ဝမ်အာကော်သည် တစ်ကိုယ်လုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ရင်လျက် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေရှာသည်။ သူသည် မြေကြီးပေါ်တွင် ဝပ်လျက် နဖူးကို ကြမ်းပြင်နှင့် တင်းတင်းကပ်ကာ ဟစ်အော်လိုက်တော့သည်။
"ဂိုဏ်းချုပ်က ကျွန်တော့်ကို ဒုတိယအကြိမ် အသက်သွင်းပေးတဲ့ မိဘ အရင်းအချာကြီးပါပဲ ဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်တော် ဝမ်အာကော်ရဲ့ အသက်ဟာ ဂိုဏ်းရဲ့ အသက်ပါပဲ အကယ်၍ ကျွန်တော် ကတိဖျက်ခဲ့ရင် မိုးကြိုး သင့်ပါစေ"
ချန်ကျင်းတောက်သည်လည်း တစ်ကိုယ်လုံး စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တုန်ရင်နေကာ သူ၏ စာခြင်းတောင်းထဲမှ စုတ်တံနှင့် မင်အိုးကို ဆွဲထုတ်လျက် သူ၏ မှတ်စုစာအုပ်ထဲတွင် အသည်းအသန် ရေးမှတ်နေတော့သည်။
"ရေးမှတ်ထားရမယ်…အကုန်လုံးကို အသေးစိတ် ရေးမှတ်ထားရမယ်။ 'ဂိုဏ်းချုပ်၏ မိန့်ခွန်းများ' အပိုဒ် (၁) - မိသားစုတွင် အခက်အခဲရှိလျှင် ဂိုဏ်းက အပြည့်အဝ တာဝန်ယူသည်…တကယ့်ကို ကြီးမြတ်လှတဲ့ နှလုံးသားပဲ…တကယ့်ကို ကျယ်ပြန့်လှတဲ့ စိတ်ဓာတ်ပဲ"
ဖန်ယွမ်သည် အောက်ဘက်ရှိ စိတ်အားထက်သန်နေသော မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်နေမိသည်။
‘ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်…ဒါမျိုးမှ ဟုတ်တာ…သူတို့ ပိုက်ဆံကြွေးတင်နေတာ ကောင်းတယ။…သူတို့ နေမကောင်းဖြစ်နေတာ ကောင်းတယ်။ လူတိုင်းက ငွေပြား ရာနဲ့ချီပြီး ကြွေးတင်နေကြရင်... လူတိုင်းရဲ့ အိမ်မှာ ဖျားနာနေတဲ့ ဆွေမျိုးတွေ ရှိနေကြရင် အကောင်းဆုံးပဲ ဒါဆိုရင် ငါ့မှာရှိတဲ့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်သန်းကို အကုန်မဖြုန်းတီးပစ်နိုင်ဘဲ နေပါ့မလား’
ဖန်ယွမ်၏ စူးရှသော မျက်လုံးများသည် လူအုပ်ကြီး၏ အနောက်ဘက်ဆုံးတွင် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာ ရပ်နေကြသော ပုံရိပ် ဆယ်ဂဏန်းခန့်ကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။
သူတို့သည် ဆံပင်ဖြူနေကြသော အဘိုးအို... အဘွားအို အချို့နှင့် ကလေးငယ်များကို ပွေ့ချီထားကြသော အမျိုးသမီးအချို့ ဖြစ်ကြသည်။
သူတို့သည် ရှေ့သို့ မတိုးရဲကြဘဲ အဝေးမှနေ၍ မျက်ရည်များကို သုတ်ရင်း ရှေ့တွင် ဒူးထောက်နေကြသော တပည့်သစ်များကို ကျေးဇူးတင်ခြင်း... ခွဲခွာရတော့မည်ဖြစ်၍ နှမြောတသခြင်းများ ရောပြွမ်းနေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် လှမ်းကြည့်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ဖန်ယွမ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး "အနောက်ဘက်က လူတွေက ဘယ်သူတွေလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
