အခန်း (၉၈) ငါကတစ်ယောက်တည်းသမား
ငါ ကူးပြောင်းလာပြီးနောက် ဘာတွေ လုပ်ခဲ့မိတာလဲ။
ဘာလို့ ငါ့ရဲ့ ဘဝကို အမျိုးသမီးတွေနဲ့ပဲ ဗဟိုပြု လည်ပတ်နေရတာလဲ။
“ဒါ ငါ့ရဲ့ ဘဝသစ်လား ငါ့ဘဝက ဒီလို မဖြစ်သင့်ဘူးလေ”
“တော်တော် ပျက်စီးနေတာပဲ”
ချင်းလန် ကုတင်ပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေပြီး၊ သူ့မျက်လုံးတွေက မှေးမှိန်ကာ ဗလာဖြစ်နေပြီး လုံးဝ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေပုံရလေသည်။
တစ်မိနစ်
နှစ်မိနစ်
သုံးမိနစ် ကြာပြီးနောက်...
ချင်းလန် ရဲ့ အတွေးတွေ တဖြည်းဖြည်း ကြည်လင်လာပြီး၊ သူ့စိတ်က ပိုမို အာရုံစိုက်လာနိုင်လေသည်။
ဘယ်လောက် ကောင်းမွန်တဲ့ ဘဝလဲ
ဘာကို ထပ်ပြီး ညည်းညူ ရဦးမှာလဲ။
ဘာလို့ ခုနက ဘဝအကြောင်း ဒီလောက် အဆိုးမြင်တဲ့ အတွေးမျိုး တွေးခဲ့မိတာလဲ။
အောက်ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့မှ ဘာဖြစ်နေလဲ ဆိုတာ သူ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်လိုက်လေသည်။
ဒါဆို ခုနက ဖြစ်ခဲ့တာက တရားခဏ ပေါက်သွားတဲ့ အချိန်ပေါ့။
“ဒင်! ဂုဏ်ယူပါတယ် သင်သည် ဗီလိန်အမှတ် 1000*3 ရရှိသွားပါပြီ။”
နေတော်တော်မြင့်နေပေပြီ.........
စုရှောင်းရှောင်း တစ်ယောက်သာ နံရံကို မှီပြီး လမ်းလျှောက်ထွက်ကာ ဆရာမ ဖြစ်ချင်တဲ့ သူမရဲ့ အိပ်မက်ကို အကောင်အထည်ဖော်ဖို့ မိဘမဲ့ ဂေဟာကို သွားခွင့် ရခဲ့လေသည်။
ဘဝက ခက်ခဲပေမယ့် ရှေ့ဆက်လျှောက်လှမ်းဖို့ လိုအပ်သေးတယ်လေ။
အခြေအနေတွေကို ပြောင်းလဲပစ်ဖို့ နည်းလမ်း မရှိမှတော့၊ အဲ့ဒါကို ခံစားတတ်အောင် သင်ယူကြတာပေါ့။
ချင်းလန် က မူယွီယန် ရဲ့ ဖိတ်ကြားချက်အရ ညစာစားဖို့သွားခဲ့လေသည်။မူယွီယန် နဲ့ ချင်းလန် တို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးကြောင့် မူယွီယန် နဲ့ သူမရဲ့ အချစ်ဆုံး သူငယ်ချင်း လင်းယိုချူ တို့ကြားက အက်ကြောင်း ပြန်လည် ပြေလည်သွားခဲ့လေသည်။
လင်းယိုချူ က ကျေးဇူးတရားကို မေ့တတ်တဲ့ မိန်းကလေးမျိုး မဟုတ်ပေ။ ဘုရင်မ ဘား မှာ ရရှိခဲ့တဲ့ အကူအညီအတွက် ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြသဖို့၊ သူမက မူယွီယန် ကနေတဆင့် ချင်းလန် ကို ညစာ စားဖို့ အထူး ဖိတ်ကြားခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။
ကားက လင်းယိုချူ နဲ့ မူယွီယန် တို့ အကြာကြီး စောင့်နေခဲ့တဲ့ ကိုင်ယွမ် ဟိုတယ် ရှေ့မှာ ရပ်တန့်လိုက်လေသည်။
“နင့်မျက်နှာက ဘာလို့ ငါ့အဖေ မျက်နှာလို ဖြူဖျော့နေရတာလဲ”
လင်းယိုချူ က ချင်းလန် ကို မြင်မြင်ချင်း အံ့ဩတကြီး မေးလိုက်လေသည်။
ချင်းလန် မျက်လုံး လှန်ကြည့်လိုက်လေသည်။
ဘယ်လိုလုပ် မဖြစ်ဘဲ နေမှာလဲ။
အားအင်တွေ ဘယ်လောက်တောင် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ရတာလဲ မသိဘူး။
“ကိစ္စမရှိပါဘူး ငါ ဒီနေ့ မီးဖိုချောင်ကို နင့်အတွက် အထူး ဟင်းပွဲ တစ်ပွဲ ပြင်ဆင်ခိုင်းထားတယ်၊ အားပြန်ပြည့်အောင် ကောင်းကောင်း ကျွေးဖို့လေ”
လင်းယိုချူ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်လိုက်ပြီး တော်တော်လေး ယုံကြည်မှု ရှိနေပုံရလေသည်။
သူတို့ သုံးဦး အရင်တုန်းက ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ သီးသန့်ခန်းဆီ ပြန်သွားကြလေသည်။
လင်းယိုချူ ဝိုင်ခွက်တစ်ခွက် ကိုင်လိုက်ပြီး ချင်းလန် ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်လေသည်။
“ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက် ငါ့ကို ကယ်ခဲ့လို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ နင်သာ မရှိရင် အဲ့ဒီကောင်တွေ ငါ့ကို တကယ် ဖမ်းထားလောက်ပြီ။ ငါ အပိုမပြောတော့ဘူး၊ အားလုံး ဝိုင်ထဲမှာပဲ ရှိတယ်”
ဂလု......
