အခန်း ၃၂။ ပြိုင်ပွဲကနေ မင်းကို ပိတ်ပင်လိုက်တယ်

ရှီရိုဂိုင် က လူဖီကို ငါးစာတွေ အကုန်စားတဲ့အတွက် အပြစ်ပေးရုံတင်မကဘဲ ပင်လယ်ရေအပေါ် သူရဲ့ ခံနိုင်ရည်အားကိုပါ လေ့ကျင့်ပေးနေတာ ဖြစ်သည်။

နတ်ဆိုးအသီးစားထားသူများသည် ရေထဲနစ်မြုပ်နေချိန် သို့မဟုတ် ပင်လယ်ရေ ကျောက်တုံးဖြင့် ချုပ်နှောင်ခံထားရချိန်တွင် အားအင်ကုန်ခမ်းတတ်ကြသော်လည်း အချို့သူများကမူ အခြားသူများထက် ပို၍ ခံနိုင်ရည်ရှိကြသည်။

ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်သူ သို့မဟုတ် လေ့ကျင့်မှုကောင်းမွန်သူများမှာ အားနည်းနေသော်လည်း လှုပ်ရှားနိုင်သေးပြီး တိုက်ခိုက်နိုင်သေးသည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် လူဖီမှာမူ ထိုမျှလောက် စည်းကမ်းတကျ လေ့ကျင့်ထားခြင်း မရှိပေ။

တစ်ခါတည်း ရေထဲနစ်မြုပ်လိုက်သည်နှင့် သူသည် လုံးဝ အကူအညီမဲ့သွားတော့သည်။

"လူဖီက ငါးကို ဆွဲဆောင်မိလိုက်တာ တကယ်ပဲ မယုံနိုင်စရာပဲ" ရှီရိုဂိုင် က ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူ၏ အမူအရာက ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

မြန်ဆန်သော လှုပ်ရှားမှုဖြင့် သူသည် ရေစိုရွဲပြီး ဘာမှမသိတော့သော လူဖီကို ပင်လယ်ထဲမှ ဆွဲတင်လိုက်သည်။

"ဂလု... ဂလု..."

လူဖီသည် ရေစိုနေသော အသားတုံးကြီးတစ်ခုလို သင်္ဘောကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျလာသည်။

ဖူး!

ဂိုးအင်းမဲရီ သင်္ဘောထက် ငါးဆလောက် ကြီးမားသော ဒေါလ်ဖင်ငါးကြီးတစ်ကောင်သည် သူ၏နောက်မှ ရေပြင်ကို ခွဲထွက်လာပြီး သူ၏ "ငါးစာ" ကို လိုက်လံစားသောက်ရန် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် လိုက်လာသည်။

"ချွီ!"

ဒေါလ်ဖင်ငါးကြီးသည် ခဏတာ လေထဲတွင် ဝဲပျံနေပြီး သင်္ဘောပေါ်သို့ အရိပ်မည်းကြီး ကျရောက်စေကာ မဲရီသင်္ဘောဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ငုပ်ဆင်းလာသည်။

"ငါတို့တော့ သေပြီ!" သင်္ဘောဦးစီးနေရာမှဥ‌ေဆာ့က ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"စိတ်အေးအေးထားပါ၊ ကောင်လေး... ဒီလောက်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားမနေပါနဲ့"

ရှီရိုဂိုင် သည် ထိုအခြေအနေကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားပြီးဖြစ်သည်။

သူသည် မီးခိုးမည်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လေထဲတွင် ဧရာမ မီးခိုးကောင်ကြီးအဖြစ် ပြန်လည် ပုံဖော်လိုက်သည်။ သူသည် အားစိုက်ထုတ်စရာမလိုဘဲ ဒေါလ်ဖင်ငါးကြီးကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး သင်္ဘောနှင့် ဝေးရာသို့ လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းကာ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

"ငါတို့ ကပ္ပတိန်ကို စားခွင့်မပေးနိုင်ဘူး။ နေ့လယ်စာအတွက် တခြား တစ်ခုခု သွားရှာလိုက်တော့!"