ဂိုဏ်းချုပ် မေးသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရှေ့ဆုံးတွင် ဒူးထောက်နေကြသော တပည့်သစ် ဆယ်ဂဏန်းခန့်မှာ ရင်ထိတ်သွားကြပြီး ပျာပျာသလဲ ထရပ်လိုက်ကြသည်။
အမျိုးသားတစ်ဦးသည် မျက်နှာ ဖြူလျော့သွားကာ စကားများ ထစ်အလျက် ရှင်းပြရှာသည်။
"ဂိုဏ်း... ဂိုဏ်းချုပ်... အဲဒါ... အဲဒါ ကျွန်တော့်အမေပါ…သူမက ကျွန်တော် တပည့်ရွေးချယ်ပွဲ လာတာကို လိုက်ပို့ပေးတာပါ... အခုပဲ သူမကို ချက်ချင်း ပြန်ခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်…ချက်ချင်းပါပဲ… ကျွန်တော် သူမနဲ့ ဘယ်တော့မှ ထပ်ပြီး အဆက်အသွယ် မလုပ်တော့ပါဘူး... ဂိုဏ်းကိုလည်း ဘယ်တော့မှ ဒုက္ခမပေးပါဘူး"
အင်မော်တယ်များနှင့် သာမန်လူသားများသည် ကွာခြားလှပေသည်။ ဂိုဏ်းချုပ်က သူတို့၏ မိသားစု ကြွေးမြီများကို ဆပ်ပေးပြီး ရောဂါများကို ကုသပေးရန် လိုလိုလားလား ရှိနေသော်လည်း... ထိုအရာသည် လောကီအပူအပင် သံယောဇဉ်များကို အပြီးတိုင် ဖြတ်တောက်ရန်အတွက်သာ ဖြစ်ရမည်။ ထိုမှသာ သူတို့ ကျင့်ကြံခြင်းကို ပိုမို ကောင်းမွန်စွာ ပြုလုပ်နိုင်မည် မဟုတ်ပါသနည်း။
အခြားသူများကလည်း သူတို့၏ မိသားစုဝင်များ ရှိနေခြင်းကြောင့် ဂိုဏ်းချုပ် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ကာ ဂိုဏ်းထဲဝင်ခွင့် ဆုံးရှုံးသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ဝိုင်းဝန်း တောင်းပန်ကြတော့သည်။
ဖန်ယွမ် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ရင်ထဲတွင် တွေးမိသည်။
‘ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေကြတာလဲ…လူပိုများလေလေ ဖြုန်းတီးမှု ပိုများလေလေပဲ…မင်းတို့တစ်မိသားစုလုံး လာကြရင်တောင် ငါက လိုလားသေးတယ်’
"ငါ ဆိုလိုတာက..." ဖန်ယွမ်သည် ချောင်းတစ်ချက် ဟန့်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် "အကယ်၍ သူတို့ အိမ်မှာ ဘာမှလုပ်စရာမရှိဘဲ အင်မော်တယ်လမ်းစဉ်ကို လိုက်စားချင်စိတ် ရှိတယ်ဆိုရင်လည်း ဂိုဏ်းထဲကို အတူတူ ဝင်ခွင့်ပြုလိုက်မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဆံပင်ဖြူတဲ့ အဖိုးကြီးတစ်ယောက်တောင် ရှိနေပြီပဲ... နောက်ထပ် အဘိုးအို... အဘွားအို ဆယ်ဂဏန်းခန့် တိုးလာတာ ဘာအရေးလဲ။
ဖန်ယွမ်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လူတိုင်း နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် ဆွံ့အသွားကြပြန်သည်။ "ဂိုဏ်းချုပ်က ကရုဏာကြီးမားတာ မှန်ပေမဲ့ ဘာဖြစ်လို့ ငါတို့ရဲ့ မိဘတွေကိုပါ ခေါ်ချင်ရတာလဲ" ဟု တပည့်သစ်တစ်ဦးက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်မိသည်။
ထိုစကား ထွက်လာသည်နှင့် လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြပြီးနောက် ဖန်ယွမ်ကို ပိုမို ကြည်ညိုလေးစားသော မျက်ဝန်းများဖြင့် စိုက်ကြည့်ကြတော့သည်။
