ဖန်ယွမ်၏ စကားသံသည် လူတိုင်း၏ နားထဲတွင် မိုးကြိုးပစ်လိုက်သလို ဟိန်းထွက်သွားခဲ့သည်။
ရင်ပြင်တစ်ခုလုံးသည် ခဏချင်းမှာပင် သေမင်းတမျှ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ရတော့သည်။
လူတိုင်း မျက်လုံးအစုံကို ပြူးကျယ်လျက် စင်မြင့်ထက်ရှိ ဖြူလွလွ ဝတ်ရုံဖြင့် အလွန်ခန့်ညားထည်ဝါလှသော... ယခုအချိန်တွင် သူတို့နှလုံးသားထဲ၌ အမြင့်မားဆုံး တည်ရှိသွားခဲ့ပြီဖြစ်သော ထိုပုံရိပ်ကြီးကို ငေးမောကြည့်ရှုနေကြသည်။
ဂိုဏ်းဝင်ကြေး မလိုဘူး တဲ့။
ဒါ့ပြင် အစားအသောက်... နေထိုင်မှုနဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအထိ အလကား ဟုတ်လား…ဤလောကကြီးတွင်... တကယ်ပဲ ဒီလို အခွင့်အရေးမျိုး ရှိနိုင်ပါဦးမည်လော။
ယန်ရှန့်တိုက်ကြီးတွင် မည်သည့်ဂိုဏ်းကမဆို တပည့်သစ်လက်ခံလျှင် အမြတ်အစွန်းတစ်စုံတစ်ခုကို မညှစ်ထုတ်ဘဲ နေဖူးကြသနည်း။
မည်သည့်ဂိုဏ်းကမဆို တပည့်များကို အခမဲ့ လုပ်အားပေးများကဲ့သို့ သဘောမထားဘဲ... လူတစ်ယောက်တည်းကို ရှစ်ယောက်စာလောက် အသုံးချချင်စိတ် မရှိဘဲ နေဖူးကြသနည်း။
ချုံးရှင်းဂိုဏ်းကမူ ပိုက်ဆံမကောက်ရုံတင်မကဘဲ ကိုယ့်အိတ်ကပ်ထဲက စိုက်ပြီး ထုတ်ပေးဦးမည် တဲ့။
သူတို့က ငါတို့ကို တကယ်ပဲ မိသားစုဝင်တွေလို ဆက်ဆံတာပဲ။
ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် မအောင့်အီးနိုင်ဘဲ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ထိုအသံမှာ အလွန်တိုးညင်းသော်လည်း တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင်မူ အလွန်ပင် ရှင်းလင်းစွာ ကြားလိုက်ရသည်။
လူတိုင်း အသံလာရာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြရာ ရင်ပြင်၏ ထောင့်စွန်းတစ်ခုတွင် စုတ်ပြတ်သတ်ပြီး ပိန်လှီလှသော ဒုက္ခသည် မိန်းကလေးငယ်လေး လင်းမြောင်မြောင်သည် သူမ၏ ပေကျံနေသော လက်ကလေးများဖြင့် ပါးပြင်ထက်မှ မျက်ရည်များကို အသည်းအသန် သုတ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"ကျေးဇူး... ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဂိုဏ်းချုပ်... သမီးမှာ စားစရာ ရှိသွားပြီ... အဖေနဲ့အမေ... သမီးအတွက် စိတ်မပူကြပါနဲ့တော့..."
