အခန်း ၁၄။ ဂရန်းလိုင်းသို့ ဦးတည်ခြင်း။

ရေတပ်ဗိုလ်ချုပ် အာကိုဂျီ။

ကမ္ဘာ့အစိုးရ၏ ထိပ်တန်းတိုက်ခိုက်ရေးသမား သုံးဦးတွင် တစ်ဦးအပါအဝင်ဖြစ်ပြီး ရေတပ်ရုံးချုပ်၏ အကြောက်ရွံ့ဆုံး အင်အားစုများထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည်။

"ရေတပ်ဗိုလ်ချုပ်ဆီက ဖိတ်ကြားချက်လား? ဒါက အတော်လေး အံ့အားသင့်စရာပဲ။"

ရှီရိုဂိုင် ယာမိကုရိုသည် အာကိုဂျီ၏ တည်ငြိမ်ပြီး ငိုက်မြည်းနေသည့် ဟန်ပန်ကို ပုံဖော်ထားသော ဒန်ဒန်မူရှီကို ကြည့်ကာ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်လို လူသိမများတဲ့သူအတွက် ခင်ဗျားတို့လို ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးက ဖိတ်ကြားချက်ပေးတယ်ဆိုတာ ဂုဏ်ယူစရာပါပဲ။"

သူသည် တစ်ဖန်ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ခေါင်းခါယမ်းကာ တည်ငြိမ်သော အဆုံးသတ်စကားဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ် ဗိုလ်ချုပ် အာကိုဂျီ။ ခင်ဗျား ဘယ်လောက်ပဲ တောင်းဆိုပါစေ၊ ရေတပ်ထဲဝင်ဖို့ ကျွန်တော့်မှာ စိတ်ဝင်စားမှု လုံးဝမရှိဘူး။"

ဒန်ဒန်မူရှီမှာ စိတ်ခံစားချက် အပြောင်းအလဲ မရှိပေ။ အာကိုဂျီ၏ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အသံက အေးအေးလူလူ ပြန်ပြောလာသည်။

"ဒါက တကယ့်ကို နှမြောစရာပဲ။ စမုတ်ကာက လူတစ်ယောက်ယောက်အကြောင်း ဒီလောက်ထိ ချီးကျူးတာ ငါတစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး— အထူးသဖြင့် ပင်လယ်ဓားပြအလံကို လွှင့်ထူထားတဲ့သူကိုပေါ့။"

စကားဆုံးသည်နှင့် အာကိုဂျီက စမုတ်ကာဘက်သို့ အာရုံပြောင်းလိုက်သည်။

"ကဲ စမုတ်ကာ၊ မင်းတောင်းဆိုတဲ့အတိုင်း ငါလုပ်ပေးလိုက်ပြီ။ ငါ ပြန်အိပ်တော့မယ်။"

ဒန်ဒန်မူရှီ၏ ခေါင်းမှာ ငိုက်စိုက်ကျသွားပြီး ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု ပြီးဆုံးကြောင်း အချက်ပြလိုက်သည်။

စမုတ်ကာသည် စက်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး ရှီရိုဂိုင်ကို စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း တကယ်ပဲ ပင်လယ်ဓားပြဖြစ်ချင်တာလား— အမဲလိုက်ခံရမယ်၊ အမုန်းခံရမယ်၊ အမြဲတမ်း ပြေးလွှားနေရမယ်လေ? မင်း တရားမျှတမှုကို ဆောင်ရွက်ခွင့်ရမယ့် အခွင့်အရေးကို ငြင်းပယ်နေတာပဲ။"

ရှီရိုဂိုင် က အနည်းငယ် ရယ်မောလိုက်သည်။

"ပင်လယ်ဓားပြဖြစ်တာနဲ့ ရေတပ်သားဖြစ်တာနဲ့ ဘာကွာခြားလို့လဲ။"

စမုတ်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "ရေတပ်သားတွေက တရားမျှတမှုအတွက် ရပ်တည်တယ်။ ပင်လယ်ဓားပြတွေကတော့ ပရမ်းပတာတွေ ဖန်တီးကြတယ်။"