ဒါက တပည့်လက်ခံနေတာ ဘယ်ဟုတ်တော့မည်နည်း။ ဒါက လောကမှာရှိတဲ့ သနားစရာကောင်းတဲ့ လူတွေအားလုံးကို ခေါ်ယူပြီး ခိုလှုံရာ အိမ်ဂေဟာတစ်ခု ပေးနေခြင်း ရှင်းရှင်းကြီး ဖြစ်ပေသည်။
နောက်ဆုံးတွင် ထိုမိသားစုဝင် ဆယ်ဂဏန်းခန့်သည်လည်း သူတို့၏ သားသမီးများ၏ ထပ်တလဲလဲ မှာကြားချက်အရ ဂိုဏ်းထဲသို့ လိုက်ပါလာခဲ့ကြသည်။
ဂိုဏ်းချုပ်၏ အရင်းအမြစ်များကို မဖြုန်းတီးမိစေရန်အတွက် သူတို့သည် ဂိုဏ်းထဲတွင် အလုပ်ကြမ်းများသာ ကူညီလုပ်ကိုင်ပေးရမည်ဖြစ်ပြီး ကျင့်ကြံခြင်း မပြုလုပ်ရဟု မှာကြားထားခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုမိသားစုဝင်များသည်လည်း အခြားအတွေး မရှိကြဘဲ မြေကြီးပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ မရပ်မနား ဦးချရင်း ကျေးဇူးတင်လွန်း၍ မျက်ရည်ကျနေကြတော့သည်။
ဖန်ယွမ်သည် အောက်ဘက်ရှိ လူပင်လယ်ကြီးနှင့် သစ္စာစောင့်သိမှု ၁၀၀% ပြည့်နှက်နေသော တပည့်သစ်များကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်နေမိသည်။ ကောင်းလေစွ... အလကားထိုင်စားမယ့်သူ ရာနဲ့ချီပြီး ရပြီ။ ဂိုဏ်းပျက်စီးဖို့က လက်တစ်ကမ်းအလိုပဲ။
သူသည် ရင်ထဲရှိ အတိုင်းအဆမဲ့ ဝမ်းမြောက်မှုကို ဖုံးကွယ်ကာ ဆရာကြီးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ခန့်ညားသော ပုံစံဖြင့် လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်။ "အားလုံးပဲ... ထကြတော့"
"ငါ့နောက်ကိုလိုက်ပြီး ဂိုဏ်းဆီ ပြန်ကြစို့"
ဖန်ယွမ်၏ အမိန့်ပေးမှုနှင့်အတူ အနာဂတ်အတွက် အဆုံးမဲ့ မျှော်လင့်ချက်များနှင့် ဂိုဏ်းချုပ်အပေါ် အတိုင်းအဆမဲ့ ကြည်ညိုမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ကြီးမားလှသော လူအုပ်ကြီးသည် သူ၏ ခြေလှမ်းများနောက်သို့ လိုက်ပါလျက် ထိုပျက်စီးယိုယွင်းနေသော ဂိုဏ်းတံခါးအတွင်းသို့ လှမ်းဝင်ခဲ့ကြတော့သည်။
သို့သော်လည်း... သူတို့သည် ကွေ့ကောက်လှသော တောင်တက်လမ်းအတိုင်း လျှောက်လှမ်းပြီးနောက်... ရှည်လျားလှသော ကျောက်လှေကားထစ်များအတိုင်း တက်လှမ်းကာ ချုံးရှင်းဂိုဏ်း၏ စစ်မှန်သော ပုံစံကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါတွင်မူ လူတိုင်း၏ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော နှလုံးသားများသည် အလိုအလျောက် ထက်ဝက်ခန့် အေးစက်သွားခဲ့ရတော့သည်။
သူတို့မျက်စိရှေ့တွင် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်မှာ ပြိုပျက်နေသော နံရံများ... ပေါင်းမြက်များ ထူထပ်စွာ ပေါက်ရောက်နေသော သိုင်းကွင်းနှင့် ပင့်ကူအိမ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ အမိုးအကာ အုတ်ကြွပ်များ မရှိတော့သော ခန်းမဆောင်ကြီးများ ဖြစ်ကြသည်။ ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးတွင် ဆုတ်ယုတ် ပျက်စီးခြင်းနှင့်... ဆင်းရဲမွဲတေခြင်း အငွေ့အသက်များ လွှမ်းမိုးနေသည်။
