အခန်း - ၁[သမိုင်းတစ်လျှောက် အသနားစဖွယ်အကောင်းဆုံး စနစ်ပိုင်ရှင်]

ဟုန်ဟွမ်ကမ္ဘာကြီး၏ ပုကျိုးတောင်ခြေရင်း၌...
"စနစ်ပေါင်းစည်းခြင်း စတင်နေပါပြီ... ၁ ရာခိုင်နှုန်း... ၂ ရာခိုင်နှုန်း... ၃ ရာခိုင်နှုန်း..."
ရွှမ်ယန်၏ စိတ်ထဲတွင် အကြောင်းကြားသံ တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ ရွှမ်ယန် တစ်ခဏမျှ ကြောင်အသွားပြီးမှ ဒေါသချောင်းချောင်း ထထွက်သွားခဲ့သည်။
"စနစ် ဟုတ်လား... ပေါ်ခဲ့စမ်း"
ရွှမ်ယန်က အော်ဟစ်လိုက်ရင်း လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ အလင်းတန်းတစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ပေါင်းစည်းနေဆဲဖြစ်သော စနစ်မှာ ချက်ချင်းပင် ဆွံ့အသွားရသည်။ ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ။ ငါက စနစ်လေ... ဟုန်ဟွမ် ကောင်းကင်ဘုံတရားကပင် ငါ့ကို ဘာမှ မလုပ်နိုင်တာကို... ခုတော့ မဟာတာအိုရွှေရောင်မသေမျိုးတစ်ယောက်ရဲ့ လက်ထဲမှာ မိနေရတယ်လို့... ဒါ သဘာဝမကျလိုက်တာ...
"ထွက်ပြေးချင်တာလား... ငါ့ကို တစ်ကြိမ် လိမ်ညာလှည့်စားခဲ့တာ မလောက်သေးလို့ ဒုတိယအကြိမ် ထပ်လိမ်မလို့လား... ငါ့ကို ဒီလို လာအနိုင်ကျင့်ဖို့ မင်းကို ဘယ်သူက သတ္တိတွေ ပေးထားတာလဲ"
ရွှမ်ယန်သည် ဟုန်ဟွမ်ကမ္ဘာ၏ မူလနေထိုင်သူ မဟုတ်ပေ။ ၂၁ ရာစု၏ လူမှုအသိုက်အဝန်း အောက်ခြေတွင် ရုန်းကန်နေရသည့် သာမန် ရုံးဝန်ထမ်းတစ်ဦးသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူ၏ အမည်မှာလည်း မူလက ရွှမ်ယန် မဟုတ်ခဲ့ပေ။ ယခင်က မည်သို့ ခေါ်ခဲ့သည်ဆိုသည်မှာ မလိုတော့ပါ။ ထိုစဉ်က သူသည် ပုံမှန်ဘဝတစ်ခုကိုသာ ဖြတ်သန်းခဲ့ရပြီး သူဌေး၏ ခေါင်းပုံဖြတ်ခြင်း သို့မဟုတ် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များ၏ ဘေးဖယ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ နေ့ရက်တိုင်းကို ငရဲလို ဘဝမျိုးဖြင့် ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည်။ ဟုတ်ပါသည်... ရှေးလူကြီးများ ပြောခဲ့သည်မှာ မှန်ပေသည်။
တစ်နေ့တွင် စနစ်က သူထံ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး ရွှမ်ယန်က သူ၏ ကံကြမ္မာ ပြောင်းလဲသွားပြီဟု ထင်မှတ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဒါသည် ကံဆိုးမှုများ၏ အစပြုခြင်းဖြစ်မှန်း သူ မသိခဲ့ပေ။ စနစ်က သူ့ကို အချိန်အာကာသကို ဖြတ်သန်းသွားလာနိုင်သည့် အခွင့်အရေး