အခန်း ၃၇။ ကောက်ရိုးဦးထုပ်အဖွဲ့သားတို့၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းကို လေ့ကျင့်ပေးခြင်း

သေးငယ်သောဥယျာဉ်ကျွန်း – ဘီလူးကြီးတို့၏ တိုက်ပွဲကွင်း

မစ္စတာ ၅ ၏ အဆိပ်ခတ်ရန် ကြိုးပမ်းမှုမှာ အောင်မြင်မသွားခဲ့သဖြင့် ဘီလူးကြီး ဒေါ်ရီမှာ အရက်စည်ဗုံးကြောင့် အသက်အန္တရာယ် ရှိလောက်သည့် ဒဏ်ရာမျိုး မရခဲ့ပေ။ ဘီလူးကြီးနှစ်ကောင်၏ တိုက်ပွဲမှာမူ ပြင်းထန်ဆဲဖြစ်ပြီး လက်နက်များ ထိခိုက်မိသံများမှာ ကျွန်းတစ်ခွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

တောအုပ်၏ အရိပ်ကျရာ ထောင့်တစ်ခုတွင် လူလေးဦးသည် ချုံပုတ်များကြား၌ စိုးရိမ်တကြီး ပုန်းခိုနေကြသည်။

"..."

ဘာရော့ခ်ဝခ်စ်၏ အရာရှိဟောင်းများဖြစ်ကြသော ထိုသူလေးဦးမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စိုးရိမ်စွာ ကြည့်နေကြသည်။ ဘယ်သူမှ စကားမစရဲကြပေ။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် မစ္စတာ ၀ ၏ အမိန့်အရ ကောက်ရိုးဦးထုပ် အဖွဲ့သားများနှင့် မင်းသမီး ဗီဗီတို့ကို ရှင်းပစ်ပြီး ဖြစ်ရမည်။

သို့သော် ကံကြမ္မာက အစီအစဉ်ကို ပြောင်းပြန်ဖြစ်စေခဲ့သည်။ ဘောစ် အသစ်တစ်ယောက် ပေါ်လာပြီး သူ့အမိန့်မှာလည်း အတူတူပင်ဖြစ်သည်—‌ေကာက်ရိုးဦးထုပ် အဖွဲ့ကို သတ်ရန်။ သို့သော် သူက ထိုအဖွဲ့၏ ဒု-ခေါင်းဆောင် ဖြစ်နေသည်။ ကိုယ့်အဖွဲ့သားတွေကို ကိုယ်ပြန်သတ်ခိုင်းခြင်းမှာ မည်သို့မျှ မဖြစ်နိုင်သော အရာဟု သူတို့ ထင်ခဲ့မိသည်။

မစ္စ ဗယ်လန်တိုင်းက တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ "သူက ငါတို့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ မမြင်ရတဲ့ ဗုံးတွေ ထည့်ထားတယ်လို့ ပြောတယ်... ငါတို့ ဒီကျွန်းကနေ ထွက်ဖို့ ကြိုးစားတာနဲ့ ပေါက်ကွဲမှာတဲ့။ ဒါ တကယ်လို့ မင်းတို့ ထင်လား?"

မစ္စတာ ၅ က မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။ "ဟွန့်။ သူပြောတဲ့ ဗုံးတွေက သာမန်တွေ ဖြစ်မယ်လို့ ငါ မထင်ဘူး။ ငါက ပေါက်ကွဲမှုတွေကို ခံနိုင်ရည်ရှိတယ်ဆိုတာ သူသိပြီးသား။ သူ ဒီလောက် ယုံကြည်မှု ရှိနေတာဆိုတော့ သာမန်ထက် ပိုတဲ့အရာတစ်ခုခုတော့ ဖြစ်ရမယ်။"

သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး မစ္စတာ ၃ ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "ဟေ့၊ မင်းက ဉာဏ်ကောင်းတယ်—ငါတို့ ဘာလုပ်သင့်လဲ?"

မစ္စတာ ၃ က အဝေးက ဘီလူးကြီးနှစ်ကောင်၏ တိုက်ပွဲကို ငေးကြည့်ရင်း ညည်းတွားသည်။ "ဖြစ်နိုင်ခြေ နှစ်ခုရှိတယ်။ ပထမတစ်ခုက ဒီ ဘောစ်  အသစ်က သူ့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်နဲ့ အဖွဲ့သားတွေကို မုန်းနေတာ။ သူကိုယ်တိုင် လက်မပေချင်လို့ ငါတို့ကို အလုပ်ခိုင်းတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။"

"သူက ဒီလောက်ထိ စိတ်ဓာတ်မာတာလား? ကိုယ့်အဖွဲ့သားတွေကို သတ်ဖို့ထိတောင် ဝန်မလေးဘူးပေါ့?"

