အခန်း (၉၆) အဆင့်မြင့် ဆေးပညာကျွမ်းကျင်မှု စွမ်းအားပြသခြင်း
လင်းရှီးအာ ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်တော့ပေ။
“ဆေးရုံသွားပြီး စစ်ဆေးမှုတွေ အများကြီး လုပ်ဖူးပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီ ပါရဂူတွေနဲ့ ပါမောက္ခတွေက အကြောင်းရင်း အမှန်ကို မရှာနိုင်ကြဘူး ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မက လုံးဝ မတ်တပ်မရပ်နိုင်တော့တာပါပဲ။”
ချင်းလန် စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်လေသည်။
“ခင်ဗျား တခုခု ခံစားရတာမျိုး ရှိလား”
လင်းရှီးအာ ခေါင်းခါလိုက်လေသည်။
“မရှိပါဘူး။”
“တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ။ ဒီခြေထောက်တွေက အရမ်း လှပပြီး၊ အသားအရေက ချောမွတ်နေကာ အရိုးအဆစ်တွေကလည်း သိမ်မွေ့နေတာ။ တကယ်လို့ ခြင်ဆီမှာသာ ပြဿနာ ရှိရင်၊ ဒီလောက် ကျန်းမာသန်စွမ်းစွာ ကြီးထွားလာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါ့အပြင် ခြင်ဆီ ပြဿနာ ဆိုတာ တစ်ကိုယ်လုံးနဲ့ သက်ဆိုင်တဲ့ ကိစ္စ ဖြစ်ရမှာ။”
ချင်းလန် က နားမလည်သလို ဟန်ဆောင်ပြီး အလွန် သံသယ ဝင်နေပုံ ပေါက်လေသည်။
ကျိုးဇယ်ချင်း သံသယဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။
“ရှင် ဆေးပညာ နားလည်လို့လား”
ချင်းလန် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။
“နည်းနည်းပါးပါးတော့ သိပါတယ်။”
သူက လင်းရှီးအာ ကို ကြည့်လိုက်ပြီး နည်းနည်း နေရခက်သလို ပါးစပ်ဟလိုက်ပေမယ့် ပြောဖို့ တွန့်ဆုတ်သွားလေသည်။
လင်းရှီးအာ က ဂရုမစိုက်သလို ပြောလိုက်လေသည်။
“မေးချင်တာ မေးပါ။ နှစ်တွေ ဒီလောက် ကြာနေပြီ၊ ကျွန်မ ဒီကိစ္စတွေကို ဂရုမစိုက်တော့ပါဘူး။ မတ်တပ်မရပ်နိုင်လည်း နေပါစေတော့။ အသက်မရှင်နိုင်တာမှ မဟုတ်တာ။”
ချင်းလန် ငွေအပ် တစ်ချောင်း ထုတ်လိုက်ပြီး ပြုံးကာ ပြောလိုက်လေသည်။
“ကျွန်တော့် ဆေးပညာ စွမ်းရည်ကို စမ်းသပ်ကြည့်ချင်လို့ပါ။ အလုပ်ဖြစ်မလားတော့ မသိဘူး။”
ကျိုးဇယ်ချင်း စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်လေသည်။
“ရှင် သိပ်မကျွမ်းကျင်ရင် မဆင်မခြင် ဘာမှ မလုပ်တာ အကောင်းဆုံးပဲ။ တိုင်းရင်းဆေး အပ်စိုက်ကုထုံးက အံ့ဩစရာ ကောင်းပေမယ့်၊ တလွဲဖြစ်တတ်တာလည်း ခဏခဏပဲ။”
လင်းရှီးအာ က လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပုံ ပေါက်လေသည်။
“ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မ ဘာမှ မခံစားရဘူးလေ။ အပ်နဲ့ အထိုးခံရတာ ဘာဖြစ်မှာမို့လို့လဲ စမ်းကြည့်ကြတာပေါ့။”
