စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ အဲဒီဆေးပစ္စည်းတွေထဲက ဝိညာဉ်အငွေ့အသက်တွေကလည်း အလွန်ပြင်းထန်လှသည်။

အနံ့ကို ရှူရှိုက်ရုံနဲ့တင် သူ့ဝိညာဉ်အတွက် အကျိုးကျေးဇူး ရရှိနေပြီဖြစ်သည်။

“အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် ကြွယ်ဝလိုက်တာ...”

“ဟင်... ဆရာ... ဘာဖြစ်လို့လဲ...” ရှောင်ယန်က နားမလည်နိုင်စွာ မေးလိုက်သည်။

ဝိညာဉ်ဆေးပင်တချို့ပဲ မဟုတ်ဘူးလား...

အဖိုးတန်တာတော့ မှန်ပေမဲ့ အကြီးအကဲယောင်ဟာ ဒိုချီကုန်းမြေကြီးမှာ နံပါတ်တစ် ဆေးဖော်စပ်သူပဲလေ။ ဒီလောက်နဲ့ ဘာလို့ အံ့ဩတကြီး ဖြစ်နေရတာလဲ...

“မင်း နားမလည်သေးဘူး။”

အကြီးအကဲယောင်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

ရှောင်ယန်ဟာ ဆေးဖော်စပ်သူ မဖြစ်သေးသလို တိုက်ချီကုန်းမြေကြီးမှာ အမှန်တကယ် ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကိုလည်း မသိသေးပေ။

ဒီကမ္ဘာမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို မြှင့်တင်နိုင်တဲ့ နည်းလမ်း လုံးဝမရှိခဲ့တာတော့ မဟုတ်ပေ။

ရှေးခေတ်တုန်းက ဆေးဖော်စပ်သူတွေဟာ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုရဲ့ သင်္ကေတတစ်ခုတင် မဟုတ်ဘဲ အင်အားကြီးမားမှုရဲ့ သင်္ကေတတစ်ခုလည်း ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။

သူတို့ဟာ ဝိညာဉ်တွေကို ထိန်းချုပ်နိုင်သလို ဝိညာဉ်နည်းစနစ်တွေကိုလည်း အသုံးပြုနိုင်ကြသည်။ သူတို့ရဲ့ နည်းလမ်းတွေဟာ ယနေ့ခေတ်မှာ အလွန်ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်လာတဲ့ ဒိုချီစွမ်းအားနဲ့ ယှဉ်ရင်တောင် မနိမ့်ကျခဲ့ပေ။

သို့သော် အချိန်တွေ တဖြည်းဖြည်း ကုန်လွန်လာတာနဲ့အမျှ ဝိညာဉ်ပညာရပ်ရဲ့ အမွေအနှစ်ဟာ ရုတ်တရက် ပြတ်တောက်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ဆေးဖော်စပ်သူတွေ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို မြှင့်တင်ဖို့ သင့်တော်တဲ့ ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေကိုလည်း သူတို့ရဲ့ ဘိုးဘေးတွေက အလွန်အကျွံ သုံးစွဲပစ်ခဲ့ကြသည်။

ဒါကြောင့်ပဲ အကြီးအကဲယောင်က ကျီကျန်းရဲ့ ကမ္ဘာဟာ တကယ်ကို အရင်းအမြစ်ကြွယ်ဝလွန်းတယ်လို့ ပြောခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျင့်ကြံမှုအဆင့် နိမ့်နေသေးတဲ့ အချိန်မှာတောင် ဝိညာဉ်စွမ်းအား ပါဝင်တဲ့ ဆေးပင်တွေကို ရရှိနိုင်တယ်လေ။

“ဒါဆို ဆရာ... ဒီဆေးကို သန့်စင်ဖော်စပ်နိုင်လား...” ရှောင်ယန်က မျက်တောင်ခတ်ရင်း မေးလိုက်သည်။

သူက အကြောင်းအရာအားလုံးကို နားမလည်ပေမဲ့ ဂရုခေါင်းဆောင်ဟာ ကပ်စေးနည်းတတ်သူမှန်းတော့ သိသည်။

အရင်တုန်းက ကျီကျန်းရဲ့ အနီရောင်စာအိတ်တွေကို သူလုယူခဲ့တုန်းက ဆယ်ခုမှာ ရှစ်ခုလောက်က မိုးရေတွေပဲ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သူ့ကို ဘာကြောင့် ဂရုခေါင်းဆောင်က အမြဲတမ်း ရေနဲ့ပဲ လောင်းချနေရတာလဲဆိုတာတော့ သူ တကယ်နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။

ယန် ကို ယင်နဲ့နှိမ်နင်းနေတာ…..

