ဝူး…
ပန်းရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုသည် ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားပြီး ပြတ်သားသော အရှိန်အဝါဖြင့် တောင်အောက်ရှိ မြို့ကြီးဆီသို့ ဦးတည်ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။
ယွဲ့လင် ထွက်ခွာသွားသော ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ဖန်ယွမ် ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်မိသည်။
ဒီအကြီးဆုံးတပည့်က စကားနာထိုးရတာကို ကြိုက်တယ်ဆိုပေမဲ့ အလုပ်လုပ်တဲ့နေရာမှာတော့ အတော်လေး အားကိုးရပေသည်။
သူမအနေနဲ့ တကယ်ပဲ ဈေးကြီးတဲ့အရာတွေကို ဝယ်နိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ရတာပဲ။ အကောင်းဆုံးကတော့ အဲဒီ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နှစ်ထောင်လုံးကို ထမင်းတစ်နပ်တည်းနဲ့ အကုန်ဖြုန်းပစ်လိုက်ဖို့ပဲ။
ထမင်းတစ်နပ်ကို ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နှစ်ထောင်ဆိုတော့ တစ်ရက် သုံးနပ်ဆိုရင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ခြောက်ထောင်။
တစ်လဆိုရင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နှစ်သိန်းအထိ ဖြုန်းတီးနိုင်မှာ။
ဒီလိုသာ အဝိုင်းလိုက် တွက်ချက်လိုက်ရင် စနစ်ကပေးထားတဲ့ ရန်ပုံငွေတွေကို မကြာခင်မှာပဲ အကုန်သုံးစွဲပစ်နိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။
ဖန်ယွမ်သည် လှည့်ပြန်လာပြီး တိုးတိုးတိုးတိုး ပြောဆိုနေကြဆဲဖြစ်သော တပည့်သစ်များကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ဘာမှရှင်းပြမနေဘဲ ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော အဓိက ခန်းမဆောင်ကြီးဆီသို့ တည့်တည့်လျှောက်သွားကာ ဖုန်အလိမ်းလိမ်းပေနေသော ကျောက်လှေကားထစ်ထက်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
"အားလုံးပဲ ထိုင်စရာနေရာရှာပြီး ထမင်းစားဖို့ စောင့်ကြ"
သူသည် လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ အလွန်ပင် တည်ငြိမ်လှသဖြင့် သူထိုင်နေသည်မှာ ကျောက်လှေကားထစ် မဟုတ်ဘဲ အင်မော်တယ်ဧကရာဇ်ရဲ့ ရာဇပလ္လင်ကြီးပေါ်မှာ ထိုင်နေသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရသည်။
ဆရာကြီးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ခန့်ညားသော အငွေ့အသက်များသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှ ချက်ချင်း ဖြာထွက်လာခဲ့တော့သည်။
လူအုပ်ကြီးထဲတွင် ချန်ကျင်းတောက်သည် ဖန်ယွမ်၏ ထိုသို့သော တည်ငြိမ်အေးဆေးသည့် ပုံစံကို ကြည့်ရင်း သူ၏ဦးနှောက်ထဲတွင် ကျမ်းစာတစ်ပုဒ် စကားလုံး အလိုအလျောက် ပေါ်လာခဲ့ပြန်သည်။
ကျမ်းစာထဲမှာ လာတာရှိတယ် - 'သူတော်စင်သည် နိမ့်ပါးသော အိမ်ဂေဟာတွင် နေထိုင်သော်လည်း လောကကြီးတစ်ခုလုံးကို သူ၏ရင်ထဲတွင် ဆောင်ထားသည်' တဲ့။
"ငါ ထပ်ပြီး သဘောပေါက်သွားပြန်ပြီ..ဂိုဏ်းချုပ်ဖန်က ဒီလို ဆိုးရွားတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မျိုးမှာ ငါတို့တွေ လမ်းစဉ်အပေါ် ထားရှိတဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို ဆက်ပြီး ထိန်းသိမ်းနိုင်မလားဆိုတာ စမ်းသပ်ချင်ရုံသက်သက်ပဲ"