ပေးခဲ့သည်။ ရွှမ်ယန်က ရှေးခေတ်သို့ သို့မဟုတ် စိတ်ကူးယဉ် ကမ္ဘာတစ်ခုသို့ ကူးပြောင်းသွားရမည်ဟု ထင်မှတ်ကာ ကံကြမ္မာကို စိန်ခေါ်ရန် အခွင့်အရေး ရပြီအထင်ဖြင့် ဘာမှ မစဉ်းစားဘဲ သဘောတူလိုက်သည်။ သို့သော် ထိုစနစ်၏ အမည်မှာ လိမ်ညာလှည့်စားရေး စနစ်ဖြစ်နေမည်ဟု ရွှမ်ယန် မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။
ဟုတ်ပါသည်။သင် စဉ်းစားထားသည့်အတိုင်းပင်... လူများကို လှည့်စားခြင်းဖြင့် သန်မာလာသည့် စနစ်မျိုး ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဒီစနစ်က အတော်ကို ရက်စက်လှသည်။ သူ၏ ပိုင်ရှင်ကိုပင် လှည့်စားကာ ရွှမ်ယန်ကို ဟင်းလင်းပြင် အမှောင်ထုထဲသို့ ပို့ဆောင်လိုက်၏။ ဒါထက် ပိုဆိုးသည်မှာ ထိုစနစ်သည် ပိုင်ရှင်ကို လှည့်စားပြီးနောက် ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ရွှမ်ယန်က ထိုခွေးစနစ်ကို အကြိမ်ပေါင်း ကုဋာမက ဆဲဆိုကြိမ်းမောင်းခဲ့သော်လည်း အလကားပင် ဖြစ်ခဲ့သည်။ အမျှော်အမြင်မရှိဘဲ စောင့်ဆိုင်းနေရုံမှအပ အခြားနည်းလမ်း မရှိခဲ့ပေ။
ရွှမ်ယန်သည် အချိန်မည်မျှ ကြာမြင့်မှန်း မသိနိုင်တော့သည်အထိ ရေတွက်၍မရသော နှစ်ပေါင်းများစွာကို စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရသည်။ ထို့နောက် တစ်နေ့တွင် ကျယ်လောင်သော အသံကြီးတစ်ခုက သူ့ကို အိပ်မောကျနေရာမှ နိုးထစေခဲ့သည်။ လူတစ်ဦးက ပုဆိန်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ အမှောင်ထုကို ခွန်အားပါပါ ခွဲခြမ်းလိုက်သည်ကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုအခါမှသာ သူသည် ရှေးဟောင်း ဟုန်ဟွမ်ကမ္ဘာသို့ ကူးပြောင်းရောက်ရှိလာမှန်း သိလိုက်ရတော့သည်။
ထို့အပြင် အချိန်အာကာသ ကူးပြောင်းမှုက နည်းနည်း စောလွန်းနေခဲ့သည်။ အလွန်အမင်း စောလွန်းလှပြီး အခြေအမြစ်မရှိသည့် ထိုက်ယီခေတ်ကြီး ဖြစ်နေသည်။
ဘုရားသခင်ရေ... စနစ်က သူ့ကို ထိုက်ယီခေတ်ဆီသို့ တကယ်ကို ပို့ဆောင်လိုက်တာပဲ။ အမှောင်ထု မဖန်တီးမီက ထိုက်ယီ ထိုက်ချူး ထိုက်ရှီး ထိုက်ဆူ နှင့် ထိုက်ကျီ ဆိုသည့် ခေတ်ကြီး ငါးခု ရှိခဲ့သည်။