ရှီရိုဂိုင်က လှောင်ပြောင်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများမှာ ထက်မြက်လာသည်။

"ရေတပ်သားတွေက 'တရားမျှတမှု အနိုင်ရလိမ့်မယ်' လို့ အော်ဟစ်နေကြပေမဲ့၊ အဲဒါက ပြည်သူတွေရဲ့ တရားမျှတမှုလား— ဒါမှမဟုတ် အားကြီးသူတွေရဲ့ တရားမျှတမှုလား? ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ထက် ပိုသိပါတယ်။"

သူသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။

"အဲဒီ 'တရားမျှတမှု' ကိုသုံးပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုတွေ ကျူးလွန်တဲ့ ရေတပ်သားတွေလည်း ရှိသလို၊ အပြစ်မဲ့သူတွေကို ကာကွယ်ပေးတဲ့ ပင်လယ်ဓားပြတွေလည်း ရှိတယ်။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ တန်ဖိုးကို သူတို့ရဲ့ ဘွဲ့နာမတစ်ခုတည်းနဲ့ ဘာလို့ တိုင်းတာရတာလဲ။"

စမုတ်ကာ၏ မျက်နှာထား တင်းမာသွားသည်။

"ဒါပေမဲ့ ကမ္ဘာကြီးက ရေတပ်ကို လိုအပ်နေတာပဲ။ အနည်းဆုံးတော့ လူအများစုကို ကာကွယ်ဖို့အတွက်ပေါ့။"

ရှီရိုဂိုင် ၏ အကြည့်သည် မုန်တိုင်းထန်သော ကောင်းကင်ဘက်သို့ ရောက်သွားသည်။

"ကမ္ဘာကြီးက ပြောင်းလဲနေပြီ စမုတ်ကာ။ ရေတပ်က အင်အားသုံးရုံနဲ့ လူတွေရဲ့ စိတ်နှလုံးကို မသိမ်းပိုက်နိုင်ဘူး။ အဲဒါကတော့ တကယ်တမ်း ဂရုစိုက်တဲ့သူတွေဆီမှာပဲ ရှိတာ။"

သူသည် စမုတ်ကာကို ကျော်ဖြတ်သွားရင်း နောက်ဆုံးစကားတစ်ခွန်း ပြောလိုက်သည်။

"ကိုယ့်ရင်ထဲက တရားမျှတမှုနောက်ကိုပဲ လိုက်ပါ။ နောက်တစ်ခါ တွေ့တဲ့အခါ ခင်ဗျား ဒီလောက်ထိ အားနည်းနေမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်တော် မျှော်လင့်ပါတယ်။"

စမုတ်ကာ ပြန်မဖြေခဲ့ပေ။

သူသည် ရှီရိုဂိုင် ကျောက်ခင်းလမ်းအတိုင်း လျှောက်သွားကာ မြူခိုးများထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေခဲ့သည်။

စမုတ်ကာ သွားများကို ကြိတ်လိုက်သည်။

သူသည် ဤလူကို တားဆီးနိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း ကောင်းကောင်းသိသည်။ အိုကီဂျီလိုလူမျိုးသာ တားနိုင်လိမ့်မည်။ ဖြစ်နိုင်လျှင်ပေါ့။

သူသာ အာကိုဂျီလောက် ခွန်အားရှိခဲ့ရင်…

သူ၏ စီးကရက်မီးခိုးမှာ တုန်ရီနေပြီး သူ၏ တည်ငြိမ်သော အသွင်အပြင်နောက်ကွယ်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

"ရှီရိုဂိုင် ယာမိကုရို… ငါ အခုထိ နားမလည်နိုင်သေးတဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ။"

သူ့ဘေးတွင် အသံဩဩတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ အတွေးများကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။

"အဖြူရောင် လက်သီး။"