ထိုသို့ တွေးမိသောအခါ ချန်ကျင်းတောက်၏ မငြိမ်မသက် ဖြစ်နေခဲ့သော နှလုံးသားသည် တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားခဲ့ရတော့သည်။
သူသည် ဖန်ယွမ်ကို အတုယူလျက် ရေမှော်ပင်များ ပေါက်ရောက်နေသော ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုပေါ်တွင် တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်လိုက်ပြီး မျက်လုံးကို မှိတ်ကာ စိတ်ကို ငြိမ်သက်စေလိုက်သည်။
ဒါကို မြင်သောအခါ အခြားသူများသည်လည်း စိုးရိမ်ပူပန်နေကြဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ထိုင်စရာနေရာ ရှာဖွေကြရုံမှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ... တကယ်ပဲ ပြန်ချင်လျှင်တောင် အနည်းဆုံးတော့ ထမင်းတစ်နပ်လောက် စားပြီး... နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်လောက် အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်သင့်သည် မဟုတ်ပါသနည်း။
အချိန်သည် တစ်မိနစ်ပြီးတစ်မိနစ် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။
နေမင်းသည် တဖြည်းဖြည်း အနောက်ဘက်သို့ စောင်းလာခဲ့ပြီး တောင်လေသည်လည်း ပိုမို အေးစက်လာခဲ့သည်။
လူအများအပြား၏ ဗိုက်ထဲမှ ဆာလောင်မှုကြောင့် တဂုတ်ဂုတ် မြည်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူတို့၏ သည်းခံနိုင်စွမ်းများ ကုန်ဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေချိန်မှာပင်။
မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းဆီမှ အလင်းတန်းတစ်ခုသည် သူတို့ထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပျံသန်းလာခဲ့သည်။
"ဂိုဏ်းတူစီနီယာအမ ပြန်လာပြီ"
တစ်စုံတစ်ဦးက ကောင်းကင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ယွဲ့လင်သည် သူမ၏ ပျံသန်းရေးရတနာကို ထိန်းချုပ်လျက် သိုင်းပြိုင်ကွင်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင် တည်ငြိမ်စွာ ဆင်းသက်လိုက်သည်။
သူမ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ဖြူလျော့နေပြီး အရှိန်အဟုန်ဖြင့် သွားလာခဲ့ရသဖြင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အများအပြား ကုန်ဆုံးသွားခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။
သို့သော် သူမ၏ လှပသော မျက်ဝန်းအစုံတွင်မူ ထူးဆန်းသော အရောင်အဝါတစ်ခု တောက်ပနေပြီး…ဒါက ကလဲ့စားချေတဲ့အနေနဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို အပြည့်အဝ ဖြုန်းတီးပစ်လိုက်ရခြင်းကြောင့် ရရှိလာတဲ့ ကျေနပ်မှုပဲ ဖြစ်သည်။
’ဖန်ယွမ်... ရှင်က အဈေးကြီးဆုံးအရာကိုပဲ လိုချင်တာ မဟုတ်ဘူးလား’
’ခဏနေရင် ရှင် ဘယ်လို ငိုမလဲဆိုတာ စောင့်ကြည့်ရသေးတာပေါ့’
"ဂိုဏ်းချုပ်... စားစရာတွေ ဝယ်လာခဲ့ပါပြီ"
ယွဲ့လင် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်ပြီး ဖန်ယွမ်၏ ပြန်လည်ဖြေကြားမှုကိုပင် မစောင့်ဘဲ သူမ၏ ဝတ်ရုံလက်အင်္ကျီကို ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်။
ဝုန်း…
