နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက်။ ကျန်းရှမြို့၏ အကြီးဆုံး စားသောက်ဆိုင်ဖြစ်သော ‘ထျန်းရှန်းမျှော်စင် ’ ၌။
ဒုတိယထပ်တစ်ခုလုံးကို ချုံးရှင်းဂိုဏ်း၏ တပည့်များက အပိုင်ငှားရမ်းထားခဲ့ကြသည်။ အမှန်တော့... ဂိုဏ်းချုပ်ဖန်ယွမ်က လူတိုင်း၏ လက်ထဲသို့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးရာစီ ပေးအပ်ထားခဲ့သဖြင့် စားသောက်ဆိုင် တစ်ထပ်လုံးကို ငှားရမ်းဖို့ရာ သူတို့အတွက် အလွန်အမင်း လွယ်ကူလှပေသည်။
ချန်ကျင်းတောက်သည် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားနေရှာသော ကော့ရှောင်ယီ၏ လက်ကလေးကို ဆွဲလျက် လှေကားထစ်များအတိုင်း တက်လာခဲ့သည်။
"စီနီယာအစ်ကို ချန် ပြန်လာပြီဟေ့" မျက်စိလျင်လှသော ကျန်းရှောက်ရှန်းက ချက်ချင်းပင် ထရပ်ကာ အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။
ထိုအခါမှသာ လူတိုင်းက ချန်ကျင်းတောက်၏ ဘေးနားက မိန်းမပျိုလေးကို မြင်တွေ့လိုက်ရတော့သည်။
"ကြည့်ကြစမ်းဦး... စီနီယာအစ်ကိုချန်က ဇနီးလောင်းလေးကိုပါ တစ်ပါတည်း ခေါ်လာခဲ့တာပဲ" ဝမ်အာကော်က စနောက်လိုက်သည်။
ဤစနောက်မှုကြောင့် ဒုတိယထပ်တစ်ခုလုံး ချက်ချင်းပင် စည်ကားသိုက်မြိုက်သွားခဲ့တော့သည်။ ဂိုဏ်းတူ မောင်နှမ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ဝိုင်းအုံလာခဲ့ကြပြီး... တစ်ယောက်တစ်ပေါက်ဖြင့် "မရီး" သို့မဟုတ် "မရီးလေး" ဟု အပြိုင်အဆိုင် ခေါ်ဝေါ်လိုက်ကြရာ... ကော့ရှောင်ယီတစ်ယောက် ရှက်သွေးဖြန်းလျက် ချန်ကျင်းတောက်၏ ဝတ်ရုံစကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆွဲကိုင်ထားမိရှာသည်။
လင်းမြောင်မြောင်က စားပွဲပေါ်က လှီးဖြတ်ထားသော ဝိညာဉ်သားရဲအသား ပန်းကန်ကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး ကော့ရှောင်ယီ၏ လက်ထဲသို့ အတင်းထည့်ပေးလိုက်သည် ...
"မရီး... မရီးက ပိန်လွန်းတယ်... အားရှိအောင် အသားတွေ အများကြီး စားပါ ဒါက ကျွန်မတို့ ဂိုဏ်းရဲ့ ထမင်းချက်ဆောင်ကနေ ယူလာခဲ့တာ... သာမန်လူ့လောကမှာ ဒါမျိုးကို ဘယ်လိုမှ စားရမှာ မဟုတ်ဘူး"
မိမိ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ဆီမှ စင်ကြယ်လှသော နွေးထွေးမှုများကို ခံစားလိုက်ရသည့် အခါကျမှသာ... ကော့ရှောင်ယီ၏ ရင်ထဲက စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရတော့သည်။
သူမ ထင်ထားခဲ့သည်မှာ အင်မော်တယ်ကျင့်ကြံသူများ အားလုံးသည် မာနကြီးပြီး အေးစက်စက် နိုင်ကြလိမ့်မည် ဟု ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း မိမိအရှေ့က လူများကမူ မိမိ၏ ဇာတိက အိမ်နီးနားချင်းများထက်ပင် ပိုမို ရင်းနှီးဖော်ရွေ နေကြသေးသည်။
ချန်ကျင်းတောက် ကော့ရှောင်ယီကို ထိုင်စေလိုက်ပြီး... အခန်းအတွင်း၌ ပျော်ရွှင်မြူးတူးနေကြသော ဂိုဏ်းတူ မောင်နှမများကို ကြည့်ကာ... သူ၏ ရင်ထဲတွင် ချုံးရှင်းဂိုဏ်းအပေါ် ထားရှိသော သံယောဇဉ်နှင့် သစ္စာရှိမှုများက ပိုမို ပြင်းထန်လာခဲ့ရသည်။