လန့်သွားသော စမိုကာသည် လှည့်ပတ်ကာ မီးခိုးများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော လက်သီးကို နောက်သို့ ပစ်လိုက်သော်လည်း ထိုလက်သီးမှာ လေကိုသာ ထိမိသွားသည်။ သူ၏ နောက်ကွယ်တွင် လေပြင်းတစ်ခု ဝဲခတ်လာပြီး သူ၏ မီးခိုးများကိုပင် ပြန့်ကျဲသွားစေသည်။

ဆိပ်ကမ်းစပ်သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်သော ရှီရိုဂိုင် ရပ်တန့်သွားသည်။ သူ၏ နောက်ကွယ်ရှိ ထူးဆန်းသော လေပြင်းကို ခံစားမိလိုက်ပြီး လူမရှိသော လမ်းမဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ ရယ်မောဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မန်းကီး ဒီ ဒရဂွန်။ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ရှောင်ပုန်းနေတာပဲကိုး။"

စမုတ်ကာသည် မုန်တိုင်းကို ကြည့်ရင်း မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်သည်။

"မန်းကီး ဒီ ဒရဂွန်။ ကမ္ဘာ့အစိုးရက မင်းရဲ့ ခေါင်းကို လိုချင်နေတာ မဟုတ်လား။"

စမုတိး်ကာသည် မျက်လုံးများကို ထက်မြက်စွာထားပြီး ရှေ့သို့ တိုးလာကာ မေးလိုက်သည်။

"မင်း ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ?!"

လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခုသည် ကောင်းကင်ကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး ထိုလူ၏ ရုပ်ပုံကို ခဏတာ ထင်ရှားစေသည်။ အမည်းရောင် အင်္ကျီဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ ဘယ်ဘက်ပါးတွင် တက်တူးထိုးထားကာ၊ မျက်ခုံးမွှေးမရှိဘဲ၊ ပုံမှန်မဟုတ်သော တည်ရှိမှုမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူဖြစ်သည်။

မန်းကီး ဒီ ဒရဂွန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ငါ တစ်ယောက်ယောက်ကို လမ်းခရီးအတွက် ပို့ပေးဖို့ ရောက်လာတာ။ မင်း သူ့ကို တားဆီးဖို့ ကြိုးစားလိမ့်မယ်ဆိုတာ ငါ သိတယ်။"

စုတ်ကာသည် ထိုစကားများကို စဉ်းစားလိုက်သည်။

"မင်း ဆိုလိုတာက… ရှီရိုဂိုင်လား ?"

ဒရဂွန်က တိုက်ရိုက်မဖြေဘဲ ပင်လယ်ဘက်သို့ ကြည့်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ကမ္ဘာကြီးကို မင်းကိုယ်တိုင် သွားကြည့်လိုက်ပါ။ ကမ္ဘာကြီးက ငါတို့ရဲ့ အဖြေကို စောင့်နေတာ။"

စမုတ်ကာ၏ စိတ်အနှောင့်အယှက်မှာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းသွားသည်။

ရှီရိုဂိုင် ယာမိကုရိုနှင့် မန်းကီး ဒီ ဒရဂွန်တို့အကြား အဆက်အသွယ်က ဘာလဲ။

သူ ပြန်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ဒရဂွန်မှာ မုန်တိုင်းထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်ပြီး သူ အဲဒီနေရာမှာ ဘယ်တုန်းကမှ မရှိခဲ့သလိုပင်။

"ဟမ်? ငါ ဘာလို့ မြေပြင်ပေါ်မှာလဲ? ပြီးတော့… တခြားလူတွေကရော ဘာလို့ အားလုံး သတိလစ်နေကြတာလဲ?!"