ထိုက်ယီခေတ်တွင် အဆုံးစွန်သော ဟင်းလင်းပြင်ကြီးသာ ရှိပြီး ထာဝရ တည်ရှိနေခဲ့သည်။ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး မရှိ သက်ရှိသတ္တဝါများ မရှိ အကောင်းနှင့် အဆိုး မရှိ အလှနှင့် ရုပ်ဆိုး မရှိ ရန်ငြိုးနှင့် ပဋိပက္ခ မရှိ အစနှင့် အဆုံး မရှိပေ။ ဒါသည် ပြည့်စုံခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ဒီခေတ်တစ်ခုတည်းမှာတင် ယွမ်ဟွေ့ သန်းပေါင်း ၁၀၀ ကျော် ရှိခဲ့ပြီး ယွမ်ဟွေ့ တစ်ခုလျှင် ၁၂၉,၆၀၀ နှစ် ရှိသည်။ ထိုက်ချူးခေတ်နှင့် အခြားခေတ်များကို ထည့်မတွက်ရသေးပေ။ ရွှမ်ယန် မည်သို့ တောင့်ခံနိုင်ခဲ့သည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။ သူ စိတ်ဓာတ်မကျသွားသည်မှာပင် အံ့ဩစရာ အနက်အဓိပ္ပာယ် ဖြစ်နေသည်။ ဒါတွေအားလုံးသည် ထိုစနစ်ယုတ်ကြောင့် ဖြစ်ရတာ ဖြစ်သည်။ ရွှမ်ယန် ဒီလောက် ဒေါသထွက်နေသည်မှာ မဆန်းပေ။
"မင်းလို ခွေးစနစ်က ငါ့ရှေ့မှာ မျက်နှာလာပြရဲသေးတယ်ပေါ့... မင်းလို အမှိုက်စနစ် သေလိုက်စမ်း"
ရွှမ်ယန်က သူ၏ လက်ထဲမှ အလင်းတန်းကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်လိုက်သည်။ ဒီနေ့တော့ ငါ ရွှမ်ယန်တစ်ယောက် နောက်ထပ် ကူးပြောင်းလာမည့်သူတွေ လှည့်စားမခံရအောင် ဒီဘေးအန္တရာယ်ကို အပြီးတိုင် ရှင်းထုတ်ပစ်မယ်... ပုဂ္ဂိုလ်ရေး ရန်ငြိုးကိုလည်း တစ်ပါတည်း ရှင်းပစ်မယ်...
ထိုအတောအတွင်း စနစ်မှာ ကြောက်ရွံ့လွန်း၍ တုန်လှုပ်နေခဲ့သည်။ သူသည် ရွှမ်ယန်၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အငွေ့အသက်ကို ခံစားနေရသည်။ သို့သော် ထိုအရာက အကြောက်စရာအကောင်းဆုံး မဟုတ်သေးပေ။ အကြောက်စရာအကောင်းဆုံးမှာ ဒီလူက သူ့ကို သတ်ပစ်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူကဲ့သို့ စနစ်တစ်ခုကို မဟာတာအိုရွှေရောင်မသေမျိုးတစ်ယောက်က ဒီလို ပြုမူနိုင်သည်ကို သူ စဉ်းစား၍ပင် မရနိုင်ပေ။ ဒါ တကယ်ကို သဘာဝမကျလိုက်တာ...
"ခဏ ခဏစောင့်ပါ... သင် စနစ်မှားနေပြီ... ငါက လိမ်ညာလှည့်စားရေး စနစ် မဟုတ်ဘူး... ငါက စကြဝဠာကုန်စုံ ဆိုင်စနစ်ပါ"
ရွှမ်ယန်၏ ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် စနစ်က မနေနိုင်ဘဲ ကာကွယ်ပြောဆိုလိုက်ရသည်။ သူ ဒီအတိုင်း ပျောက်ကွယ်မသွားချင်ပေ။ စနစ်ဆိုသည်မှာ သက်ရှိ မဟုတ်သဖြင့် ဝိညာဉ် မရှိပေ။ ပျောက်ကွယ်သွားပါက တကယ်ကို အပြီးတိုင် ပျောက်ကွယ်သွားမည် ဖြစ်သည်။ ရည်မှန်းချက် ရှိသော စနစ်တစ်ခုအနေဖြင့် ဒီအတိုင်း သေမသွားနိုင်ပေ။
ဒါကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရွှမ်ယန်က အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်သွားခဲ့သည်။ စနစ်ကို သူ မှားယွင်း မှတ်ယူလိုက်တာများလား...