လူတိုင်း၏ မျက်နှာထက်ရှိ စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် ဝမ်းမြောက်မှုများသည် တဖြည်းဖြည်း တောင့်တင်းသွားခဲ့ရသည်။
ဒါ... ငါတို့ရဲ့ အိမ်အသစ်လား… ဂိုဏ်းအသစ်လား… ငါတို့ စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့တဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းဂိုဏ်းကြီးတွေနဲ့တော့ နည်းနည်းမှ မတူဘူးနော်။
တောင်လေတစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားရာ သစ်ရွက်ခြောက်အချို့ လွင့်ပျံသွားပြီး ဂိုဏ်းချုပ်၏ အဓိက ခန်းမဆောင်ကြီး၏ ယိမ်းထိုးနေသော တံခါးမကြီးကို တကျိကျိ မြည်သံနှင့်အတူ တွန်းဖွင့်သွားခဲ့သည်။
ထို့နောက် ထိုသစ်သားတံခါးမကြီးသည် နှစ်ချက်ခန့် ယိမ်းထိုးသွားပြီးနောက် "ဝုန်း" ဟူသော အသံနှင့်အတူ မြေကြီးပေါ်သို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ပြိုကျသွားကာ ဖုန်မှုန့်များ တထောင်းထောင်း ထသွားခဲ့တော့သည်။
ရာပေါင်းများစွာသော လူအုပ်ကြီးသည် ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ရသည်။ တောင်အောက်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှု ပြင်းထန်ခဲ့သလောက် ယခုအချိန်တွင် သူတို့၏ ရင်ထဲ၌ စိတ်ပျက်မှု လွတ်လပ်မှုအပိုင်းအစက ပိုမို ကြီးမားလှပေသည်။
"ဒါ... ဒါက ဂိုဏ်းချုပ်က တပည့်တွေရဲ့ ကြွေးမြီတွေကို ဆပ်ပေးဖို့နဲ့ ရောဂါတွေကို ကုသပေးဖို့အတွက် သူ့မှာရှိတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို အကုန်လုံး သုံးစွဲလိုက်လို့ ဖြစ်ရမယ်" လူအုပ်ကြီးထဲတွင် ချန်ကျင်းတောက်သည် ရေရွတ်လိုက်မိပြီး သူ၏မျက်ဝန်းများထဲတွင် ပူဆွေးသော မျက်ရည်များ ဝဲလာခဲ့ပြန်သည်။
သူ ဤသို့ ပြောလိုက်သည်နှင့် လူအများအပြား၏ နှလုံးသားများ တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။ သူတို့သည် ထိုပျက်စီးယိုယွင်းနေသော မြင်ကွင်းကို ထပ်မံကြည့်ရှုလိုက်ရာ ရွံရှာမုန်းတီးခြင်းများအစား နက်နဲလှသော ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုများသာ ရင်ထဲတွင် တိုးဝှေ့ ဝင်ရောက်လာခဲ့တော့သည်။
သေချာတယ်... ဒါမျိုး ဖြစ်ရမယ်။ ဂိုဏ်းချုပ်ဖန်က သူ့တပည့်တွေကို စောင့်ရှောက်ဖို့အတွက် သူ့ရဲ့ ပိုက်ဆံအားလုံးကို သုံးစွဲခဲ့တာပဲ အဲဒါကြောင့် ဂိုဏ်းက ဒီလိုမျိုး ပျက်စီးနေပြီး မပြင်ဆင်နိုင်တာပေါ့။
သို့သော် သူတို့ မည်သို့ သိနိုင်ပါမည်နည်း။ ချုံးရှင်းဂိုဏ်းတွင် စုစုပေါင်းမှ တပည့် ငါးယောက်သာ ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ကြွေးမြီဆပ်တာနှင့် ဆေးကုသပေးတာကို မည်မျှပင် သုံးစွဲခဲ့ပါစေ ဂိုဏ်းကို ယခုလောက်အထိ ပျက်စီးအောင် လုပ်နိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။