အခြားသော ဂိုဏ်းများတွင်မူ... အချင်းချင်း အာဏာလုကြ... လုပ်ကြံကြပြီး ကျင့်ကြံခြင်း အရင်းအမြစ်များအတွက် အချင်းချင်း သတ်ဖြတ်ဖို့ရန်ပင် ဝန်မလေးကြချေ။ သို့သော်လည်း ချုံးရှင်းဂိုဏ်းတွင်မူ... ဂိုဏ်းချုပ်က သူတို့အတွက် အကောင်းဆုံးသော အကျိုးခံစားခွင့်များကို ပေးအပ်ထားပြီး... ဂိုဏ်းတူ မောင်နှမများအကြားတွင်လည်း အပြန်အလှန် ဖေးမကူညီမှုများသာ ရှိနေခဲ့သည်။
ထောင့်စွန်းတစ်ခုတွင်မူ... ဟုန်အာနျိုသည် ပြင်းထန်လှသော အရက်များကို တကျိုက်ကျိုက် သောက်နေခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများက ချန်ကျင်းတောက်နှင့် ကော့ရှောင်ယီတို့၏ ဝတ်ရုံစွန်းပေါ်က ရွှံ့နွံများကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ပြီးနောက်... အရက်ခွက်ကို ချလျက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်တော့သည်။
"ဂျူနီယာညီလေးချန်... ခဏလောက် အပြင်ထွက်ခဲ့ပါဦး" ဟုန်အာနျို၏ လေသံက ဩဩ နိုင်လှသည်။
ချန်ကျင်းတောက် ကော့ရှောင်ယီကို အနည်းငယ် နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်ပြီးနောက်... ဟုန်အာနျို၏ နောက်သို့ လိုက်ပါလျက် စားသောက်ဆိုင်၏ တိတ်ဆိတ်လှသော နေရာတစ်ခုဆီသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
"မင်း ပြဿနာတစ်ခုခုနဲ့ ကြုံခဲ့ရတာလား" ဟုန်အာနျို လိုရင်းကိုသာ တည့်တည့်မေးလိုက်သည်။
ချန်ကျင်းတောက် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး... သူဌေးကြီးကျန်းမိသားစု၏ အတိုးကြီးကြီးဖြင့် ငွေချေးစားသည့် ကိစ္စနှင့် ကျန်းကျူ မင်က အတင်းအကျပ် လက်ထပ်ရန် ကြံစည်ခဲ့သည့် ယုတ်မာမှုများကို အကျဉ်းချုပ် ပြောပြလိုက်တော့သည်။
နားထောင်ပြီးနောက်... ဟုန်အာနျို၏ ထူထဲလှသော မျက်ခုံးအစုံ တွန့်ချိုးသွားခဲ့ရပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် အေးစက်ခြင်းအရိပ်အယောင်များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည် ... "မင်း ဘာဖြစ်လို့ သူ့ကို သတ်မပစ်ခဲ့တာလဲ... ပြီးတော့ အဲဒီ ကျန်းမိသားစုတစ်ခုလုံးကိုကော ဘာဖြစ်လို့ အမြစ်ပြတ် မချေမှုန်းပစ်ခဲ့တာလဲ"
ချန်ကျင်းတောက် ခဏမျှ ကြောင်အသွားခဲ့ရပြီးနောက် ခါးသီးစွာ ပြုံးလျက် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည် ...
"စီနီယာအစ်ကိုဟုန်... ကျန်းကျူ မင်က ကျွန်တော့်ကြောင့် မသန်မစွမ်း ဖြစ်သွားခဲ့ပါပြီ... သူ တစ်သက်လုံး ဒုက္ခိတအဖြစ်ပဲ နေရတော့မှာပါ။
သူဌေးကြီးကျန်းကလည်း လူသာမန်တစ်ယောက်ပဲ ရှိပါသေးတယ်။ ကျွန်တော် လူအများရှေ့မှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ စွမ်းအားကို ထုတ်ပြခဲ့ပြီးပြီဆိုတော့... သူတို့မှာ သတ္တိ အဆတစ်ရာ ရှိနေဦးတော့... ကျွန်တော့်အမေနဲ့ ရှောင်ယီတို့ မိသားစုကို ဘယ်လိုမှ ထပ်ပြီး မပြိုးဝံ့ကြတော့ပါဘူး။ ဒီလောက်အထိ ခြိမ်းခြောက်နိုင်ခဲ့ရင် လုံလောက်ပါပြီ... ဘာဖြစ်လို့ သွေးစွန်းတဲ့ ကံကြမ္မာ တွေကို ထပ်ပြီး ဖန်တီးနေဦးမှာလဲ"
ဟုန်အာနျို ချန်ကျင်းတောက်၏ မျက်ဝန်းများကို စိုက်ကြည့်လျက် ပြန်လည် ချေပလိုက်သည် ...