လူတစ်ဝက်စာခန့် မြင့်မားသော သစ်သားပုံးကြီး ဆယ်ဂဏန်းခန့်သည် ဟာလာဟင်းလင်း ပြင်ပမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး မြေကြီးပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားကာ ဖုန်မှုန့်များ ထသွားခဲ့သည်။
ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူမသည် ရှေ့သို့လှမ်းကာ ပထမဆုံး သစ်သားပုံးကြီး၏ အဖုံးကို ဖွင့်ချလိုက်တော့သည်။
ဘုန်း။
အလွန်အမင်း ပြင်းထန်ပြီး မွှေးကြိုင်လှသော အသားဟင်းနံ့ကြီးသည် ရုပ်ဝတ္ထုတစ်ခုကဲ့သို့ ရင်ပြင်တစ်ခုလုံးကို မုန်တိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ချက်ချင်း လွှမ်းမိုးသွားခဲ့တော့သည်။
အသားဟင်းနံ့မှာ သာမန်လောကီသားတို့၏ ရိုးရှင်းပြီး ဆီဦးထုပ်နေသော အသားဟင်းနံ့မျိုး မဟုတ်ဘဲ... သစ်ပင်ပန်းမန်များ၏ လတ်ဆတ်သော ရနံ့များနှင့် သွေးသားခွန်အားများ၏ အပူရှိန်တို့ ရောပြွမ်းနေသည့် ထူးခြားသော ရနံ့တစ်ခု ဖြစ်ပြီး လူ၏ အရိုးအဆစ်များအထိ တိုးဝင်သွားနိုင်သကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။
ဂလု…
သိုင်းကွင်းတစ်ခုလုံးတွင် တံတွေးမျိုချလိုက်သံ ပေါင်းတစ်ရာခန့်သည် တပြိုင်နက်တည်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး တိတ်ဆိတ်နေသော တောင်ထိပ်တွင် အလွန်ပင် ရှင်းလင်းစွာ ကြားလိုက်ရသည်။
လူတိုင်း၏ အကြည့်များသည် ထိုသစ်သားပုံးကြီးဆီသို့ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ရောက်ရှိသွားခဲ့ကြသည်။
ပုံးကြီးအတွင်း၌ အနီရောင် ဟင်းရည်များ ဆူပွက်နေပြီး... ကြီးမားလှသည့်အပြင် ဝါးရလွယ်ကူပြီး အသားအမျှင်များ ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရသော အသားတုံးကြီးများ မျောပါနေသည်။
အသားတုံးတိုင်းမှ ပျော့ပျောင်းသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အရောင်အဝါများ မှိန်ပျော့စွာ ဖြာထွက်နေပြီး အပူရှိန်များ မြင့်တက်လာသည်နှင့်အမျှ ၎င်းသည် ဖြူလွလွ မြူခိုးများအသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ ရင်ပြင်တစ်ခုလုံးကို အိမ်မက်ဆန်သော လေထုကြီးအဖြစ် ဖန်တီးပေးလိုက်သည်။
"ဒါ... ဒါက ဘာအသားလဲ"
ဝမ်အာကော်သည် အနံ့ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ရာ ထိုရနံ့သည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး... ခရီးဝေး လျှောက်လာခဲ့ရသဖြင့် ညောင်းညာနေသော ခြေထောက်များသည် ခဏချင်းမှာပင် ပေါ့ပါးသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည့်အပြင် ဆာလောင်နေသော ဗိုက်ထဲတွင်လည်း နွေးထွေးမှုလှိုင်းလုံးတစ်ခု ထသွားခဲ့သည်။
"ဒါက... ဒါက အဆင့် (၁) ဝိညာဉ်သားရဲ 'သံကျောကုန်း တောဝက်' ရဲ့ အသားပဲ"
လူအုပ်ကြီးထဲတွင် ဂိုဏ်းတစ်ခု၌ နေဖူးခဲ့သော ဟုန်အာနျိုသည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးအစုံ ပြူးကျယ်သွားခဲ့ပြီး မျက်နှာထက်တွင် မယုံကြည်နိုင်ခြင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။