ရေတပ်သားတစ်ယောက်သည် ညည်းညူရင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း ထိုင်လိုက်သည်။ ထိုသူနောက်တွင် အခြားသူများလည်း နိုးထလာကြပြီး အားလုံးမှာ ရှီရိုဂိုင်၏ ဘုရင်ဟာကီ ကြောင့် သတိလစ်သွားသူများ ဖြစ်သည်။

ထိုအဖွဲ့မှာ သတိပြန်ဝင်လာစဉ် စမုတ်ကာသည် ဆိပ်ကမ်းဘက်သို့ လျှောက်သွားသည်။

သူသည် အဝေးသို့၊ မုန်တိုင်းထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့မည့် သင်္ဘောတစ်စင်း၏ အရိပ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ကောက်ရိုးဦးထုပ်အဖွဲ့… ရှီရိုဂိုင် လည်း ပါသွားပြီ။"

သူသည် သူ၏ လူများကို လှည့်ကြည့်သည်။

"သင်္ဘောတစ်စင်း ပြင်ထား။ ငါ ဂရန်းလိုင်းကို သွားမယ်။"

လက်အောက်ငယ်သားတစ်ယောက်က တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။

"ဒါပေမဲ့ ဗိုလ်မှူးကြီး၊ ဒီကျွန်းက ခင်ဗျားရဲ့ ကွပ်ကဲမှုအောက်မှာ ရှိတာပါ။ ရုံးချုပ်က သိသွားရင်…"

စမုတ်ကာက အေးစက်စက်ဖြင့် ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"သူတို့ကို ဝင်မစွက်ဖက်ဖို့ ပြောလိုက်။ တာဝန်အားလုံးကို ငါယူမယ်။"

ဂိုးအင်းမဲရီ  သင်္ဘောပေါ်တွင်။

ရှီရိုဂိုင် သည် နောက်ဆုံးတွင် ပြန်ရောက်လာပြီး သင်္ဘောသားများ၏ ဝမ်းမြောက်စွာ ကြိုဆိုခြင်းကို ခံရသည်။

"ဟိုမှာ ကြည့်!"

နာမီက အဝေးရှိ မီးပြတိုက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြုံးလိုက်သည်။

"အဲဒါ လမ်းပြအလင်းပဲ! ဂရန်းလိုင်းရဲ့ ဝင်ပေါက်က အဲဒီနောက်မှာပဲ ရှိတယ်!"

လူဖီက လက်သီးကို မြှောက်လိုက်သည်။

"ဟဲဟဲ! ငါတို့ ရောက်တော့မှာပဲ!"

ဥဆော့မှာ မျက်နှာဖြူဖျော့ကာ သင်္ဘောတိုင်ကို ဖက်တွယ်ထားရင်း စိုးရိမ်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒီလှိုင်းတွေနဲ့ဆိုရင် မုန်တိုင်းကို မြင်ဖို့တောင် မလိုတော့ဘူး— ငါတို့က အဲဒီထဲ ရောက်နေတာပဲ!"

မည်သူမျှ သူ့ကို ဂရုမစိုက်ပေ။ သူတို့၏ မျက်လုံးများသည် ရှေ့ရှိ တောက်ပသောအလင်းရောင်ပေါ်တွင်သာ ရှိနေပြီး မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ရှီရိုဂိုင် က ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒီလောက် စိတ်ဓာတ်တွေ တက်ကြွနေတော့ မဲရီ သင်္ဘော ဂရန်းလိုင်းထဲ ဝင်တာကို အောင်ပွဲခံလိုက်ကြရအောင်လား?"

"ဟုတ်တယ်!"

"လုပ်ကြစို့!"

"ကောင်းလိုက်တာ!"

ဆန်ဂျီသည် သစ်သားစည်ကို သင်္ဘောကုန်းပတ်အလယ်တွင် ချထားလိုက်သည်။ သူ၏ စီးကရက်မှ မီးခိုးများကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီးနောက် ခြေထောက်ကို မြှောက်ကာ စည်ပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။

"ငါ အောဘလူး ကို ရှာတွေ့အောင် ရှာမယ်။"

လူဖီက ဘေးတွင် လာရပ်သည်။

"ငါ ပင်လယ်ဓားပြဘုရင် ဖြစ်လာမယ်!"

ဇိုရိုက ပြုံးလိုက်သည်။

"ငါ ကမ္ဘာ့အကောင်းဆုံး ဓားသမား ဖြစ်လာမယ်။"

နာမီက သူမ၏ ခြေထောက်ကို ယုံကြည်မှုရှိရှိ တင်လိုက်သည်။

"ငါ ကမ္ဘာ့မြေပုံအပြည့်အစုံကို ရေးဆွဲမယ်။"

ဥဆော့ပ်က တံတွေးမြိုချပြီးမှ ပြောသည်။

"ငါ—ငါ ပင်လယ်ရဲ့ ရဲရင့်တဲ့ သူရဲကောင်း ဖြစ်လာမယ်!"