"မင်းက သူ့ကို ဒုက္ခိတဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့တာဆိုတော့... သူက မင်းကို အရိုးထဲကနေ နာကျည်းနေမှာပဲ။ သူက မင်းကို မထိဝံ့ပေမဲ့... တကယ်လို့ သူက ပိုက်ဆံအမြောက်အမြား အကုန်အကျခံပြီး လူမိုက်တွေကို ငှားရမ်းပြီး မင်းရဲ့ မိခင်ကို လုပ်ကြံရင် ဘာလုပ်မလဲ။ မင်းရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အမြောက်အမြား ရှိနေတဲ့ သတင်းကို မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတွေဆီ သွားရောင်းရင်ကော ဘာလုပ်မလဲ။ မြက်ကို နှိမ်ချင်ရင် အမြစ်အထိ ပါအောင် တူးပစ်ရတယ်... မဟုတ်ရင် နွေဦးလေ တိုက်ခတ်လာတဲ့ အခါကျရင် ပြန်ပြီး ရှင်သန်လာလိမ့်မယ်။ ဂျူနီယာညီလေးချန်... မင်းက ပညာရှိစာပေတွေကို ဖတ်တာ များလွန်းလို့... ကျင့်ကြံခြင်းလောကရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို အခုထိ သဘောမပေါက်သေးဘူးပဲ"
ချန်ကျင်းတောက် မျက်ခုံးကို အနည်းငယ် တွန့်ချိုးလိုက်ပြီး ပြန်ပြောလိုက်သည် ...
"ကျန်းရှမြို့မှာ မြို့တော်ဝန်ရုံး ရှိသလို... ကြီးမားလှတဲ့ ဥပဒေတွေလည်း ရှိပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့က ချုံးရှင်းဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်တွေပါ... တကယ်လို့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေက မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတွေနဲ့ ဘာမှမခြားနားဘူးဆိုရင်... ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ညှိုးနွမ်းစေရာ ရောက်မှာပေါ့"
ဟုန်အာနျို တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ရသည်။
သူသည် ပညာရှိစာဆိုတစ်ဦး၏ အငွေ့အသက်များနှင့် မိမိကိုယ်မိမိ ထိန်းသိမ်းထားသော စည်းကမ်းများ ရှိနေသည့် ချန်ကျင်းတောက်၏ မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး... နောက်ဆုံးတွင် ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ဘဲ... ချန်ကျင်းတောက်၏ ပုခုံးကို ပုတ်လျက် အခန်းအတွင်းသို့ ပြန်လည် လှည့်ထွက်လာခဲ့တော့သည်။
အချို့သောအရာများသည် အငြင်းပွားနေရန် မလိုအပ်ချေ။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့... ဒုက္ခဆင်းရဲခြင်းများကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ကြုံတွေ့ဖူးသူများသာလျှင် ထိုအဓိပ္ပာယ်မဲ့လှသော ကြင်နာတတ်မှုများကို စွန့်လွှတ်နိုင်ကြခြင်း ဖြစ်သောကြောင့် သာတည်း။
ညဉ့်နက်လာခဲ့ပြီး... မည်းမှောင်လှသော တိမ်တိုက်ကြီးများက ငွေရောင်လမင်းကြီးကို ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့ရာ... ကျန်းရှမြို့တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်ခြင်းအမှောင်ထုအတွင်းသို့ ကျဆင်းသွားခဲ့တော့သည်။
စားသောက်ဆိုင်၏ သီးသန့် အိပ်ခန်းတစ်ခုအတွင်း၌... ဟုန်အာနျိုသည် ကုတင်ပေါ်တွင် တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်နေခဲ့ပြီး... အဝတ်စများဖြင့် ပတ်ထားသော သာမန်သံမဏိဓားရှည်ကြီးကို မိမိ၏ ဒူးပေါ်တွင် တင်ထားမိသည်။ သူသည် အဝတ်စများအောက်မှ ဓားသွေးကျောက်တစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ဓားသွားတစ်လျှောက် နှေးကွေးစွာ သွေးနေခဲ့သည်။
ရှပ်... ရှပ်... ရှပ်...