ချင်းလန် ထိုင်ရာမှ ထပြီး ရှေ့တိုးကာ လင်းရှီးအာ ရဲ့ ဘီးတပ်ကုလားထိုင် ဘေးမှာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်လေသည်။
သူက ငွေအပ် တစ်စုံ ထုတ်လိုက်ပြီး သူမရဲ့ သွယ်လျတဲ့ ခါးအောက် တစ်လက်မ အကွာလောက်မှာ ကျွမ်းကျင်စွာ ထိုးစိုက်လိုက်လေသည်။
စနစ်ရဲ့ ကံစမ်းမဲကနေ ရရှိထားတဲ့ အဆင့်မြင့် ဆေးပညာ ကျွမ်းကျင်မှုက နောက်ပြောင်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး။
ချန်ဖျင်အန်း ဒီမှာ ရှိနေရင်တောင်၊ ချင်းလန် ထက် ဆေးပညာ ပိုကျွမ်းကျင်ချင်မှ ကျွမ်းကျင်မှာပင်။
အနည်းဆုံးတော့ အခုအချိန်မှာ ချန်ဖျင်အန်းက သူ့ဆေးပညာ စွမ်းရည်က အထွတ်အထိပ်ကို တကယ် မရောက်သေးပေ။
“ယားကျိကျိနဲ့ ထုံကျင်ကျင် ခံစားရတယ်၊ ပိုးကောင်လေးတွေ ကိုက်နေသလိုပဲ၊”
လင်းရှီးအာ က ခါးသက်သက် အပြုံးနဲ့ ပြောလိုက်လေသည်။
“ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီနေရာမှာ ကျွန်မ ခံစားမှု ရှိနေပြီ။”
အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ ဆိုင်ရှင် အမျိုးသမီးက အမဲသား ခေါက်ဆွဲ နှစ်ပွဲ ကိုင်ပြီး ထွက်လာလေသည်။
သူမ မေးခွန်းမေးဖို့ ပြင်လိုက်စဉ်မှာပဲ ချင်းလန် က လင်းရှီးအာ ရဲ့ ဒူးခေါင်းကို လက်ဝါးစောင်းနဲ့ ဖွဖွလေး ရိုက်လိုက်လေသည်။
လှုပ်ရှားမှုက သေးငယ်ပေမယ့်၊ သူမရဲ့ ဘယ်ဘက် ခြေထောက်က သိသိသာသာ ကွေးတက်သွားလေသည်။
ခွမ်း......
ဆိုင်ရှင် အမျိုးသမီး အဲ့ဒီနေရာမှာ ကြောင်ပြီး ရပ်နေပြီး လက်ထဲက အမဲသား ခေါက်ဆွဲ နှစ်ပွဲ ကြမ်းပြင်ပေါ် ပြုတ်ကျသွားပြီး ရှုပ်ပွသွားကာ ဟင်းရည်တွေ သူမရဲ့ ခြေသလုံးကို စင်သွားပေမယ့် သူမ လုံးဝ မခံစားမိပေ။
သူမ ပျာယာခတ်ပြီး ရှေ့တိုးသွားကာ မျက်ရည်တွေ ဝေ့သီပြီး ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။
“ရှီးအာ၊ သမီး ခြေထောက်... သမီး ခြေထောက်က တုံ့ပြန်နေတယ်”
လင်းရှီးအာ မျက်လုံး ပြူးကျယ်သွားပြီး အံ့ဩဝမ်းသာ ဖြစ်သွားလေသည်။
“ဒူးခေါင်းကနေ တုံ့ပြန်နေတယ် ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ ကျွန်မ ခြေထောက်တွေမှာ ခံစားမှု လုံးဝ မရှိတာ ရှင်းနေတာကို၊ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ”
ချင်းလန် က လင်းရှီးအာ ရဲ့ ခါးက ငွေအပ်တွေကို ကစားလိုက်ပြီး ပိုနက်ရှိုင်းအောင် ထိုးသွင်းလိုက်လေသည်။
ပြီးတော့ သူမရဲ့ ဒူးခေါင်းကို ပိုပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်ချလိုက်လေသည်။
ဗြုန်း.....
