အခန်း (၁) - ဝတ္ထုစာအုပ်ထဲသို့ ကူးပြောင်းကာ ဗီလိန်၏ဖခင် ဖြစ်လာပြီးဇာတ်လိုက်၏ မိခင်မှ စတင်သိမ်းပိုက်ခြင်း

[ပိုင်ရှင်သည် ယခင်ဘဝက ရုံးခန်းအတွင်း အလုပ်ပိ၍ သေဆုံးခဲ့ရသည့် ကြေကွဲဖွယ် ဘဝအတွေ့အကြုံကို စစ်ဆေးတွေ့ရှိရသဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံမှ သင့်အား ပြန်လည်စတင်ရန် အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးအပ်လိုက်ပါသည်။ ပိုင်ရှင်၊ သင်၏ နောက်ဘဝကို ရွေးချယ်ပေးပါ]

[ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း ၁ - မူလကမ္ဘာဂြိုဟ်သို့ ပြန်လည်ကူးပြောင်းပြီး ဘဝလမ်းကြောင်းကို တစ်ဖန်ပြန်လည် လျှောက်လှမ်းရမည်။ သင်၏ ယခင်ဘဝ မှတ်ဉာဏ်များအားလုံး ပယ်ဖျက်ခံရမည်]

[ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း ၂ - ရှေးခေတ်မှ ဆင်းရဲသား စာပေပညာရှင်တစ်ဦးအဖြစ် ကူးပြောင်းပြီး အောက်ခြေမှနေ၍ ထိပ်ဆုံးရောက်အောင် တန်ပြန်ထိုးဖောက်ကာ မင်းသမီးနှင့် မှုးမတ်သမီးတို့ကို လက်ထပ်၍ အမြင့်ဆုံး ဘဝအောင်မြင်မှုကို ရယူရမည်]

[ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း ၃ - ကမ္ဘာပေါင်းစုံ ပေါင်းစပ်ထားသော ကမ္ဘာတစ်ခုသို့ ကူးပြောင်းပြီး ဒေသတွင်း အချမ်းသာဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်၊ ဘီလီယံနာ သူဌေးကြီးတစ်ဦး ဖြစ်လာမည်...]

[ပိုင်ရှင်၊ အမြန်ဆုံး ရွေးချယ်ပေးပါ... အချိန်ရေတွက်နေပါပြီ ၁၀၊ ၉၊ ၈၊ ၇...]

"ငါ နံပါတ် ၃ ကို ရွေးတယ်"

ထန်ဟောက် ချက်ချင်းလိုလို ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

ဘယ်လိုဟာသမျိုးလဲ

မနက် ၉ နာရီကနေ ည ၉ နာရီ၊ တစ်ပတ် ၆ ရက်လုံး နွားလိုရုန်းရင်း အလုပ်ပိသေခဲ့ရတဲ့ ကုမ္ပဏီကျွန်တစ်ယောက်က အဲဒီလို နေ့ရယ်ညရယ်မရှိ မှောင်မိုက်နေတဲ့ ဘဝကြီးကို နောက်တစ်ခေါက် ပြန်သွားခံစားရဦးမှာလား

မှတ်ဉာဏ်တွေ အဖျက်ခံလိုက်ရမှတော့ ဘာနဲ့သွားပြီး ဘဝကို ပြန်လှန်နိုင်မှာတဲ့လဲ

ရှေးခေတ်ကို သွားဖို့ကျတော့ရော

စကားထဲတောင် ထည့်ပြောမနေနဲ့တော့။

လျှပ်စစ်မီးမရှိ၊ အင်တာနက်မရှိ၊ ဖုန်းမရှိတဲ့အပြင် မြို့တော်ကို စာမေးပွဲသွားဖြေဖို့တောင် လမ်းမှာ နှစ်ဝက်ကျော်လောက် လှည်းနဲ့ သွားနေရမှာ ဝတ္ထုတွေထဲမှာ ယမ်းမှုန့်တွေ၊ ဆပ်ပြာတွေ အလွယ်တကူ လုပ်ပြနေကြတာက ဖတ်လို့သာ ကောင်းတာ တကယ်တမ်းသာ သွားနေရရင် သုံးရက်တောင် အသက်ရှင်ပါ့မလား မသိဘူး