အမှောင်ထုအတွင်း၌ ဓားသွေးသံကြီးက ပြတ်သားစွာ ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။ ဟုန်အာနျို၏ အတွေးများက လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်ဆီသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားခဲ့ရသည်။
ထိုအချိန်တုန်းက... သူသည် လူသားများကို စားပြီး အရိုးပင် ပြန်မထွေးတတ်သော ရက်စက်လှသည့် ဂိုဏ်းယုတ်တစ်ခုတွင် ရှိနေခဲ့ဖူးသည်။ ဂိုဏ်း၏ တာဝန်တစ်ခုကို ထမ်းဆောင်နေစဉ်အတွင်း... ဂိုဏ်းတူ ဂျူနီယာညီလေးတစ်ဦးက ဝိညာဉ် ဆေးဘက်ဝင်အပင်ကို လုယူရန်အတွက် သူ့ကို ချောက်ကမ်းပါးထဲသို့ တွန်းချခဲ့ဖူးသည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့်... သူသည် ချောက်ကမ်းပါးအစွန်းက ကျောက်တုံးတစ်ခုကို ဖမ်းဆွဲနိုင်ခဲ့သဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ကြေမွမသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူ အဖွဲ့ထဲသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့သည့် အချိန်တွင်... ငိုကြွေးလျက် အသက်ချမ်းသာပေးရန် ဒူးထောက်တောင်းပန်နေသော ထိုဂျူနီယာညီလေးကို ကြည့်ကာ သူ၏ စိတ်နှလုံး နူးညံ့သွားခဲ့ပြီး တစ်ဖက်လူ၏ အသက်ကို ချမ်းသာပေးခဲ့မိသည်။
သို့သော်လည်း... သုံးရက်ခန့် ကြာပြီးနောက်... နောင်တရပါပြီဟု ကတိကဝတ်ပြုထားခဲ့သော ထိုဂျူနီယာညီလေးသည် သူ၏ ရေဘူးထဲသို့ ပြင်းထန်သော အဆိပ်များကို လျှို့ဝှက်စွာ ခတ်ခဲ့ပြန်သည်။
သို့သော်လည်း... ထိုရေကို သူ ကိုယ်တိုင် မသောက်ဖြစ်ခဲ့ချေ။ ၎င်းကို သောက်မိသွားသူမှာ... သူ့ကို ဂိုဏ်းထဲသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ဖူးပြီး... သူ့ကို ပေါက်စီတစ်ဝက် ပေးဖူးခဲ့သော ကြင်နာတတ်သည့် စီနီယာအစ်ကိုကြီး ဖြစ်နေခဲ့ရှာသည်။ နောက်ဆုံးတွင်... ထိုစီနီယာအစ်ကိုကြီးသည် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲ၌ ခန္ဓာကိုယ်အပေါက်ခုနစ်ပေါက်မှ သွေးများ ထွက်ပေါ်လျက် သေဆုံးသွားခဲ့ရရှာသည်။
ထိုနေ့မှစ၍... ဟုန်အာနျို အမှန်တရားတစ်ခုကို ကောင်းကောင်းကြီး သဘောပေါက်သွားခဲ့ရသည်။ ကျင့်ကြံခြင်းလောကတွင် ဥပဒေဟူ၍ မရှိသလို... ကိုယ်ကျင့်တရားဟူ၍လည်း မရှိချေ။ တကယ်လို့ မင်းက သူတစ်ပါးရဲ့ လုပ်ကြံမှုကို မခံချင်ဘူးဆိုရင်... မင်းဘက်က အရင်ဆုံး လုပ်ကြံရလိမ့်မည်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့... သေဆုံးသွားသော လူများသာလျှင် သူတစ်ပါးကို မထိခိုက်နိုင်တော့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ယခုအခါ... သူသည် ဖန်ယွမ်နှင့် ချုံးရှင်းဂိုဏ်းနှင့် တွေ့ဆုံခွင့်ရခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး မိမိအတွက် နွေးထွေးသော အိမ်တစ်အိမ် ရှိနေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူသည် ဂိုဏ်းတူ မောင်နှမများကို မိမိ၏ မိသားစုဝင်များအဖြစ် သတ်မှတ်ထားခဲ့သဖြင့်... မည်သည့် လျှို့ဝှက်အန္တရာယ်မျိုးကိုမျှ ဒီမောင်နှမများအပေါ် ခြိမ်းခြောက်ခွင့် လုံးဝ ပေးနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။