သူတို့အားလုံး ရှီရိုဂိုင်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

သူက ပြုံးလိုက်သည်။

"ငါ့အလှည့်ပေါ့လေ?"

သူသည် သက်သောင့်သက်သာဖြင့် ရှေ့သို့တိုးလာပြီး စည်ပေါ်တွင် ခြေထောက်ကို တင်လိုက်သည်။

"ငါက ရှိသမျှ နတ်ဆိုးအသီး စွမ်းအားအားလုံးကို စုဆောင်းမယ်— ပြီးတော့ ခင်ဗျားတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီရဲ့ အိပ်မက်တွေဆီ ရောက်အောင် ကူညီပေးမယ်။"

သူတို့အားလုံး ခြေထောက်များကို ထပ်မံမြှောက်လိုက်ပြီး စည်ပေါ်သို့ တပြိုင်နက်တည်း အားပါးတရ ဆောင့်နင်းလိုက်သည်။

ဘုန်း!

လူဖီက ဝမ်းမြောက်စွာ ရယ်မောရင်း လေထဲသို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။

"သွားကြစို့! ဂရန်းလိုင်းဆီ!"

"ဟုတ်!"

ရှီရိုဂိုင် သည် ထူးခြားသော၊ ရိုးသားသော အပြုံးဖြင့် ရပ်နေသည်။ သူ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက် ဖြစ်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

လော့ဂ်တောင်းအောက်ရှိ လျှို့ဝှက်ကာစီနိုတစ်ခုတွင်…

မန်နေဂျာက မျက်နှာဖြူဖျော့လျက် ဒန်ဒန်မူရှီထဲသို့ အရေးတကြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒိုဖလာမင်ဂို-ဆာမာ… ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဆုငွေကို ခိုးသွားတဲ့လူက စမုတ်ကာကို အနိုင်ယူသွားပါပြီ။"

ဒန်ဒန်မူရှီမှာ ဦးခေါင်းခွံပုံစံ အပြုံးမျိုး ရှိနေပြီး ပန်းရောင် နေကာမျက်မှန်ကို တပ်ထားသည်။

ဖုန်းလက်ခံစက်မှတစ်ဆင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရယ်သံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

"ဖူးဖူးဖူးဖူး… စမုတ်ကာလား? သူက အားနည်းပေမဲ့ နာမည်တစ်ခုတော့ ရှိသားပဲ။ ဂရန်းလိုင်းရဲ့ အစွန်းမှာတင် ပင်လယ်ဓားပြတစ်ယောက်က သူ့ကို နိုင်သွားတယ်ဆိုတော့… စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတာပဲ။"

မန်နေဂျာက တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။

"သူ့ဓာတ်ပုံကို ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အဆက်အသွယ်တွေဆီ ပို့ပေးရမလား?"

ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် နောက်ထပ် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရယ်သံတစ်ခု ထွက်လာပြန်သည်။

"ဖူးဖူးဖူးဖူး… ဒါက ခေတ်ဟောင်းကနေ ခေတ်သစ်ကို ကူးပြောင်းခြင်းရဲ့ အမှတ်အသားပဲ။ ငါတို့ရဲ့ အင်ပါယာကို တည်ဆောက်ဖို့ ခွန်အားကြီးတဲ့ လူသစ်တွေကို လိုအပ်တယ်။ လိုက်လံဖမ်းဆီးတာတွေ အားလုံး ရပ်လိုက်တော့။"

"သူ့အချက်အလက်တွေကို ငါ့ဆီ ပို့ပေးပါ။ သူက ငါတို့နဲ့ ပူးပေါင်းဖို့ အရည်အချင်းရှိမရှိ ငါ ဆုံးဖြတ်မယ်။”