သူမ၏ ပခုံးလေးများ တုန်ရင်နေပြီး မျက်ရည်များသည် ရွှံ့များနှင့်ရောကာ လက်ချောင်းကြားမှ တသွင်သွင် စီးကျနေသည်။
ဒါက အလွန်အမင်း ဝမ်းမြောက်မှုနှင့် အဆုံးမဲ့ ခါးသီးမှုတို့ ရောပြွမ်းနေသော ငိုကြွေးသံဖြစ်ပြီး သူမမှာ အသက်ပင် ဝဝမရှူနိုင်တော့ပေ။
လင်းမြောင်မြောင်၏ ငိုကြွေးသံသည် ရေတံခါးကို ဖွင့်ချလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး လမ်းစဉ်ကို ရှာဖွေရန် ရောက်ရှိလာကြသူအားလုံး၏ ရင်ထဲတွင် ရေရှည်ဖိနှိပ်ထားရသော ခံစားချက်များကို ခဏချင်းမှာပင် ပေါက်ကွဲထွက်စေခဲ့တော့သည်။
"ဝုန်း"
လောကဒဏ်ကို အလူးအလဲ ခံထားရသော အလတ်စား အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ဒူးနှစ်ဖက်ကို မြေကြီးပေါ်သို့ အရှိန်ဖြင့် ချလိုက်သည်။ သူသည် စင်မြင့်ထက်သို့ မော့ကြည့်ရင်း ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်ငိုကြွေးတော့သည်။
"ကျွန်တော် ဂိုဏ်းပေါင်း ခုနစ်ဂိုဏ်းကို သွားခဲ့တာ… ခုနစ်ဂိုဏ်းဗျာ… သုံးဂိုဏ်းက ကျွန်တော့်ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုအားလုံးကို ယူချင်ကြပြီး ကျန်တဲ့ လေးဂိုဏ်းကတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပါရမီညံ့ဖျင်းမှုကို အထင်သေးပြီး ခွေးတစ်ကောင်လို ရိုက်နှက်မောင်းထုတ်ခဲ့ကြတာ... ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ ကျေးဇူးက တကယ်ကို ကြီးမားလှပါတယ်"
သူ၏ ငိုကြွေးသံမှာ နှလုံးသားကို ဆွဲဆုတ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး အဆုံးမဲ့ နာကျင်မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် နောက်ထပ် ဒူးထောက်လိုက်သော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။
ဆံပင်နှင့် မုတ်ဆိတ်မွေးများ ဖြူစပြုနေသော သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦးသည်လည်း မြေကြီးပေါ်တွင် တည့်တည့်မတ်မတ် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး မှုန်ဝါးနေသော မျက်ဝန်းများမှ မျက်ရည်များသည် မျက်နှာထက်ရှိ အရေးအကြောင်းများအတိုင်း စီးကျလာကာ ငိုရှိုက်မှုကြောင့် စကားပင် မဆိုနိုင်တော့ပေ။
"ဒီအဖိုးကြီးက... အဲဒီ အင်မော်တယ် လမ်းစဉ်ကို ရှာဖွေဖို့အတွက် ဘဝရဲ့ တစ်ဝက်ကျော်လောက် လှည့်လည်သွားလာရင်း ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ အကုန်ကုန်... သားမယားတွေနဲ့လည်း ကွဲကွာခဲ့ရတာ… ဒီဘဝတော့ မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ဘဲ သေရတော့မယ်လို့ တွေးထားခဲ့တာ... ဝူး…ဝူး…ဝူး"
ဖန်ယွမ်သည် စင်မြင့်ထက်တွင် ရပ်ရင်း အောက်ဘက်ရှိ ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာသော "မျက်ရည်ပင်လယ်ပြင်ကြီး" ကို ကြည့်ကာ မျက်လုံးတစ်ဖက် တုန်ခါသွားခဲ့သည်။
ဘုရားရေ... ဒီနေရာမှာ ဘာဖြစ်လို့ အဖိုးကြီးတစ်ယောက်ပါ ပါနေရတာလဲ။ ဒီအသက်အရွယ်ကြီးနဲ့ ကျင့်ကြံလို့ရော ရပါဦးမလား။