ခြေထောက်တစ်ဖက် လျင်မြန်စွာ မြှောက်တက်သွားပြီး လင်းရှီးအာ ရှေ့ ရောက်နေတဲ့ ချင်းလန် ရဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် ဖြစ်သွားလေသည်။
ချင်းလန် အမြန် ခေါင်းငုံ့လိုက်ရာ လင်းရှီးအာ ရဲ့ ဘယ်ဘက် ခြေထောက်က သူ့ပခုံးပေါ် သဘာဝကျကျ ကျော်တက်သွားလေသည်။
သူ မော့ကြည့်လိုက်တော့ စကတ်ကို ဖုံးအုပ်ထားတဲ့ လင်းရှီးအာ က သူ့ကို ခဏလောက် ကြည့်ပြီး ချက်ချင်း အကြည့်လွှဲသွားလေသည်။
သူတို့ အဲ့လောက်ထိ မရင်းနှီးသေးဘူးလေ၊ အခြေခံ ယဉ်ကျေးမှု တချို့ကို စောင့်ထိန်းဖို့ လိုသေးတာပေါ့။
“အဟမ်း... တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော် အားနည်းနည်း များသွားတယ်။”
ချင်းလန် ကိုးရိုးကားရား နိုင်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး လင်းရှီးအာ ရဲ့ သွယ်လျပြီး နူးညံ့တဲ့ ခြေကျင်းဝတ်ကို လက်တစ်ဖက်နဲ့ ကိုင်ကာ ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ရဲ့ ခြေတင်ခုံပေါ် ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်တင်ပေးလိုက်လေသည်။
“ဒါကို ကြည့်ရတာ အဆစ်တွေ ဟောင်းနွမ်း ပျက်စီးတာ၊ ဒါမှမဟုတ် ခြင်ဆီ ပြဿနာ မဟုတ်လောက်ဘူး။”
“ဒါဆို ဘာပြဿနာလဲ”
ကျိုးဇယ်ချင်း၊ လင်းရှီးအာ နဲ့ ဆိုင်ရှင် အမျိုးသမီး သုံးယောက်စလုံး ပြိုင်တူ မေးလိုက်ကြလေသည်။
ချင်းလန် လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်လေသည်။
“အာရုံကြော ပြဿနာပါ။ လက်ရှိ ဆေးပညာနဲ့ဆိုရင် ဒီလို ရောဂါမျိုးက ရောဂါအမည် မှားတပ်ခံရဖို့ အလားအလာ အရမ်း များတယ်။ မြို့တော်မှာတောင် ဒီနယ်ပယ်က ထိပ်တန်း ကျွမ်းကျင်သူ အလွန် ရှားပါးပြီး ကုသဖို့ အရမ်း ခက်ခဲတယ်။”
“ဆရာဝန်လေး၊ ဒီနယ်ပယ်က ကျွမ်းကျင်သူတွေ ဘယ်သူ ရှိလဲ သိလား ဒါမှမဟုတ် ဆရာဝန်လေး ကိုယ်တိုင် ရှီးအာ ရဲ့ ရောဂါကို ကုပေးနိုင်မလား”
ဆိုင်ရှင် အမျိုးသမီးက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်လေသည်။ သူမ အနေနဲ့ ဒီလောက် ငယ်ရွယ်တဲ့ လူတစ်ယောက်ကို မယုံကြည်သင့်ပေမယ့်၊
ခုနက အံ့ဩစရာ မြင်ကွင်းက မျက်စိရှေ့မှာတင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာလေ။
လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ် ၂၀ လုံးလုံး သမီးဖြစ်သူရဲ့ ခြေထောက်တွေမှာ ခံစားမှု မရှိဘူး ဆိုတာ အားလုံး လက်ခံထားတဲ့ အမှန်တရား တစ်ခုပင်။
ဒါပေမဲ့ ခုနက ဒီလူငယ်လေးက အပ်နဲ့ နှစ်ချက်လောက် ထိုးလိုက်တာနဲ့ ဒူးခေါင်းကတုံ့ပြန်မှု စရှိလာခဲ့လေသည်။
သူက သမားတော်လေး မဟုတ်ရင် ဘာဖြစ်မလဲ။
“ကျွန်တော်လည်း မသေချာဘူး။ ကျွမ်းကျင်သူ တချို့ကိုတော့ သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့က အားချင်မှ အားမှာ။ သူတို့က နန်းတွင်း သမားတော်တွေလိုပဲ။”