လင်းယိုချူ ဝိုင်ခွက်အသေးလေးကို တစ်ကျိုက်တည်း မော့သောက်လိုက်ပြီး၊ ခွက်ကို ပြောင်းပြန်လှန်ပြလိုက်ရာ တစ်စက်မှ မကျန်တော့ပေ။
“ချင်းလန်၊ ငါ လင်းယိုချူ ဒီမှာ ကတိပေးတယ် နင် တခုခု လိုအပ်လာရင် ငါ့ဆီ လာခဲ့။ ငါ ကူညီနိုင်ရင် လုံးဝ ငြင်းမှာ မဟုတ်ဘူး”
လင်းယိုချူ ထိုင်လိုက်ရာ သူမ ရင်ဘတ်ပေါ်က တီရှပ်မှာ ရိုက်နှိပ်ထားတဲ့ ပန်ဒါလေး ရဲ့ မျက်လုံးမည်းမည်း နှစ်လုံးက အထူး ထင်ရှားနေလေသည်။
ချင်းလန် ခဏလောက် စဉ်းစားလိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။
“ထျန်ဟိုင်မြို့ မှာ အကောင်းဆုံး ပုဂ္ဂလိက ဆေးရုံက ခင်ဗျား မိသားစု ပိုင်တာလား”
လင်းယိုချူ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။
“ဟုတ်တယ်၊ ဘယ်လို သိတာလဲ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ထျန်ဟိုင်မြို့ က ငါတို့ လင်းမိသားစု စီးပွားရေးရဲ့ အဓိက အခြေစိုက် စခန်းပဲ။ ယန်ကျင်း မှာ ချမ်းသာတဲ့ မိသားစုတွေ အရမ်း များလွန်းပြီး ငါတို့ သူတို့ကို မယှဉ်နိုင်လို့၊ မိသားစုက စီးပွားရေး အချက်အချာကို ထျန်ဟိုင်မြို့ ဆီ ပြောင်းရွှေ့လိုက်တာ။”
မူယွီယန် အံ့ဩတကြီး မေးလိုက်လေသည်။
“ယိုချူ၊ ဒါက ပိုက်ဆံရှာတာနဲ့ ဘယ်လို ဆက်စပ်နေလို့လဲ နင့်မိသားစု ပါဝင်ပတ်သက်နေတာလား နင်က အဲ့လောက်တောင် ပိုက်ဆံရှာတာ တော်လို့လား”
“ဟီးဟီး... ငါ့မိသားစုက ချမ်းသာတယ်လေ”
လင်းယိုချူ ဂုဏ်ယူစွာ ပြောလိုက်လေသည်။
“ငါတို့ လင်းမိသားစု ဝင်တွေက စီးပွားရေး လုပ်ဖို့ မွေးဖွားလာတာ၊ လူတိုင်းမှာ စီးပွားရေး ဦးနှောက် ရှိကြတယ်။”
“မှန်တယ်၊”
ချင်းလန် နောက်ကနေ ထောက်ခံလိုက်လေသည်။
လင်းမိသားစု ပိုက်ဆံရှာတာ တော်တယ် ဆိုတာကို ချင်းလန် လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ သဘောတူလေသည်။
ပိုက်ဆံရှာတဲ့ ကိစ္စမှာ၊ လူတစ်ယောက်က ယုတ်မာပြီး အရှက်မဲ့လေလေ ပိုက်ဆံ ပိုရှာနိုင်လေလေပဲ။
လင်းမိသားစု ဘယ်လောက်တောင် အရှက်မဲ့လဲ။
ဘိုးဘေးတွေ လက်ထက်ကတည်းက လက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့တာလေ။
လင်းမိသားစု ရဲ့ ဘိုးဘေးက ပိုက်ဆံရှာတဲ့ နေရာမှာ အအောင်မြင်ဆုံးပဲ။ သူ ချန်ထားခဲ့တဲ့ ရတနာသိုက်က တိုင်းပြည်တစ်ပြည်ထက် ပိုချမ်းသာအောင် မလုပ်နိုင်ရင်တောင်၊ သေချာပေါက် ကြီးမားတဲ့ ဓနဥစ္စာကြီး တစ်ခုပါပဲ။
ဒါပေမဲ့ ဘယ်လို ရှာခဲ့တာလဲ။
အဲ့ဒီ ပါးနပ်တဲ့ လူယုတ်မာအိုကြီးက လုယက်ခဲ့တာလေ။