မစ္စတာ ၃ က သူ့ကို ပင်ပန်းစွာ ကြည့်သည်။ "ငါက ဖြစ်နိုင်ခြေလို့ပဲ ပြောတာ။ ရှီရိုဂိုင်က အကြောင်းမဲ့ အငြိုးအတေးကြီးတဲ့သူလို ပုံစံမျိုးတော့ မပေါက်ဘူး။ ငါထင်တာတော့ သူက ငါတို့ သူတို့ကို မသတ်နိုင်ဘူးလို့ ယုံကြည်နေတာ။ ဒီမစ်ရှင်ကို သုံးပြီး သူတို့ကို စမ်းသပ်နေတာ—သူတို့ရဲ့ အာရုံခံနိုင်စွမ်းကို ပိုထက်မြက်အောင် လုပ်ပေးနေတာ ဖြစ်လိမ့်မယ်။"

"ဒါဆို ငါတို့က စမ်းသပ်တဲ့ အရုပ်တွေပဲပေါ့!" မစ္စ ဗယ်လန်တိုင်းက ဒေါသတကြီး အော်သည်။

"ကျေးဇူးတင်သင့်ပါတယ်။ အကယ်၍သာ တကယ်သတ်နိုင်သွားရင် ငါတို့ ကိုယ့်ဘာသာ သေကြောင်းကြံရမယ့် အခြေအနေပဲ။"

ထိုအခါမှ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး သဘောပေါက်သွားသည်။ အဝေးမှ ဘီလူးကြီးတို့၏ အသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်နေသည်။ မစ္စတာ ၃ ၏ ဆံထုံးမှာ ဖယောင်းတိုင်မီးလျှံလို တောက်လောင်လာသည်။ သူ ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်ပြီ။

"အမိန့်ကို လိုက်နာမယ်။ ရှီရိုဂိုင်း-ဆန် ပေးထားတဲ့ သူတို့ရဲ့ အားနည်းချက်တွေကို သုံးပြီး အကောင်းဆုံး တိုက်ခိုက်မယ်။"

သူက မစ္စတာ ၅ နှင့် မစ္စ ဗယ်လန်တိုင်းကို ကြည့်ပြီး အမိန့်ပေးသည်။ "မင်းတို့နှစ်ယောက် အစီအစဉ်အတိုင်း လုပ်။ သင်္ဘောသားနဲ့ နှာခေါင်းရှည်ကို သွားကိုင်။ ဂိုးလ်ဒန်းဝိခ်၊ မင်း ငါ့နောက်လိုက်ခဲ့—ငါတို့ တောထဲမှာ ထောင်ချောက်တွေ ဆင်မယ်။ အဲဒီကောက်ရိုးဦးထုပ် ခေါင်းဆောင်ကိုတော့ နောက်ဆုံးမှပဲ ရှင်းမယ်။"

ဂိုးလ်ဒန်းဝိခ်က တိုက်ပွဲဘက်ကို ညွှန်ပြသည်။ "ဘီလူးကြီးတွေကကော?"

"ရှီရိုဂိုင်-ဆန်က သူကိုယ်တိုင် ရှင်းမယ်လို့ ပြောတယ်။"

တစ်နေရာတွင်...

သစ်ပင်များကြားတွင် ပုန်းကွယ်နေသော ဖယောင်းအိမ်အတွင်း၌ ရှီရိုဂိုင်သည် ထိုင်ခုံတွင် သက်သောင့်သက်သာ လှဲလျောင်းရင်း မုန့်စားနေသည်။

"ဟဲဟဲ... သနားစရာ ဥဆော့။ ဗယ်လန်တိုင်းနဲ့ တွေ့တော့မှာ။ အဲဒီမိန်းမက အငြိုးကြီးမှန်း သူသိတော့မှာပါ။"