ဒေါလ်ဖင်ငါးကြီးသည် လေထဲတွင် လည်ပတ်သွားပြီး ပင်လယ်ထဲသို့ အရှိန်ပြင်းစွာဖြင့် ပြုတ်ကျသွားသည်။ ၎င်းသည် လူဖီကို နောက်ဆုံးတစ်ချက် ပြန်ကြည့်ပြီး ဝမ်းနည်းစွာ အသံပြုကာ ပင်လယ်နက်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

လူဖီသည် ရေစိုရွဲလျက် သင်္ဘောပေါ်သို့ အနိုင်နိုင် တက်လာပြီး တုန်ရီနေသည်။

"အ-အေးလိုက်တာ... ငါတော့ အေးခဲတော့မယ်! ရှီရိုဂိုင် ၊ ငါဗိုက်ဆာတယ်!"

ရှီရိုဂိုင်  သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

သူကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ထားတဲ့ ကပ္ပတိန်ကို ဘာလုပ်ပေးရမလဲ?

လူဖီက ဘယ်လောက်ပဲ မိုက်မဲနေပါစေ၊ သူ့ကို ဂရုစိုက်ပေးရဦးမည်။

"ခဏလေး စောင့်နေ၊ ငါ ငါးကင်ပေးမယ်"

ရှီရိုဂိုင်းသည် သင်္ဘောအစွန်းသို့ လမ်းလျှောက်သွားသည်။ မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ အာရုံခံဟာကီ ကို အသုံးပြုလိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် သူသည် လေဓားသွားနှစ်ခုကို ကျွမ်းကျင်စွာဖြင့် ရေထဲသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

မကြာမီပင် ဧရာမ ဓားငါးကြီးများ အပိုင်းပိုင်း ပြတ်ထွက်လျက် ရေပေါ်သို့ ပေါ်လာသည်။

"အို-ဟို! ရှီရိုဂိုင် ၊ မင်း တကယ်တော်တာပဲ!"

လူဖီ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ကြယ်ပွင့်လေးများ တောက်ပလာသည်။

ရှီရိုဂိုင် ထံမှ အလိုရှိရာကို ရအောင် ဘယ်လိုယူရမလဲဆိုတာ လူဖီ ကောင်းကောင်းသိသည်။ အမွှမ်းတင်ခြင်းက အလုပ်ဖြစ်သည်လေ။

လူဖီသည် ရှီရိုဂိုင် ၏ အားနည်းချက်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားသည်။ အမွှမ်းတင်ခြင်းသည် အံ့ဖွယ်အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိသည်။

ရှီရိုဂိုင် သည် ဓားငါးကြီးကို မယ်ရီသင်္ဘောပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။ သူ၏ ဘုန်း စွမ်းအားကို လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲအသုံးပြုပြီး အပူချိန် အနည်းငယ်ရှိသော မီးခိုးလုံးလေးများကို လွှတ်လိုက်ရာ ငါးများမှာ လေထဲတွင် လည်ပတ်ရင်း အညီအမျှ ကင်သွားတော့သည်။

(မှတ်ချက် - သူသည် ပေါက်ကွဲမှုဖြစ်စေရန် သူ၏ 'နှပ်ချေး' ကို အသုံးပြုနေခြင်း မဟုတ်ပါ၊ အဲဒါဆိုရင် အရမ်း ရွံစရာကောင်းနေမှာပေါ့).....(မူရင်းမှတ်ချက်ပါ)

စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် အရသာရှိသော အနံ့များ သင်္ဘောတစ်ခွင် လွှမ်းသွားသည်။

စနစ်တကျ ကင်ထားသော ဓားငါးကင်သည် လူဖီ၏ လက်ထဲသို့ ရောက်လာသည်။

"ဟဲဟဲ! အနံ့က မွှေးလိုက်တာ! စားပြီနော်!"