သို့သော် ထိုအတွေးမှာ ခဏသာဖြစ်ပြီး ဖန်ယွမ်သည် ချက်ချင်းပင် စိတ်အေးသွားခဲ့သည်။
ထားလိုက်ပါတော့... ထားလိုက်ပါတော့။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့အားလုံးက အလကားထိုင်စားပြီး ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေကို ဖြုန်းတီးမယ့်သူတွေပဲ…အသက်ကြီးကြီး ငယ်ငယ် အတူတူပါပဲ…လက်ခံလိုက်မယ်။
ဒါ့အပြင် အဖိုးကြီးတွေက ပိုတောင်ကောင်းသေးတယ်။
အသက်ကြီးတဲ့သူတွေက ဖျားနာလွယ်တယ်... ဒဏ်ရာရလွယ်တယ်... ခန္ဓာကိုယ်ကို အာဟာရဖြစ်အောင် ကောင်းကောင်းကျွေးမွေးရမယ်။ ဒါက ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေကို ပိုပြီး ဖြုန်းတီးဖို့အတွက် အကွက်ကိုက်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား။
ထို့နောက်တွင် လူပေါင်းများစွာသည် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဒူးထောက်လိုက်ကြတော့သည်။
ငိုကြွေးသံများနှင့် ရင်ဖွင့်သံများသည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှု သမုဒ္ဒရာကြီးအသွင်သို့ ပေါင်းစည်းသွားခဲ့သည်။
သူတို့သည် အင်မော်တယ်လမ်းစဉ်ကို ရှာဖွေရာတွင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အမျိုးမျိုးသော အခက်အခဲများ... ထိုမြင့်မြတ်လှသော ဂိုဏ်းကြီးများ၏ ခေါင်းပုံဖြတ်ခြင်း ခံခဲ့ရသည့် သွေးနှင့်မျက်ရည် သမိုင်းကြောင်းများနှင့် အနာဂတ်အတွက် စိတ်ပျက်ခဲ့ရပုံများကို အသီးသီး ရင်ဖွင့်ကြသည်။
ယန်ရှန့်တိုက်ကြီးတွင် အောက်ခြေလူတန်းစားများ၏ အသက်မှာ မြက်ပင်တစ်ပင်ထက်ပင် တန်ဖိုးနည်းလှသည်။
သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ဖန်ယွမ်၏ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပေးလိုက်သော ကတိစကားများသည် သူတို့၏ အဆုံးမဲ့ မှောင်မိုက်နေသော ဘဝများကို ဖြတ်သန်းဝင်ရောက်လာသည့် တစ်ခုတည်းသော အလင်းတန်း ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး သူတို့ကို ပြန်လည်ရှင်သန်ခွင့်ပေးလိုက်သည့် မျှော်လင့်ချက်တစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့ရတော့သည်။
ထိုဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများကြားတွင် ချန်ကျင်းတောက်သည် လူအုပ်ထဲမှ နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြန်သည်။
သူ၏မျက်ဝန်းများ နီမြန်းနေသော်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် သူ၏အသံမှာ အလွန်ပင် ကျယ်လောင်နေသည်။ သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်းလျက် လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"အားလုံးပဲ... မြင်ကြပြီမလား…ဒါပဲ…ဒါက ငါတို့ ချုံးရှင်းဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ ခန့်ညားထည်ဝါတဲ့ ပုံစံပဲ"
"ဂိုဏ်းချုပ်ဖန် အလိုရှိတာက ငါတို့ရဲ့ ညစ်ပတ်တဲ့ ပိုက်ဆံတွေ မဟုတ်သလို ငါတို့ရဲ့ ညံ့ဖျင်းတဲ့ ပါရမီကိုလည်း သူ ဂရုမစိုက်ဘူး"