ချန်ကျင်းတောက်အနေဖြင့် ရက်ရက်စက်စက် မလုပ်ရဲဘူးဆိုရင်... သူ ကိုယ်တိုင် လုပ်ပေးရုံသာ ရှိတော့သည်။ ချန်ကျင်းတောက်အနေဖြင့် ချုံးရှင်းဂိုဏ်း၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ညှိုးနွမ်းမှာ စိုးရိမ်နေတယ်ဆိုရင်... ဒီအပြစ်အားလုံးကို သူ ကိုယ်တိုင်ပဲ ခေါင်းခံလိုက်ရုံသာ ရှိတော့သည်။
ဟုန်အာနျို ဓားသွေးကျောက်ကို ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီး ဓားရှည်ကြီးကို အဝတ်စများဖြင့် ပြန်လည် ပတ်လိုက်သည်။ သူသည် သစ်သားပြတင်းပေါက်ကို တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး... သူ၏ ထွားကျိုင်းလှသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးက ရိပ်ခနဲ ပုံရိပ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲလျက် ညအမှောင်ထုအတွင်းသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့သည်။
မြို့ဆင်ခြေဖုံးအရပ်... ကျန်းမိသားစု၏ အိမ်တော်အတွင်း၌။
စာကြည့်ခန်းအတွင်း၌ မီးများ လင်းထိန်နေခဲ့သည်။ သူဌေးကြီးကျန်းသည် ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျက် အော်ဟစ်ညည်းတွားနေသော မိမိ၏ သားဖြစ်သူကို ကြည့်ကာ... ဒေါသတကြီးဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရင်နေခဲ့ပြီး စားပွဲပေါ်က လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်တော့သည်။
"အဖေ... ကျွန်တော့်အတွက် ကလဲ့စားချေပေးပါဦး အဲဒီ စာဆိုကောင်ကို အပိုင်းပိုင်း ပြတ်သွားအောင် လုပ်ပစ်ချင်တယ်" ကျန်းကျူ မင် ဆိုးရွားလှသော နာကျင်မှုကြောင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး လိမ်တွန့်လျက် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။
သူဌေးကြီးကျန်း၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ရက်စက်သည့် အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့ပြီး သူ၏ အသံကို နှိမ့်ကာ ပြောလိုက်သည် ... "စိတ်မပူပါနဲ့… အဖေ အခုပဲ လူတစ်ယောက်ကို ‘နက်မှောင် သစ်တောဂိုဏ်း ’ ဆီကို မြင်းအပြင်းနှင်ပြီး လွှတ်လိုက်ပြီ... မင်းရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုဟောင်းကို သွားပြီး အဆက်အသွယ် လုပ်ခိုင်းထားတယ်”
အဲဒီ ချန်ကျင်းတောက် ဘယ်လောက်ပဲ တိုက်ခိုက်ရေး တော်နေပါစေဦးတော့... နက်မှောင် သစ်တောဂိုဏ်းရဲ့ အင်မော်တယ်ဆရာသခင်ကိုတော့ ဘယ်လိုမှ ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီ အင်မော်တယ်ဆရာသခင် ရောက်လာတဲ့ အခါကျရင်... အဖေ အဲဒီ ကော့ရှောင်ယီဆိုတဲ့ ကောင်မလေးကို သူ့အရှေ့မှာတင် မင်း သဘောရှိ .."
ဝုန်း...