ဂိုဏ်းက ယိုယွင်းပျက်စီးနေရခြင်း အကြောင်းရင်းမှာ ချုံးရှင်းဂိုဏ်းက အသုံးမကျခြင်းနှင့် ယခင်ဂိုဏ်းချုပ် ကပ်စေးနည်းခဲ့ခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။
ချန်ကျင်းတောက်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး လူအုပ်ရှေ့သို့ ထပ်မံထွက်ကာ ကြေညာလိုက်သည်။
"ကျမ်းစာထဲမှာ လာတာရှိတယ် 'အပြည့်ဆုံးသော အရာသည် ဆုတ်ယုတ်နေသကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း သူ၏ အသုံးဝင်မှုမှာ မကုန်ခမ်းနိုင်ပေ' တဲ့။ ဂိုဏ်းက အပြင်ပန်းကြည့်ရင် ပျက်စီးနေသလို ထင်ရပေမဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ နှလုံးသားကတော့ အတိုင်းအဆမဲ့ ကြွယ်ဝချမ်းသာလှပါတယ်။ ဒါက ငါတို့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို စမ်းသပ်ဖို့အတွက် ဂိုဏ်းချုပ်က ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်ထားတာပဲ။ အကယ်၍ ငါတို့ရဲ့ နှလုံးသားက ဒီပြင်ပအရာတွေကြောင့် ယိမ်းယိုင်ပြီး ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်တာနဲ့ နောက်ဆုတ်ချင်စိတ် ပေါက်သွားမယ်ဆိုရင် ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ ပင်ပန်းကြီးစွာ အားထုတ်မှုတွေကို စော်ကားရာ ရောက်မှာပေါ့"
သူက ထိုသို့ ပြောလိုက်သော်လည်း မိမိတို့ရွာရှိ ဘုရားကျောင်းငယ်လေးထက်ပင် ပိုမို ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော အဓိက ခန်းမဆောင်ကြီးကို ကြည့်ရင်း လူတိုင်း ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ်တော့ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေကြဆဲပင်။
ယွဲ့လင်သည် ဘေးနားတွင် ရပ်ရင်း အေးစက်စွာ စောင့်ကြည့်နေသည်။
သူမသည် ဖန်ယွမ်၏ တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သော မျက်နှာဘေးပရိုဖိုင်ကို ကြည့်ကာ ရင်ထဲတွင် လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်မိသည်။
‘ဟန်ဆောင်စမ်းပါ... ဆက်ပြီး ဟန်ဆောင်နေလိုက်…စောစောကတော့ စကားတွေ အကောင်းကြီး ပြောနေပြီး အခု ပူဖောင်းကြီး ပေါက်ထွက်သွားပြီဆိုတော့ ရှင် ဘယ်လို ရှင်းမလဲဆိုတာ စောင့်ကြည့်ရသေးတာပေါ့…ဒါပေမဲ့ ဒီသာမန်လူသားတွေကိုတော့ သနားမိပါတယ်... သူတို့ခမျာ ဒီကပ်စေးနည်းတဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ လှည့်စားခြင်းကို ခံလိုက်ရတာပဲ…သနားစရာလေးတွေ’
သို့သော်လည်း ဖန်ယွမ်သည် ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော ဂိုဏ်းပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက် ထိုတပည့်များ၏ မျက်နှာထက်ရှိ စိုးရိမ်ပူပန်နေသော အမူအရာများကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