သူသည် သစ်သားပုံးကြီးဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားလိုက်ပြီး အပူရှိန် ပြင်းထန်နေသည်ကိုပင် ဂရုမစိုက်ဘဲ လက်ကို နှိုက်လျက် အသားတစ်တုံးကို ဆွဲထုတ်ကာ မျက်စိရှေ့သို့ ယူဆောင်၍ သေချာစွာ စစ်ဆေးလိုက်သည်။
အသား၏ အရေပြားထက်တွင် သတ္တုဆန်သော အပြာရင့်ရောင် အရောင်အဝါ ရှိနေပြီး ချက်ပြုတ်ပြီးသည့်တိုင်အောင် ကျုံ့နိုင်ဆန့်နိုင်စွမ်း ရှိနေဆဲ ဖြစ်ကာ အသားနီအပိုင်းမှာမူ ကျောက်စိမ်းနီကဲ့သို့ နီမြန်းနေပြီး အသားအမျှင်များကြားတွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ စီးဆင်းနေသည်။
"မမှားနိုင်ဘူး... လုံးဝ မမှားနိုင်ဘူး…ဒါ ဝိညာဉ်သားရဲအသားပဲ"
ဟုန်အာနျို၏ လက်များ အနည်းငယ် တုန်ရင်နေခဲ့သည်။
သူ၏ ဂိုဏ်းဟောင်းတွင် သူ မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသည်။ အပြင်စည်းတပည့်တစ်ယောက်က ဂိုဏ်းအတွက် ကြီးမားတဲ့ ပံ့ပိုးမှုတစ်ခု လုပ်ဆောင်နိုင်မှသာ လူကြီးတွေက သံကျောကုန်း တောဝက်အသားတစ်တုံးကို ဆုလာဘ်အဖြစ် ပေးသနားကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ဒီအသားဟင်း တစ်လုတ်က အနိမ့်စား 'ဝိညာဉ်စုဆောင်းခြင်း ဆေးလုံး' တစ်လုံးနဲ့ တန်ဖိုးတူတူပဲ။
ဘာ…
ထိုစကား ထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ရင်ပြင်တစ်ခုလုံး ဆူညံသွားခဲ့ရတော့သည်။
ဝိညာဉ်သားရဲအသား ဟုတ်လား။
ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်အတန်းကိုပင် မထိတွေ့ဖူးကြသေးသော သူတို့လိုသာမန်လူသားများအတွက် ဝိညာဉ်သားရဲအသားကို မည်သူမျှ မစားဖူးကြသော်လည်း... ထိုမြင့်မြတ်လှသော ကျင့်ကြံသူ တပည့်များသည် စင်ကြယ်သော ဝိညာဉ်သားရဲအသားကို စားသုံးရခြင်းကို ဂုဏ်ယူကြကြောင်း သူတို့ ကြားဖူးထားကြသည်။
ယခုအခါ...
လူတိုင်းသည် ထိုကဲ့သို့သော နတ်ဘုရားပစ္စည်းများနှင့် ပြည့်နှက်နေသော သစ်သားပုံးကြီး ဆယ်ဂဏန်းခန့်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။
"ဒါ... ဒါတွေ အကုန်လုံးက ငါတို့ကို ကျွေးဖို့အတွက်လား"
လင်းမြောင်မြောင်သည် တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် မေးလိုက်မိသည်။ သူမ၏ လက်ထဲတွင်မူ ယနေ့ညစာအတွက် အိမ်မှ ပြင်ဆင်လာခဲ့သော မာကျောလှသည့် ပေါက်စီခြောက်တစ်ဝက်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။
"သေချာတာပေါ့"
ဖန်ယွမ်သည် ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ပြီး ထိုဝိညာဉ်သားရဲအသားများ ပြည့်နှက်နေသော ပုံးကြီးများကို ကြည့်ရင်း သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားခဲ့သည်။
မဆိုးဘူး... တကယ်ကို မဆိုးဘူး။
ဒီယွဲ့လင်က တကယ်ပဲ အားကိုးရတာပဲ။ ဒီအသားပုံးကြီးတွေက ကြည့်ရတာ အရမ်းကို ဇိမ်ကျလှပြီး အနည်းဆုံးတော့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ရာဂဏန်းခန့် ကုန်ကျမှာ သေချာတယ်။ ဒီပုံးအလုံး နှစ်ဆယ်ကျော်ဆိုရင် ဒီနေ့အတွက် ကုန်ကျစရိတ်က ရည်မှန်းချက်ကို တည့်တည့်ထိမှန်သွားပြီ။
သူသည် လက်ကို ခန့်ညားစွာ ဝေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မင်းတို့အားလုံးက ဘာဖြစ်လို့ ဒီအတိုင်း မတ်တပ်ရပ်နေကြတာလဲ။ ကိုယ့်ပန်းကန်ကိုယ်ယူပြီး အသားဟင်း သွားခတ်ကြစမ်း…ဒီနေ့ ဗိုက်ပြည့်အောင် စားကြ…တစ်လုတ်တောင် ကျန်ခဲ့တဲ့သူ ရှိရင် ငါ ဖန်ယွမ်ကို အထင်သေးလို့ပဲ"