"စကြဝဠာကုန်စုံ ဆိုင်စနစ် ဟုတ်လား"
"မင်းမှာ ဘာစွမ်းရည်တွေ ရှိလဲ ပြောစမ်း... အသုံးဝင်သေးတယ်ဆိုရင် ငါ မင်းကို မသတ်ဘဲ ထားဖို့ စဉ်းစားပေးမယ်"
ရွှမ်ယန်က အလင်းတန်းကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်နေခဲ့သည်။ တစ်ကြိမ် လိမ်ညာခံခဲ့ရဖူးသဖြင့် စနစ်၏ စကားကို လွယ်လွယ်နှင့် ယုံမည် မဟုတ်ပေ။ ‘ဒီစနစ်ကများ လိမ်ညာလှည့်စားရေး စနစ်ဖြစ်ပြီး သူ့ကို လိမ်နေတာဆိုရင်ရော... ဒီစနစ်ရော လိမ်ညာလှည့်စားရေး စနစ်ရော နှစ်ခုလုံးက မသမာတဲ့ စနစ်တွေ ဖြစ်နေရင်ရော... သူ့ကို သတ်ပစ်လိုက်တာကမှ အေးချမ်းမလား...’
"ဟူး..."
စနစ်က သက်ပြင်းတစ်ချက် ရှည်ရှည်ချလိုက်ပြီး စိတ်အနည်းငယ် အေးသွားခဲ့သည်။ အခြား ကူးပြောင်းလာသူများသည် စနစ်ကို အရှင်သခင်ကဲ့သို့ ဆက်ဆံကြသော်လည်း သူ၏ ပိုင်ရှင်ကတော့ သူ့ကို အမြဲတမ်း သတ်ပစ်ချင်နေသည်။ ‘အီးဟီး... ဒါ တကယ် ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တာ...’
"ဒီစနစ်က ဟင်းလင်းပြင် အဆုံးမရှိတဲ့ စကြဝဠာအပေါင်းကို ချိတ်ဆက်ပေးထားတဲ့ အမြင့်မားဆုံး စနစ်တွေထဲက တစ်ခုပါ... စကြဝဠာအပေါင်းမှာ ရှိသမျှ အရာအားလုံးကို ရောင်းချနိုင်မယ့် စကြဝဠာကုန်စုံ ဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို ပိုင်ရှင်ထံ ပံ့ပိုးပေးနိုင်ပါတယ်"
"ပစ္စည်းတစ်ခု ရောင်းရတိုင်းမှာ ပိုင်ရှင်က ရောင်းချလိုက်တဲ့ ပစ္စည်းထက် အဆင့်ပိုမြင့်တဲ့ အရာတစ်ခုကို ရရှိမှာပါ... ဒါ့အပြင် ဆိုင်ရဲ့ နယ်မြေအတွင်းမှာ ပိုင်ရှင်ဟာ အတိုင်းအစမရှိနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှင် ဖြစ်နေမှာပါ... ဟုန်ဟွမ် ကောင်းကင်ဘုံတရားကပင် ပိုင်ရှင်ကို ဘာမှ မလုပ်နိုင်ပါဘူး... ဒီစနစ်က အရမ်း အံ့ဩစရာ မကောင်းဘူးလား"
စနစ်၏ အလင်းတန်းက လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး သူ၏ လုပ်ဆောင်ချက်များကို သဘောကျနေပုံရသည်။ သို့သော် ရွှမ်ယန်ကတော့ ဆွံ့အသွားပြီး စိတ်ထဲမှ စဉ်းစားလိုက်၏။ ‘ဒါပဲလား... ဒါက ခမ်းနားလှပါတယ်ဆိုတဲ့ အမြင့်မားဆုံး စနစ်ဆိုတာလား...’