သူ၏ မျက်နှာထက်တွင် အနည်းငယ်မျှပင် အရှက်ရခြင်း မရှိသည့်အပြင် ကျေနပ်အားရသော အမူအရာများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ကျေနပ်စွာဖြင့် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်မိသည်။
ဟုတ်တယ်... ဒါမျိုးမှ ဟုတ်တာ…ပျက်စီးတော့မယ့် ဂိုဏ်းတစ်ခုရဲ့ ပုံစံက ဒီလိုမျိုး ဖြစ်နေရမှာ။
နှမြောစရာကောင်းတာက စနစ်ရဲ့ တာဝန် ရှိနေတာကြောင့် သူက ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးအားလုံးကို မဖြစ်မနေ ဖြုန်းတီးပစ်ရဦးမည်။ မကြာမီမှာပင် ထိုကဲ့သို့သော ပျက်စီးယိုယွင်းမှု မြင်ကွင်းမျိုးကို သူ မြင်တွေ့ရတော့မည် မဟုတ်ပေ။
ဖန်ယွမ်သည် ရင်ထဲရှိ နှမြောတသမှုများကို ဖိနှိပ်လိုက်ပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်ကာ ယွဲ့လင်ထံသို့ အကြည့် ရောက်ရှိသွားသည်။ "ယွဲ့လင်"
ဖန်ယွမ်၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်လွန်းသဖြင့် မည်သည့် ခံစားချက် လှိုင်းဂယက်မျှ မရှိပေ။
ယွဲ့လင် အံ့အားသင့်သွားပြီး အလိုအလျောက် ခါးကို မတ်လိုက်သည်။
"တပည့် ရှိပါတယ် ဂိုဏ်းချုပ်"
"အခု မွန်းတည့်ချိန်ကို ကျော်သွားပြီ... လူတိုင်းလည်း တောင်တက်လမ်းကို လျှောက်လာရတာဆိုတော့ ပင်ပန်းနေကြပြီ။ အားလုံး ဗိုက်ဆာနေကြပြီ ထင်တယ်" ဖန်ယွမ် ပြောရင်းနှင့် သူ၏ ဝတ်ရုံလက်အင်္ကျီထဲမှ သိုလှောင်အိတ်တစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ ယွဲ့လင်ထံသို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပစ်ပေးလိုက်သည်။
"အနီးဆုံးမြို့ကို သွားပြီး စားစရာအချို့ သွားဝယ်ချေ… လိုအပ်ချက် တစ်ခုပဲ ရှိတယ်... အဲဒါက ဈေးကြီးတဲ့အရာ ဖြစ်ရမယ်"
ယွဲ့လင်သည် သိုလှောင်အိတ်ကို ဖမ်းယူလိုက်ပြီး သူမ၏ စိတ်အာရုံဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် မျက်မှန်အစုံ ပြူးကျယ်သွားခဲ့ရသည်။
ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နှစ်ထောင်။
စားစရာဝယ်ဖို့အတွက် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နှစ်ထောင် သုံးရမယ် ဟုတ်လား။ ဘယ်သူကများ ဒီလောက် ကောင်းကောင်း စားလို့လဲ။ ဒီလောက်များပြားတဲ့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေဆိုရင် ဒီလူအုပ်ကြီး ရာပေါင်းများစွာကို လပေါင်းများစွာအထိ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ကျွေးမွေးဖို့အတွက် လုံလောက်လှပေသည်။
"ဂိုဏ်းချုပ်... အသားနဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက် အချို့ ဝယ်ရင် လုံလောက်ပါပြီ။ အကယ်၍ ဈေးကြီးတဲ့ ပါဝင်ပစ္စည်းတွေကို ဝယ်ရင် နောင်တစ်ချိန်မှာ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..."