“သန့်စင်သောယန်သွေးနီဆေးလုံးလား...”

အကြီးအကဲယောင်က လက်လှမ်းပြီး ရှောင်ယန် ရေးမှတ်ထားတဲ့ ဆေးနည်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အကြည့်ကို ပြန်လွှဲလိုက်သည်။

ဒီလိုဆေးနည်းမျိုးကို သူ အခုချက်ချင်း ပြန်ရေးနိုင်သလို... အဲဒီဆေးနည်းကို လုံးဝဘေးချိတ်ထားပြီး သန့်စင်သောယန်သွေးနီဆေးလုံးနဲ့ ဆေးစွမ်းအား မနိမ့်တဲ့ တခြားဆေးလုံးတစ်မျိုးကိုတောင် သန့်စင်ဖော်စပ်နိုင်သေးသည်။

“တကယ်ကို အရင်းအမြစ်ကြွယ်ဝလိုက်တာ။”

အရမ်းကို ကြွယ်ဝလွန်းတယ်။ လူသာမန်တွေ နားမလည်နိုင်လောက်အောင်ကို ကြွယ်ဝလွန်းလှသည်။

[ ရှောင်ယန် — “ပြီးပြီ...” ]

ထိုစကားကို မြင်သောအခါ ကျီကျန်းရဲ့ မျက်လုံးတွေ ချက်ချင်း တောက်ပသွားခဲ့သည်။

ကောင်းလိုက်တာ... ဒီတစ်ခါ သူ့အဖေရဲ့ အင်အားကို ထပ်ပြီး မြှင့်တင်ပေးနိုင်တော့မယ်။

သူက ရှောင်ယန် ပို့ပေးထားတဲ့ အနီရောင်စာအိတ်ကို နှိပ်ပြီး လက်ခံလိုက်သည်။

ရှူး...

ကျောက်စိမ်းပုလင်းတစ်လုံးထဲမှာ လုံးဝန်းပြီး မီးတောက်လို နီရဲနေတဲ့ သန့်စင်သောယန်သွေးနီဆေးလုံး လေးလုံး ရှိနေသည်။

ဆေးလုံးတွေဆီက ထွက်ပေါ်နေတဲ့ အငွေ့အသက်ကို ရှူရှိုက်လိုက်ရုံနဲ့တင် ကျီကျန်းရဲ့ သွေးတွေ ဆူပွက်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ့ရဲ့ စိတ်စွမ်းအားကို ပြန်လည်အားဖြည့်ပေးနေသလို ခံစားရသည်။

“ပြီးပြည့်စုံတဲ့ ဆေးလုံးပဲ…”

ဆေးစွမ်းအားက ပြီးပြည့်စုံတဲ့ ဆေးလုံးတစ်လုံးရဲ့ စွမ်းအားထက်တောင် ပိုကောင်းနေနိုင်သေးသည်။

“ဒါပေမဲ့ ဆေးတစ်သုတ် ဖော်စပ်ရင် ဆေးလုံးတစ်လုံးပဲ ရနိုင်တယ်လို့ ပြောထားတာ မဟုတ်ဘူးလား...”

ကျီကျန်းက မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီးနောက် အသက်တစ်ချက် ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။

ထို့နောက် ချက်ဂရုထဲမှာ အကြီးအကဲယောင်ကို ချက်ချင်း ချီးကျူးလိုက်တော့သည်။

[ ကျီကျန်း — “အကြီးအကဲယောင်ရဲ့ ဆေးဖော်စပ်ပညာက တကယ်ကို အံ့မခန်းပဲ။ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးပေါ်မှာ ယှဉ်နိုင်မယ့်သူ မရှိလောက်ဘူး...” ]

[ ကျီကျန်း — “ရှောင်ယန်... မင်း ဆရာတူအကိုတစ်ယောက် လိုချင်လား... ငါ မင်းကို နောက်ထပ် ဆရာတစ်ယောက် မိတ်ဆက်ပေးမယ်။” ]

[ ကျီကျန်း — “ဒီနေ့ကစပြီး အကြီးအကဲယောင်က ငါ့ဆရာပဲ...” ]

[ ရှောင်ယန် — “???” ]

[ ရှောင်ယန် — “မင်း ဘာတွေပြောနေတာလဲ... ငါ့ဘက်က လိုင်းမကောင်းလို့ မင်း ရိုက်နေတာတွေကို မမြင်ရဘူး...” ]

[အားလုံး —- ဟားဟားဟား…]