‘စကြဝဠာအပေါင်းမှာ အရာဝတ္ထုတွေ အများကြီး ရှိနေတာ... စနစ်က နောက်ဆုံးမှာ ဘာ ထုတ်ပေးမယ်ဆိုတာ ဘယ်သူ သိနိုင်မှာလဲ... အပြာရောင် မြက်ခြောက်လို အရာမျိုး ထုတ်ပေးလိုက်ရင် ဒုက္ခ မဟုတ်ဘူးလား...’ ရွှမ်ယန်က ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးမှ ‘အင်း... အဲဒီ မြင်ကွင်းကတော့ အရမ်း လှလွန်းနေလိမ့်မယ်’ ဟု တွေးလိုက်သည်။
‘မဖြစ်ဘူး... ဒါမျိုး လုံးဝ ဖြစ်ခွင့်မပေးနိုင်ဘူး... မဟုတ်ရင် ငါ့ရဲ့ သိက္ခာကို ဘယ်နား သွားထားရမလဲ...’
ဒါ့အပြင် ရွှမ်ယန် ကိုယ်တိုင်ကလည်း တာအိုတရားကို ကျော်လွန်ထားသည့် ရှေးကျသော မဟာတာအိုရွှေရောင်မသေမျိုး အဆင့် ဖြစ်သည်။ သူ၏ စကားက ဥပဒေ ဖြစ်လာပြီး စိတ်ကူးတစ်ခုတည်းဖြင့် စည်းမျဉ်းအသစ်များကို ဖန်တီးနိုင်သည်။ အရာဝတ္ထုတစ်ခုခုကို လိုချင်ပါက စိတ်ကူးလိုက်ရုံမျှဖြင့် ရရှိနိုင်သည်။ စကြဝဠာကုန်စုံ ဆိုင်စနစ် ဆိုသည်မှာ သူ၏အတွက် အသုံးမဝင်သော ဖြစ်တည်မှုတစ်ခု သာလျှင် ဖြစ်သည်။
တကယ်တော့ ရွှမ်ယန်သည် ထိုယုတ်မာသော စနစ်ကြောင့်သာ ရှေးကျသော မဟာတာအိုရွှေရောင်မသေမျိုး အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မဟုတ်ပါက ရွှမ်ယန် မည်မျှပင် ကျင့်ကြံပါစေ ရှေးကျသော မဟာတာအိုရွှေရောင်မသေမျိုး ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ပေ။
ရှေးကျသော မဟာတာအိုရွှေရောင်မသေမျိုး သည် ရှေးဟောင်းခေတ်၏ မူလဓာတ်ငါးပါးကို အခြေခံကာ ဟုန်မုန်းကမ္ဘာ ၁၂၉.၆ ထရီလီယံကို ဖွင့်လှစ်ပြီး ထာဝရ တည်ရှိမှုကို သက်သေပြရသည်။ သူတို့သည် 'အတိတ်' 'လက်ရှိ' နှင့် 'အနာဂတ်' တို့ကို တစ်ခုတည်းအဖြစ် ပေါင်းစည်းထားပြီး အချိန်မြစ်ကြောင်းကြီးအတွင်း တည်ရှိကာ မသေနိုင် မပျက်စီးနိုင်သော ဖြစ်တည်မှုများ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့သည် တာအိုတရားကို ကျော်လွန်ထားသည့် ဖြစ်တည်မှုများဖြစ်ပြီး သူတို့၏ တည်ရှိမှုကို ဖော်ပြ၍ မရနိုင် ပြောဆို၍ မရနိုင်ဘဲ အချိန် အာကာသ နှင့် နှစ်စဉ်လများကို ကျော်လွန်ကာ ဖြစ်တည်မှု အားလုံးထက် သာလွန်နေကြသည်။