ဘယ်လောက်တောင် ကိုယ်ကျင့်တရား ကင်းမဲ့လိုက်သလဲ။
သူ သေခါနီးမှာ သူ့ လိင်အင်္ဂါ တောင် ပေါက်ကွဲသွားခဲ့တယ်။
“ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်း တစ်ယောက် ခင်ဗျား အကူအညီ လိုအပ်လာနိုင်တယ်၊ ဒါကြောင့် ကြိုပြောထားတာပါ၊”
ချင်းလန် ပြုံးပြီး ပြောလိုက်လေသည်။
လင်းရှီးအာ ကိစ္စမှာ သူ တကယ်တမ်း ထိပ်တန်း ကျွမ်းကျင်သူတွေကို ရှာဖို့ အစီအစဉ် မရှိပေ။ အဲ့ဒီလို နာမည်ကြီး ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ပါဝင်လာရင် အုတ်အော်သောင်းနင်း ဖြစ်သွားမှာ ဖြစ်ပြီး၊ ဒါက လင်းရှီးအာ နဲ့ သူ့ရဲ့ နောက်ဆက်တွဲ ခြေလှမ်းတွေအတွက် အဆင်မပြေ ဖြစ်စေနိုင်လေသည်။
ဒါ့အပြင် သူ့ရဲ့ ကုသမှုကြောင့် လင်းရှီးအာ ရဲ့ ခြေထောက်က ၇၀-၈၀% လောက် ကောင်းမွန်နေပြီ။
သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက နေရာလွဲနေတဲ့ အရိုးတွေကို အနည်းငယ် ပြန်တည့်ပေးဖို့ ခွဲစိတ်မှု အသေးစားလေး တစ်ခုပဲ လိုအပ်တော့တာ၊ ပြီးရင် သူမ အပြည့်အဝ ပြန်ကောင်းသွားမှာပင်။
ထိပ်တန်း ကျွမ်းကျင်သူတွေ မလိုပေ သင့်တော်တဲ့ ကျွမ်းကျင်မှု ရှိတဲ့ ဆရာဝန် တစ်ယောက် ဆိုရင် လုံလောက်တာထက်တောင် ပိုသေးသည်။
လင်းရှီးအာ နဲ့ သူမအမေကို သူ ပြောခဲ့တာတွေကတော့ ကိစ္စတွေကို ပိုရှုပ်ထွေးပြီး ခက်ခဲသယောင် ထင်ရအောင် တမင်တကာ လုပ်လိုက်တာပင်ဖြစ်သည်။
စကားပြောနေကြရင်း စားပွဲထိုးတွေက သူတို့ စားပွဲပေါ် ဟင်းပွဲတွေ ဆက်တိုက် လာချပေးနေကြလေသည်။
ထို့နောက် အသားကြော် တစ်ပွဲ ရောက်လာပြီး၊ အနံ့အရသာနဲ့ ပြည့်စုံကာ အထူး စားချင်စဖွယ် ဖြစ်နေလေသည်။
ချင်းလန် နှုတ်ခမ်း တွန့်သွားပြီး ဘေးနားက လင်းယိုချူ ကို သံသယဖြစ်စွာ ကြည့်လိုက်လေသည်။
“ဒါက ခင်ဗျား ပြောတဲ့ အားအင်ပြည့်အောင် ကျွေးမယ် ဆိုတာလား”
လင်းယိုချူ လေးလေးနက်နက် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။
“ဟုတ်တယ်၊ ငါ့အဖေလည်း မကြာခဏ မျက်နှာ ဖြူဖျော့တတ်တယ်၊ ဖြစ်တိုင်း သူ ဒီဟင်းပွဲကို စားတယ်၊ တကယ် အလုပ်ဖြစ်တယ်ဟ။”
မူယွီယန် စိတ်ဝင်တစားနဲ့ တူနဲ့ အသားတစ်ဖတ်ကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး၊ ခဏလောက် သေချာ ကြည့်ပေမယ့် ဘာလဲ ဆိုတာ မသိသေးပေ။ သူမ စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်လေသည်။
“ဒါ ဘာဟင်းလဲဟင် ငါ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး၊ စားဖို့ နေနေသာသာ။”
အင်း...