“ဒါ့အပြင် ခင်ဗျားသမီးရဲ့ ခြေထောက်တွေက နည်းနည်း ရှုပ်ထွေးပြီး ကုသမှု တချို့ လိုအပ်တယ်။ မဟုတ်ရင် အနောက်တိုင်း ဆေးပညာ ကျွမ်းကျင်သူတွေ လာရင်တောင် ရှုပ်ထွေးနေတဲ့ အာရုံကြောတွေကို ဖြေရှင်းဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်။ အမှားအယွင်း နည်းနည်းလေး ဖြစ်တာနဲ့ တစ်သက်လုံး လေဖြတ်သွားနိုင်တယ်။”
ချင်းလန် သွားကြိတ်လိုက်ပြီး ဘေးနားမှာ မျှော်လင့်ချက်တွေ ပြည့်နှက်နေတဲ့ မျက်နှာနဲ့ ရပ်နေတဲ့ ကျိုးဇယ်ချင်း ကို ကြည့်လိုက်လေသည်။
“ဂိုဏ်းထဲမှာ စည်းမျဉ်းတွေ ရှိတယ် ကျွန်တော် မကုပေးသင့်ပေမယ့်၊ မစ္စ လင်းရှီးအာ နဲ့ ပါမောက္ခ ကျိုး တို့က ရင်းနှီးတဲ့ ဆက်ဆံရေး ရှိပြီး၊ ဒီနေ့ ပါမောက္ခ ကျိုး ကို ကျွန်တော် အကြွေးတစ်ခု တင်နေလို့၊ ဒီတစ်ခါတော့ ဂိုဏ်းစည်းမျဉ်း ဖောက်လိုက်ပါ့မယ်”
ဂိုဏ်း......
ဂိုဏ်း ဆိုတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားလဲ။
သူက တမင်တကာ ပြောလိုက်တာပင် လင်းရှီးအာ ကို ကုသပေးတဲ့ ကျေးဇူး ကို ကျိုးဇယ်ချင်း အပေါ် အတင်းအကျပ် လွှဲချချင်လို့လေ။
ဒါက လင်းရှီးအာ နဲ့ သူမအမေ ရှေ့မှာ
“ပါမောက္ခ ကျိုး၊ ခင်ဗျားအတွက် ကျွန်တော် ဂိုဏ်းစည်းမျဉ်းကိုတောင် ဖောက်ဖျက်ပေးလိုက်ပြီ၊ ဒီလောက်ဆို လုံလောက်ပြီ မဟုတ်လား”
လို့ ပြောလိုက်တာနဲ့ အတူတူပါပဲ။
ဒါက တစ်ယောက်ယောက်ကို အကူအညီ ပေးလိုက်တာပဲလေ။
ချင်းလန် အနေနဲ့ စကားအနည်းငယ် ပြောရတာ အချိန်ဖြုန်းတယ်လို့ မထင်ပါဘူး။
သူတို့ သုံးဦး ခေါက်ဆွဲဆိုင်ရဲ့ ဒုတိယထပ်ကို တက်သွားကြရာ စားသုံးသူ အနည်းငယ်ကသာ စောင့်ကြည့်နေကြလေသည်။
လင်းရှီးအာ ရဲ့ အိပ်ခန်းက ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပဲ အလှဆင်ထားလေသည်။
သူမ ကုတင်ပေါ် လဲလျောင်းနေပြီး အသံ တုန်ယင်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။
“ကျွန်မ နည်းနည်း ကြောက်နေတယ်၊ တော်ကြာ အပ်စိုက်တဲ့အခါ ကျေးဇူးပြုပြီး ဖြည်းဖြည်းလေး လုပ်ပေးလို့ ရမလား”
ချင်းလန် ခေါင်းခါလိုက်လေသည်။
“မရဘူး၊ အားသုံးရမယ်။ အားသုံးပြီး ခင်ဗျား နာကျင်မှုကို ခံစားရမှ ထိရောက်မှု ရှိမှာ။”
“စိတ်မပူပါနဲ့၊ အစပိုင်းမှာ နည်းနည်း မသက်မသာ ဖြစ်ပြီး နာကျင်မှုက ပြင်းထန်လိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ကြာလာရင် တဖြည်းဖြည်း ကျင့်သားရသွားမှာပါ။”
“အား... နာတယ်၊ အရမ်း နာတယ်။”
လင်းရှီးအာ သူမရဲ့ နူးညံ့တဲ့ မေးစေ့လေးကို မော့ပြီး နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။
ဆိုင်ရှင် အမျိုးသမီးက ဘေးကနေ စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေပြီး ပြောလိုက်လေသည်။
“သမားတော်လေး၊ ရှီးအာ က နာမှာ တော်တော် ကြောက်တာ၊ ဒါကြောင့် ဖြည်းဖြည်း လုပ်ပါ၊ အား အရမ်း မသုံးပါနဲ့...”