အချမ်းသာဆုံးပုဂ္ဂိုလ်၊ ဘီလီယံပေါင်းများစွာ ကြွယ်ဝချမ်းသာမှု၊ အလှပဂေးတွေ ဝိုင်းဝိုင်းလည်နေပြီး စံအိမ်ကြီးတွေမှာ နေ၊ ရွက်လှေတွေ စီးပြီး ကမ္ဘာပတ်မယ်... ဒီလိုဘဝမျိုးကမှ တကယ်သာယာတာ မဟုတ်ဘူးလား

[ကမ္ဘာပေါင်းစုံ ပေါင်းစပ်ထားသော ကမ္ဘာသို့ လာရောက်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည့်အတွက် ပိုင်ရှင်အား ဂုဏ်ပြုပါသည်။ လက်ရှိကမ္ဘာမှာ "နဂါးဘုရင် ပြန်လာခြင်း" ဝတ္ထုစာအုပ်ကမ္ဘာ ဖြစ်ပါသည်]

[ပိုင်ရှင်၏ သရုပ်မှန် - ကျန်းချန်မြို့၏ အချမ်းသာဆုံးပုဂ္ဂိုလ်၊ ထန်လုပ်ငန်းစု၏ တည်ထောင်သူနှင့် ဥက္ကဋ္ဌကြီး ထန်ဟောက်၊ ဝတ္ထုထဲမှ ဗီလိန် ထန်ဖုန်း၏ ဖခင်]

"ဘာ"

"စနစ်၊ ခွေးမသား မင်းပြောတဲ့ ကမ္ဘာပေါင်းစုံ ပေါင်းစပ်ထားတဲ့ ကမ္ဘာဆိုတာက ဝတ္ထုစာအုပ်ကမ္ဘာ ဖြစ်နေတာလား"

[ပိုင်ရှင်အား အစီရင်ခံပါသည်၊ ဟုတ်ပါသည်။ ဤကမ္ဘာသည် ရေပန်းစားသော ဝတ္ထုကမ္ဘာ အများအပြားကို ပေါင်းစပ်ထားခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ပိုင်ရှင်၏ ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုနှင့် အဆင့်အတန်းမှာ လုံးဝ အစစ်အမှန်ဖြစ်ကြောင်း စိတ်ချနိုင်ပါသည်]

ထားလိုက်ပါတော့၊ ပိုက်ဆံရှိနေသရွေ့ ဘယ်ကမ္ဘာဖြစ်ဖြစ် ဘယ်သူက ဂရုစိုက်နေမှာလဲ

ဘီလီယံပေါင်းများစွာ ပိုင်ဆိုင်ပြီး ကျန်းချန်မြို့ရဲ့ အချမ်းသာဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်အဖြစ်နဲ့ စတင်ရတာက လူပေါင်းများစွာ စိတ်ကူးယဉ်မက်ခဲ့ရတဲ့ အထွတ်အထိပ်ဘဝပဲလေ

နောက်တစ်စက္ကန့်အကြာတွင် များပြားလှသော အချက်အလက်များက သူ့ဦးနှောက်ထဲသို့ ဒလဟော စီးဝင်လာခဲ့သည်။

ထန်ဟောက်၊ ဝတ္ထုထဲမှ ဗီလိန် ထန်ဖုန်း၏ ဖခင်၊ ကျန်းချန်မြို့၏ အချမ်းသာဆုံးပုဂ္ဂိုလ်။ ငယ်ရွယ်စဉ်ကတည်းက ဇနီးဖြစ်သူ ဆုံးပါးသွားခဲ့သော်လည်း နောက်အိမ်ထောင် လုံးဝမပြုဘဲ တစ်ဦးတည်းသော သားဖြစ်သူ ထန်ဖုန်းကိုသာ ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့ပြီး၊ အရည်အချင်းရှိသော မွေးစားသမီးယောက်ကို ဦးဆောင်ကာ ဧရာမ စီးပွားရေးအင်ပါယာကြီးကို အတူတကွ တည်ထောင်ခဲ့သူဖြစ်သည်။