လင်းယိုချူ ပါးစပ်ဟလိုက်ပေမယ့် ဘယ်ကနေ စရှင်းပြရမလဲ မသိ ဖြစ်နေလေသည်။
ချင်းလန် ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။
“အဲ့ဒါ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါ တစ်မျိုးပဲ၊ ခန္ဓာကိုယ် အားဖြည့်ဖို့ ကောင်းတယ်။”
“ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါ ဘာအင်္ဂါလဲ လူတွေမှာ ရှိလား”
မူယွီယန် က ပြင်းပြတဲ့ သိလိုစိတ်နဲ့ ခေါင်းလှည့်လာပြီး ချင်းလန် ရဲ့ နက်ရှိုင်းတဲ့ မျက်လုံးတွေကို စိုက်ကြည့်နေလေသည်။
ဆရာကို မေးခွန်းမေးနေတဲ့ စပ်စုတတ်တဲ့ ကျောင်းသူလေး တစ်ယောက်လိုပါပဲ။
“အင်း...”
ချင်းလန် ခဏလောက် စဉ်းစားလိုက်ပြီး၊
“ငါ့မှာ ဒီလို အင်္ဂါမျိုး ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ လင်းယိုချူ မှာတော့ မရှိဘူး။”
မူယွီယန် ခေါင်းခါလိုက်လေသည်။
“ငါ့ မှာရော”
ချင်းလန် မျက်နှာသေ ထားလိုက်ပြီး ရယ်ချင်စိတ်ကို အလေးအနက် ထိန်းချုပ်ထားလေသည်။
“တစ်ခါတလေကျရင် မင်းမှာ ရှိတယ်၊ တစ်ခါတလေကျရင် မရှိဘူး။”
“အာ”
မူယွီယန် ဒီဟင်းပွဲကို တစ်ခါမှ မစားဖူးရင်တောင်၊ ဒီလောက် ရှင်းပြလိုက်မှတော့ ဘယ်လိုလုပ် နားမလည်ဘဲ နေမလဲ။
လန့်သွားပြီး တုန်လှုပ်သွားကာ သူမ ကိုင်ထားတဲ့ အသားဖတ်လေး သူမ စကတ်ပေါ် ပြုတ်ကျသွားလေသည်။
ချင်းလန် မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး ရယ်ချင်စဖွယ် မျက်နှာထား ဖြစ်သွားလေသည်။
“ဝိုး၊ ဒီအရာက တော်တော် ကောင်းတာပဲ။ လှီးဖြတ်ပြီး ချက်ထားတာတောင် သူ့အိမ်ပြန်လမ်း သူ သိနေသေးတယ်”
“နင်က အမြဲတမ်း လူတွေကို အနိုင်ကျင့်တယ်”
မူယွီယန် ရဲ့ လှပတဲ့ မျက်နှာလေး ရှက်သွေးဖြာပြီး နီရဲသွားကာ ချင်းလန် ကို ဆွဲဆောင်မှု ရှိစွာ မျက်လုံး လှန်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ စကတ်ပေါ်က အသားဖတ်ကို တူနဲ့ အမြန် ဖယ်ရှားလိုက်လေသည်။
သူမ ချင်းလန် ရဲ့ ပခုံးကို ဖွဖွလေး ရိုက်လိုက်ပြီး၊ နည်းနည်း စိတ်တိုသလို၊ အပြစ်တင်တဲ့ လေသံနဲ့ နှာမှုတ်လိုက်လေသည်။
“နင်က သိပ်ဆိုးတာပဲ...”
ချင်းလန် ပခုံးတွန့်လိုက်လေသည်။
“ကောင်းပြီလေ။ မင်း အဲ့လောက် မုန်းနေမှတော့၊ နောက်တစ်ခါ အိမ်ပြန်လာခွင့် မပေးတော့ဘူးပေါ့။”
“ဒီမှာ လူတွေ ရှိနေတယ်လို့ ပြောနေတယ်လေ”
မူယွီယန် ရှက်ရွံ့စွာ လက်လှမ်းပြီး ချင်းလန် ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်လေသည်။
သူတို့နှစ်ယောက် လင်းယိုချူ ရှိရာဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကြလေသည်။
“ငါ...”
လင်းယိုချူ ငိုချင်သွားပြီး ပါးစပ်ဟလိုက်ကာ အသံတစ်သံသာ ထွက်လာလေသည်။
မတရားဘူး.....
ဒီနေ့ တကယ့် အိမ်ရှင်က သူလေ.....
ဘာလို့ ငါက တစ်ယောက်တည်းသမား အပယ်ခံလိုဖြစ်နေတာလဲ။