အပူကို ဂရုမစိုက်ဘဲ လူဖီသည် ဆာလောင်နေသော တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အလုအယက် ကိုက်စားလိုက်သည်။

"အရိုးကို ဂရုစိုက်ဦး" ရှီရိုဂိုင် က သတိပေးလိုက်ပြီး ထိုင်ခုံကို မှီလိုက်ကာ ငါးမျှားတံကို ပြန်ချလိုက်ပြီး မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်။

သို့သော် သူ အိပ်ပျော်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူ တရားမှတ်နေခြင်း ဖြစ်ပြီး ခေါင်းထဲတွင် တိုက်ပွဲ အခြေအနေများကို စိတ်ကူးယဉ် လေ့ကျင့်နေသည်။

သင်္ဘောဦးမှ နာမီက ရုတ်တရက် ဝမ်းသာအားရ အော်လိုက်သည်။ "ကုန်းမြေ မြင်ရပြီ! လော့ခ်ပို့စ်က တုန်တာ ရပ်သွားပြီ! ငါတို့ စမောလ်ဂါးဒင်း ကို ရောက်ပြီ!"

လူဖီက ခုန်ထလိုက်ပြီး သင်္ဘောဦးသို့ ပြေးသွားကာ မယ်ရီ၏ ခေါင်းပုံသဏ္ဌာန်ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်။

"ဟဲဟဲ၊ ဒါ ဂရန်းလိုင်းမှာ ငါတို့ ရောက်တဲ့ ဒုတိယမြောက် ကျွန်းပဲ!"

လူတိုင်း သင်္ဘောဦးသို့ စုရုံးရောက်ရှိလာပြီး အဝေးတွင် ပေါ်လာသော စမောလ်ဂါးဒင်း၏ မြူဆိုင်းနေသော ပုံရိပ်ကို ငေးကြည့်နေကြသည်။

ဆန်ဂျီက စီးကရက်ကို မီးညှိလိုက်ပြီး ပြုံးသည်။ "ဒီနေရာမှာ ဘယ်လိုသားကောင်မျိုးတွေ ရှိမလဲ မသိဘူး။ အရသာရှိဖို့တော့ မျှော်လင့်တာပဲ"

ဇိုရိုက သူ့လက်တစ်ဖက်ကို 'ယူဘာရှီရိီ' ဓားရိုးပေါ်တင်ကာ စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောသည်။ "တိုက်ခိုက်ရလောက်မယ့် တစ်ခုခုတော့ ရှိပါစေ"

ဥဆော့ က သင်္ဘောအစွန်းတွင် ပုံစံထုတ်လိုက်သည်။ "ဟဲ၊ ငါ၊ သူရဲကောင်းကြီး ဥဆော့ ၊ ဂရန်းလိုင်းရဲ့ နောက်ထပ် ကျွန်းတစ်ခုကို ဂုဏ်ယူစွာ ရောက်ရှိလာပြီ!"

ရှီရိုဂိုင် က တိုးတိုးလေး ရယ်မောသည်။ "ဟုတ်တာပေါ့... ဒီကျွန်းက စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းလိမ့်မယ်"

သူက ဘာတွေ စောင့်ကြိုနေလဲဆိုတာ သိသည်။ သို့သော် ပရိသတ်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ကြည့်ရတာနဲ့ ကိုယ်တိုင် လက်တွေ့ကြုံတွေ့ရတာက အလွန် ကွာခြားသည်။

...

မဲရီဂိုးသင်္ဘောသည် စမောလ်ဂါးဒင်း၏ ရေတိမ်သော ဆိပ်ကမ်းသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။

"ဂါး၊ ဂါး..."