ချန်ကျင်းတောက်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ရှိသမျှ အင်အားဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "သူအလိုရှိတာက ဒီညစ်ပတ်တဲ့ လောကကြီးရဲ့ တိုက်စားမှုကို မခံရသေးတဲ့ လမ်းစဉ်ကို ရှာဖွေချင်တဲ့ နှလုံးသားပဲ…ဒါက စင်ကြယ်ပြီး စစ်မှန်တဲ့ နှလုံးသားပဲ"
ဝေးကွာသော သစ်ပင်အိုကြီးကို မှီနေသော ဟုန်အာနျိုသည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရှုနေသည်။ သူ၏ အမြဲတမ်း အေးစက်နေသော မျက်နှာထက်ရှိ ကြွက်သားများ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားခဲ့ပြီး မျက်ဝန်းများပင် အနည်းငယ် နီမြန်းလာခဲ့သည်။
သူ၏ အေးစက်လှသော အတိတ်ကို ပြန်လည်အောက်မေ့မိရာ သူသည် ဂိုဏ်းဟောင်း၏ စွန့်ပစ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရစဉ်က ထိုဂိုဏ်းမှ လူကြီးများနှင့် တပည့်အချင်းချင်း၏ ခါးသီးလှသော လှောင်ပြုံးများနှင့် ရက်စက်လှသော စကားလုံးများကို ပြန်လည် ကြားယောင်လာခဲ့သည်။
"လမ်းစဉ် ဒဏ်ရာရသွားတာလား ဒါဆိုရင် မင်းက အမှိုက်ပဲ"
"ဂိုဏ်းက အလကားထိုင်စားမယ့်သူတွေကို မကျွေးမွေးနိုင်ဘူး ထွက်သွားစမ်း"
ထိုအချိန်က အေးစက်မှုနှင့် ယခုမျက်စိရှေ့ရှိ နွေးထွေးမှုတို့သည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကဲ့သို့ ကွာခြားလှသည်။
ဒီအဖြူရောင်ဝတ်ရုံနဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ကတော့... တကယ်ကို ထူးခြားတဲ့သူပဲ။
အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ယွဲ့လင်သည် ထိုနေရာတွင် တောင့်တောင့်ကြီး ရပ်နေမိသည်။
သူမသည် အောက်ဘက်တွင် ကျေးဇူးတင်လွန်းသဖြင့် ငိုကြွေးရင်း ဖန်ယွမ်ကို နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ကိုးကွယ်နေကြသော လူအုပ်ကြီးကို ငေးကြည့်နေမိသည်။
ထို့နောက် သူမ၏ဘေးတွင် အရေးမပါသောအရာတစ်ခုကို လုပ်ဆောင်ခဲ့သကဲ့သို့ တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် ရပ်နေဆဲဖြစ်သော ဖန်ယွမ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ ဦးနှောက်မှာ လုံးဝ ဗလာဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။
သူမ အလွန်အမင်း ဂုဏ်ယူခဲ့ရသော တည်ငြိမ်လှသည့် လမ်းစဉ်နှလုံးသားသည် ယခုအချိန်တွင် ဒီလို မေ့မရနိုင်သည့် မြင်ကွင်းကြောင့် လုံးဝ ပျက်စီးသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။
မဖြစ်နိုင်ဘူး... ယခင်က သူ ကပ်စေးနည်းပြီး ကျွန်မကို အခြေခံအုတ်မြစ် ဆေးလုံး မဝယ်ပေးခဲ့တာက... ပိုပြီး များပြားတဲ့လူတွေကို အကျိုးပြုနိုင်ဖို့အတွက် ပိုက်ဆံတွေကို စုဆောင်းနေခဲ့တာပေါ့လေ။
သူမကိုယ်တိုင်ပင် အဓိပ္ပာယ်မရှိဟု ထင်မှတ်ထားသော အတွေးတစ်ခုသည် စိတ်ထဲသို့ အလိုအလျောက် ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။
ဒါ့အပြင် ဘဝနှင့် လောကဓံတရားများ၏ ဖိနှိပ်မှုကို ခံထားရသော လူများကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ နှလုံးသားသည် ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရသည်။