သူသည် ပရဟိတလုပ်ငန်းများတွင် တက်ကြွစွာ ပါဝင်လေ့ရှိပြီး သူ၏ ပုဂ္ဂလိကဘဝမှာ အလွန်သန့်ရှင်းလွန်းသဖြင့် အတွင်းရေးမှူးကိုပင် အမျိုးသားခန့်ထားခဲ့ရာ ကျန်းချန်မြို့တွင်သာမက တစ်နိုင်ငံလုံးတွင်ပါ နာမည်ကောင်း မွှေးပျံ့နေသူဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤတောက်ပသော ဂုဏ်ပုဒ်များ၏ နောက်ကွယ်တွင် ကျောချမ်းဖွယ်ရာ အမှန်တရားတစ်ခု ရှိနေသည်။ မူလဝတ္ထုထဲတွင် ဇနီးဖြစ်သူ ဆုံးပါးသွားပြီးနောက် ထန်ဟောက်သည် ရန်သူများ၏ လုပ်ကြံဒဏ်ရာရမှုကြောင့် ပန်းသေပန်းညှိုးဖြစ်သွားပြီး လုံးဝယောက်ျားမပီသတော့သည့် သင်းကွပ်ခံရသလို ဘဝမျိုး ရောက်သွားခဲ့ရသည်။

ဟက်... ဒါကတော့ ခွေးစာရေးဆရာရဲ့ ယုတ်မာတဲ့ အကြံအစည်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ထန်ဟောက်အပေါ် စွဲလမ်းနေတဲ့ အမျိုးသမီး လူယုံတော်တစ်စုကို အပျိုစင်အတိုင်း သန့်သန့်ရှင်းရှင်း ချန်ထားပေးတာ... ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် အဲဒီမိန်းမတွေ အားလုံးက ဝတ္ထုထဲက ဇာတ်လိုက် ရဲ့ချန်အတွက် အဆင်သင့် ပြင်ဆင်ပေးထားတာပဲ

ဇာတ်လိုက် ရဲ့ချန် ပေါ်လာပြီးနောက်တွင် ထန်ဟောက်၏ အမျိုးသမီး လူယုံတော်များသည် သူ့ထံမှ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် သိမ်းသွင်းခံခဲ့ရသည်။

သူမတို့သည် ဘက်ပြောင်းသွားကြပြီး ထန်ဟောက်၏ "မကောင်းမှုများ" ဟုဆိုသော အရာများကို ဖော်ထုတ်ကာ ထန်မိသားစု ပျက်စီးအောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။ ထို့ပြင် ရဲ့ချန်ကို ထန်မိသားစုပိုင် လုပ်ငန်းများအား သိမ်းပိုက်နိုင်အောင် ကူညီပေးခဲ့ကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဇာတ်လိုက်၏ မိန်းမများ ဖြစ်သွားကြတော့သည်။

"မင်းရဲ့မိန်းမကို ငါပဲ ဆက်စောင့်ရှောက်ပေးပါ့မယ်ဆိုတဲ့ နဂါးဘုရင်ပါလား..."

ထန်ဟောက်၏ မျက်လုံးများက ရေခဲတမျှ အေးစက်သွားသည်။

"ဒီဘဝမှာတော့ ငါကိုယ်တိုင် ရောက်လာမှတော့ ဒါတွေအားလုံး လုံးဝ ထပ်ဖြစ်ခွင့်မပေးတော့ဘူး"

[ဒင်... လူသစ်လက်ဆောင်ထုပ် ထုတ်ပေးထားပါသည်၊ ဖွင့်မည်လား]

"ဖွင့်မယ်"

[ဒင်... ရိုးတွင်းချဉ်ဆီသန့်စင်ဆေးလုံး တစ်လုံး ရရှိပါသည် စနစ်၏ သိုလှောင်ခန်းထဲတွင် သိမ်းဆည်းထားပြီး အချိန်မရွေး ထုတ်ယူနိုင်ပါသည်]

[ရိုးတွင်းချဉ်ဆီသန့်စင်ဆေးလုံး - ရိုးတွင်းချဉ်ဆီကို သန့်စင်ပေးပြီး သွေးကြောများကို ဖွင့်ပေးခြင်း၊ မွေးရာပါ ချို့ယွင်းချက်များကို ပြုပြင်ပေးခြင်း၊ အရိုးနှင့် သွေးကြောများကို ပြန်လည်ပုံဖော်ပေးခြင်း၊ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အညစ်အကြေးများကို သန့်စင်ပေးခြင်း၊ အိုမင်းရင့်ရော်မှုကို ပြောင်းပြန်လှန်၍ ထာဝရ နုပျိုစေခြင်းနှင့် မပြည့်စုံသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည်ပြည့်စုံစေရုံသာမက သာမန်လူသားတို့၏ ကန့်သတ်ချက်ကိုပင် ကျော်လွန်စေနိုင်သည်။]

