အခန်း (၉၉) ယန်ကျင်းမှ နတ်သမားတော်ကြီး၏ ဆက်ခံသူ

“နင်တို့နှစ်ယောက် ငါ့ရှေ့မှာ အချစ်စမ်းနေတာ ရပ်ပေးလို့ ရမလား”

ယွီယန် က ငါ့ရဲ့ အချစ်ဆုံး သူငယ်ချင်း၊ အခုတော့ သူက လူယုတ်မာ တစ်ယောက်ရဲ့ အခွင့်ကောင်းယူတာ ခံလိုက်ရပြီ၊ ပြီးတော့ နင်တို့က ငါ့ရှေ့မှာတောင် လုပ်ပြနေသေးတယ်။

လင်းယိုချူ နှုတ်ခမ်းစူလိုက်ပြီး နစ်နာသလို၊ နှလုံးကွဲနေသလို ပုံစံပေါက်နေလေသည်။

နာကျင်လိုက်တာ.......

ရင်ဘတ်ထဲမှာ အထူးသဖြင့် မသက်မသာ ခံစားနေရလေသည်။

ငါ့ရင်ထဲက အရေးကြီးတဲ့ အရာတစ်ခု အခိုးခံလိုက်ရသလို ခံစားနေရတယ်။

“ယိုချူ၊ နင်က သေးသေးလေး ဆိုပေမယ့် ငယ်တော့တာ မဟုတ်ဘူး။ ရည်းစားရှာဖို့ အချိန်တန်ပြီ။”

 မူယွီယန် နည်းနည်း ရှက်သွားလေသည်။ ချင်းလန် ကို ဟင်းထည့်ပေးပြီးနောက် သူမ လေးလေးနက်နက် အကြံပေးလိုက်လေသည်။

လင်းယိုချူ မျက်လုံး လှန်ကြည့်လိုက်လေသည်။

 “ရည်းစားရှာဖို့ ဆိုတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ အဲ့ဒီ ယောကျ်ားပုပ်တွေ အကုန်လုံး အတူတူပဲ။ ငါ့မှာ ပိုက်ဆံရှိတယ်၊ ပြီးတော့ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်လည်း လှတယ်။ ငါ ရှာချင်ရင် ကြိုက်တဲ့ ယောကျ်ားမျိုး ရှာလို့ ရတယ်။”

“ငါ့မိဘတွေက ငါ့ကို ဘလိုင်းဒိတ်လုပ်ဖို့ အမြဲ ဖိအားပေးနေတာ။ သူတို့ ခေါင်းထဲမှာ ဘာတွေ တွေးနေလဲ ငါ တကယ် မသိတော့ဘူး။ပြီးတော့ သူတို့ စီစဉ်ပေးတဲ့ ယောကျ်ားတွေက ဆိုးရွားလိုက်တာ၊ ချင်းလန် ထက် နည်းနည်းလေးမှ မသာဘူး။”

ရည်းစားရှာတဲ့ ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်လာရင် လင်းယိုချူ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေပြီး တရစပ် တိုင်တောနေတော့လေသည်။

ပြောရင်းနဲ့ သူမ ချင်းလန် ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ သူမ မျက်နှာပေါ်မှာ ကောက်ကျစ်တဲ့ အပြုံးတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာကာ ရူးမိုက်တဲ့ အကြံဉာဏ် တစ်ခု ခေါင်းထဲ ဝင်လာလေသည်။

သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးက ဒုတိယ မျိုးဆက် သူဌေးသားတွေလေ။ ချင်းလန် က ယန်ကျင်း မှာ ထိပ်တန်း လူရှုပ်လူပွေပဲ ချင်းလန် ကို ခေါ်သွားပြီး ငါ့ရည်းစားပါလို့ ပြောလိုက်ရင်...

ဘယ်သူက ငါနဲ့ ဘလိုင်းဒိတ်လုပ်ရဲတော့မှာလဲ။

“ငါ့ကို လာမကြည့်နဲ့၊ စိတ်တောင် မကူးနဲ့၊ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး”

ချင်းလန် သူမကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ချက်ချင်း ငြင်းပယ်လိုက်လေသည်။ လင်းယိုချူ ဘာတွေးနေလဲ ဆိုတာ သူ သံသယ မရှိ သိနေသည်။

အဲ့ဒီမိန်းမက လူကောင်း မဟုတ်ဘူး.....