ချင်းလန် ရဲ့ လက်ဖဝါးက လင်းရှီးအာ ရဲ့ ခြေသလုံးကို တစ်လက်မချင်းစီ နှိပ်နယ်ပေးနေပြီး၊ ရံဖန်ရံခါ ငွေအပ် အနည်းငယ် ထိုးစိုက်လိုက်လေသည်။
ငွေအပ် ထိုးစိုက်လိုက်တိုင်း လင်းရှီးအာ အသက်လုရှူနေရပြီး၊ နာကျင်မှုကြောင့် သူမရဲ့ ချောမွတ်တဲ့ နဖူးပြင်ပေါ်မှာ ချွေးသီးလေးတွေ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။
သူတို့ သုံးယောက် ပြောစကားတွေကို နားထောင်ရင်း ကျိုးဇယ်ချင်း တစ်ခုခု လွဲနေသလို ခံစားရပေမယ့် ထောက်ပြဖို့ မဝံ့ရဲခဲ့ပေ။
သူမက ဘေးကနေ နှစ်သိမ့်ပေးရုံသာ တတ်နိုင်လေသည်။
“ရှီးအာ နာကျင်မှုကို သိတယ် ဆိုတော့ သူ တုံ့ပြန်နေတယ် ဆိုတဲ့ သဘောပေါ့။ ကျွန်မ တွေ့ခဲ့တဲ့ မစ္စတာ ချင်းလန် မှာ ဒီလို စွမ်းရည်တွေ ရှိလိမ့်မယ်လို့ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့မိဘူး။”
သူမ စိတ်လှုပ်ရှားမှု တစ်ခု ခံစားလိုက်ရလေသည်။
တကယ်လို့ ဒီည သူမ နောက်ယောင်ခံ အလိုက်မခံရရင်၊ သူမ အကူအညီ မတောင်းခဲ့ရင် ချင်းလန် က သူမကို လာကယ်ခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး။
ဒါဆို သူတို့ သေချာပေါက် လင်းရှီးအာ ရှေ့ ရောက်လာကြမှာ မဟုတ်ဘူး။
ဒါကို ကံကြမ္မာ လို့ ခေါ်တာလား။
နာရီဝက်ကျော် ကုန်ဆုံးသွားလေသည်။
ချင်းလန် ကုတင်ပေါ် ပစ်လှဲလိုက်ပြီး စောင်အောက်မှာ ခေါင်းမြှုပ်ထားလိုက်လေသည်။ သူက ခေါင်းလွှဲထားတဲ့ လင်းရှီးအာ ဘက် လှည့်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။
“ဘယ်လို ခံစားရလဲ”
“နည်းနည်း ယားကျိကျိနဲ့ ထုံကျင်ကျင် ခံစားရတယ်၊ ထူးဆန်းလိုက်တာ။”
လင်းရှီးအာ ရဲ့ ခြေထောက်တွေ နည်းနည်း ထုံကျင်နေသေးပြီး သူမ မရေမရာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေသည်။