"စနစ်၊ အဲဒီ ရိုးတွင်းချဉ်ဆီသန့်စင်ဆေးလုံးက ငါ့ရဲ့ ယောက်ျားမပီသတော့တဲ့ ချို့ယွင်းချက်ကိုပါ ပြန်ကောင်းအောင် လုပ်ပေးနိုင်လား"

[ပိုင်ရှင်အား အစီရင်ခံပါသည်၊ လုံးဝ ပြဿနာမရှိပါ။ ထို့ပြင် ပိုင်ရှင်အား ကမ္ဘာမြေပြင်ပေါ်တွင် အသန်မာဆုံး သက်ရှိတစ်ဦး ဖြစ်လာစေနိုင်ပါသည်]

ထန်ဟောက်၏ စိတ်ထဲ နွေးထွေးသွားတော့သည်။ ယင်းမှာ သူ၏ ယောက်ျားမပီသတော့သည့် နောင်တတရားကို ဖယ်ရှားပစ်နိုင်ရုံသာမက အမှန်တကယ် သန်မာအားကောင်းသော ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုကိုပါ ပိုင်ဆိုင်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။

ဘီလီယံပေါင်းများစွာသော ပိုင်ဆိုင်မှုကို ထောက်ထား၍ အသက်လေးဆယ်အရွယ် သက်လတ်ပိုင်း လူကြီးတစ်ယောက်အဖြစ် ကူးပြောင်းလာရခြင်းကို သူ လက်ခံနိုင်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

...

"ဥက္ကဋ္ဌကြီးထန်၊ မိန်းကလေးရှန်က ပန်းဆိုင်ရှေ့မှာ စောင့်နေပါပြီ"

ကားရှေ့ခန်းမှ ဒရိုင်ဘာနှင့် အိမ်တော်ထိန်းဖြစ်သူ လျိုဝမ်ကျုံး၏ ရိုသေလေးစားသော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထန်ဟောက် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ပြီး ရိုးလ်စ်ရွိုက်စ် ကားမှန်မှတစ်ဆင့် လမ်းတစ်ဖက်ရှိ "သက္ကတ" အမည်ရှိ ပန်းဆိုင်လေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ဆိုင်တံခါးဝတွင် အဖြူရောင် ဂါဝန်သန့်သန့်လေးပေါ်၌ အပြာနုရောင် ခါးစည်းဝတ်စုံကို ထပ်ဝတ်ထားသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရပ်နေသည်။

သူမသည် လက်ထဲတွင် ပန်းရောင်လီလီပန်းစည်းတစ် စည်းကို ပွေ့ပိုက်ထားရင်း ကားလာရာဘက်သို့ နူးညံ့သိမ်မွေ့စွာ ပြုံးပြနေသည်။

နံနက်ခင်း နေရောင်ခြည်က သူမအပေါ် ဖြာကျနေသည်မှာ မြင့်မြတ်သော အလင်းရောင်ဝါတစ်ခု လွှမ်းခြုံပေးထားသည့်အလားပင်။

အသက်သုံးဆယ်ကျော် အရွယ်ရှိပြီဖြစ်သော်လည်း အချိန်ကာလက သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အရေးအကြောင်း တစ်စက်မျှ မချန်ထားခဲ့ဘဲ၊ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ်ရာ ရင့်ကျက်သော ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခုကိုသာ ပိုမိုတိုးပွားစေခဲ့သည်။

ထိုအလှမှာ နုနယ်သော မိန်းမပျိုလေးများထက် အဆပေါင်းများစွာ ပို၍ ညှို့ယူဖမ်းစားနိုင်သော၊ အရည်ရွှမ်းပြီး မှည့်ဝင်းနေသည့် မက်မွန်သီးတစ်လုံးကဲ့သို့ အဆင့်မြင့်သည့် အလှတရားပင် ဖြစ်သည်။