ယွဲ့လင်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် သူ့ကို တားဆီးရန် ကြိုးစားရှာသည်။ သူမသည် ယခင်က ဖန်ယွမ်၏ ကပ်စေးနည်းမှုကို မနှစ်မြို့ခဲ့သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ အထိန်းအကွပ်မရှိ ဖြုန်းတီးနေခြင်းသည် ရေရှည်အတွက် မကောင်းမှန်း သဘောပေါက်ထားသည်။
ဖန်ယွမ် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် သူမ၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ သူ၏လေသံတွင် ငြင်းပယ်ရန် မစွမ်းသာသော အမိန့်အာဏာများ ပါဝင်နေသည်။
"ငါ့ရဲ့ ချုံးရှင်းဂိုဏ်းသားတွေရဲ့ ပထမဆုံး ထမင်းတစ်နပ်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး နိမ့်ပါးလို့ ဖြစ်မှာလဲ"
သူသည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးကာ ယွဲ့လင်၏ မျက်ဝန်းများကို စိုက်ကြည့်လျက် စကားတစ်ခွန်းချင်းစီကို ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။
"ငါ့စကားကို သေချာမှတ်ထား။ အကောင်းဆုံးကို မဝယ်နဲ့... အဈေးကြီးဆုံးကိုပဲ ဝယ်…ငါ့အတွက် ပိုက်ဆံတွေကို ချွေတာမနေနဲ့… တကယ်လို့ ဒီသိုလှောင်အိတ်ထဲမှာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်တုံးပဲ ကျန်ခဲ့ရင်တောင် မင်းရဲ့ တာဝန် ပျက်ကွက်တာပဲ"
’အကောင်းဆုံးကို မဝယ်နဲ့... ဈေးအကြီးဆုံးကိုပဲ ဝယ် ဟုတ်လား…ဒါ ဘယ်လိုဂျစ် အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားလဲ…’ယွဲ့လင် လုံးဝ ဆွံ့အသွားခဲ့ရသည်။
သူမသည် ဖန်ယွမ်၏ "ရွှေငွေကို ရွှံ့လို သဘောထားသော" မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ စိတ်ထဲရှိ ကပ်စေးနည်းလှသော ဂိုဏ်းချုပ်ဆိုသည့် ပုံရိပ်ကြီးမှာ နောက်ထပ် ထောင့်တစ်ထောင့် ပျက်စီးသွားခဲ့ရပြန်သည်။
မဖြစ်နိုင်ဘူး... သူက တကယ်ပဲ ဒီဒုက္ခသည်တွေကို ကောင်းကောင်း ကျွေးမွေးချင်လို့လား။ မဟုတ်ဘူး။ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဒါက သူ ဟန်ဆောင်နေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။ သူက ဒီနည်းလမ်းကို သုံးပြီး လူတွေရဲ့ နှလုံးသားကို ဝယ်ယူနေတာ... ပြီးတော့ ဂိုဏ်းမှာ ဘာအခြေခံအုတ်မြစ်မှ မရှိဘူးဆိုတဲ့ အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်နေတာပဲ။
ကောင်းပြီလေ …ရှင်က ချမ်းသာချင်ယောင်ဆောင်ချင်မှတော့... ရှင်က ဂုဏ်ရှိချင်ယောင်ဆောင်ချင်မှတော့ ကျွန်မက ရှင်ဖြစ်ချင်တဲ့အတိုင်း ဖြည့်ဆည်းပေးရတာပေါ့။
ယွဲ့လင်၏ ရင်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော ဒေါသတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တပည့်ရွေးချယ်ပွဲ ပြီးသွားတာတောင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သိန်းပေါင်းများစွာ ကျန်သေးတာပဲ။
ဒီနေ့ တစ်ရက်လောက် ပေါက်ကွဲအောင် ဖြုန်းတီးပစ်ရင်တောင် နောက်ပိုင်းမှာ လူတိုင်းက ရိုးရိုးရှင်းရှင်း စားသောက်ရင်းနဲ့ နောက်ထပ် ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုမက ဆက်လက် ရှင်သန်နိုင်ပါသေးတယ်။
သူမသည် ဤကပ်စေးနည်းလှသော ဂိုဏ်းချုပ်တစ်ယောက် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နှစ်ထောင်လုံးကို တစ်ခါတည်း ဖြုန်းတီးပစ်လိုက်ပြီးနောက် ရင်ကျိုးမတတ် ခံစားရမည့် ပုံစံကို စောင့်ကြည့်ချင်လှပေသည်။
"တပည့်... အမိန့်အတိုင်း နာခံပါ့မယ်" ယွဲ့လင်သည် သွားကြိတ်လျက် သိုလှောင်အိတ်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ကာ လှည့်ထွက်သွားပြီး သူမ၏ ပျံသန်းရေး ရတနာကို ဆင့်ခေါ်လိုက်တော့သည်။