ကျန်းမိသားစု သားအဖနှစ်ဦး စကားပြော၍ မပြီးသေးခင်မှာတင်... စာကြည့်ခန်း၏ လေးလံလှသော သစ်သားတံခါးကြီးမှာ ကြီးမားလှသော အားလှိုင်းတစ်ခုကြောင့် ဝုန်းခနဲ ပွင့်ထွက်သွားခဲ့ရတော့သည်။
လွင့်စင်သွားသော သစ်သားစများအကြားတွင်... မြင့်မားလှသော အမှောင်ပုံရိပ်ကြီးတစ်ခုက တံခါးခုံကို ကျော်ဖြတ်လျက် ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီး အပြင်ဘက်က လေပြင်းများကို ပိတ်ဆို့ထားခဲ့ချေပြီ။
သူဌေးကြီးကျန်း ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရပြီး လုံခြုံရေးအစောင့်များကို အော်ဟစ်ခေါ်ယူရန် ကြံစည်လိုက်သော်လည်း... ရုတ်တရက် ပြင်းထန်လှသော သွေးညှီနံ့ကြီးကို ရရှိလိုက်မိသည်။
သူသည် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်တကြားဖြင့်... အပြင်ဘက် အိမ်ဝင်းတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ပြီး... ပုံမှန်အားဖြင့် ကြမ်းကြုတ်လှသော အစေခံများနှင့် လုံခြုံရေးအစောင့်များဆီမှ မည်သည့် အသံတစ်လုံးမျှ ထွက်ပေါ်မလာခဲ့ကြောင်း သတိပြုမိသွားခဲ့ရတော့သည်။
ထိုအချိန်တွင်... အပြင်ဘက်၌ ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သလဲဆိုတာကို သူ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သဘောမပေါက်ဘဲ နေပါ့မလဲ။ သူဌေးကြီးကျန်း၏ ဒူးနှစ်ဖက်လုံး ပျော့ခွေသွားခဲ့ရပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ဝုန်းခနဲ ဒူးထောက်လဲကျသွားခဲ့တော့သည်။
ဟုန်အာနျို ပျက်စီးနေသော သစ်သားတံခါးကို တိတ်ဆိတ်စွာ ပြန်ပိတ်လိုက်ပြီး... သူ၏ ဓားရှည်ကြီးပေါ်က အဝတ်စများကို ဆွဲခွာပစ်လိုက်သည်။ ဓားသွားပေါ်တွင်မူ... လတ်ဆတ်လှသော သွေးစက်များက အုတ်ကြွပ်မြေပြင်ပေါ်သို့ တဖွဲဖွဲ စီးကျနေခဲ့ပြီး ရဲရဲနီသော သွေးပန်းပွင့်များအဖြစ် ပြောင်းလဲနေခဲ့ချေပြီ။
"မင်း... မင်းက ဘယ်သူလဲ" ကုတင်ပေါ်က ကျန်းကျူ မင် လုံးဝ သွေးပျက်သွားခဲ့ရပြီး အဆက်မပြတ် အော်ဟစ်တော့သည်။
ဟုန်အာနျို ဘာမှ ပြန်မပြောခဲ့ချေ။ သူသည် မိမိ၏ ဓားရှည်ကြီးကို မြှောက်လိုက်ပြီး... မည်သည့် ခံစားချက်မျိုးမျှမရှိသော မျက်နှာထားဖြင့် ရှေ့သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လှမ်းလျှောက်လာခဲ့တော့သည်။
...
အမွှေးတိုင်တစ်တိုင်စာခန့် ကြာပြီးနောက်... မည်းမှောင်လှသော တိမ်တိုက်ကြီးများ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး အေးစက်လှသော လမင်းကြီးက ကောင်းကင်ထက်တွင် မြင့်မားစွာ သာလင်းနေခဲ့ချေပြီ။
ကျန်းမိသားစု အိမ်တော်၏ တံခါးကြီးများမှာ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပိတ်ထားခဲ့ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး မီးသေလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ တံခါးအက်ကြောင်းများကြားမှနေ၍... ရဲရဲနီသော သွေးကွက်ကြီးများသာ ဖြည်းညှင်းစွာ စီးကျလာခဲ့ပြီး အိမ်ဝင်းအတွင်းရှိ ကျောက်ပြားလှေကားထစ်များပေါ်တွင် ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော သွေးအိုင်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် စုစည်းနေခဲ့တော့သည်။
ကျန်းမိသားစု အိမ်တော်အတွင်းရှိ လူပေါင်း ခြောက်ဆယ်ကျော်လုံး... မည်သူမျှ လွတ်မြောက်ခွင့် မရရှိခဲ့ကြချေ။
အိမ်ဝင်းအတွင်းရှိ ခွေးများနှင့် လှောင်အိမ်ထဲက ငှက်များပင်လျှင် ဓားချက်တစ်ချက်တည်းဖြင့် သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး... ကြက်တစ်ကောင်... ခွေးတစ်ကောင်မျှပင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခြင်း မရှိခဲ့တော့ချေ။