ချုံးရှင်းဂိုဏ်းထဲသို့ လွယ်လွယ်ကူကူ ဝင်ရောက်ခွင့်ရခဲ့သော ဂုဏ်သရေရှိ မိသားစုမှ ဆင်းသက်လာသူတစ်ဦးအနေဖြင့် သူမသည် အောက်ခြေလူသားများ၏ ရုန်းကန်ရမှုနှင့် နာကျင်မှုများကို ဒီနေ့မှသာ အမှန်တကယ် မြင်တွေ့ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။
ဖန်ယွမ်သည် အောက်ဘက်တွင် အုန်းအုန်းကျွက်ကျွက် ငိုကြွေးနေကြသော အနာဂတ်တပည့်လောင်းများကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ငြိမ်သက်နေပြီး အတန်ငယ်ပင် စိတ်ပျက်လာခဲ့သည်။
ငိုနေကြတာလား… ဘာလို့ ငိုနေကြတာလဲ…
ငိုရင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေက ပျောက်ကွယ်သွားမှာမလို့လား… ငိုရင် ဂိုဏ်းက ပျက်စီးသွားမှာမလို့လား။
ငိုနေတဲ့အချိန်ကလည်း အချိန်ကုန်တာပဲ။
ဂိုဏ်းဝင်တဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်တွေကို အမြန်ဆုံး ပြီးအောင်လုပ်ကြစမ်းပါ... ငါ့အစားအသောက်တွေကို အမြန်ဆုံး လာစားကြစမ်းပါ... ငါ့ပစ္စည်းတွေကို အမြန်ဆုံး လာသုံးကြစမ်းပါ... ပိုက်ဆံတွေကို အမြန်ဆုံး လာဖြုန်းကြစမ်းပါ။
သူက လုပ်ငန်းစဉ်ကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြီးမြောက်စေပြီး ဂိုဏ်းကို အမြန်ဆုံး ပျက်စီးအောင်ပဲ လုပ်ချင်တာ။
ကွက်တိပင်…လူအုပ်ကြီးထဲမှ လူငယ်တစ်ဦးသည် ဇဝေဇဝါဖြစ်ရင်း ဒူးထောက်နေသော လူအုပ်ထဲမှ ထရပ်လိုက်သည်။
သူ၏မျက်နှာမှာ နီမြန်းနေပြီး အဝတ်အစားထောင့်များကို ပျာပျာသလဲ ပွတ်သပ်နေကာ အလွန်အမင်း စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေသည့် ပုံစံ ရှိသည်။
"ဂိုဏ်း... ဂိုဏ်းချုပ်..."
ဖန်ယွမ် သူ့ကို သတိထားမိသွားပြီး လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ "ဘာကိစ္စလဲ"
"ကျွန်တော်..." ထိုလူငယ် ဝမ်အာကော်သည် သွားကြိတ်လိုက်ပြီး ဝုန်းကနဲ ပြန်လည်ဒူးထောက်လိုက်ကာ ခေါင်းကို မမော့ရဲတော့ပေ။
"ဂိုဏ်းချုပ်... ကျွန်တော့်အိမ်မှာ အိပ်ရာထဲလဲနေတဲ့ အမေအိုကြီး ရှိပါတယ်... ပြီးတော့ လီမိသားစုရွာက သူဌေးဆီမှာလည်း ဆေးဖိုးအတွက် ငွေပြား သုံးဆယ် ကြွေးတင်နေပါတယ်... ကျွန်တော် ဒီနေရာကို ကံစမ်းဖို့ပဲ လာခဲ့တာပါ... ဂိုဏ်းထဲ တကယ် ဝင်ခွင့်ရလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ စိတ်ကူးမယဉ်ခဲ့ပါဘူး"
ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ သူ၏အသံတွင် ရှိုက်သံ ပါဝင်လာခဲ့သည်။ "အခု ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ ကရုဏာကြီးမားမှုကြောင့် ကျွန်တော် ဂိုဏ်းထဲ ဝင်ခွင့်ရပါပြီ…ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ဂိုဏ်းထဲဝင်ပြီး ကျင့်ကြံနေရင် ကျွန်တော့်အမေကို... ပြုစုမယ့်သူ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး... ပြီးတော့ အဲဒီ ငွေပြားသုံးဆယ် ကြွေးမြီကလည်း..."
ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအုပ်ကြီးသည် ချက်ချင်းပင် သနားကရုဏာ သက်ရောက်သော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြပြီး အချို့ကမူ တိုးတိုးလေး သက်ပြင်းချမိကြသည်။
ဒါ ကံတရားပဲ…
ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်တွင် အကြောက်ရဆုံးအရာမှာ လောကီအပူအပင် သံယောဇဉ်များ မပြတ်တောက်သေးခြင်း ဖြစ်သည်။
ကြွေးမြီတွေ တင်နေပြီး ဖျားနာနေတဲ့ အမေအိုကြီးကို ဆွဲခေါ်ထားရတဲ့သူကို ဘယ်အင်မော်တယ်ဂိုဏ်းကများ လက်ခံပါမည်နည်း။
ဝမ်အာကော်သည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် မျက်လုံးကို မှိတ်ထားလိုက်ပြီး ဦးချအရိုအသေပေးကာ တောင်အောက်သို့ လှည့်ထွက်သွားရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
သို့သော်လည်း စင်မြင့်ထက်ရှိ ဖန်ယွမ်၏ မျက်ဝန်းများသည် ခဏချင်းမှာပင် အရောင်တောက်ပသွားခဲ့သည်။
ဘုရားရေ…
ဒီလို အခွင့်အရေးကောင်းမျိုး ရှိတာလား…
ဒါက ပိုက်ဆံဖြုန်းဖို့အတွက် အကြောင်းပြချက်ကောင်းတစ်ခု ငါ့တံခါးဝအထိ လာပို့ပေးတာ မဟုတ်ဘူးလား။
ငွေပြား သုံးဆယ် ဟုတ်လား…အဲဒါက ပိုက်ဆံလား… အဲဒါက သူ အင်မော်တယ်အဆင့်ကို တက်လှမ်းဖို့အတွက် လမ်းခင်းပေးမယ့် အုတ်ခဲတစ်ခဲပဲ။
ဖန်ယွမ်သည် ရှေ့သို့ ရုတ်တရက် တစ်လှမ်းတိုးလိုက်ရာ သူ၏ ဝတ်ရုံဖြူကြီးမှာ လွင့်ပျံသွားပြီး သူ၏ အသံမှာ စောစောကထက် ပိုမိုကျယ်လောင်လာသည့်အပြင် ဖုံးကွယ်မထားနိုင်သော စိတ်လှုပ်ရှားမှုများပင် ပါဝင်နေသည်။
"မင်း ဘာပြောလိုက်တယ်"
ဝမ်အာကော်သည် ဂိုဏ်းချုပ် ဒေါသထွက်သွားပြီဟု ထင်မှတ်ကာ ကြောက်လန့်တုန်ရင်သွားပြီး ပျာပျာသလဲ ဦးချတော့သည်။ "ဂိုဏ်းချုပ်... ခွင့်လွှတ်ပေးပါ…ကျွန်တော်မျိုး အခုပဲ ထွက်သွားပါ့မယ်…အခုပဲ ထွက်သွားပါ့မယ်"
"ထွက်သွားမယ် ဟုတ်လား…ဘာ ထွက်သွားတာကို ပြောနေတာလဲ"
ဖန်ယွမ်၏ အော်ဟစ်လိုက်သံကြောင့် ဝမ်အာကော်မှာ ကြောက်လန့်တုန်ရင်ကာ ထိုနေရာတင် ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။
ဖန်ယွမ်သည် လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ပြီး သူ၏မျက်ဝန်းများဖြင့် လူအုပ်ကြီးတစ်ခုလုံးကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုကာ စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။
"ငါ အခုတင် ပြောခဲ့ပြီးပြီလေ... မင်းတို့ ငါ့ရဲ့ ချုံးရှင်းဂိုဏ်းထဲ ဝင်လာရင် ငါတို့က မိသားစုဝင်တွေပဲ"
"မိသားစုမှာ အခက်အခဲရှိနေတာကို ငါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီအတိုင်း ထိုင်ကြည့်နေရမှာလဲ"