ဒါက ရိုးနေကျ လှည့်ကွက်ပဲ ရွေးချယ်ခံကို ဒိုင်းအဖြစ် သုံးပြီး ဆက်ဆံရေး ပိုတိုးတက်အောင် လုပ်တာလေ။

အခု ရွေးချယ်ခံ ရဲ့ဖန် က လုံးဝ ပျက်စီးသွားပြီ ဆိုတော့၊ လင်းယိုချူ က သူ့ကို ပစ်မှတ်ထားဖို့ ဒီကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အကြံဉာဏ် ထုတ်လိုက်တာလား။

ဒါပေမဲ့ ချင်းလန် က ရိုးရှင်းတဲ့ ကိစ္စကို ရှုပ်ထွေးအောင် မလုပ်ချင်ပေ။

လင်းယိုချူ လို ကိုယ့်ကိုယ်ကို နှိပ်စက်ရတာ နှစ်သက်သူအတွက် ကိစ္စတွေကို ဒီလောက် ရှုပ်ထွေးအောင် လုပ်ဖို့ တကယ် လိုအပ်လို့လား။

လင်းယိုချူ စကားမပြောနိုင်ခင်မှာပဲ သီးသန့်ခန်း တံခါး အပြင်ကနေ တွန်းဖွင့်ခံလိုက်ရပြီး စားပွဲထိုး တစ်ယောက် ထိတ်လန့်တကြား ပြေးဝင်လာလေသည်။

 “သခင်မလေး၊ ပြဿနာကြီး တက်နေပြီ ဟိုတယ် ဝင်ပေါက်မှာ လူတစ်ယောက် ရုတ်တရက် မူးမေ့လဲကျသွားတယ် သူတို့က ငါတို့ အစားအစာတွေကြောင့် အစာဆိပ်သင့်တာလို့ ပြောနေကြတယ်”

“ဧည့်ခန်းမဆောင် မန်နေဂျာ အဲ့ဒီကို ရောက်နေပါပြီ၊ ဒါပေမဲ့ မိသားစုဝင်တွေက ပိုင်ရှင်ကို တွေ့ဖို့တောင်းဆိုနေကြပါတယ်။”

လင်းယိုချူ မျက်လုံး လှန်ကြည့်လိုက်လေသည်။

 သူမ စိတ်အခြေအနေ မကောင်းဖြစ်နေပါတယ် ဆိုမှ၊ ဒီကိစ္စ ထပ်ဖြစ်လာပြန်ပြီ။

မူးမေ့လဲသွားရင် လူနာတင်ကား ချက်ချင်း မခေါ်ဘဲ၊ သူမကို တွေ့ဖို့ ဘာကိစ္စ ဒီကို ရောက်လာရတာလဲ။

ပိုက်ဆံ ညှစ်ချင်နေတာ ထင်ရှားနေတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား။

“သွားကြည့်ကြရအောင်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့မှာ တခြား လုပ်စရာ မရှိပါဘူး၊ နင်နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ပေးမယ်။”

 မူယွီယန် က စာနာစိတ်နဲ့ ပြောလိုက်လေသည်။

လင်းယိုချူ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူတို့အဖွဲ့ ဧည့်ခန်းမဆောင်ကို ဓာတ်လှေကားနဲ့ တိုက်ရိုက် ဆင်းသွားကြလေသည်။

ဒီအချိန်မှာ ဧည့်ခန်းမဆောင်ထဲမှာ လူအတော်များများ စုဝေးရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်လေသည်။

ကိုင်ယွမ် ဟိုတယ် ရဲ့ ဧည့်ခန်းမဆောင် မန်နေဂျာ အပါအဝင် ဝန်ထမ်းတွေ ရှိနေသလို၊ ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်နေတာကို ကြည့်ရှုနေတဲ့ ဧည့်သည်တချို့လည်း ရှိနေကြလေသည်။

“ဒီဟိုတယ်ရဲ့ တာဝန်ရှိသူက ဘယ်သူလဲ ကြည့်ကြပါဦး၊ ကြည့်ကြပါဦး ငါ့ယောကျ်ား ရှင်တို့ အစားအစာ စားပြီး အခု သတိလစ်နေပြီ။ ရှင်တို့ အပြည့်အဝ တာဝန်ယူရမယ်”

အမျိုးသမီး တစ်ယောက်က ရန်လိုစွာ အော်ဟစ်နေလေသည်။

ဧည့်ခန်းမဆောင် မန်နေဂျာ လျှောက်လာပြီး လင်းယိုချူ ဘေးနားမှာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေသည်။

 “သခင်မလေး၊ ဒီဖောက်သည်က ရောဂါဟောင်း ပြန်ထလာပုံ ရပါတယ်။ ဒီအမျိုးသမီးက သူဘာလုပ်နေလဲ သိတယ်၊ ပိုက်ဆံလိုချင်လို့ ဒီမှာ တမင်တကာ ပြဿနာ ရှာနေတာ။ ငါတို့ သူ့ကို အာရုံစိုက်လို့ မရဘူး။ လူနာတင်ကား ရောက်လာမှ သူ့နဲ့ စကားပြောကြတာပေါ့။”