ထန်ဟောက်သည် ဝတ္ထုစာအုပ်များထဲမှ "တိုင်းပြည်ပျက်လောက်အောင် လှပသော အလှပဂေး" ဆိုသည့် စကားကို ယခင်က မယုံကြည်ခဲ့သော်လည်း၊ ယခု မျက်စိရှေ့တွင် ကိုယ်တိုင်မြင်လိုက်ရချိန်၌ လက်ခံလိုက်ရတော့သည်။

သူ၏ ယခင်ဘဝက အလှဆုံး မင်းသမီးများနှင့် မယ်စကြဝဠာ ဆိုသူများပင်လျှင် သူ့ရှေ့မှ အမျိုးသမီးနှင့် ယှဉ်လိုက်ပါက ဖိနပ်သယ်ပေးရန်ပင် မထိုက်တန်ချေ။

ဒါက ဝတ္ထုစာအုပ်ထဲ ကူးပြောင်းလာရတာရဲ့ အကျိုးကျေးဇူးပဲလား

ရှေးလူကြီးတွေ ပြောခဲ့တာ တကယ်မမှားဘူးပဲ၊ စာအုပ်တွေထဲမှာ ကျောက်စိမ်းလို လှပတဲ့ မိန်းမလှလေးတွေ တကယ်ရှိနေတာကိုး

သူမမှာ အခြားသူမဟုတ်၊ ဝတ္ထုထဲမှ ဇာတ်လိုက် ရဲ့ချန်၏ မွေးစားမိခင် ရှန်ပိကျွင်းပင် ဖြစ်သည်။

ရဲ့ချန်၏ မိဘများမှာ ငယ်ရွယ်စဉ်ကတည်းက ဆုံးပါးသွားခဲ့ရာ၊ ရဲ့ချန်မိခင်၏ အချစ်ဆုံး သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ ရှန်ပိကျွင်းက မိဘနှစ်ပါးနေရာတွင် အစားထိုးဝင်ရောက်ပြီး ရဲ့ချန်ကို တစ်ဦးတည်း ပင်ပန်းကြီးစွာ ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ခွေးစာရေးဆရာရဲ့ ယုတ်မာတဲ့ အကြိုက်တွေကတော့ သိတဲ့လူတွေ သိကြမှာပါ။ ရေလို နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး ကံဆိုးလှတဲ့ ဒီအမျိုးသမီးဟာလည်း နောက်ဆုံးမှာတော့ ဇာတ်လိုက် လက်ကနေ မလွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ဘူးလေ..

[ဒင်...]

[အဓိကအမျိုးသမီးဇာတ်ဆောင် တစ်ဦးအား ရှာဖွေတွေ့ရှိပါသည် - ရဲ့ချန်၏ မွေးစားမိခင် ရှန်ပိကျွင်း။ ပိုင်ရှင်အပေါ် လက်ရှိ ချစ်ခင်နှစ်သက်မှုအမှတ်မှာ ၆၀ (နက်ရှိုင်းသော ချစ်ခင်နှစ်သက်မှုနှင့် လေးစားအားကျမှု ရောယှက်နေသည်)။ သူမအား သိမ်းပိုက်ပြီးပါက ဇာတ်လိုက်၏ ကံကြမ္မာအမှတ်များကို လုယူနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး ဗီလိန်သီးသန့် အထူးလက်ဆောင်ထုပ်ကြီးကို လည်း ရရှိမည်ဖြစ်သည်]

စနစ်၏ အချက်ပေးသံက အချိန်ကိုက်ပင် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထန်ဟောက်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းများက တဖြည်းဖြည်း ကော့တက်သွားသည်။

ဟက်.. မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်က ရှန်ပိကျွင်းနောက်ကို ဆယ်နှစ်လုံးလုံး နောက်လိုက်ခွေးလို လိုက်ကပ်ပြီး နေ့တိုင်း ပန်းဝယ်ပေးခဲ့တာ လုံးဝ အလကားတော့ မဖြစ်သွားဘူးပဲ။ အနည်းဆုံးတော့ တစ်ဖက်လူရဲ့ ချစ်ခင်နှစ်သက်မှုအမှတ်က မနည်းဘူးဆိုတော့...