ဗိုက်ပြည့်အောင် စားကြ ဟုတ်လား။
ဒီစကားလုံးများသည် မိုးကြိုးပစ်လိုက်သလို ဖြစ်သွားပြီး လူတိုင်း၏ နောက်ဆုံး ကျန်ရှိနေသော ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်မှု အကာအကွယ်တံတိုင်းကြီးကို လုံးဝ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တော့သည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဂိုဏ်းချုပ်"
"ဂိုဏ်းချုပ် သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ"
မည်သူက စတင်အော်ဟစ်လိုက်မှန်း မသိဘဲ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် တပည့်သစ်များအားလုံး လုံးဝ ရူးသွပ်သွားကြတော့သည်။
မည်သူမျှ ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော ဂိုဏ်းတံခါးကို ဂရုမစိုက်ကြတော့သလို... မည်သူမျှ လေတိုက်နေသော အဓိက ခန်းမဆောင်ကြီးကိုလည်း ဂရုမစိုက်ကြတော့ပေ။
လူတိုင်းသည် ဆာလောင်နေသော ဝံပုလွေများကဲ့သို့ ထိုသစ်သားပုံးကြီးများဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားကြတော့သည်။ အချို့က မိမိတို့၏ ကွဲအက်နေသော ပန်းကန်များကို ထုတ်ယူကြပြီး... အချို့ကမူ လက်ဖြင့်ပင် နှိုက်ယူလျက် ပူပြင်းလှသော ဝိညာဉ်သားရဲအသားများကို ပါးစပ်အပြည့် ကိုက်ဝါးကြတော့သည်။
"အင်း…အရမ်းပူတာပဲ… ဒါပေမဲ့ အရမ်းမွှေးတာပဲ"
"အမေရေ... ဒီအသားက ဘာဖြစ်လို့ အရောင်တွေ တောက်ပနေရတာလဲ"
"ငါ့ဗိုက်ထဲမှာ မီးတောက်တွေ လောင်ကျွမ်းနေသလိုပဲ…ငါ့ရဲ့ အင်အားတွေ... ငါ့ရဲ့ အင်အားတွေ တိုးလာသလို ခံစားရတယ်"
လင်းမြောင်မြောင်သည် အသားဟင်းရည်များ ပြည့်နေသော ပန်းကန်ကို ကိုင်ဆောင်လျက် သတိကြီးစွာဖြင့် တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။
ပူပြင်းလှသော ဟင်းရည်သည် သူမ၏ လည်ချောင်းထဲသို့ စီးဆင်းသွားပြီး ခဏချင်းမှာပင် နွေးထွေးသော လှိုင်းလုံးတစ်ခုအသွင်ဖြင့် ခန္ဓာကိုယ် အနှံ့အပြားသို့ ပျံ့နှက်သွားခဲ့သည်။
ရေရှည် အာဟာရချို့တဲ့မှုကြောင့် ဖြူလျော့နေခဲ့သော သူမ၏ မျက်နှာလေးသည် ချက်ချင်းပင် နီမြန်းပြီး စိုပြည်လာခဲ့သည်။
အရမ်း အရသာရှိလွန်းတယ်။
သူမတစ်ဘဝလုံးမှာ ဒီလောက် အရသာရှိတဲ့ အသားဟင်းမျိုး တစ်ခါမှ မစားဖူးခဲ့ပေ...
မျက်ရည်များသည် သူမ၏ မျက်ဝန်းအစုံကို ထပ်မံ ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့ပြန်သည်။ သူမသည် အသားများကို ပါးစပ်အပြည့် ကိုက်ဝါးရင်း ရင်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် သစ္စာဆိုလိုက်မိသည်။
‘နောင်တစ်ချိန်မှာ ချုံးရှင်းဂိုဏ်းအပေါ် မကောင်းပြောဝံ့တဲ့သူ ရှိရင် ငါ လင်းမြောင်မြောင်က အသက်နဲ့လဲပြီး တိုက်ခိုက်ပစ်မယ်’
ချန်ကျင်းတောက် မှာမူ ယခုအချိန်တွင် ဝက်ခြေထောက်တစ်ချောင်းကို အားရပါးရ ကိုက်ဝါးနေပြီး ပါးစပ်အပြည့်ဖြင့် မပီမသ ပြောဆိုနေတော့သည်။
"ငါ သိသားပဲ... ငါ သိသားပဲ…ဂိုဏ်းချုပ်က 'အပြင်ပန်းကြည့်ရင် ပျက်စီးနေသော်လည်း အတွင်းစိတ်မှာမူ သန့်စင်လှသည်' ဆိုတဲ့ နည်းလမ်းကို သုံးနေတာပဲ။ ပျက်စီးနေတဲ့ ဂိုဏ်းတံခါးက စိတ်ဓာတ်ကို စမ်းသပ်တာ ဖြစ်ပြီး... ဒီအစားအသောက်တွေကတော့ ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် စစ်မှန်တဲ့ ရတနာတွေပဲ ဒါကမှ စစ်မှန်တဲ့ အင်မော်တယ် လမ်းစဉ်ပဲ"