ရန်တွေ့တတ်တဲ့ အမျိုးသမီးရဲ့ အသံက ရှစ်ဆလောက် မြင့်တက်သွားလေသည်။ 

“ဘာတွေ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောနေကြတာလဲ”

“လူတိုင်း ကြည့်ကြပါဦး လာကြည့်ကြပါဦး

ဒီဟိုတယ်က ဒီလောက်ကြီးတာတောင် တခုခု မှားတဲ့အခါ ဘာတာဝန်မှ မယူဘူး။ ဒါ ချမ်းသာတဲ့ လူတွေ လုပ်တဲ့ ပုံစံလား”

“နောက်ကျရင် ငါတို့ ဒီမှာ စားလို့ ရပါဦးမလား။”

အမျိုးသမီးက ဘေးပတ်ဝန်းကျင်က လူအုပ်ကြီးကို အော်ဟစ်ပြောဆိုလိုက်ရာ သူမရဲ့ ဒေါသက အထွတ်အထိပ် ရောက်ရှိသွားပြီး လူအုပ်ကြီးရဲ့ ဒေါသကို မီးလောင်ရာ လေပင့်သလို ဖြစ်စေခဲ့လေသည်။

မူယွီယန် က ကိုင်ယွမ် ဟိုတယ် နဲ့ ဘာမှ မပတ်သက်ပေမယ့်၊ ဒါကို ကြားလိုက်ရတော့ ဒေါသထွက်မိလေသည်။

ဒီရန်တွေ့တတ်တဲ့ အမျိုးသမီးက ငါတို့ကို အခွင့်ကောင်းယူဖို့ ကြိုးစားနေတာ ထင်ရှားနေတာပဲ။

“ကျွန်တော်က ဆရာဝန်ပါ၊ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ခွင့်ပေးပါ”

အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ ဈေးပေါတဲ့ အဝတ်အစားတွေ၊ အရောင်လွင့်နေတဲ့ ကင်းဗတ်ဖိနပ် စီးထားတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက် ရှေ့တိုးလာပြီး တော်တော်လေး ယုံကြည်မှု ရှိစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

ချင်းလန် ခေါင်းလှည့်ပြီး တစ်ချက် ကြည့်လိုက်လေသည်။

လမ်းသွားလမ်းလာ တစ်ယောက် နေမကောင်းဖြစ်၊ ဆရာဝန်က ကုသပေး၊ လင်းယိုချူ ရဲ့ ပြဿနာကို ဖြေရှင်းပေးရင်း အဆက်အသွယ် တစ်ခု တည်ဆောက်။

သေစမ်း........

ဒါ ရွေးချယ်ခံတစ်ယောက်ရဲ့ ဇာတ်ကွက်ပဲ....

ဒါ ချန်ဖျင်အန်း  ပဲ......

ဒီကောင်လေး တောင်ပေါ်က ဆင်းလာပြီလား

သူ ပထမဆုံး စကားပြောချင်တဲ့သူက လင်းယိုချူ လား။

ချင်းလန် ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး အလျင်မလိုဘဲ ရှေ့တိုးလာလေသည်။ 

“ကျွန်တော်က ယန်ကျင်း က ဒဏ္ဍာရီလာ သမားတော်ကြီးရဲ့ ဆက်ခံသူပါ။ ဒီလို ရောဂါမျိုး အနည်းဆုံး အယောက် ၈၀ ၁၀၀ လောက် တွေ့ဖူးတယ်။ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ခွင့်ပေးပါ။ ဖြစ်နိုင်ရင် ကုပေးလို့ ရနိုင်တယ်။ ရန်တွေ့တတ်တဲ့ မိန်းမကြီးလို အော်ဟစ်နေစရာ မလိုပါဘူး”

ရန်တွေ့တတ်တဲ့ အမျိုးသမီးက ချန်ဖျင်အန်း ဘက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြီး ပြောလိုက်လေသည်။ 

“နင်က ဘယ်သူမို့လို့လဲ နင်က ဆရာဝန်လို့ ပြောရုံနဲ့ လူနာကို ကုသလို့ ရမယ် ထင်နေလား”

“နင် ရူးနေလား နင့်ကို ဒီဟိုတယ်က တမင်တကာ ပြဿနာ ရှာခိုင်းဖို့ ငှားထားတာလား”

ချန်ဖျင်အန်း ကြောင်အသွားလေသည်။

သေစမ်း......

သူ ဘာပြောလိုက်လို့လဲ......