မူလဓာတ်ငါးပါးသည် အချိန်ကာလတစ်ခုကို ကိုယ်စားပြုပြီး တစ်ပြိုင်နက်တည်း မတည်ရှိနိုင်သလို ကျင့်ကြံခြင်းဖြင့်လည်း မွေးဖွားလာနိုင်ခြင်း မရှိပေ။ သတ္တဝါတစ်ဦးသည် အမှောင်ထု အစပျိုးချိန်မှ ဖန်တီးမှုအချိန်အထိ ရေရှည် ရပ်တည်နေထိုင်နိုင်မှသာ ဖြစ်နိုင်မည်ဖြစ်ပြီး ဒါသည် ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်သော အရာဖြစ်သည်။
ရွှမ်ယန်သည် သမိုင်းတွင် အသနားစဖွယ်အကောင်းဆုံး စနစ်ပိုင်ရှင်အဖြစ် ထိုက်ယီခေတ်မှသည် အမှောင်ထု အစပျိုးချိန်အထိ တကယ်ကို ရှင်သန်နေထိုင်ခဲ့သည်။ စနစ်၏ လှည့်စားခြင်းကို အပြင်းအထန် ခံခဲ့ရသော်လည်း ကံဆိုးမှုနှင့် ကံကောင်းမှုတို့ ရောယှက်နေခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
"စကြဝဠာအပေါင်းမှာ အရာဝတ္ထုတွေ ဒီလောက် အများကြီး ရှိတာကို မင်းက ငါ့ကို ဘာတွေ ရောင်းခိုင်းမယ်ဆိုတာ ဘယ်သူ သိမှာလဲ... ဆန်းကြယ်တဲ့ အရာတွေ ထွက်လာရင် မကောင်းဘူးလေ"
"မင်းက အမျိုးအမည်မသိ စနစ်မျိုး မဟုတ်ပါဘူးနော်... ငါက မင်းကို မဖြစ်မနေ သတ်ချင်တာ မဟုတ်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ မင်းမှာ အသုံးဝင်မှု အချို့တော့ ရှိရမယ်... မဟုတ်ရင် မင်းကို လွှတ်ပေးဖို့ ငါ့အတွက် ခက်လိမ့်မယ်"
ရွှမ်ယန်၏ မဖော်ရွေသော အကြည့်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် စနစ်မှာ ချက်ချင်းပင် မသက်မသာ ဖြစ်သွားရသည်... မဟုတ်သေးဘူး... စနစ်တစ်ခုလုံး မကောင်းတော့ပေ။
ရှင်သန်နိုင်ရန်အတွက် စနစ်က အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။ "မဟုတ်ပါဘူး... ဒီစနစ်က လိမ်ညာလှည့်စားရေး စနစ် မဟုတ်ပါဘူး... ဒီစနစ်မှာ မူဝါဒတွေ ရှိပါတယ်... စကြဝဠာကုန်စုံ ဆိုင်မှာ ပေါ်လာမယ့် ပစ္စည်းတွေဟာ ကမ္ဘာတစ်ခုစီမှာ ကျော်ကြားတဲ့ မှော်ပစ္စည်းတွေ သေချာပေါက် ဖြစ်ရပါမယ်"
စနစ်သည် ရွှမ်ယန်က စိတ်ကူးတစ်ခုတည်းဖြင့် သူ့ကို ဖျက်ဆီးပစ်မည်ကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် အသည်းအသန် ရှင်သန်ရန် ကြိုးစားနေခဲ့သည်။ ဒီပိုင်ရှင်သည် မဟာတာအိုရွှေရောင်မသေမျိုးမျှသာ ဖြစ်ပါလျက် အဘယ်ကြောင့် သူ့ကို ဒီလောက် လွယ်လွယ်ကူကူ ထိန်းချုပ်နိုင်ရသနည်း ဆိုသည်ကို သူ စဉ်းစား၍ပင် မရနိုင်ပေ... ဒါ လုံးဝ ယုတ္တိမရှိလိုက်တာ...