သူသည် ဝမ်အာကော်ကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီးနောက် စင်မြင့်အောက်ရှိ လူအုပ်ကြီးကို လက်ညှိုးညွှန်ပြကာ စကားလုံးတိုင်းကို ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ငါ ဒီနေ့ ဒီနေရာတင် ပြောလိုက်မယ်"
"ဒီနေ့ ငါ့ရဲ့ ချုံးရှင်းဂိုဏ်းထဲ ဝင်လာတဲ့သူတွေအားလုံး... အကယ်၍ မင်းတို့အိမ်မှာ ကြွေးမြီတွေ ရှိနေရင် ဂိုဏ်းကနေပဲ အကုန်လုံး ဆပ်ပေးမယ်"
"အကယ်၍ မင်းတို့ရဲ့ ဆွေမျိုးသားချင်းတွေထဲမှာ မပျောက်ကင်းနိုင်တဲ့ ရောဂါဝေဒနာ ခံစားနေရတဲ့သူတွေ ရှိရင် ဂိုဏ်းကနေပဲ အကုန်လုံး ကုသပေးမယ်"
"မင်းတို့က စိတ်အေးလက်အေးနဲ့သာ ကျင့်ကြံခြင်းကို အာရုံစိုက်ကြ... လောကီအပူအပင် အားလုံးကို ဂိုဏ်းကနေပဲ အပြည့်အဝ တာဝန်ယူ ပေးဆပ်သွားမယ်"
ဝုန်း…
ထိုစကား ထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ရင်ပြင်တစ်ခုလုံးသည် ပထမဦးစွာ သေမင်းတမျှ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပြီးနောက် စောစောကထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုကျယ်လောင်သော အော်ဟစ်အားပေးသံများဖြင့် ပေါက်ကွဲထွက်သွားခဲ့ရတော့သည်။
"ဂိုဏ်းချုပ်က တကယ်ကို ကရုဏာကြီးမားလှပါတယ်"
"ဂိုဏ်းချုပ်က သက်ရှိအန်းကုန်းကိုယ်တော်ကြီးပဲ သက်ရှိအင်မော်တယ်ကြီးပဲ"
စောစောကတင် ဝမ်းနည်းပူဆွေးစွာ ငိုကြွေးနေခဲ့ကြသော လူများသည် မျက်နှာထက်တွင် မျက်ရည်များ မခြောက်သေးခင်မှာပင် အရူးအမူး ကြည်ညိုလေးစားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားကြတော့သည်။
သူတို့သည် ဖန်ယွမ်ကို အရူးအမူး ဦးချနေကြသဖြင့် နဖူးနှင့် မာကျောလှသော ကျောက်စိမ်းပြာမြေကြီး ရိုက်ခတ်မိသော အသံများမှာ တဒုန်းဒုန်း ထွက်ပေါ်နေသည်။ အချို့ဆိုလျှင် နဖူးမှ သွေးများ ထွက်လာသည်အထိပင် သတိမထားမိကြပေ။
ပထမဦးဆုံး မေးခွန်းထုတ်ခဲ့သော လူငယ် ဝမ်အာကော်မှာမူ တစ်ကိုယ်လုံး စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တုန်ရင်နေပြီး မြေကြီးပေါ်တွင် ဝပ်လျက် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးတော့သည်။
ဒီလို အားကြီးသူက အားနည်းသူကို နှိပ်စက်တဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းလောကကြီးထဲမှာ ဘယ်သူကများ မင်းရဲ့ မိသားစုဝင်တွေရဲ့ အသက်အသေအပျောက်ကို ဂရုစိုက်ဖူးလို့လဲ။ ဘယ်သူကများ မင်းအပေါ်က ကြွေးမြီတွေကို ဂရုစိုက်ဖူးလို့လဲ။
ချုံးရှင်းဂိုဏ်းပဲ ရှိတယ်... ဂိုဏ်းချုပ်ဖန် တစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိတယ်။