ဘေးနားက ကောင်ကမှ ဒေါသထွက်စရာတွေ ပြောနေတာကို၊ ဘာလို့ ဒီရန်တွေ့တတ်တဲ့ အမျိုးသမီးက ချင်းလန် ကို မဆူဘဲ သူ့ကို လာငြင်းခုံနေပြီး လက်မလွှတ်တမ်း ဖြစ်နေရတာလဲ။

“ငါ နင့်ကို ပြောမယ်၊ ရှုပ်ဖို့ စိတ်မကူးနဲ့။ ငါ့ယောကျ်ား တစ်ခုခု ဖြစ်သွားရင်၊ နင် ပထမဆုံး အမှုပတ်မယ့်သူပဲ”

 ရန်တွေ့တတ်တဲ့ အမျိုးသမီးက ချန်ဖျင်အန်း ကို လက်ညှိုးထိုးပြီး ထပ်မံ ဆူပူကြိမ်းမောင်းလိုက်လေသည်။

သူမ မအပါပေ။

ပေါက်ကွဲမယ် ဆိုရင်တောင် ပစ်မှတ် ရွေးတတ်ရတယ်လေ။

သူမတို့က ချမ်းသာတဲ့ လူတန်းစား မဟုတ်ပေမယ့် လူကဲခတ် ကောင်းပါတယ်၊ တစ်ယောက်က ဈေးပေါတဲ့ အဝတ်အစားတွေ ဝတ်ထားပြီး၊ နောက်တစ်ယောက်က ကျက်သရေရှိပြီး အရှိန်အဝါ ကြီးမားတဲ့ ပုံစံ ရှိတယ်။

ဘယ်သူ့ကို စော်ကားကား ဘာကွာခြားမှာမို့လို့လဲ။

အနိုင်ကျင့်လို့ လွယ်တဲ့သူကို ရှာပြီး အော်ဟစ်မှာ သေချာတာပေါ့။

“မင်းတို့ သူ့ကို ထိန်းချုပ်ထားလိုက်၊ ငါ ကြည့်လိုက်မယ်၊” 

ချင်းလန် က ဧည့်ခန်းမဆောင်က လုံခြုံရေး ဝန်ထမ်းတွေကို ညွှန်ကြားလိုက်လေသည်။

လင်းယိုချူ တားချင်ပေမယ့် မူယွီယန် ရဲ့ အကြည့်ခံလိုက်ရပြီးနောက်၊ သူမ လိမ္မာစွာနဲ့ လုံခြုံရေး ဝန်ထမ်းတွေကို ကူညီ ညွှန်ကြားပေးလိုက်လေသည်။

လုံခြုံရေး ဝန်ထမ်း အနည်းငယ်က ရန်တွေ့တတ်တဲ့ အမျိုးသမီးကို ပိတ်ဆို့ထားလိုက်ရာ ချင်းလန်က ရှေ့တိုးသွားပြီး မူးမေ့လဲကျကာ တက်နေတဲ့ အမျိုးသားရဲ့ သွေးခုန်နှုန်းကို စမ်းသပ်နိုင်ခဲ့လေသည်။

သူ့မျက်ခုံးတွေ တွန့်လိုက်၊ ပြေလျော့လိုက် ဖြစ်နေကာ ဘယ်သူမှမမြင်အောင် သူက သတိလစ်နေတဲ့ အမျိုးသားကို ငွေအပ်တွေနဲ့ ထပ်ခါထပ်ခါ ထိုးစိုက်လိုက်ပြီး ဘယ်သူမှ မသိလိုက်ခင် ပြန်နုတ်လိုက်လေသည်။

ချင်းလန် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး တွန့်ကြေသွားတဲ့ သူ့ဝတ်စုံကို ဖြောင့်လိုက်လေသည်။

လင်းယိုချူ လျှောက်လာပြီး စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်လေသည်။

 “နင် တကယ် ဆေးပညာ နားလည်လို့လား ဒီလူ ဘာရောဂါ ဖြစ်နေတာလဲ”

ချင်းလန် လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်လေသည်။ 

“ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး၊ ပြောရလောက်တဲ့ အရာ မဟုတ်ပါဘူး။”

“ဒါဆို ဘာလို့ မကုပေးလိုက်တာလဲ အဲ့ဒီမိန်းမက ဒီမှာ ပြဿနာ ရှာနေတာ၊ ငါတို့ ဟိုတယ် ဂုဏ်သိက္ခာ အတွက် မကောင်းဘူး၊” 

လင်းယိုချူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

ချင်းလန် မျက်လုံး လှန်ကြည့်လိုက်လေသည်။

“ဒါက ငါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ”

သူ ရန်တွေ့တတ်တဲ့ အမျိုးသမီးကို အော်ပြောလိုက်လေသည်။

 “ဒီမှာ ပြဿနာ မရှာနဲ့တော့။ ကိစ္စကြီး မဟုတ်ပါဘူး။ အသုဘအိမ် ကို ဆက်သွယ်လိုက်၊ ကားတစ်စီး လာခေါ်ခိုင်းပြီး မီးသင်္ဂြိုဟ်ဖို့သာ ခေါ်သွားလိုက်တော့...”