စနစ်၏ သတ္တိမရှိမှုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရွှမ်ယန်က နှုတ်ခမ်းကို တွဲကျလိုက်ပြီး ဆွံ့အသွားခဲ့သည်။ ဒဏ္ဍာရီများတွင် စနစ်များသည် အမြဲတမ်း အရှင်သခင်များကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ကူးပြောင်းလာသူများသည် သူတို့ကို အမြဲတမ်း ဖားယားနေရသည်။ ဒီနေ့တော့ ရွှမ်ယန်က အခြား ကူးပြောင်းလာသူများ မတွေးရဲ မလုပ်ရဲသည့် အရာတစ်ခုကို လုပ်ဆောင်တော့မည် ဖြစ်သည်။ ခုချိန်မှစ၍ သူသည် စနစ်၏ အရှင်သခင် ဖြစ်လာတော့မည်။
"မင်း ပြောတာတွေ အမှန်ဖြစ်ပါစေလို့ ငါ မျှော်လင့်ပါတယ်... မဟုတ်ရင်တော့ ငါ မင်း၏ အသိစိတ်ကို ဖျက်ဆီးပြီး ကိရိယာ စနစ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်မယ်"
ဒါကို ကြားလိုက်ရသောအခါ စနစ်၏ အလင်းတန်းမှာ ချက်ချင်းပင် မှိန်ဖျော့သွားခဲ့ပြီး စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်၏။ "အမြင့်မားဆုံး စနစ်ဖြစ်တဲ့ ငါက ပိုင်ရှင်ရဲ့ မုန်းတီးမှုကို ခံရပြီး ဒီလို ပြုမူခံရရတယ်လို့... ကောင်းကင်ကြီးက တကယ်ကို မတရားလိုက်တာ... အီးဟီး..."
ရွှမ်ယန်က စနစ်ကို ထိန်းသိမ်းထားသည်မှာ ကြက်သရေရှိ၍ မဟုတ်ဘဲ ပျင်းရိနေသောကြောင့် သာလျှင် ဖြစ်သည်။ ရေတွက်၍မရသော ကပ်ဘေးများစွာတွင် ရွှမ်ယန်သည် အိပ်စက်နေခဲ့ခြင်း သို့မဟုတ် မူလဘိုးဘေး အငွေ့အသက်များကို စုပ်ယူနေခဲ့ခြင်း သာလျှင် ဖြစ်သည်။ ကမ္ဘာကြီး ဖန်တီးပြီးနောက်တွင် ရှေးဆန်သော မဟာတာအို နည်းလမ်းကို စတင် ဆင်ခြင် သုံးသပ်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ရှေးကျသော မဟာတာအိုရွှေရောင်မသေမျိုး အဖြစ် ကျင့်ကြံနိုင်ခဲ့ရာ ပျော်စရာအချို့ကို အဘယ်ကြောင့် မရှာဘဲ စွန့်လွှတ်ရမည်နည်း။ ဟုတ်ပါသည်။ စနစ်သည် ကစားစရာအဖြစ် ပြုမူခံရမည့် ကံဆိုးသူ ဖြစ်ခဲ့သည်။
အခြားတစ်ဖက်တွင်လည်း ရွှမ်ယန်သည် ဒဏ္ဍာရီလာ စနစ်၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို ကြည့်ရှုချင်ခဲ့သည်။ တကယ်လို့ အသုံးမဝင်ဘူးဆိုရင် ကိရိယာတစ်ခုအဖြစ် အသုံးပြုဖို့ နောက်ကျမည် မဟုတ်ပေ။
သို့သော် ရွှမ်ယန်၌ မကောင်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်...