အခု ကူးပြောင်းလာတဲ့ ထန်ဟောက်အတွက်တော့ အဆင်သင့် အကျိုးရှိသွားတာပေါ့။

"ဦးလေးလျို၊ ကားရပ်မနေနဲ့တော့၊ ကုမ္ပဏီကိုပဲ တန်းမောင်း"

ထန်ဟောက် တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"ဗျာ ပန်း... ပန်းမဝယ်တော့ဘူးလား ဥက္ကဋ္ဌကြီး"

လျိုဝမ်ကျုံးက အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။

ထန်ဟောက်သည် နေရောင်ခြည်အောက်တွင် ပန်းစည်းပိုက်ထားသော ရှန်ပိကျွင်းကို ကြည့်နေရင်း ပြန်မဖြေခဲ့ပေ။

မူလပိုင်ရှင် ထန်ဟောက်သည် အောက်ကျို့ခံလိုက်ကပ်တတ်သောနောက်လိုက်ခွေးတစ်ကောင် ဖြစ်သည်။ သူသည် စိတ်ထဲတွင် ရှန်ပိကျွင်းကို သဘောကျနေသော်လည်း၊ ယောက်ျားမပီသတော့သည့် ချို့ယွင်းချက်ရှိနေသောကြောင့် ရှန်ပိကျွင်းကို ဖွင့်ပြောရန် ခက်ခဲနေခဲ့ပြီး သူ့အချစ်ကို မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သူမ၏ ပန်းဆိုင်လေး ဖွင့်လာသည်မှာ ဆယ်နှစ်ရှိပြီဖြစ်သလို၊ ထန်ဟောက်သည်လည်း ဆယ်နှစ်တိုင်တိုင် မပျက်မကွက် နေ့တိုင်းလာပြီး ပန်းတစ်စည်းဝယ်ကာ ရုံးခန်းသို့ ယူသွားလေ့ရှိသည်။

တစ်ရက်မှ မပျက်ကွက်ခဲ့ဖူးချေ။ တစ်ခါတစ်ရံ ခရီးထွက်ရသည့်အခါ သို့မဟုတ် အရေးကြီးကိစ္စရှိသည့်အခါမျိုး တွင်ပင် သူ၏ အတွင်းရေးမှူးကို လွှတ်၍ ပန်းသွားယူခိုင်းလေ့ရှိသည်။

ထန်ဟောက်တစ်ယောက်တည်းကသာ ရှန်ပိကျွင်း၏ ပန်းဆိုင်လေးကို ထောက်ပံ့ပေးထားခဲ့ပြီး၊ ဇာတ်လိုက် ရဲ့ချန်ကို ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်ရန် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း အရင်းအမြစ်ကို ပေးအပ်ခဲ့သော်လည်း၊ နောက်ဆုံးတွင် ရဲ့ချန်က ထန်ဟောက်ကို ပြန်လည်ပေးဆပ်ခဲ့သည်မှာ မိသားစုဘဝ ပျက်စီးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဒါက လုံးဝ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ ကိစ္စပဲ။

ထန်ဟောက်၏ လုပ်ရပ်တိုင်းကို ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများအားလုံး မြင်တွေ့ကြပြီး၊ ရှန်ပိကျွင်းတစ်ယောက် ကျန်းချန်မြို့၏ အချမ်းသာဆုံး သူဌေးကြီး၏ မျက်စိကျခြင်းကို ခံရသဖြင့် ကံကောင်းလှကြောင်းနှင့် အနာဂတ်တွင် သူဌေးကတော် ဖြစ်လာမည်မှာ သေချာကြောင်း ပြောဆိုနေခဲ့ကြသည်။

ရှန်ပိကျွင်းကရော ဒီဆယ်နှစ်အတွင်းမှာ ထန်ဟောက်ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်ပြီး ဘာမှမဖြစ်သလိုပဲ နေခဲ့သည်။

သူမသည် ရဲ့ချန်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ရဦးမည်ဖြစ်သ ဖြင့်ပထွေးရှာမပေးနိုင်ကြောင်းနှင့် ထန်ဟောက်က ရဲ့ချန်ကို နှိပ်စက်မည်ကို စိုးရိမ်ကြောင်း စိတ်ထဲတွင် ဆင်ခြေအမျိုးမျိုးပေးကာ ထန်ဟောက်ကို ငြင်းဆန်နေခဲ့သည်။