ထူထပ်သော တောအုပ်အတွင်းမှ ထူးဆန်းသော တိရစ္ဆာန်အော်သံများ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

နာမီက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားသည်။ "ဒီနေရာက နာမည်နဲ့ လုံးဝ မကိုက်ညီဘူး။ သေးငယ်တာမျိုး ဒါမှမဟုတ် ချစ်စရာကောင်းတာမျိုး ဘာမှ မရှိဘူး"

ဗီဗီက သတိထားပြီး ထပ်ဖြည့်ပြောသည်။ "ဒီနေရာက ဘယ်သူမှ မထိတွေ့ရသေးတဲ့အတိုင်းပဲ။ ရှေးကျတဲ့ အတိတ်မှာ ရပ်တန့်နေသလိုမျိုး"

လူဖီကတော့ အလွန် ပျော်ရွှင်နေသည်။ "ဝူးဟူး! ဇိုရို၊ သင်္ဘောကပ်ဖို့ နေရာရှာလိုက်! ငါတော့ စူးစမ်းဖို့ သွားတော့မယ်!"

အပေါ်ဘက်တွင် ဧရာမ ငှက်ကြီးတစ်ကောင်က ဆန်ဂျီ၏ ပခုံးပေါ်သို့ ကုတ်ခြစ်ရန် ဆင်းလာသည်။

သို့သော် ဆန်ဂျီက ကျွမ်းကျင်စွာ ရှောင်လိုက်ပြီး မျက်စောင်းထိုးသည်။ "ဟေ့၊ ဒီငှက် သောက်ကျိုးနည်း! နောက်တစ်ခါဆို မင်းကို ကင်စားပစ်မယ်!"

နာမီ၊ ဥဆော့ နှင့် ကာရူးတို့က ကြောက်လန့်တကြား အချင်းချင်း ဖက်ထားကြသည်။

ဟိန်း!

တောအုပ်ထဲမှ ဧရာမ ကျားကြီးတစ်ကောင် ထွက်ပေါ်လာပြီး ကြောက်စရာကောင်းအောင် ဟိန်းဟောက်သည်။

၎င်းက သူတို့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်... ထို့နောက် ရုတ်တရက် သတိလစ်သွားပြီး လဲကျသွားသည်။

ဥဆော့ သည် ရှီရိုဂိုင်၏ နောက်သို့ ချက်ချင်း ပြေးဝင်သွားသည်။

"ကျား-ကျား-ကျားလား? မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ ငါ နေမကောင်းဘူး၊ အဲဒီကျွန်းပေါ် တက်သွားရင် ငါသေလိမ့်မယ်! ငါမသွားဘူး!"

သူသည် မိနစ်အနည်းငယ်က ပြောခဲ့သည့် ရဲရင့်သော စကားများကို မေ့လျော့ပြီး တုန်ရီနေသည်။

လူဖီက တောအုပ်ကို ကြည့်၍ ပြုံးသည်။ "အဲဒီထဲမှာ သန်မာတဲ့ တစ်စုံတစ်ခု စောင့်နေတာပဲ! ရှီရိုဂိုင်း၊ ငါ့ရဲ့ စွန့်စားခန်းအတွက် ထမင်းချိုင့်ကော?"

"ငါ အစောကတည်းက လုပ်ပေးထားတယ်" ရှီရိုဂိုင်းက ကျောပိုးအိတ်ထဲတွင် အသားများ ပြည့်နေသော ထမင်းချိုင့်ကို ထုတ်ပေးရင်း ပြောသည်။

ဗီဗီက တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။ "ရှီရိုဂိုင်း-ဆန်... ကျွန်မအတွက်ကော တစ်ချိုင့်လောက် ရနိုင်မလား?"

"ရတာပေါ့၊ မင်းသမီး" သူသည် အပြုံးလေးဖြင့် ပြန်ပြောပြီး သူမ၏ ထမင်းချိုင့်ကို ကာရူး၏ ကုန်းနှီးအိတ်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

သူသည် ကာရူးကိုလည်း စွမ်းဆောင်ရည် မြှင့်တင်ပေးသည့် ဖျော်ရည်များပါသော ရေသန့်ဘူးကို ပေးလိုက်သည်။

"ဂက်!"