ဟုန်အာနျိုသည် ထောင့်စွန်းတစ်ခုတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လျက် မိမိပန်းကန်ထဲမှ အသားများကို တိတ်ဆိတ်စွာ စားသုံးနေသည်။
သူသည် အလွန် ဖြည်းညှင်းစွာနှင့် ဂရုတစိုက် စားသုံးနေပြီး ကိုက်လိုက်တိုင်း အကြိမ်ပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းခန့် ဝါးနေကာ အသားထဲရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို နောက်ဆုံးတစ်စက်အထိ ညှစ်ထုတ် စုပ်ယူချင်နေပုံရသည်။
သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ လမ်းစဉ်ဒဏ်ရာသည် အသား၏နူးညံ့သော်လည်း ကြီးမားလှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ၏ ဆေးကြောမှုအောက်တွင် တဖြည်းဖြည်း နာကျင်မှုများ လျော့ပါးသွားခဲ့ရသည်။
သူသည် ခေါင်းကို မော့လိုက်ပြီး လှေကားထစ်ထက်တွင် ထိုင်လျက် လူတိုင်း အားရပါးရ စားသောက်နေကြသည်ကို ပြုံး၍ ကြည့်ရှုနေသော အဖြူရောင် ဝတ်ရုံဖြင့် ပုံရိပ်ကြီးကို ရှုပ်ထွေးလှသော ခံစားချက်များဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။
ဒါ ချုံးရှင်းဂိုဏ်း ဟုတ်လား။
ပြိုပျက်နေတဲ့ နေရာမှာ နေထိုင်ရရင်တောင် တပည့်တွေကို အကောင်းဆုံး ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အစားအသောက်တွေ ကျွေးမွေးဖို့ တာဝန်ယူပေးတာပဲ...
ဒီလိုမျိုး သတ္တိနဲ့ တပည့်တွေအပေါ် ထားရှိတဲ့ ဂရုစိုက်မှုမျိုးက ထိပ်တန်းဂိုဏ်းကြီးတွေတောင် လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်ပါသနည်း။
ဟုန်အာနျိုသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ပန်းကန်ထဲမှ အသားဟင်းရည်များကို တစ်ငုံတည်းဖြင့် အကုန်သောက်ချလိုက်တော့သည်။
အဓိက ခန်းမဆောင်ကြီး၏ လှေကားထစ်ထက်တွင်။
ဖန်ယွမ်သည် စနစ်မျက်နှာပြင်ထက်ရှိ လျော့နည်းသွားသော ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ပမာဏကို ကြည့်ရင်း လုံးဝ အပြုံးမပြတ်နိုင်အောင် ဖြစ်နေမိသည်။
လျော့နည်းသွားတာ နည်းနည်းလေးပဲ ဆိုပေမဲ့ ဒါက ပထမဆုံး ထမင်းတစ်နပ်ပဲ ရှိသေးတာလေ။
အကယ်၍ သူတို့တွေ နေ့တိုင်း ဒီလိုမျိုး အားရပါးရ စားသောက်ကြမယ်ဆိုရင်... နပ်တိုင်း ဒီလို စားကြမယ်ဆိုရင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်သန်းဆိုတာ ဘာမှ မဟုတ်တော့ပေ။
ဒီအသားက ဘာအသားလဲဆိုတာကတော့ သူ့ကိစ္စ မဟုတ်ပေ…ဈေးကြီးဖို့ပဲ လိုတယ်... အဲဒါကပဲ အရေးကြီးဆုံးပဲ။
ထိုအချိန်တွင် ယွဲ့လင်သည် ဝေးကွာသော နေရာတစ်ခုတွင် ရပ်ရင်း ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်နေသော ဖန်ယွမ်ကို ကြည့်ကာ သူမ၏ လှပသော မျက်မှောင်ကို ထပ်မံ ကြုတ်လိုက်မိပြန်သည်။
သူက ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အများကြီး ဖြုန်းတီးပစ်လိုက်ရတာကို နည်းနည်းလေးတောင် ဒေါသမထွက်ဘူး ဟုတ်လား။
ဒီကပ်စေးနည်းလှတဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်က တကယ်ပဲ သူ့ရဲ့ စိတ်ဓာတ် ပြောင်းလဲသွားတာလား။