သို့သော် ယခုအခါ ရဲ့ချန်မှာ အရွယ်ရောက်၍ ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ် ကိုယ်ရပ်တည်ရန် အပြင်ထွက်သွားပြီ ဖြစ်သလို၊ ရှန်ပိကျွင်းကိုယ်တိုင်လည်း သူမ မငယ်တော့ကြောင်း ခံစားမိလာပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် ထန်ဟောက်ကလည်း သူမကို နှစ်ပေါင်းများစွာ တိတ်တဆိတ် သဘောကျနေခဲ့ပြီး အိမ်ထောင်မပြုဘဲ နေခဲ့သည်မှာ သူမကို စောင့်နေခြင်းသာ ဖြစ်ရမည်ဟု တွေးထင်ထားခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် စိတ်ထဲ အနက်ရှိုင်းဆုံး တစ်နေရာတွင်တော့ ရှန်ပိကျွင်းသည် ထန်ဟောက်အပေါ် သဘောကျသည့်စိတ် အနည်းငယ် ရှိနေခဲ့သည်။

အထူးသဖြင့် ကျန်းချန်မြို့၏ အချမ်းသာဆုံး သူဌေးကြီးကဲ့သို့သော ယောက်ျားတစ်ယောက်က လက်ဖဝါးပေါ်တင်ပြီး ကလေးတစ်ယောက်လို အလိုလိုက် အကြိုက်ဆောင်ပေးထားသည့် ခံစားချက်မျိုးကို မည်သည့်မိန်းမက မကြိုက်ဘဲ နေပါမည်နည်း

မူလဝတ္ထုထဲတွင် ထန်ဟောက်က ရှန်ပိကျွင်းကို သဘောကျနေသည့် ကိစ္စကို နောက်ပိုင်း၌ ရဲ့ချန်က အသုံးချခဲ့သည်။ ရဲ့ချန်သည် ထန်ဟောက်က ရှန်ပိကျွင်းအပေါ် မရိုးသားသော အကြံအစည်များ ရှိနေကြောင်း ရှန်ပိကျွင်းရှေ့တွင် ကောလာဟလများ လွှင့်ခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ရှန်ပိကျွင်းက ရဲ့ချန်၏ စကားများကို ယုံကြည်သွားပြီး ထန်ဟောက်အပေါ် ထားရှိသည့် သူမ၏ ချစ်ခင်နှစ်သက်မှုများမှာ အမုန်းတရားအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရသည်

အခုတော့ ထန်ဟောက် ဒီကို ကူးပြောင်းလာပြီဖြစ်လို့ နောက်လိုက်ခွေး ပြန်လုပ်ဖို့ဆိုတာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး

မိန်းမတစ်ယောက်ကို သဘောကျပြီဆိုရင် ပြတ်ပြတ်သားသားနဲ့ အပိုင်သိမ်းပိုက်ပစ်ရမှာပေါ့။ အခုလို တစ်နေကုန် မပြတ်မသားနဲ့ ဝေ့လည်ကြောင်ပတ် လုပ်နေတာက ဘာအချိုးလဲ

ထိုအချိန်တွင် လျိုဝမ်ကျုံးသည် ထန်ဟောက်၏ စကားကို ကြားပြီး အနည်းငယ် ကြောင်အသွားကာ သူဌေးဖြစ်သူ ယနေ့ မည်သို့တွေးနေသည်ကို နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားသည်။

သို့သော် သူသည် အမိန့်ကို မလွန်ဆန်ဝံ့သဖြင့် ထန်ဟောက် ညွှန်ကြားသည့်အတိုင်း ကားကို ပန်းဆိုင်ရှေ့တွင် ခါတိုင်းလို အရှိန်မလျှော့တော့ပေ။

ရှန်ပိကျွင်းသည် ရင်းနှီးနေကျ ကားကြီး မောင်းလာသည်ကို ကြည့်နေရင်း နှုတ်ခမ်းပေါ်မှ အပြုံးများ အနည်းငယ် တောင့်တင်းသွားကာ၊ လက်ထဲမှ ပန်းရောင်လီလီ ပန်းစည်းလေးမှာ နံနက်ခင်း လေပြည်ထဲတွင် ညင်သာစွာ ယိမ်းနွဲ့နေသည်။

သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူမ အံ့အားသင့်ပြီး ဆွံ့အသွားရတော့သည်

ရင်းနှီးနေကျ ရိုးလ်စ်ရွိုက်စ် ကားကြီးသည် လမ်းဆုံကို ချောမွေ့စွာ ဖြတ်ကျော်လာခဲ့သော်လည်း၊ ခါတိုင်းလို သူမရှေ့တွင် တဖြည်းဖြည်း ထိုးရပ်မသွားဘဲ အဝေးမှ ကားတန်းကြီးထဲသို့ တိုက်ရိုက် မောင်းဝင်သွားကာ နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ မြင်ကွင်းအဆုံး၌ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ထန်ဟောက်က ပန်းဝယ်ဖို့ ကားမရပ်သွားဘူးလား

ဘာလို့လဲ

ရှန်ပိကျွင်းသည် နေရာတွင်ပင် ကြက်သေသေသွားပြီး သူမ၏ ခါးစည်းကြိုးလေးမှာ လေထဲတွင် တဖျတ်ဖျတ် လွင့်နေသည်။

ဆယ်နှစ်။

ဆယ်နှစ်တိတိ၊ မိုးရွာရွာ နေပူပူ အဲဒီကားကြီးက သူမရဲ့ ဆိုင်တံခါးဝရှေ့မှာ အချိန်မှန် ထိုးရပ်မြဲ ဖြစ်သည်။

ထိုအမျိုးသားသည် ကားမှန်ကို ချကာ "မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ" ဟု နူးညံ့စွာ နှုတ်ဆက်တတ်ပြီး၊ သူမ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသည့် ပန်းစည်းကို လှမ်းယူချိန်တွင် သူတို့နှစ်ဦး၏ လက်ချောင်းထိပ်လေးများ မတော်တဆ ထိမိတတ်ကြသည်။

ဒါဟာ... အသံတိတ် သဘောတူညီချက်တစ်ခု၊ သင့်တော်တဲ့ အချိန်အခါတစ်ခုကို စောင့်ဆိုင်းနေတဲ့ နှုတ်မြွက်မဆိုသော စောင့်မျှော်မှုတစ်ခုလို့ သူမ ထင်ခဲ့မိသည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင်မူ ကားဘီးမှ ထွက်ပေါ်လာသော ဖုန်မှုန့်ပါးပါးလေးများက သူမ၏ နှလုံးသားထဲသို့ ကျရောက်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

စိမ်းသက်ပြီး အေးစက်လှသော ဟာတာတာ ခံစားချက်ကြီးတစ်ခုက မမျှော်လင့်ဘဲ ပျံ့နှံ့လာခဲ့သည်။

သူ မလာတော့ဘူးလား

ငါ... ငါ ဘာများ အမှားလုပ်မိလို့လဲ

ဒါမှမဟုတ် ဆယ်နှစ်ကြာအောင် တိတ်တဆိတ် လုပ်ခဲ့တဲ့ ဒီ "နံနက်ခင်း နှုတ်ဆက်မှု" ကို သူ နောက်ဆုံးတော့ ငြီးငွေ့သွားပြီလား

ပန်းရောင် လီလီ ပန်းတို့၏ မွှေးရနံ့ပင်လျှင် အနည်းငယ် ဖန်တွတ်တွတ် ဖြစ်သွားသယောင် ထင်ရသည်။

ရှန်ပိကျွင်းသည် နောက်ဆုံးတွင် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့လိုက်မိပြီး၊ လှည့်ထွက်ကာ ပန်းဆိုင်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားရင်း လက်ထဲမှ ပန်းစည်းကို တံခါးဝရှိ ရေပုံးထဲသို့ ညင်သာစွာ ထိုးစိုက်လိုက်

သည်။

မှန်တံခါးပေါ်တွင် စိတ်ပျံ့လွင့်နေသော သူမ၏ မျက်နှာလေး ထင်ဟပ်နေပြီး၊ ယနေ့လောက် တစ်ခါမှ စိတ်ထဲ ၌လမ်းပျောက်သလို မခံစားခဲ့ဖူး‌ချေ။