လူဖီ၊ ဗီဗီနှင့် ကာရူးတို့သည် သင်္ဘောမှ ဆင်းပြီး တောအုပ်ထဲသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။

ဆန်ဂျီက သင်္ဘောလက်ရန်းကို မှီ၍ ဆေးလိပ်သောက်နေသည်။

"ရှီရိုဂိုင်းက ငါ့အလုပ်ကို သိမ်းယူလိုက်သလိုပဲ..."

"ကဲပါလေ၊ ငါလည်း အားနေတာပဲ။ ငါလည်း အမဲလိုက်ဖို့ သွားတော့မယ်"

ဇိုရိုက အိတ်ကပ်ထဲ လက်ထည့်ပြီး သင်္ဘောပေါ်မှ ခုန်ဆင်းသွားသည်။

"ငါတို့ အသားလိုတယ်ဆိုတာ မမေ့နဲ့ဦး!" ဆန်ဂျီက နောက်မှ အော်ပြောသည်။

ဇိုရိုက နောက်ပြန်မကြည့်ဘဲ "ဟုတ်ပါပြီ၊ ဟုတ်ပါပြီ။ မင်း ဘယ်တော့မှ မဖမ်းနိုင်တဲ့ တစ်ခုခုကို ငါ ဖမ်းလာမယ်" ဟု ပြောသည်။

"ဟမ်?" ဆန်ဂျီ၏ ဆေးလိပ်မီးမှာ တောက်လောင်လာသည်။

"မင်းက မင်းဖမ်းလာမယ့် သားကောင်က ငါ့ထက် သာတယ်လို့ ပြောချင်တာလား?!"

ဇိုရိုက လှည့်ကြည့်ပြီး ပြုံးသည်။ "သိသာနေတာပဲလေ"

ဆန်ဂျီက မဲ့ပြုံးပြသည်။ "ဒါဆိုလည်း စမ်းကြတာပေါ့။ အမဲလိုက် ပြိုင်ပွဲ။ ဘယ်သူက ပိုကြီးပြီး အသားပိုများတဲ့ သားကောင်ကို ဖမ်းနိုင်မလဲ ကြည့်ကြတာပေါ့!"

"ငါတော့ ရှုံးမှာ မဟုတ်ဘူး" ဇိုရိုက ပြန်ပြောသည်။

ရှီရိုဂိုင်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ "ငါလည်း ပါလို့ရမလား?"

သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးက တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရှီရိုဂိုင် ကို ကြည့်ပြီး "မရဘူး! ဒီပြိုင်ပွဲကနေ မင်းကို ပိတ်ပင်လိုက်တယ်!" ဟု အော်ပြောကြသည်။

ထို့နောက် ပြိုင်ဘက်များကဲ့သို့ပင် သူတို့နှစ်ဦးသည် ဆန့်ကျင်ဘက် လမ်းကြောင်းများသို့ အသီးသီး ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ရှီရိုဂိုင်သည် ကိုယ်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ လှမ်းပြင်သည်။

သူ ထွက်ခွာခါနီးတွင် သူ့ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို တစ်စုံတစ်ခုက ဆွဲထားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ရှီရိုဂိုင်!"

နာမီနှင့် ဥဆော့ တို့သည် သူ့ကို အသည်းအသန် ဖက်တွယ်ထားကြသည်။

"မင်း မသွားနဲ့! မင်းပဲ ငါတို့ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်မှာ!"

သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲနေသည်။

ရှီရိုဂိုင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ။ ငါပဲ နေခဲ့ပါ့မယ်"

သူတို့က စိတ်အေးသွားကြပြီး ရှီရိုဂိုင် ကမူ အကူအညီမဲ့စွာဖြင့် ပြုံးကာ ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်သည်။

တကယ်တော့ သူလည်း စူးစမ်းလေ့လာချင်ခဲ့တာပါ။