သူသည် ဤရှုပ်ထွေးမှုအားလုံး၏ တရားခံမှာ သူကိုယ်တိုင်ဖြစ်ကြောင်းကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားသည်။ စိတ်ခိုအောင်းသူ စွမ်းအားဖြင့် သူသည် အခြားသူတို့၏ အတွေးများကို အချိန်နှင့်တပြေးညီ နားထောင်နိုင်သည်။

"ဟဲ့။ ဆန်ဂျီ၊ နောက်တစ်ခါ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် လုပ်ပြန်ပြီ။ ကောက်ရိုးဉီးထုပ်ရဲ့ တစ္ဆေခြေလှမ်းနဲ့ စားဖိုမှူးဆိုတော့လည်း ဒီလောက်တော့ ရှိမှာပေါ့။"

ရှီရိုဂိုင်က သူ၏ လက်ကို မီးခိုးငွေ့အဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး ဖယောင်းအိမ်ကို အကာအကွယ်ပေးထားလိုက်သည်။

အနီးအနားတွင် ဆန်းဂျီးသည် ထူးဆန်းသော မြူခိုးများကို မြင်ပြီး ရပ်တန့်သွားသည်။ "ဟင်? မြူခိုးလား? အပိုတွေ။ ငါ ပြန်တော့မယ်။ အဲဒီ လူမိုက်လို လမ်းမပျောက်ချင်ဘူး။" သူသည် အခြားလမ်းကြောင်းသို့ လှည့်ထွက်သွားသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်...

"ချီး!"

ဇိုရိုသည် ဧရာမ ကြံ့တစ်ကောင်၏ အလောင်းကို ပခုံးပေါ်တင်ပြီး နှာချေလိုက်သည်။ "ဟင်... ဒီနေရာက ရင်းနှီးသလိုပဲ။"

သူ့အနီးတွင် အရိပ်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။ "နာမီ?"

သူသည် ပြုံးပြီး သူမဆီသို့ ချဉ်းကပ်သွားသည်။ "နာမီ၊ ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ? ဒီနေရာက အန္တရာယ်များတယ်။"

သို့သော် တစ်ခုခု မှားနေသည်။ ထိုအမျိုးသမီးသည် ငြိမ်သက်နေသည်။ ထို့နောက်—သူမ အရည်ပျော်သွားသည်။

"နာမီ" ဟူသော ရုပ်ပုံသည် ဖြူဖွေးသော ဖယောင်းရည်လှိုင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ သူ့ဆီသို့ လှည်းဝင်လာသည်။

ဇိုရို၏ မျက်လုံးများ ထက်မြက်သွားသည်။ "တောက်။ မင်း နာမီမဟုတ်မှန်း ငါသိတယ်။ မင်းတို့ ဘာရော့ခ်ဝခ်စ်က အမှိုက်တွေပဲ!"

သူသည် ကြံ့အလောင်းကို ပစ်ချကာ ဓားကို ဆွဲထုတ်သည်။ "ဓားနှစ်လက်စတိုင် – ဖြတ်စက်!"

သူ၏ ဓားချက်များသည် ဖယောင်းရည်ကို ရှစ်ပိုင်းထိအောင် ဖြတ်တောက်လိုက်သော်လည်း အချည်းနှီးပင်။ ဖယောင်းသည် ပြန်လည် ပေါင်းစပ်သွားသည်။

"ဒါဆိုလည်း..."

ဇိုရိုသည် ဆိုရုကို သုံးကာ ပျောက်ကွယ်သွားရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဖယောင်းက သူ့လက်နှင့် ဓားများကို အမြန်ဆုံး အုပ်မိသွားသည်။ သူ၏ ဓားများသည် သံမဏိကဲ့သို့ မာကျောသော ဖယောင်းများဖြင့် ဖုံးအုပ်ခံလိုက်ရသည်။

အရိပ်ထဲမှ မစ္စတာ ၃ ၏ ရယ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဟဲဟဲဟဲ... မင်းရဲ့ လက်နဲ့ ဓားတွေ အကုန် ချုပ်နှောင်ခံလိုက်ရပြီ။ အခု မင်း ဘာမှ မလုပ်နိုင်တော့ဘူး။"

ဖယောင်းအိမ်အတွင်း၌ ရှီရိုဂိုင်သည် မုန့်ကို ကိုက်ဝါးရင်း ပြုံးနေသည်။

"ဇိုရိုက ပထမဆုံး ထောင်ချောက်ထဲ ကျလာတာလား? စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းလိုက်တာ။ အလွန် စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတယ်။”